https://fa.wikiazadegan.com/api.php?action=feedcontributions&feedformat=atom&user=Beheshtipour 2026-06-30T20:16:55Z مشارکت‌های کاربر MediaWiki 1.39.4 https://fa.wikiazadegan.com/index.php?title=%D8%A8%D8%AD%D8%AB:%D8%A8%D8%B1%D8%AE%D9%88%D8%B1%D8%AF_%D8%B9%D8%B1%D8%A7%D9%82%DB%8C_%D9%87%D8%A7_%D8%AF%D8%B1_%D8%A8%D8%B1%DA%AF%D8%B2%D8%A7%D8%B1%DB%8C_%D9%85%D8%B1%D8%A7%D8%B3%D9%85_%D9%85%D8%AD%D8%B1%D9%85&diff=10863 2025-06-08T05:15:22Z

<p>Beheshtipour: صفحه‌ای تازه حاوی «لطفا در بخش کتاب شناسی این مدخل چهار کتاب زیر را اضافه کنید احمدی، عمران (1374). اردوگاه آیینه‌ها، خاطرات روحانیون آزاده. تهران: حوزه هنری. افشین‌پور، عبدالامیر (1389). شن‌های سرخ تکریت. تهران: سوره مهر. امیرسرداری، رضا (1375). شلمچه تا تکریت. تهران:...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>لطفا در بخش کتاب شناسی این مدخل چهار کتاب زیر را اضافه کنید <br /> احمدی، عمران (1374). اردوگاه آیینه‌ها، خاطرات روحانیون آزاده. تهران: حوزه هنری.<br /> <br /> افشین‌پور، عبدالامیر (1389). شن‌های سرخ تکریت. تهران: سوره مهر.<br /> <br /> امیرسرداری، رضا (1375). شلمچه تا تکریت. تهران: حوزه هنری.<br /> <br /> سرهنگی، مرتضی (1385) محرم در اسارت. تهران: مؤسسه همشهری.</div>

Beheshtipour https://fa.wikiazadegan.com/index.php?title=%D8%B9%D9%85%D9%88_%D8%B9%D9%84%D8%A7%D8%A1%D8%A7%D9%84%D8%AF%DB%8C%D9%86&diff=8915 2024-11-14T07:59:41Z

<p>Beheshtipour: دلیل اینکه چرا اسیران در نامه های خود از مشکلات اسارت به صورت واضح نمی نوشتند توضیح داده شد.</p> <hr /> <div>'''کتاب عمو علاءالدین، درباره ی سال‌های اسارات سیدجمال‌الدین زهرایی است.'''<br /> <br /> == فراداده کتاب ==<br /> {{Infobox|title=عمو علاءالدین|image=[[پرونده:عموعلاءالدین.jpg]]|caption=کتاب عمو علاءالدین، درباره سال های اسارت سیدجمال الدین زهرایی است.|header1=فراداده کتاب|label2=نویسنده|label3=ویراستار|label4=صفحه آرایی و صفحه بندی|label5=تصویرگر و طراح چاپ|label6=سال نشر|label7=قطع کتاب|label8=نوع ماده|data2=سیدجمال الدین زهرایی|data3=فرزانه قلعه قوند|data4=مریم مردانی|data5=سیدایمان نوری نجفی|data6=1403|data7=رقعی|data8=کتاب(پژوهشی)}}<br /> '''نویسنده''': سیدجمال الدین زهرایی <br /> <br /> '''ویراستار''': فرزانه قلعه قوند<br /> <br /> '''صفحه آرایی و صفحه بندی''': مریم مردانی<br /> <br /> '''تصویرگر و طراح چاپ''': سیدایمان نوری نجفی<br /> <br /> '''سال نشر''': 1403<br /> <br /> '''قطع کتاب''': رقعی<br /> <br /> '''نوع ماده''': کتاب( پژوهشی )<br /> <br /> == معرفی کتاب ==<br /> سیدجمال‌الدین زهرایی در عملیات بیت‌المقدس، عملیات محرم و حضور داشت و در سال 1362 در عملیات والفجر1 به اسارت درآمد. سال‌های اسارات ایشان در [[بیمارستان]] العماره و الرشید، اردوگاه‌های الانبار (کمپ 8 یا [[عنبر]])، رمادی 2 (کمپ 7 یا بین‌القفصین)، رمادی 13، تکریت 5 و موصل 2 سپری شد.<br /> <br /> آنچه در این کتاب موردتوجه است رمزگشایی واژه‌ها و عبارت‌هاست، کلمات رمزآمیزی که سال‌های‌سال لابه‌لای نامه‌های ردوبدل‌شده بین ایشان و [[خانواده]] استتار شده بود. <br /> <br /> یاد خدا، توکل، مادر (ننه)، توصیه به صبر، پندواندرز، احساس و عاطفه، عبارت رمزی شهید و شهدا، اوضاع جبهه (رمزی)، تأخیر و چشم‌انتظاری در ارسال و رسیدن [[نامه]] بیشترین واژه و عبارت پیداوپنهان این نامه‌ها را تشکیل می‌دهد و در جای‌جای این مکتوب به چشم می‌خورد؛ نکتة جالب‌توجه اینکه در نامه‌ها خبری از اوضاع سخت اسارت به‌لحاظ شکنجه، گرسنگی، تشنگی و امثال این نیست! شاید دلیل اصلی این موضوع آگاهی اسیران ایرانی به کنترل نامه هایشان از سوی بعثی های عراق بود . آنها می دانستند بعد از خواندن محتوای نامه اگر از شکنجه ها و گرسنگی و تشنگی بنویسند اساسا نامه های آنها تحویل صلیب سرخ داده نمی شد . ضمن آن که نمی خواستند خانواده های خود را نگران کنند. <br /> <br /> == گزیده ای از محتوای کتاب ==<br /> «نامه ­هایی را که 7 ماه پیش نوشته بودی! همراه با سه قطعه [[عکس]] زیبایتان به دستم رسید. خیلی خوشحال شدم. چون شما سال نو را تبریک گفته بودید، با این حساب تبریک شما بعداز 7 ماه به دستم رسیده، فکر می­کنم از همین حالا سال 65 را تبریک بگویم، عقب نیفتم! من که باشم تا بخواهم شما را تذکر بدهم، حرکت و گفتار شما مایة تحرک و الگوی من است.»&lt;ref&gt;قلعه قوند، فرزانه؛ کیانی، طاهره؛ شاهرخ آبادی، فهیمه و گودرزی، افسانه(1399). کتاب[[نامه]] آزادگان. تهران: انتشارات پیام آزادگان.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> == نیز نگاه کنید به ==<br /> <br /> * [[اسارت و اسیران]]<br /> * [[اردوگاه الانبار]]<br /> * [[اردوگاه رمادی 2]]<br /> * [[اردوگاه رمادی 13]]<br /> * [[اردوگاه موصل 2]]<br /> * [[اردوگاه تکریت 5]]<br /> <br /> == کتابشناسی ==<br /> [[رده:اسارت و اسیران]]<br /> [[رده:اردوگاه الانبار]]<br /> [[رده:اردوگاه رمادی 2]]<br /> [[رده:اردوگاه رمادی 13]]<br /> [[رده:اردوگاه موصل 2]]<br /> [[رده:اردوگاه تکریت 5]]</div>

Beheshtipour https://fa.wikiazadegan.com/index.php?title=%D8%B4%D8%B1%D8%AD_%D9%82%D9%81%D8%B3(%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8)&diff=7675 2024-01-28T20:47:07Z

<p>Beheshtipour: اصلاح اردوگاه هایی که آقای خاجی در آن بود</p> <hr /> <div>[[پرونده:شرح قفس.jpg|بندانگشتی|کتاب شرح قفس: مروری کوتاه بر کوشش‌ها و فعالیت‌های انجام گرفته در خصوص تعیین وضعیت اسرا و مفقودین ایرانی در عراق]]<br /> '''مروری کوتاه بر کوشش‌ها و فعالیت‌های انجام گرفته در خصوص تعیین وضعیت اسرا و مفقودین ایرانی در عراق'''<br /> <br /> === فراداده کتاب ===<br /> '''نویسنده:''' علی خاجی<br /> <br /> '''ویراستار:''' مریم بیات<br /> <br /> '''حروف‌چین و صفحه‌آرا:''' الناز شریفی <br /> <br /> '''لیتوگرافی، چاپ و صحافی:''' اسراء<br /> <br /> '''نوبت و سال چاپ:''' اول، 1391<br /> <br /> '''شمارگان:''' 1000<br /> <br /> '''قیمت پشت جلد:''' 95000 ریال <br /> <br /> '''تعداد صفحات:''' 343<br /> <br /> '''شابک:''' 6-69-5013-600-978<br /> <br /> '''قطع کتاب:''' وزیری<br /> <br /> '''نوع کتاب:''' پژوهشی <br /> <br /> === '''معرفی کتاب''' ===<br /> این کتاب ابتدا در قالب یک طرح در مرکز تحقیقات تروما و جراحی سینا به تصویب رسید. آنچه در این مجموعه بیان شده مروری کوتاه بر کوشش‌ها و فعالیت‌های انجام گرفته در خصوص تعیین وضعیت اسرا و مفقودین ایرانی در عراق و وضعیتی است که این افراد در دوران [[اسارت و اسیران|اسارت]] خود در عراق متحمل شده‌اند. منابع مورد استفاده در این پژوهش شامل: مصاحبه با تعدادی از اسرای ایرانی و دوم مطالعه و استخراج از کتاب‌های حاضر اسرا می‌باشد.<br /> <br /> در این کتاب سعی شده است که مطالب به گونه‌ای دسته‌بندی و طرح گردد تا خواننده در پایان کتاب به اطلاعاتی کلی از وضعیت و وضعیت اسرای ایرانی و روزگاری که بر آنها در [[اردوگاه]] های عراق گذشته است، دست یابد. [[اردوگاه]] هایی که به حق مقامات نظامی عراق از آنها به‌عنوان قفص نام می‌بردند ...<br /> <br /> علی خاجی جانباز و آزاده تهرانی در عملیات بدر به [[اسارت و اسیران|اسارت]] درآمد. سال‌های اسارت این آزاده در ابتدای اسارت در اردوگاه رمادی 3 (کمپ9)، سپس به اردوگاه رمادی 2 (کمپ 7)، منتقل می شود و بعد به [[اردوگاه رمادی 2|اردوگاه رمادی 1]]( کمپ 6 ) و تا آخر اسارت در اردوگاه 17 تکریت ، دوران اسارت خود را سپری کرد.<br /> <br /> === '''گزیده‌ای از محتوای کتاب''' ===<br /> می‌توان [[شکنجه‌]]&lt;nowiki/&gt;های اعمال‌شده بر اسرای ایرانی را به دو گروه عمده تقسیم نمود:<br /> <br /> 1. [[شکنجه جسمی]]<br /> <br /> 2. [[شکنجه روحی]] <br /> <br /> سربازان عراقی از روش‌ها و وسایل گوناگونی به منظور [[شکنجه]] اسرای ایرانی استفاده می‌کردند. از میان روش‌های مختلف [[شکنجه]]، زدن با کابل و باتوم و همچنین سیلی‌زدن از معمولی‌ترین و شایع‌ترین روش‌ها در [[شکنجه جسمی]] به حساب می‌آمد&lt;ref&gt;قلعه قوند، فرزانه؛ کیانی، طاهره؛ شاهرخ آبادی، فهیمه و گودرزی، افسانه(1399). کتابنامه آزادگان. تهران: انتشارات پیام آزادگان،&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> === کتابشناسی ===</div>

Beheshtipour https://fa.wikiazadegan.com/index.php?title=%D8%B4%D8%B1%D8%AD_%D9%82%D9%81%D8%B3(%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8)&diff=7674 2024-01-28T20:42:47Z

<p>Beheshtipour: </p> <hr /> <div>[[پرونده:شرح قفس.jpg|بندانگشتی|کتاب شرح قفس: مروری کوتاه بر کوشش‌ها و فعالیت‌های انجام گرفته در خصوص تعیین وضعیت اسرا و مفقودین ایرانی در عراق]]<br /> '''مروری کوتاه بر کوشش‌ها و فعالیت‌های انجام گرفته در خصوص تعیین وضعیت اسرا و مفقودین ایرانی در عراق'''<br /> <br /> === فراداده کتاب ===<br /> '''نویسنده:''' علی خاجی<br /> <br /> '''ویراستار:''' مریم بیات<br /> <br /> '''حروف‌چین و صفحه‌آرا:''' الناز شریفی <br /> <br /> '''لیتوگرافی، چاپ و صحافی:''' اسراء<br /> <br /> '''نوبت و سال چاپ:''' اول، 1391<br /> <br /> '''شمارگان:''' 1000<br /> <br /> '''قیمت پشت جلد:''' 95000 ریال <br /> <br /> '''تعداد صفحات:''' 343<br /> <br /> '''شابک:''' 6-69-5013-600-978<br /> <br /> '''قطع کتاب:''' وزیری<br /> <br /> '''نوع کتاب:''' پژوهشی <br /> <br /> === '''معرفی کتاب''' ===<br /> این کتاب ابتدا در قالب یک طرح در مرکز تحقیقات تروما و جراحی سینا به تصویب رسید. آنچه در این مجموعه بیان شده مروری کوتاه بر کوشش‌ها و فعالیت‌های انجام گرفته در خصوص تعیین وضعیت اسرا و مفقودین ایرانی در عراق و وضعیتی است که این افراد در دوران [[اسارت و اسیران|اسارت]] خود در عراق متحمل شده‌اند. منابع مورد استفاده در این پژوهش شامل: مصاحبه با تعدادی از اسرای ایرانی و دوم مطالعه و استخراج از کتاب‌های حاضر اسرا می‌باشد.<br /> <br /> در این کتاب سعی شده است که مطالب به گونه‌ای دسته‌بندی و طرح گردد تا خواننده در پایان کتاب به اطلاعاتی کلی از وضعیت و وضعیت اسرای ایرانی و روزگاری که بر آنها در [[اردوگاه]] های عراق گذشته است، دست یابد. [[اردوگاه]] هایی که به حق مقامات نظامی عراق از آنها به‌عنوان قفص نام می‌بردند ...<br /> <br /> علی خاجی جانباز و آزاده تهرانی در عملیات بدر به [[اسارت و اسیران|اسارت]] درآمد. سال‌های اسارت این آزاده در [[اردوگاه رمادی 3 (9)، [[اردوگاه رمادی 1 (کمپ 6)، [[اردوگاه رمادی 2]]( کمپ 7 ) و [[اردوگاه 17 تکریت] ]]) سپری کرد.<br /> <br /> === '''گزیده‌ای از محتوای کتاب''' ===<br /> می‌توان [[شکنجه‌]]&lt;nowiki/&gt;های اعمال‌شده بر اسرای ایرانی را به دو گروه عمده تقسیم نمود:<br /> <br /> 1. [[شکنجه جسمی]]<br /> <br /> 2. [[شکنجه روحی]] <br /> <br /> سربازان عراقی از روش‌ها و وسایل گوناگونی به منظور [[شکنجه]] اسرای ایرانی استفاده می‌کردند. از میان روش‌های مختلف [[شکنجه]]، زدن با کابل و باتوم و همچنین سیلی‌زدن از معمولی‌ترین و شایع‌ترین روش‌ها در [[شکنجه جسمی]] به حساب می‌آمد&lt;ref&gt;قلعه قوند، فرزانه؛ کیانی، طاهره؛ شاهرخ آبادی، فهیمه و گودرزی، افسانه(1399). کتابنامه آزادگان. تهران: انتشارات پیام آزادگان،&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> === کتابشناسی ===</div>

Beheshtipour https://fa.wikiazadegan.com/index.php?title=%D8%B4%D8%B1%D8%AD_%D9%82%D9%81%D8%B3(%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8)&diff=7673 2024-01-28T20:39:56Z

<p>Beheshtipour: </p> <hr /> <div>[[پرونده:شرح قفس.jpg|بندانگشتی|کتاب شرح قفس: مروری کوتاه بر کوشش‌ها و فعالیت‌های انجام گرفته در خصوص تعیین وضعیت اسرا و مفقودین ایرانی در عراق]]<br /> '''مروری کوتاه بر کوشش‌ها و فعالیت‌های انجام گرفته در خصوص تعیین وضعیت اسرا و مفقودین ایرانی در عراق'''<br /> <br /> === فراداده کتاب ===<br /> '''نویسنده:''' علی خاجی<br /> <br /> '''ویراستار:''' مریم بیات<br /> <br /> '''حروف‌چین و صفحه‌آرا:''' الناز شریفی <br /> <br /> '''لیتوگرافی، چاپ و صحافی:''' اسراء<br /> <br /> '''نوبت و سال چاپ:''' اول، 1391<br /> <br /> '''شمارگان:''' 1000<br /> <br /> '''قیمت پشت جلد:''' 95000 ریال <br /> <br /> '''تعداد صفحات:''' 343<br /> <br /> '''شابک:''' 6-69-5013-600-978<br /> <br /> '''قطع کتاب:''' وزیری<br /> <br /> '''نوع کتاب:''' پژوهشی <br /> <br /> === '''معرفی کتاب''' ===<br /> این کتاب ابتدا در قالب یک طرح در مرکز تحقیقات تروما و جراحی سینا به تصویب رسید. آنچه در این مجموعه بیان شده مروری کوتاه بر کوشش‌ها و فعالیت‌های انجام گرفته در خصوص تعیین وضعیت اسرا و مفقودین ایرانی در عراق و وضعیتی است که این افراد در دوران [[اسارت و اسیران|اسارت]] خود در عراق متحمل شده‌اند. منابع مورد استفاده در این پژوهش شامل: مصاحبه با تعدادی از اسرای ایرانی و دوم مطالعه و استخراج از کتاب‌های حاضر اسرا می‌باشد.<br /> <br /> در این کتاب سعی شده است که مطالب به گونه‌ای دسته‌بندی و طرح گردد تا خواننده در پایان کتاب به اطلاعاتی کلی از وضعیت و وضعیت اسرای ایرانی و روزگاری که بر آنها در [[اردوگاه]] های عراق گذشته است، دست یابد. [[اردوگاه]] هایی که به حق مقامات نظامی عراق از آنها به‌عنوان قفص نام می‌بردند ...<br /> <br /> علی خاجی جانباز و آزاده تهرانی در عملیات بدر به [[اسارت و اسیران|اسارت]] درآمد. سال‌های اسارت این آزاده در [[اردوگاه رمادی 3 (9)|اردوگاه تکریت 12]]، [[اردوگاه رمادی 1 (کمپ 6)|اردوگاه رمادی 1]](کمپ6)، [[اردوگاه رمادی 2]]( کمپ 7 ) و [[اردوگاه رمادی 3]] ( [[کمپ 9]]) سپری کرد.<br /> <br /> === '''گزیده‌ای از محتوای کتاب''' ===<br /> می‌توان [[شکنجه‌]]&lt;nowiki/&gt;های اعمال‌شده بر اسرای ایرانی را به دو گروه عمده تقسیم نمود:<br /> <br /> 1. [[شکنجه جسمی]]<br /> <br /> 2. [[شکنجه روحی]] <br /> <br /> سربازان عراقی از روش‌ها و وسایل گوناگونی به منظور [[شکنجه]] اسرای ایرانی استفاده می‌کردند. از میان روش‌های مختلف [[شکنجه]]، زدن با کابل و باتوم و همچنین سیلی‌زدن از معمولی‌ترین و شایع‌ترین روش‌ها در [[شکنجه جسمی]] به حساب می‌آمد&lt;ref&gt;قلعه قوند، فرزانه؛ کیانی، طاهره؛ شاهرخ آبادی، فهیمه و گودرزی، افسانه(1399). کتابنامه آزادگان. تهران: انتشارات پیام آزادگان،&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> === کتابشناسی ===</div>

Beheshtipour https://fa.wikiazadegan.com/index.php?title=%D8%B3%DB%8C%D8%AF_%D8%B9%D9%84%DB%8C_%D8%A7%DA%A9%D8%A8%D8%B1_%D8%A7%D8%A8%D9%88_%D8%AA%D8%B1%D8%A7%D8%A8%DB%8C_%D9%81%D8%B1%D8%AF&diff=4973 2023-12-14T11:34:21Z

<p>Beheshtipour: رساله علمیه اشتباه است رساله عملیه صحیح است اصلاح شد</p> <hr /> <div>[[پرونده:سید آزادگان.jpg|قاب|تصویر حاج آقا سید علی اکبر ابوترابی فرد ، روحانی و اسیر آزاده ایرانی ملقب به سید آزادگان]]<br /> '''روحانی و اسیر آزاده ایرانی ملقب به سید آزادگان.'''<br /> <br /> سید علی‌اکبر ابوترابی‌فرد در 23 آبان‌ماه 1318 در شهر قم دیده به جهان گشود. پدرش آیت‌الله سید عباس ابوترابی‌فرد، فرزند سید ابوتراب مجتهد، صاحب رساله عملیه و از مراجع تقلید قزوین و کلیددار آستان امامزاده حسین قزوین بود. مادرش دختر آیت‌الله سید محمدباقر علوی قزوینی از مراجع تقلید مدعو شیخ عبدالكریم حائری مؤسس حوزه علمیه در قم بود.<br /> <br />     سید علی‌اکبر تا کلاس پنجم ابتدایی را در مدارس قم سپری کرد و کلاس ششم ابتدایی را در مدرسه مسعود قزوین به پایان رساند. در 1333، با تأسیس دبیرستان دین و دانش به دست آیت‌الله دکتر بهشتی در قم، تحصیلات متوسطه را در این مدرسه آغاز کرد و ادامه آن را در دبیرستان حکیم نظامی با اخذ دیپلم ریاضی پی گرفت.<br /> <br />     با پایان یافتن دوره تحصیلات متوسطه با پیشنهادهایی نظیر ادامه تحصیل در دانشکده خلبانی یا اعزام به آلمان ازطرف دوستان و بستگان، مواجه شد، اما عدم رضایت باطنی پدر بر این امر و درخواستش از فرزند برای آشنایی با مقدمات ادبیات عرب و علوم اسلامی قبل از اتخاذ هر تصمیم، مسیر آینده او را به‌کلی دگرگون کرد. <br /> <br />     سید علی‌اکبر در بهار 1340 راهی مشهد شد و مقدمات علوم حوزوی را در محضر حاج شیخ علی‌اکبر الهی خراسانی و به‌ویژه در محضر حاج شیخ مجتبی قزوینی فرا گرفت. وی تا 1342 در مشهد و در مدرسه نواب تحصیل کرد و پس از آن، راهی قم شد. شرح لمعه، مکاسب و رسائل و کفایه را در محضر آیات شیخ علی پناه اشتهاردی، سید علی لنگرودی، شیخ علی مشکینی و حسین وحید خراسانی فرا گرفت. ورود او به قم مصادف با تنش‌ها و درگیری‌های بهار 1342 بود. او، که پیش از این سخنانی را درباره فعالیت‌های سیاسی فدائیان اسلام و موافقان و مخالفان آن شنیده بود، در این برهه فرصت دیدن مبارزه سیاسی یک شخصیت دینی را در رفتار امام خمینی به‌دست آورد؛ هنگامی‌كه در یکی از آغازین روزهای 1342 ایشان را مشاهده کرد که با تعدادی از همراهان در حال رفتن به مدرسه فیضیه بود و علی‌رغم دستور حکومتی قصد اقامه عزا برای شهدای آن را داشت: «حضرت امام با آن اراده قوی و خلل‌ناپذیر به‌سمت فیضیه حرکت می‌فرمودند. وقتی به صد متری نیروها رسیدیم، همه آنها گارد گرفتند. حدود پنجاه متری اینها که رسیدیم، گلنگدن‌ها را کشیدند. شاید به سی متری که رسیدیم، به فرمان فرمانده­شان نیروهای خط مقدم و خط دوم به زانو نشستند و نشانه‌روی کردند، کافی بود فرمان آتشی داده می‌شد، یک نفر از این جمع و حضرت امام زنده نمی‌ماندند. ولی حضرت امام هیچ اعتنایی به این صحنه نکردند با همان اطمینان خاطر و آرامش، که ابتدا به‌سمت فیضیه پیش می‌رفتند، به مسیر خود ادامه دادند. تقریباً به فاصله کمتر از هشت متری رسیده بودیم که فرماندهی به نیروها دستور داد که تیراندازی نکنند و راهرویی باز کنند.» &lt;ref name=&quot;:0&quot;&gt;قبادی، محمد (1388). پاسیاد پسر خاک. زندگی و زمانه حجت‌الاسلام سید علی‌اکبر ابوترابی. تهران: سوره مهر،ص.230.&lt;/ref&gt;این رویداد، تأثیر عمیقی بر ابوترابی‌فرد گذاشت و او را به شخصیت و راه امام خمینی علاقه‌مند كرد؛ همین مسئله باعث شد در زمان تبعید ایشان به ترکیه و سپس عراق، تصمیم به ادامه تحصیل در نجف بگیرد. سید علی‌اکبر در نجف، کفایه‌الاصول را در محضر آیت‌الله میرزا علی آقای غروی تبریزی به پایان رساند و در درس خارج فقه وی نیز حاضر شد. از دوره خارج فقه و اصول آیت‌الله وحید خراسانی در زمان اقامت در نجف بهره برد و ارتباط نزدیکی با ایشان داشت. امام خمینی یکی دیگر از مراجع تقلید مقیم نجف بود که ابوترابی‌فرد در درس ایشان حاضر می‌شد. علاوه‌براین، ابوترابی‌فرد در نجف با برخی شاگردان عارف بزرگ سید علی قاضی نیز محشور بود و از معارف الهی بهره‌مند گردید.ابوترابی‌فرد در 1346 در نخستین سفر خود به کشور، با دختر حاج علی‌اکبر محمدزاده (صدیقی)- نوه دختری حاج محمدصادق یزدی- ازدواج کرد.<br /> <br />     در مردادماه 1349 درحالی‌که قصد انتقال تعدادی از اعلامیه‌های امام خمینی به مناسبت شهادت آیت‌الله محمدرضا سعیدی را داشت، به دست مأموران [https://fa.wikifeqh.ir/%D8%B3%D8%A7%D9%88%D8%A7%DA%A9 ساواک] بازداشت شد و به تحمل 6 ماه حبس تأدیبی محکوم شد. این اتفاق همچنین باعث ممنوعیت بازگشت او به نجف شد.<br /> <br />     ابوترابی‌فرد پس از آزادی از زندان، با [http://fa.wikifeqh.ir/%D8%B3%DB%8C%D8%AF_%D8%B9%D9%84%DB%8C_%D8%A7%D9%86%D8%AF%D8%B1%D8%B2%DA%AF%D9%88 سید علی اندرزگو] آشنا شد. اندرزگو، روحانی مبارزی که در ترور حسنعلی منصور نیز نقش داشت، به مشی مسلحانه در مبارزه با رژیم پهلوی معتقد بود. وی پس از ترور منصور، سال‌ها به‌صورت مخفیانه و با هویت‌های گوناگون، به [[تغذیه]] مالی و تسلیحاتی گروه‌های مخالف رژیم پرداخت.<br /> <br />     پس از ضربه بزرگ ساواک به [https://fa.wikifeqh.ir/%D8%B3%D8%A7%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86_%D9%85%D8%AC%D8%A7%D9%87%D8%AF%DB%8C%D9%86_%D8%AE%D9%84%D9%82_(%D9%85%D9%86%D8%A7%D9%81%D9%82%DB%8C%D9%86) سازمان مجاهدین خلق] در 1350 و تغییر ایدئولوژی این سازمان به مارکسیسم در 1354، [http://fa.wikifeqh.ir/%D8%B3%DB%8C%D8%AF_%D8%B9%D9%84%DB%8C_%D8%A7%D9%86%D8%AF%D8%B1%D8%B2%DA%AF%D9%88 اندرزگو] در فهرست افراد تحت‌تعقیب [https://fa.wikifeqh.ir/%D8%B3%D8%A7%D9%88%D8%A7%DA%A9 ساواک] و نیز افراد تصفیه‌شده مجاهدین قرار گرفت و عرصه فعالیت برای او بیش از پیش تنگ شد. ابوترابی‌فرد در چنین شرایطی، نقش واسطه میان اندرزگو و تأمین‌کنندگان مالی او را ایفا می‌کرد و به جذب نیروهای مسلمان جداشده از مجاهدین می‌پرداخت. این ارتباط تا زمان شهادت [http://fa.wikifeqh.ir/%D8%B3%DB%8C%D8%AF_%D8%B9%D9%84%DB%8C_%D8%A7%D9%86%D8%AF%D8%B1%D8%B2%DA%AF%D9%88 اندرزگو] در شهریور 1357 ادامه یافت. حمایت مالی از مبارزان و زندانیان سیاسی، سفر به فلسطین و لبنان، ارتباط وثیق با اعضای گروه‌های مبارز اسلامی مانند موتلفه و علمای مبارز و دیدار با تبعیدی‌ها، برخی فعالیت‌های ابوترابی‌فرد قبل از پیروزی انقلاب اسلامی است. ابوترابی‌فرد در ۱۳۵۶، زمانی که [https://fa.wikishia.net/w/index.php?title=%D8%B3%DB%8C%D8%AF_%D8%B9%D9%84%DB%8C_%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86%DB%8C_%D8%AE%D8%A7%D9%85%D9%86%D9%87%E2%80%8C%D8%A7%DB%8C آیت‌الله خامنه‌ای] در ایرانشهر تبعید بود، به‌اتفاق پدر و دایی‌اش، سید علی‌اصغر علوی، به دیدار ایشان رفتند و دو روز میهمان ایشان و دیگر مبارزان بودند&lt;ref name=&quot;:0&quot; /&gt;. <br /> <br />     با پیروزی انقلاب اسلامی، ابوترابی‌فرد مسئولیت‌های متعددی از حفاظت مجموعه تاریخی سعدآباد تا کمیته انقلاب و امداد قزوین را عهده‌دار شد. با برگزاری اولین دوره انتخابات شوراها در قزوین، او بیشترین رأی را به‌دست آورد و به سِمَت ریاست شورای شهر برگزیده شد. وی در طول دوران مسئولیت خود، حل مشکلات اقشار مختلف مردم و اتخاذ مشی جذب در برخورد با گروه‌های فکری گوناگون را سرلوحه فعالیت‌های خود كرد. ابوترابی‌فرد با آغاز جنگ راهی جبهه‌ها شد: «وقتی متوجه شدم [https://fa.wikishia.net/view/%D9%85%D8%B5%D8%B7%D9%81%DB%8C_%DA%86%D9%85%D8%B1%D8%A7%D9%86 شهید دکتر چمران] به‌عنوان نماینده رهبر انقلاب عازم جبهه شده و در اهواز فرماندهی جنگ‌های نامنظم را برعهده گرفته است، من هم با گذراندن یک دوره فشرده نظامی در اواسط مهر 1359 در همان اولین ماه آغاز دفاع مقدس راهی اهواز شدم.»&lt;ref&gt;رحمانیان، عبدالمجید (1381). خاطره‌های معنوی، حماسه‌های ناگفته. تهران: امید آزادگان،ص.10.&lt;/ref&gt; <br /> <br />     ازجمله عملیات‌هایی که ابوترابی‌فرد در ستاد جنگ‌های نامنظم در آن شرکت داشت، عملیات شناسایی و بازپس‌گیری روستای دُب حردان، شکست محاصره سوسنگرد و پاک‌سازی تپه‌های الله‌اکبر از وجود دشمنان بعثی بود. آخرین عملیاتی که ابوترابی‌فرد در ستاد جنگ‌های نامنظم، برعهده گرفت، شناسایی تپه‌های رملی برای آزادسازی شهر بستان بود. در این عملیات، دشمن ابوترابی‌فرد و دو تن از همرزمانش را شناسایی می‌كند و ایشان را پس از جنگ و گریز به دام می‌اندازد و اسارت ایشان آغاز می‌شود. نیروهایی که از عقب شاهد درگیری و تعقیب و گریز ابوترابی‌فرد بودند، پنداشتند که او به شهادت رسیده است. دکتر چمران نیز در پاسخ به تماس تلفنی دکتر ابراهیم یزدی یادآور شده بود: «در شرایطی که او محاصره و گلوله‌باران شده بود 99 درصد شهید شده است.»&lt;ref&gt;یزدی، ابراهیم (1383). یاد[[نامه]] شهید بزرگوار دکتر مصطفی چمران، چ سوم. تهران: قلم،ص.261.&lt;/ref&gt; دو هفته بعد از این اتفاق، دکتر چمران در مقاله‌ای در روزنامه کیهان خبر شهادت او را اعلام كرد. [https://fa.wikishia.net/view/%D9%85%D8%B5%D8%B7%D9%81%DB%8C_%DA%86%D9%85%D8%B1%D8%A7%D9%86 دکتر چمران]، فرمانده جنگ‌های نامنظم، در نوشته خود راجع به رشادت‌های ابوترابی‌فرد در روزنامه کیهان سه‌شنبه ۹ دی ۱۳۵۹ چنین نوشت: «من شهادت می‌دهم سید علی‌اکبر ابوترابی‌فرد با همه وجود در راه خدا و اعتلای اسلام و پیروزی انقلاب و شکست جبهه کفر تا آخرین رمق حیات خود جنگید تا در آغوش شهادت فرو رفت. من شهادت می‌دهم که اولین کسی بود که به همراه گروه چریکی خود وارد دب حردان معروف شد و ضربات سختی به دشمن زد که بالاخره او را وادار به عقب‌نشینی کرد.<br /> <br />     ابوترابی‌فرد در نخستین روزهای پس از [[اسارت و اسیران|اسارت]]، لحظات سخت و وحشتناکی را سپری كرد. نیروهای بعثی، برای گرفتن اعتراف از او به شکنجه‌های دردناکی متوسل شدند و او را بارها تا پای چوبه دار بردند. پس از چند روز او را به زندان وزارت دفاع در بغداد منتقل كردند. در این هنگام رسانه‌های ایران، خبر شهادت ابوترابی‌فرد را اعلام کردند و همین امر موجب شناسایی وی ازطرف نیروهای دشمن شد: «مرا به زندانی که در نخلستان‌ها قرار داشت بردند. دیگر خودم را آماده اعدام کرده بودم. تصمیم قطعی بر کشتن من داشتند. لذا مرا در وزارت دفاع از جمع جدا کردند و به یک پادگان نظامی که یک اسیر ایرانی هم در آنجا نبود بردند. دیدم اینجا آخر خط به معنای واقعی است.» &lt;ref name=&quot;:0&quot; /&gt;<br /> <br />     نام ابوترابی‌فرد در 30 مهر 1360 با شماره اسارت 2514 در فهرست اسرای جنگی [[صلیب سرخ]] ثبت شد و در اوایل آذرماه همان سال، به [[اردوگاه الانبار]] منتقل شد. وی از زمان استقرار در اولین اردوگاه، تا روزهای پایانی اسارت، حفظ سلامت جسم و روح را مبنای گفتار و رفتار خود قرار داد و سایر اسیران ایرانی را به رعایت آن دعوت می‌كرد و ایشان را از تنش‌هایی که باعث تحمیل هزینه‌های روحی و جسمی از ناحیه دشمن می‌شود، برحذر می‌داشت: «شما موظف‌اید ازنظر روحی و جسمی خود و دیگران را تا سر حد امکان حفظ کنید و به میهن اسلامی برگردید. این عمل ممکن نیست مگر با حفظ موقعیت‌ها و شناخت آنها&lt;ref name=&quot;:0&quot; /&gt;.<br /> <br />     ابوترابی‌فرد در 21 فروردین 1361 به [[اردوگاه موصل 1]] (←[[موصل 1،اردوگاه]]) منتقل شد. این [[اردوگاه]] در زمان ورود او شرایط دشواری را می‌گذراند. مسئولین [[اردوگاه]] از اسیران خواسته بودند برایشان بلوک‌های سیمانی درست کنند، اما اسیران به گمان آنکه این کار تقویت نیروهای دشمن است، از انجام آن سر باز زده و [[اعتصاب در اسارت|اعتصاب]] کرده بودند. نیروهای عراقی نیز برای شکستن [[اعتصاب در اسارت|اعتصاب]] آنها محدودیت‌های مختلفی چون کم کردن [[جیره غذایی اسرا|جیره غذایی]]، کاهش زمان هواخوری و [[تنبیه در اسارت|تنبیه]] بدنی را در دستور کار خود قرار داده بودند. این در حالی بود که دودستگی میان اسیران شرایط را بیش از پیش بحرانی می‌كرد.<br /> <br />     ابوترابی‌فرد هنگام ورود به [[اردوگاه موصل 1]] با درک وضعیت ناگوار آن، ابتدا سعی کرد تا به [[اعتصاب در اسارت|اعتصاب]] [[اسیران جنگ|اسیران]] خاتمه دهد: «در [[اسارت و اسیران|اسارت]] همه ما مثل دونده‌هایی هستیم که باید با هم به آخر خط برسیم. اگر کسی عقب بیفتد و نفسش کم بیاید، شما نمی‌توانید بگویید من می‌خواهم بروم. اگر او جا بماند، شما مقصرید که او نفس کم آورده، .... نباید این‌طور باشد که در مقابل هم باشید، وانگهی این بلوک‌ها جلو نمی‌رود. بلوک زدن یاری کردن ظالم نیست. اینها را برای ساختمان‌سازی می‌برند... بهتر این است که ما بلوک بزنیم و درعین‌حال تبلیغمان را هم بکنیم.»&lt;ref name=&quot;:0&quot; /&gt; <br /> <br /> نیز نگاه کنید به (←[[موصل 1،اردوگاه]])<br /> <br />     پس از شکسته شدن اعتصاب، همبستگی میان [[اسیران جنگ|اسیران]] اولویت داشت. از‌این‌رو ابوترابی‌فرد، خود برای این مسئله پیشگام شد: «آقایان، من با آقایان آن آسایشگاه صحبت کردم. آنها هم ایرانی‌اند. این قاشق من است، هرکس می‌خواهد، غذایش را بردارد و ظهر با من بیاید. آنها این‌طرف نمی‌آیند پس ما باید آن‌طرف برویم...» &lt;ref name=&quot;:0&quot; /&gt;. درحالی‌که تدبیر ابوترابی‌فرد در حفظ آرامش و سلامت روحی و جسمی بین اسرای ایرانی موثر واقع شد و آنان را از شکنجه‌های دشمن دور می‌کرد، روحیه انقلابی و شجاعت فردی ایشان به اسیران امید می‌داد و هر گونه روحیه ذلت و تسلیم‌پذیری را منتفی می‌كرد. در همین اردوگاه، هم‌زمان با حمله رژیم صهیونیستی به لبنان، در خرداد نامه‌ای را بسیار قاطع در محکومیت آن رژیم و پیروی از امام امت نوشته و از اسیران هم‌بند خواست در بالای نامه‌های خود آن را بنویسند و به نمایندگان [[صلیب سرخ]] برای ارسال به ایران تحویل دهند. در این [[نامه]] چنین آمده بود: «... پروردگارا چشم به راه هستیم تا به رهبری روح خدا، اسرائیل تبهکار را از تمامی سرزمین‌های مسلمین بیرون رانده و عظمت مسلمین را به جهانیان بنمایانیم و برای اقتدار و سربلندی پرچم لااله‌الاالله کسب انتصار بنماییم و آنان را به ذلت و خواری که همانا وعده الهی است بنشانیم. در این رابطه ما همگی اینجا وفادار و پایبند به تصمیمات امام امت و دولت هستیم و هر لحظه آماده جانبازی و شهادت در راه خدا هستیم و از شما نیز می‌خواهیم محکم و با وحدت هرچه بیشتر گوش به دستورات امام و دولت باشید.»&lt;ref name=&quot;:1&quot;&gt;علیدوست قزوینی، علی (1385). ابر فیاض. قم: عرش اندیشه،ص.79.&lt;/ref&gt; .<br /> <br />     اگرچه ابوترابی‌فرد در بازگشت آرامش به [[اردوگاه موصل 1]] نقش بسزایی داشت، اما پس از گذشت سه ماه، او را به‌سبب گزارش منفی یکی از افسران بعثی به زندان وزارت دفاع در بغداد فرستادند. اتفاقی که حاج محمد، فرمانده عراقی [[اردوگاه موصل 1]]، نیز به آن راضی نبود. انتقال او از [[اردوگاه موصل 1]] و همچنین سایر بدرفتاری‌های مسئولین [[اردوگاه]] نظیر [[شکنجه]] و [[تنبیه در اسارت|تنبیه]] جانبازان، موجب اعتراضاتی در [[اردوگاه]] شد. اعتراضاتی که در چهارم مردادماه 1361 به تنش و درگیری کشیده شده و موجب شهادت دو تن از اسیران به نام‌های محمد سوری و امیر بامیری‌زاده شد&lt;ref name=&quot;:1&quot; /&gt; .<br /> <br />     ابوترابی‌فرد پس از دو ماه حبس در زندان وزارت دفاع، در 22 شهریور 1361، به [[اردوگاه موصل 3]] منتقل شد و به کمک سایر اسیران مجموعه برنامه‌هایی را جهت به‌وجود آوردن تشکیلاتی منظم، که سلامت روح و جسم [[اسرا]] را تأمین کند، تدارک دید. وی همچنان به اتخاذ مشی معتدل و ملایم، با نیروهای عراقی تأكید داشت و سایر اسیران را از انجام رفتارهای تحریک‌آمیز بر حذر می‌داشت. برگزاری کلاس‌های مختلف و انجام فعالیت‌های متنوع ورزشی از مسائلی بود که همواره مورد تأیید و تشویق ابوترابی‌فرد قرار می‌گرفت. او [[آموزش]] معارف قرآنی و نهج‌البلاغه را برعهده داشت و در کلاس زبان انگلیسی نیز شرکت می‌‌کرد. وی ثواب عمل اسیرانی را که به ساماندهی فعالیت‌های ورزشی [[اردوگاه]] همت می‌گماردند، از [[نماز]] شب خود بیشتر می‌دانست. این مسائل باعث به‌وجود آمدن محیطی سالم در [[اردوگاه]] شد و تعجب ناظران [[صلیب سرخ]] را برانگیخت. چراکه برخلاف اسیران جنگی کشورهای دیگر، تعداد کمی از اسرای ایرانی از مشکلات شدید روانی رنج می‌بردند. <br /> <br />     ابوترابی‌فرد در مدت اسارت خود بارها به اردوگاه‌های مختلف منتقل شد و با صبر و استقامتی مثال‌زدنی، سعی در تلطیف شرایط برای همرزمان اسیرش داشت. اردوگاه‌های [[اردوگاه موصل 2]]، [[اردوگاه موصل 4]] قدیم، رمادی 7، [[اردوگاه تکریت 5]]، [[اردوگاه تکریت 17]] و [[اردوگاه تکریت 18]] ازجمله اردوگاه‌هایی بود كه وی بخش‌های مختلف اسارتش را در آنها سپری كرد. این جابه‌جایی در اردوگاه‌ها نه به اراده ابوترابی‌فرد یا لطف فرماندهان عراقی بود بلکه لطف خداوند بر اسیران ایرانی بود و اغلب توأم با [[شکنجه]] و اذیت ایشان اتفاق می‌افتاد.<br /> <br />     با طولانی شدن جنگ، تأكید ابوترابی‌فرد بر حفظ روحیه [[اسیران جنگ|اسیران]] و ملایمت نسبت به کسانی که از شرایط خسته شده‌اند، قرار گرفت: «افرادی که عقایدشان سست و ضعیف است، مبادا کسی با آنها برخورد تند كند. ما باید با تمام وجود در خدمت آنها باشیم، کمکشان کنیم و دستشان را بگیریم و امیدوارشان کنیم و با عمل خود آنها را نسبت به آینده خوشبین نماییم. ما باید با جان و دل به این افراد عشق بورزیم.»&lt;ref name=&quot;:1&quot; /&gt; این بیان زمانی تأثیر بیشتری می‌گذاشت که [[اسیران جنگ|اسیران]] او را اولین عامل به حرف‌هایش می‌یافتند؛ آن‌چنان که می‌دیدند در کنار حسین احمدپور، اسیر مبتلا به سرطان، می‌نشیند و با او گفت‌وگو می‌کند و در فقدانش همچون پدری سوگواری می‌كند، تا ذوالفقار 25 ساله که در اوج ناامیدی در یکی از سلول‌های انفرادی اردوگاه موصل 1(←[[موصل 1،اردوگاه]]) دست به خودکشی می‌زند و ابوترابی‌فرد را در اندوهی بزرگ فرو می‌برد و به سرزنش سایر همبندان خوشحال او وا می‌دارد.<br /> <br />     با پایان یافتن جنگ و ملایم‌تر شدن رفتار نیروهای عراقی نسبت به [[اسرا]]، بارقه‌های امیدی از آزادی در میان آنان نمایان شده بود. در چنین وضعیتی، انتشار خبر [[رحلت امام خمینی]](ره) ضربه سنگینی به روحیه اسیران وارد کرد. ابوترابی‌فرد اگرچه از شنیدن این خبر بسیار ناراحت بود، اما با سخنانی سعی کرد از اندوه این اتفاق برای همراهانش بکاهد: «امام(ره) می‌فرمود: من هرگز شما فرزندانم را از یاد نخواهم برد. می‌دانست که شما را نخواهد دید. به دیگران وصیت می‌فرمود که اینها را به همان چشم نگاه کنید که من نگاه می‌کردم.»&lt;ref&gt;ابوترابی، سید علی‌اکبر (1375). از تربت کربلا، مجموعه سخنان علی‌اکبر ابوترابی‌فرد در اردوگاه‌های عراق؛ به کوشش دفتر ادبیات هنر و [[مقاومت]]. تهران: حوزه هنری،ص.505.&lt;/ref&gt; <br /> <br /> نیز نگاه کنید به [[رحلت امام خمینی]] <br /> <br /> ابوترابی‌فرد در فقدان امام، با ابراز شناخت، اطمینان و وفاداری به [https://fa.wikishia.net/w/index.php?title=%D8%B3%DB%8C%D8%AF_%D8%B9%D9%84%DB%8C_%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86%DB%8C_%D8%AE%D8%A7%D9%85%D9%86%D9%87%E2%80%8C%D8%A7%DB%8C آیت‌الله خامنه‌ای]، جانشین امام، به [[اسیران جنگ|اسیران]] در بند امید می‌داد.تابستان 1369، مذاکره برای تبادل [[اسیران جنگ|اسیران]] میان دو کشور به نتیجه رسید و زمینه آزادی [[اسیران جنگ|اسیران]] فراهم شد. بدین‌ترتیب سید علی‌اکبر ابوترابی‌فرد در 24 شهریور 1369 به کشور وارد شد و با استقبال گسترده مردم و مسئولان مواجه گشت. وی کمی پس از بازگشت به کشور، به سمت نماینده ولی فقیه در امور آزادگان منصوب شد و برای تأمین معیشت، سلامت و تحصیل آزادگان گام‌های بلندی برداشت. او همچنین در انتخابات چهارم و پنجم مجلس شورای اسلامی شرکت کرد و ازسوی مردم تهران، به نمایندگی انتخاب شد. ابوترابی‌فرد در دوران ده‌ساله پس از آزادی و ازطریق مشارکت در مسئولیت‌های اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و فرهنگی جامعه تلاش کرد تا رفتاری سالم و زاهدانه نسبت به ثروت و قدرت ناشی از این امور به جامعه عرضه كند و بیشترین ارتباط مستقیم را با مردم و اقشار مختلف داشت و با طرح شعار محوری «پاک باش و خدمتگزار» خود را وقف دردمندان و نیازمندان جامعه کرد.<br /> <br />     ابوترابی‌فرد در کنار مسئولیت‌های نمایندگی و اجرایی که برعهده داشت، به فعالیت‌های فرهنگی، مذهبی و ورزشی مبادرت می‌ورزید و آن را در مسیر تعالی فردی مؤثر می‌پنداشت. وی همچنین برنامه سفر پیاده از تهران به مشهد را- باتوجه به تجربه پیاده‌روی نجف به كربلا در دوران اقامت در عراق- هر ساله در سالگرد ورود آزادگان به میهن انجام می‌داد؛ برنامه‌ای که با استقبال فراوان آزادگان مواجه شد و تا آخرین سال زندگانی‌اش ادامه یافت.<br /> <br />     سرانجام در 12 خرداد 1379، ابوترابی‌فرد که به همراه پدر بزرگوارش قصد زیارت حرم مطهر امام رضا (ع) را داشتند، در سانحه رانندگی جان خود را از دست دادند. اعلام خبر درگذشت ایشان، اندوه بسیاری از هموطنان، همشهریان و همرزمان ایشان را موجب شد. مراسم تشییع باشکوهی برای ایشان در تهران و قزوین برگزار شد و در نهایت پیکر این پدر و فرزند خستگی‌ناپذیر در حرم امام رضا (ع) آرام گرفت. رهبر معظم انقلاب اسلامی در پیام تسلیت خود به مناسبت ارتحال این فقید سعید چنین فرمودند: «... پس از سال‌ها حضور در میدان‌های مبارزه دشوار با نظام طاغوتی و پس از مشارکت شجاعانه در صحنه‌های جنگ تحمیلی، سال‌های درازی محنت اسارت در دست دشمن نابه‌کار و فرومایه را چشیده و مبارزه‌ای دشوارتر از گذشته را در اردوگاه‌هایی آغاز کرد که او در آنها همچون خورشیدی بر دل‌های اسیران مظلوم می‌تابید و چون ستاره‌ای درخشان، هدف و راه را به آنان نشان می‌داد و چون ابری فیاض، امید و ایمان را بر آنان می‌بارید...» <br /> <br /> نیز نگاه كنید به [[روحانیت]] <br /> <br /> === '''کتاب‌شناسی''' ===<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> === برای مطالعه بیشتر ===<br /> رستمی‌نسب، عباسعلی (1380). راست‌قامتان تاریخ. چ دوم. کرمان: دانشگاه شهید باهنر.<br /> <br /> وحید امیرخانی<br /> [[en:Abu_Tarabi_Fard,_Seyyed_Ali_Akbar]]</div>

Beheshtipour https://fa.wikiazadegan.com/index.php?title=%D8%A7%D8%B1%D8%AF%D9%88%DA%AF%D8%A7%D9%87_%D8%AA%DA%A9%D8%B1%DB%8C%D8%AA_12&diff=3699 2023-09-15T13:10:06Z

<p>Beheshtipour: تاریخ ها اصلاح و بعضی از حروف که عربی تایپ شده بود فارسی شد</p> <hr /> <div>[[پرونده:تکریت 12.png|بندانگشتی|نقشه ساختمانی اردوگاه تکریت 12 است.]]<br /> یكی از اردوگاه‌های نگه‌داری اسرای ایرانی در عراق.<br /> <br /> === مقدمه ===<br /> تکریت 12 دومین [[اردوگاه]] اختصاص‌یافته به اسرای مفقودین بود و [[صلیب سرخ]] از وجود چنین اردوگاهی در داخل خاک عراق اطلاعی نداشت. این [[اردوگاه]] در اوایل 1367 تأسیس شد&lt;ref name=&quot;:0&quot;&gt;اکبری، یوسفعلی (1395).مصاحبه.&lt;/ref&gt;. <br /> <br /> === وضعیت ظاهری ===<br /> [[اردوگاه]] از خارج، شبیه چهار ردیف ساختمان بلوك‌سیمانی بود که با فاصلة 20 متر از یكدیگر قرار داشتند. این ساختمان‌های یك‌طبقه نوساز و البته بدون امكانات لازم، برای زندگی كوتاه‌مدت و نگه‌داری اسرا ساخته شده بود.<br /> <br />     این [[اردوگاه]] از سه قسمت اصلی تشکیل شده بود: 1. قاطع 1 و 2 که ساختاری مشابه هم داشتند. <br /> <br /> 2. ملحق که به آن قاطع 3 نیز گفته می‌شد، و هر قاطع 9 آسایشگاه در ابعاد 5 در 20 داشت و به‌صورت شمالی-جنوبی قرار گرفته بود (البته ابعاد قاطع‌ها 6- 5 در 18 هم عنوان شده است)&lt;ref name=&quot;:1&quot;&gt;خاجی، علی (1391). شرح قفص. تهران: پیام آزادگان،ص.239.&lt;/ref&gt;.<br /> <br />     آسایشگاه‌ها در سه ردیف سه‌تایی قرار داشتند. درِ دو تا از آنها کنار یکدیگر و درِ سومی به پشت ساختمان باز می‌شد. سقف و کف آسایشگاه‌ها از بتون ساخته شده بود و اسرا آن را با پتو فرش کرده بودند. ملحق دارای 14 اتاق 2 در 3 متر بود و سلول‌های انفرادی، که برای تنبیه اسرا از آن استفاده می‌شد، مابین اتاق‌های 4 و 5 قرار داشت. ملحق دیوار بلندی نیز داشت و اتاق 14 ملحق در دوره‌ای به بیماران گال (جرب) اختصاص داده شده بود&lt;ref name=&quot;:0&quot; /&gt;. <br /> <br /> === امكانات [[اردوگاه]] ===<br /> هر آسایشگاه، ده پنجره داشت که پنج پنجره به‌سمت پشت آسایشگاه باز می‌شد، که البته ازسوی عراقی‌ها مسدود شده بودند. جلوی پنج پنجره‌ای هم که به‌سمت حیاط [[اردوگاه]] باز می‌شد، نرده‌کشی کرده بودند؛ طوری‌که فقط یک دست می‌توانست از لای آن عبور کند. به‌طور متوسط برای تهویة هوا، سه پنکه سقفی در هر آسایشگاه وجود داشت و مثل همه اردوگاه‌های این منطقه آسایشگاه‌ها دارای سایه‌بان نیز بودند&lt;ref&gt;ابوالحسنی، محمدحسین (1388). زخم‌ها دهان باز می‌کنند. تهران: مفاخر،ص.67 و74.&lt;/ref&gt;. <br /> <br />     آشپزخانه [[اردوگاه]] در محوطه و در کنار اتاق نگهبانی قرار داشت. این آشپزخانه غذای کل اردوگاه 12 را تأمین می‌كرد و به‌وسیلة اسرای ایرانی اداره می‌شد. روبه‌روی آن باغچه‌ای قرار داشت که اسرا در آن باغچه سبزیجات می‌کاشتند&lt;ref name=&quot;:0&quot; /&gt;.هر قاطع،‌ هشت کاسه توالت داشت که در کنار حمام واقع شده بود و البته بدون چاه بود. توالت ملحق بین اتاق‌های 13 و 14 کنار حمام واقع شده بود و ده کاسه توالت داشت&lt;ref name=&quot;:0&quot; /&gt;. معمولاً در داخل هر آسایشگاه سطلی وجود داشت که از ساعت 5 عصر، که سوت داخل‌باش را می‌زدند، تا فردا صبح ساعت 8 از آن به‌جای توالت استفاده می‌شد.هشت دوش در ابتدای  قاطع قرار داشت، ولی معمولاً آبش گرم نبوده و اسرا سطلی را در هوای گرم جلوی آفتاب می‌گذاشتند و برای استحمام از این [[آب]] استفاده می‌كردند.حمام ملحق نیز نزدیک دستشویی و مابین اتاق‌های 13 و 14 واقع شده بود، و برای حمام کردن پنج دوش وجود داشت&lt;ref name=&quot;:1&quot; /&gt;. منبع آبی آن هم تانکری بود که بر سقف حمام گذاشته بودند. حمام کردن به‌صورت نوبتی بود.<br /> <br />     در ابتدا، اسرا [[آب]] را در قوطی‌های حلبی روغن با خود به آسایشگاه می‌بردند. مدتی بعد، برای هر آسایشگاه شیر آبی گذاشتند و حوضی هم وسط [[اردوگاه]] بود که برای آشامیدن [[آب]] مورد استفاده قرار می‌گرفت&lt;ref&gt;فدایی ،یحیی (1396) . مصاحبه.&lt;/ref&gt;.برای مداوای اسرا اتاق کوچک بهداری در کنار ساختمان حمایه در داخل محوطه [[اردوگاه]] قرار داشت. اسرا ازلحاظ دارو و درمان در مضیقه بودند و به‌خاطر وضعیت بد بهداشتی و شیوع شپش، به انواع و اقسام بیماری‌ها ازجمله گال، اسهال خونی و حتی بیماری‌های ریوی و کلیوی دچار می‌شدند. اسهال خونی و گال، جزء بیماری‌های واگیردار محسوب می‌شد. اسهال خونی در اردوگاه‌های مفقودین بیشترین تلفات را از اسرا می‌گرفت؛ به‌طوری‌كه سه‌چهار نفر از اسرا در اثر همین بیماری فوت کردند، ولی آقایان مرسلی، بخشی‌پور و دکتر بامداد، با همه کمبودها به درمان اسرا می‌پرداختند&lt;ref name=&quot;:0&quot; /&gt;.برای حفاظت از [[اردوگاه]]، اتاق نگهبانی در محوطه و نزدیک بهداری قرار داشت و علاوه‌بر نُه برجک‌ نگهبانیِ دورتادور [[اردوگاه]]، سیم‌خاردارهای حلقوی‌شکلی نیز به دور [[اردوگاه]] کشیده شده بود.تعدادی از اسرا، که با عراقی‌ها همکاری نزدیکی داشتند و کارهای عمومی [[اردوگاه]] را برعهده گرفته بودند، در ساختمانی جدا از آسایشگاه به نام «حمایه»، که در نزدیک آشپزخانه قرار داشت، اسکان داده شده بودند&lt;ref name=&quot;:1&quot; /&gt;. <br /> <br /> === گاه‌شمار و تركیب اسرا ===<br /> اولین اسرای انتقالی به اردوگاه 12 را 550 نفر از اسرای عملیات فاو تشکیل می‌دادند که بر اثر تک دشمن در این منطقه اسیر شده و در قاطع 1 مستقر بودند. دور دوم اسرای ساکن در این اردوگاه 750 نفر بودند که در تاریخ 1367/3/4 بر اثر تک شدید دشمن در شلمچه به اسارت درآمده بودند. سومین گروه اسرای تکریت 12، 1116 نفر بودند که در تک دشمن در 1367/04/04 در جزیره مجنون، کوشک، و طلائیه اسیر شدند. آخرین گروه اسرا تعداد 1500 نفر بودند در مناطق زبیدات، شرهانی و کربلای 7 در قسمت ملحق اسکان داده شدند&lt;ref&gt;زاغیان، اصغر (1389). دوازدهمین اردوگاه. تهران: پیام آزادگان،ص.111.&lt;/ref&gt; &lt;ref&gt;حیدری‌نسب، علیرضا (1383). اتاق پیامبران. قم: آل احمد،ص.5و102.&lt;/ref&gt;. در یکی از دو قاطع اصلی، نیروهای ارتشی اعم‌از درجه‌دار و سرباز مستقر بودند&lt;ref name=&quot;:1&quot; /&gt; و در قاطع دیگر خاصه در قاطع 2 تعداد اسرای بسیجی و سپاهی بیشتر بود&lt;ref name=&quot;:0&quot; /&gt;.<br /> <br />     براساس اظهارات اسرای ایرانی، تعداد افراد این [[اردوگاه]] در تیرماه 1367 حدوداً به 4000 نفر نیز می‌رسید و همین باعث شده بود که تراکم زیادی در آسایشگاه‌ها به‌وجود بیاید. به‌طورکلی، در هر آسایشگاه 160 نفر به‌سر می‌بردند که بعدها به‌دنبال جابه‌جایی و انتقال تعدادی از اسرا به ملحق و همچنین افسران به اردوگاه‌های دیگر، از تعداد افراد کاسته شد و تعداد آنها به 150 نفر رسید. همچنین در جابه‌جایی که در سال آخر انجام گرفت، تعداد افراد در هر آسایشگاه تا 140 نفر کاهش یافت&lt;ref&gt;اکبری رحمت‌الله (1383). زخم غزال. تهران: رسانش ،ص.44.&lt;/ref&gt;&lt;ref&gt;امیرسرداری، رضا (1375). شلمچه تا تکریت. تهران: حوزه هنری ،ص.58 و61.&lt;/ref&gt;. ولی گزارش کمیته بین‌المللی [[صلیب سرخ]]، در زمان ثبت‌نام از اسرای ساکن در این اردوگاه، گویای این موضوع است که در زمان مبادلة اسرا نزدیک به 2950 نفر اسیر ایرانی در این [[اردوگاه]] حضور داشتند. &lt;ref name=&quot;:1&quot; /&gt;<br /> <br /> === وقایع مهم ===<br /> 1. در تابستان 1367، نقیب جمال به‌همراه عامر فرحان وارد آسایشگاه‌ها شدند تعدادی از چهره‌های حزب‌اللهی را، که حدود نیمی از آسایشگاه می‌شد، انتخاب كردند و به اتاق نگهبانی بردند و پس از ضرب‌وشتم، کابل را به دست اسرا دادند تا همدیگر را بزنند، ولی با فریاد «مرگ بر صدامِ» علی امیری مواجه شدند. افسران او را به‌طرز وحشتناکی کتک زدند. بعد تمام اسرا را به خط کردند، لباس‌هایشان را کندند و آتش زدند. اسرا حدود 15 روز تنها یک لباس زیر داشتند. به دنبال انجام عزاداری در عاشورای 1369 و ضرب‌وشتم اسرا توسط عراقی‌ها، سه نفر را، که در بهداری مشغول مداوای اسرای بیمار بودند، زندانی کردند. اسرا نسبت به این عمل، واکنش نشان دادند و در 1369/5/14 اقدام به اعتصاب غذا كردند. در ابتدا این حرکت جدی تلقی نشد، اما وقتی سه روز از اعتصاب غذای اسرا گذشت، فرماندة اردوگاه قول داد آن سه نفر را آزاد خواهد کرد. اعتصاب غذا در اردوگاه شکست، اما فرمانده به قول خود وفا نکرد و یک روز بعد از این اتفاق آنها را آزاد نمود&lt;ref name=&quot;:1&quot; /&gt;. <br /> <br /> 2. حاج‌ مرتضی حاج‌باقری از فرماندهان تیپ‌ لشکر 41 ثارالله در بین بچه‌های این [[اردوگاه]] بود. یک دست حاج ‌مرتضی در عملیات قطع شده بود. عراقی‌ها شنیده بودند که فرد مهمی از فرماندهان بین اسر حضور دارد. برای شناسایی، 14 نفر را به‌خط کردند و یکی از آنها را برای شناسایی بردند. نقیب جمال این اسیر را كتك می‌زند تا حاج مرتضی را لو بدهد. آن فرد هم علاوه‌بر حاج مرتضی، چند فرمانده و پاسدار معمولی را نیز به بعثی‌ها معرفی می‌كند. بعثی‌ها افراد شناسایی‌شده را بردند و به‌شدت شکنجه کردند. بعد از لو رفتنِ به‌قول عراقی‌ها جماعت اربعه‌عشر، جمعی از اسرا را به اردوگاه 16 و پس ‌از مدتی به [[اردوگاه بعقوبه]] منتقل کردند.&lt;ref&gt;محبی ،مهدی (1398) . مصاحبه&lt;/ref&gt; <br /> <br /> === سرانجام اردوگاه ===<br /> اولین گروه از اسرای اردوگاه 12 در تاریخ 1369/6/08 در فهرست [[صلیب سرخ]] ثبت‌نام شده و به کشور بازگشتند و اردوگاه تکریت 12 تخلیه شد.<br /> <br /> === '''كتاب‌شناسی''' ===<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> <br /> http://dehnamaki.com<br /> <br /> '''معصومه جعفرزاده'''</div>

Beheshtipour