https://fa.wikiazadegan.com/api.php?action=feedcontributions&feedformat=atom&user=Beheshtipourویکی آزادگان - مشارکتهای کاربر [fa]2026-09-28T10:50:39Zمشارکتهای کاربرMediaWiki 1.39.4https://fa.wikiazadegan.com/index.php?title=%D8%A7%D8%B1%D8%AF%D9%88%DA%AF%D8%A7%D9%87_%D8%AA%DA%A9%D8%B1%DB%8C%D8%AA_11&diff=11939اردوگاه تکریت 112026-08-15T14:30:12Z<p>Beheshtipour: بند برای زندان به کار برده می شود همه بند ها را تبدیل به قسمت کردم تاریخ هم به ترتیب انگلسیس آمده بود فارسی کردم به بعقوبه هم اشاره کردم چون فقط اردوگاه 18 نوشته شده بود</p>
<hr />
<div>[[پرونده:نقشه ساختمانی تکریت 11.png|بندانگشتی|نقشه ساختمانی اردوگاه 11 تکریت |261x261پیکسل]]<br />
'''یکی از اردوگاههای نگهداری اسرای ایرانی در عراق.'''<br />
<br />
== مقدمه ==<br />
اردوگاه 11 تکریت، قدیمیترین [[اردوگاه]] مفقودین بین اردوگاههای ایرانی بود که اسرای عملیات کربلای 4 و 5 (دیماه 1365) و تعداد زیادی اسرای دیگرِ جنگ، تا شهریور 1369 قریب به 45 ماه بهطور مخفیانه و به دور از دسترس مأموران [[صلیب سرخ]] جهانی در آن نگهداری میشدند.<br />
<br />
== وضعیت ظاهری ==<br />
[[پرونده:تکریت 11.png|بندانگشتی|نمایی بازسازی شده از بندهای یک و دو اردوگاه 11 تکریت|261x261پیکسل]]<br />
این [[اردوگاه]] از دو قسمت جدا از هم تشکیل میشد:<br />
<br />
=== 1. ساختمان اصلی ===<br />
متشکل از 4 قسمت، هر قسمت شامل سه یا چهار آسایشگاه، مجموعاً 14 آسایشگاه مستطیلشکل با ابعاد تقریبی 5 متر عرض و 18 متر طول. در هر آسایشگاه، بهطور متوسط تعداد 120 اسیر نگهداری میشد که این تعداد در مواقعی تا 150 نفر نیز افزایش مییافت. کف آسایشگاهها سیمانی بود و هرکدام 5 پنجره رو به حیاط داشت. در هر آسایشگاه 10 مهتابی قرار داشت که بهخاطر نگرانی نگهبانها، در طول شب، روشن نگاه داشته میشدند.هر دو قسمت روبهرو به هم دارای یک حیاط مشترک بودند و سرویسهای بهداشتی مشترکی نیز داشتند. تا اواخر دوره اسارت، قسمتها بهنوبت و در ساعات جداگانه، حق هواخوری داشتند و ارتباط بین بندها ممنوع بود. بههمینعلت ساعات هواخوری و استفاده از سرویسها، در طول 4 سال با محدودیتهای شدید و شکنجهآوری همراه بوده است. آشپزخانه، بهداری و [[زندان انفرادی]] در وسط اردوگاه و بین قسمتهای 2 و 3 قرار داشت. اطراف [[اردوگاه]] با لایههای متعدد سیمخاردارهای رشتهای، حلقوی و برقدار به ضخامت 15 تا 20 متر پوشانده شده بود و 16 دکل دیدبانی بیرون از فضای [[اردوگاه]] عهدهدار نگهبانی از [[اردوگاه]] بودند.<br />
<br />
=== 2. قلعه یا ملحق ===<br />
ساختمان مربعیشکلی که بعدها به [[اردوگاه]] اضافه شد و از تعدادی اتاق با ابعاد متفاوت بین 6 تا 20 متر تشکیل میشد و به همین نسبت، تعداد متفاوتی اسیر در آنها جا داده میشد. ظرفیت ملحق حدود 300 تا 400 اسیر بود که گاه تا 700 اسیر در آن جای میدادند.<br />
<br />
== ملحق موقت [[اردوگاه]] ==<br />
قسمتهای 5 و 6 بهصورت یکی از ملحقهای اردوگاه 11 در نزدیکی ساختمان اصلی با ظرفیت 660 نفر برای مدتی راهاندازی و [[اسرای مفقود]] جدیدی در آن، جا داده شدند، که بهعلت نبود [[آب]] و مشکلات متعدد دیگر، بعدها جمعآوری و افراد آن به یکی از دو قسمت اصلی منتقل شدند.<br />
<br />
== گاهشمار و ترکیب اسرا ==<br />
از تعداد كل اسرای مستقر در اردوگاه 11 آمارهای متفاوتی ذكر شده است، ولی بنا به گزارش [[صلیب سرخ]] جهانی، در هنگام تبادل، 2748 اسیر ساکن [[اردوگاه]] بودهاند<ref name=":0">خاجی، علی (1391). [[شرح قفس(کتاب)|شرح قفص]]. تهران: [https://www.mfpa.ir پیام آزادگان]،ص.236.</ref> که البته با توجه به انتقال برخی [[اسرا]]، پیش از تبادل به سایر اردوگاهها، [[آمار]] واقعی این [[اردوگاه]] قطعاً بیش از این عدد بوده است.قدیمیترین اسرای [[اردوگاه]]، اسیران [http://wikidefa.ir/?id=qi1onrgc عملیات کربلای 4] (450 نفر)، کربلای 5 (200 نفر)، و [http://wikidefa.ir/?page=result کربلای 6] (200 نفر) بودهاند؛ همچنین اسرای عملیات [https://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B9%D9%85%D9%84%DB%8C%D8%A7%D8%AA_%D9%88%D8%A7%D9%84%D9%81%D8%AC%D8%B1_%DB%B1%DB%B0#:~:text=%D8%B9%D9%85%D9%84%DB%8C%D8%A7%D8%AA%20%D9%88%D8%A7%D9%84%D9%81%D8%AC%D8%B1%20%DB%B1%DB%B0%20%D8%AF%D8%B1%20%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE,%D8%B3%D9%88%DB%8C%20%D9%86%DB%8C%D8%B1%D9%88%D9%87%D8%A7%DB%8C%20%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%8C%20%D9%BE%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D9%86%20%D9%BE%D8%B0%DB%8C%D8%B1%D9%81%D8%AA. والفجر 10]، [https://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B9%D9%85%D9%84%DB%8C%D8%A7%D8%AA_%D8%A8%DB%8C%D8%AA%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%82%D8%AF%D8%B3_%DB%B6 بیتالمقدس 6] و سایر عملیات، بهعلاوه نیروهای شناسایی دستگیرشده و برخی افسران ارتش و خلبانان، و نیروهای اسیرشده در منطقه فاو و زبیدات (مربوط به روزهای پایانی جنگ و پس از اعلام آتشبس) ترکیب اصلی [[اردوگاه]] را تشکیل میدادند. ابوطالب ناهیدی از اسرای این [[اردوگاه]] ضمن بیان [[آمار]] پیشگفته معتقد است: «[[اردوگاه]] با جمعیتی تقریباً مساوی از نیروهای داوطلب مردمی (بسیجی) و ارتشی تشکیل شده بود.»<ref name=":1">سایت جامع آزادگان؛ معرفی اجمالی اردوگاه 11.مصاحبه 1 بهمن 1395. بازیابی از http://www.iran-pw.com/?p=14251</ref><br />
<br />
== امکانات [[اردوگاه]] ==<br />
با توجه به اینکه این [[اردوگاه]] به دور از دسترس نمایندگان [[صلیب سرخ]] جهانی قرار داشت، فاقد هرگونه [[امکانات]] ورزشی، تفریحی، کتابخانهای، کارگاهی و آموزشی بود. همه ملزوماتی که در طول چهار سال در اختیار اسرا قرار گرفته، عبارت بود از: دو دست لباس، دو عدد پتو، دو سری لباس زیر، یک عدد پلیور زمستانی، لیوان، قاشق، دمپایی و کفش از هرکدام یک جفت.[[اسرا]] مجبور بودند با وصله کردن مرتب لباسها و صرفهجویی شدید در [[امکانات]] زندگی، دوران [[اسارت و اسیران|اسارت]] را سپری كنند.<br />
<br />
=== بهداری [[اردوگاه]] ===<br />
بهداری از سال سوم تأسیس شد، بهجز درمانهای سرپایی و ابتدایی، [[امکانات]] لازم را نداشت و سهمیه اعزام به [[بیمارستان]] بسیار محدود بوده است. بههمینعلت، [[آمار]] مرگ ناشی از بیماریهای سادهای نظیر اسهال خونی و سل، در طول [[اسارت و اسیران|اسارت]] بالا بوده است.<br />
<br />
=== [[آشپزخانه در اسارت|آشپزخانه]] [[اردوگاه]] ===<br />
[[آشپزخانه در اسارت|آشپزخانه]] بهوسیله [[اسرا]] اداره میشد، با نصف جیره رسمی سربازان عراقی ازلحاظ مواد اولیه پختوپز، غذا را برای اسرا طبخ میكرد. اسرا در طول اسارت، با مشکل گرسنگی مفرط ایام را سپری میکردند.<br />
<br />
افراد شاخص با توجه به نبود اطلاعات دقیق از تعداد اسرا و فقدان نظارت، نصب مسئولان آسایشگاهها و بندها، معمولاً ازسوی عراقیها و از بین افراد مورد اعتماد آنها صورت میگرفت؛ گرچه با گذشت زمان و ناتوانی این افراد در اداره، ناگزیر به مسئولان مورد قبول اسرا روی آوردند. باوجوداین، نیروهای واقعی و مؤثر در [[اردوگاه]]، کمتر مسئولیتهای رسمی را برعهده میگرفتند حضور اسرای مفقود قدیمی از عملیاتهای آفندی ایران و تعداد زیاد نیروهای باسابقه و مسئول جبهه در ردههای گروهان، گردان، تیپ و قرارگاه، اردوگاهی یکپارچه و متحد را به وجود آورده بود که کمتر متکی به افراد خاص و مسئولیتهای اردوگاهی بود. ازطرفی، جدا بودن کامل قسمتهای مختلف [[اردوگاه]] و عدم امکان تماس بین آنها هرگونه مدیریت کلان اردوگاهی را غیرممکن میساخت.( ← [[امکانات اردوگاه تکریت 11]])<br />
<br />
== وقایع مهم ==<br />
عبدالحسین جلالوند از اسرای شاخص [[اردوگاه]] اظهار میکند:<blockquote>«[[اردوگاه]] مفقودین، با توجه به شرایط خاص خود، هر روزه با حوادث غیرقابل پیشبینی و توأم با اعتراضات و تنبیهات دستهجمعی مواجه بود. بههمینعلت، تعداد شهدای [[اردوگاه]] بیش از 25 تا 30 شهید در مدت کمتر از 4 سال بوده است.»<ref name=":1" /></blockquote>محمدرضا رضایی، علیاکبر قاسمی، علیاکبر آلوستانی مفرد، کوروش قاسمی، مهدی احسانیان، قائدی، مرتضی عبداللهی، صدرالدین و [[حسین پیراینده]] ازجمله شهدای [[اردوگاه]] بودند که در حوادث روزانه بهوسیله نگهبانها و در برابر سایر [[اسرا]]، غالباً بهواسطه [[شکنجه]] شهید شدند. وقایع مهم و قابل ذکر [[اردوگاه]] به شرح زیر است:<br />
<br />
1. شکنجه وحشیانه اسرا با ورود به ماه محرم از ترس برپایی مراسم عزاداری که منجر به شهادت تعدادی شد؛ البته این مراسم در نهایت ازسوی [[اسرا]] برگزار میشد. شهید [[محمد رضایی]] و شهید علیاکبر قاسمی ازجمله شهدایی بودند که در آستانه ماه محرم به شهادت رسیدند.<br />
<br />
2. ساعات بسیار کم هواخوری و دستشویی رفتن در طول اسارت که گاه به یکساعت در شبانهروز تقلیل یافته و باعث بروز بیماریهای متعدد گوارشی در بین [[اسرا]] شده بود.<br />
<br />
3. درگیری [[اسرا]] با [[منافقین]] در پی تبلیغات آنها برای جذب نیرو از میان [[اسرا]] که به زخمی شدن [[منافقین]] و جاسوسها(← [[جاسوسی|جاسوسی )]]<nowiki/>و [[شکنجه]] چندین روزه [[اسرا]] و قطع زمان هواخوری و محدودیت دستشویی رفتن و قطع چند روزه غذا در [[اردوگاه]] منجر شد.<br />
<br />
4. عزاداری دستهجمعی [[اسرا]] در پی [[رحلت امام خمینی]] در نیمه خرداد 1368 که منجر به درگیریهای بعدی با نگهبانها و [[شکنجه]] و تبعید بسیاری از فعالان شناساییشده [[اردوگاه]] به قلعه و سپس اردوگاه 18 واقع در نزدیکی بعقوبه شد. در عزاداری [[اسرا]] نكتهای تعجب بعثیها را برانگیخته بود؛ آنها، که لباس تیره خنکی نداشتند، در گرمای شدید عراق لباس تیره پشمی به تن کردند و به عزاداری پرداختند.<br />
<br />
5. مرحوم مهندس اسدالله خالدی به همراه چند نفر از [[اسرا]] ازجمله رضا رحیمی و مرحوم امیر عسگری به دستور عراقیها مبادرت به ساخت حوضی در وسط [[اردوگاه]] کردند. حوض را طوری طراحی کردند که بخشی از آن بهصورت دو گلبرگ بود. یکی از گلبرگها را سمت قبله و دیگری را بهسمت ایران نصب کرده بودند و تعداد کمی از [[اسرا]] از این موضوع مطلع بودند.(← [[وقایع مهم اردوگاه تکریت 11]])<br />
<br />
== سرانجام [[اردوگاه]] ==<br />
این [[اردوگاه]]، که از 1365/12/05 با انتقال اسرای عملیات کربلای 4 و 5 با کمترین امکانات نگهداری آغاز به فعالیت كرده بود، با وجود سختگیریهای متمادی و روزانه نظامیان عراقی، به اتحاد و انسجام چشمگیری بین [[اسرا]] دست یافت.عراقیها با وجود فشارهای بیشتر و تبعید و زندانی كردن نیروهای مؤثر، تنها با اتحاد بیشتر اسرا و شورشهای شدیدتر مواجه میشدند.در این [[اردوگاه]]، نیروهای داوطلب بسیجی و سربازان و افسران ارتش و پاسداران، بهعلاوه روحانیون اسیرشده موفق شدند سازماندهی پیچیده و مناسبی پدید آوردند و با وجود شناسایی و ثبت نشدن همه اسرا، عراق را از دستیابی به هدفش، که فشار مضاعف به آنها و مسئولان ایرانی و خانوادههای آنها بود، ناموفق بگذارند.همه اسرای اردوگاه 11 تکریت، بهجز تعداد معدودی، در روزهای 5، 6 و 7 شهریور 1369 تبادل شدند <ref name=":0" />و افراد باقیمانده نیز در تاریخ 1369/08/30، به دنبال مذاکرات مسئولان ایرانی و عراقی، آزاد شدند.<br />
<br />
پیکر شهدای [[اردوگاه]]، که در طول جنگ و نگهداری [[اسرا]] به ایران تحویل داده نشده بود، سرانجام با سقوط رژیم بعث عراق، شناسایی و همگی به کشور بازگشت داده شدند.<br />
<br />
== نیز نگاه کنید به ==<br />
<br />
* [[اردوگاه]]<br />
* [[امکانات اردوگاه تکریت 11]]<br />
* [[صلیب سرخ]]<br />
<br />
== کتابشناسی ==<br />
<references /><br />
<br />
== برای مطالعه بیشتر ==<br />
بنافی، محراب (1395). از شلمچه تا تکریت عراق. بوشهر: موعود اسلام.<br />
<br />
چلداوی، احمد (1392). یازده. خاطرات احمد چلداوی از زندان مخفی تکریت 11 صدام. قم: دفتر نشر معارف.<br />
<br />
غریبآبادی، سارا (1391). 1322 روز اسارت، بخشی از خاطرات آزاده سرافراز محمدعلی حبیباللهی. گرگان: مقسم.<br />
<br />
فرهادی سواد رودباری، بهرامعلی (1383). 1271 روز اسارت. تهران: نشر شاهد.<br />
<br />
مصطفوی، هوشنگ (1390). از دربندیخان تا تکریت، خاطرههای دوران اسارت. شهرکرد: نیوشه.<br />
<br />
یاحسینی، سیدقاسم (1392). مسافر مینیبوس سرخ، خاطرات شفاهی یوسف بختیاری. بوشهر: دریانورد.<br />
<br />
یکتایی لنگرودی، اسماعیل (1370). بازداشتگاه تکریت 11. تهران: حوزه هنری.<br />
<br />
http://dehnamaki.com <br />
<br />
'''رحیم قمیشی'''<br />
[[en:Takrit camp 11]]<br />
[[رده:اسارت و اسیران]]<br />
[[رده:اسرا]]<br />
[[رده:اردوگاه]]<br />
[[رده:اردوگاه تکریت 11]]<br />
[[رده:امکانات اردوگاه تکریت 11]]<br />
[[رده:صلیب سرخ]]<br />
[[رده:منافقین]]<br />
[[رده:جاسوسی]]</div>Beheshtipourhttps://fa.wikiazadegan.com/index.php?title=%D8%A8%D8%AD%D8%AB:%D8%A8%D8%B1%D8%AE%D9%88%D8%B1%D8%AF_%D8%B9%D8%B1%D8%A7%D9%82%DB%8C_%D9%87%D8%A7_%D8%AF%D8%B1_%D8%A8%D8%B1%DA%AF%D8%B2%D8%A7%D8%B1%DB%8C_%D9%85%D8%B1%D8%A7%D8%B3%D9%85_%D9%85%D8%AD%D8%B1%D9%85&diff=10863بحث:برخورد عراقی ها در برگزاری مراسم محرم2025-06-08T05:15:22Z<p>Beheshtipour: صفحهای تازه حاوی «لطفا در بخش کتاب شناسی این مدخل چهار کتاب زیر را اضافه کنید احمدی، عمران (1374). اردوگاه آیینهها، خاطرات روحانیون آزاده. تهران: حوزه هنری. افشینپور، عبدالامیر (1389). شنهای سرخ تکریت. تهران: سوره مهر. امیرسرداری، رضا (1375). شلمچه تا تکریت. تهران:...» ایجاد کرد</p>
<hr />
<div>لطفا در بخش کتاب شناسی این مدخل چهار کتاب زیر را اضافه کنید <br />
احمدی، عمران (1374). اردوگاه آیینهها، خاطرات روحانیون آزاده. تهران: حوزه هنری.<br />
<br />
افشینپور، عبدالامیر (1389). شنهای سرخ تکریت. تهران: سوره مهر.<br />
<br />
امیرسرداری، رضا (1375). شلمچه تا تکریت. تهران: حوزه هنری.<br />
<br />
سرهنگی، مرتضی (1385) محرم در اسارت. تهران: مؤسسه همشهری.</div>Beheshtipourhttps://fa.wikiazadegan.com/index.php?title=%D8%B9%D9%85%D9%88_%D8%B9%D9%84%D8%A7%D8%A1%D8%A7%D9%84%D8%AF%DB%8C%D9%86&diff=8915عمو علاءالدین2024-11-14T07:59:41Z<p>Beheshtipour: دلیل اینکه چرا اسیران در نامه های خود از مشکلات اسارت به صورت واضح نمی نوشتند توضیح داده شد.</p>
<hr />
<div>'''کتاب عمو علاءالدین، درباره ی سالهای اسارات سیدجمالالدین زهرایی است.'''<br />
<br />
== فراداده کتاب ==<br />
{{Infobox|title=عمو علاءالدین|image=[[پرونده:عموعلاءالدین.jpg]]|caption=کتاب عمو علاءالدین، درباره سال های اسارت سیدجمال الدین زهرایی است.|header1=فراداده کتاب|label2=نویسنده|label3=ویراستار|label4=صفحه آرایی و صفحه بندی|label5=تصویرگر و طراح چاپ|label6=سال نشر|label7=قطع کتاب|label8=نوع ماده|data2=سیدجمال الدین زهرایی|data3=فرزانه قلعه قوند|data4=مریم مردانی|data5=سیدایمان نوری نجفی|data6=1403|data7=رقعی|data8=کتاب(پژوهشی)}}<br />
'''نویسنده''': سیدجمال الدین زهرایی <br />
<br />
'''ویراستار''': فرزانه قلعه قوند<br />
<br />
'''صفحه آرایی و صفحه بندی''': مریم مردانی<br />
<br />
'''تصویرگر و طراح چاپ''': سیدایمان نوری نجفی<br />
<br />
'''سال نشر''': 1403<br />
<br />
'''قطع کتاب''': رقعی<br />
<br />
'''نوع ماده''': کتاب( پژوهشی )<br />
<br />
== معرفی کتاب ==<br />
سیدجمالالدین زهرایی در عملیات بیتالمقدس، عملیات محرم و حضور داشت و در سال 1362 در عملیات والفجر1 به اسارت درآمد. سالهای اسارات ایشان در [[بیمارستان]] العماره و الرشید، اردوگاههای الانبار (کمپ 8 یا [[عنبر]])، رمادی 2 (کمپ 7 یا بینالقفصین)، رمادی 13، تکریت 5 و موصل 2 سپری شد.<br />
<br />
آنچه در این کتاب موردتوجه است رمزگشایی واژهها و عبارتهاست، کلمات رمزآمیزی که سالهایسال لابهلای نامههای ردوبدلشده بین ایشان و [[خانواده]] استتار شده بود. <br />
<br />
یاد خدا، توکل، مادر (ننه)، توصیه به صبر، پندواندرز، احساس و عاطفه، عبارت رمزی شهید و شهدا، اوضاع جبهه (رمزی)، تأخیر و چشمانتظاری در ارسال و رسیدن [[نامه]] بیشترین واژه و عبارت پیداوپنهان این نامهها را تشکیل میدهد و در جایجای این مکتوب به چشم میخورد؛ نکتة جالبتوجه اینکه در نامهها خبری از اوضاع سخت اسارت بهلحاظ شکنجه، گرسنگی، تشنگی و امثال این نیست! شاید دلیل اصلی این موضوع آگاهی اسیران ایرانی به کنترل نامه هایشان از سوی بعثی های عراق بود . آنها می دانستند بعد از خواندن محتوای نامه اگر از شکنجه ها و گرسنگی و تشنگی بنویسند اساسا نامه های آنها تحویل صلیب سرخ داده نمی شد . ضمن آن که نمی خواستند خانواده های خود را نگران کنند. <br />
<br />
== گزیده ای از محتوای کتاب ==<br />
«نامه هایی را که 7 ماه پیش نوشته بودی! همراه با سه قطعه [[عکس]] زیبایتان به دستم رسید. خیلی خوشحال شدم. چون شما سال نو را تبریک گفته بودید، با این حساب تبریک شما بعداز 7 ماه به دستم رسیده، فکر میکنم از همین حالا سال 65 را تبریک بگویم، عقب نیفتم! من که باشم تا بخواهم شما را تذکر بدهم، حرکت و گفتار شما مایة تحرک و الگوی من است.»<ref>قلعه قوند، فرزانه؛ کیانی، طاهره؛ شاهرخ آبادی، فهیمه و گودرزی، افسانه(1399). کتاب[[نامه]] آزادگان. تهران: انتشارات پیام آزادگان.</ref><br />
<br />
== نیز نگاه کنید به ==<br />
<br />
* [[اسارت و اسیران]]<br />
* [[اردوگاه الانبار]]<br />
* [[اردوگاه رمادی 2]]<br />
* [[اردوگاه رمادی 13]]<br />
* [[اردوگاه موصل 2]]<br />
* [[اردوگاه تکریت 5]]<br />
<br />
== کتابشناسی ==<br />
[[رده:اسارت و اسیران]]<br />
[[رده:اردوگاه الانبار]]<br />
[[رده:اردوگاه رمادی 2]]<br />
[[رده:اردوگاه رمادی 13]]<br />
[[رده:اردوگاه موصل 2]]<br />
[[رده:اردوگاه تکریت 5]]</div>Beheshtipourhttps://fa.wikiazadegan.com/index.php?title=%D8%B4%D8%B1%D8%AD_%D9%82%D9%81%D8%B3(%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8)&diff=7675شرح قفس(کتاب)2024-01-28T20:47:07Z<p>Beheshtipour: اصلاح اردوگاه هایی که آقای خاجی در آن بود</p>
<hr />
<div>[[پرونده:شرح قفس.jpg|بندانگشتی|کتاب شرح قفس: مروری کوتاه بر کوششها و فعالیتهای انجام گرفته در خصوص تعیین وضعیت اسرا و مفقودین ایرانی در عراق]]<br />
'''مروری کوتاه بر کوششها و فعالیتهای انجام گرفته در خصوص تعیین وضعیت اسرا و مفقودین ایرانی در عراق'''<br />
<br />
=== فراداده کتاب ===<br />
'''نویسنده:''' علی خاجی<br />
<br />
'''ویراستار:''' مریم بیات<br />
<br />
'''حروفچین و صفحهآرا:''' الناز شریفی <br />
<br />
'''لیتوگرافی، چاپ و صحافی:''' اسراء<br />
<br />
'''نوبت و سال چاپ:''' اول، 1391<br />
<br />
'''شمارگان:''' 1000<br />
<br />
'''قیمت پشت جلد:''' 95000 ریال <br />
<br />
'''تعداد صفحات:''' 343<br />
<br />
'''شابک:''' 6-69-5013-600-978<br />
<br />
'''قطع کتاب:''' وزیری<br />
<br />
'''نوع کتاب:''' پژوهشی <br />
<br />
=== '''معرفی کتاب''' ===<br />
این کتاب ابتدا در قالب یک طرح در مرکز تحقیقات تروما و جراحی سینا به تصویب رسید. آنچه در این مجموعه بیان شده مروری کوتاه بر کوششها و فعالیتهای انجام گرفته در خصوص تعیین وضعیت اسرا و مفقودین ایرانی در عراق و وضعیتی است که این افراد در دوران [[اسارت و اسیران|اسارت]] خود در عراق متحمل شدهاند. منابع مورد استفاده در این پژوهش شامل: مصاحبه با تعدادی از اسرای ایرانی و دوم مطالعه و استخراج از کتابهای حاضر اسرا میباشد.<br />
<br />
در این کتاب سعی شده است که مطالب به گونهای دستهبندی و طرح گردد تا خواننده در پایان کتاب به اطلاعاتی کلی از وضعیت و وضعیت اسرای ایرانی و روزگاری که بر آنها در [[اردوگاه]] های عراق گذشته است، دست یابد. [[اردوگاه]] هایی که به حق مقامات نظامی عراق از آنها بهعنوان قفص نام میبردند ...<br />
<br />
علی خاجی جانباز و آزاده تهرانی در عملیات بدر به [[اسارت و اسیران|اسارت]] درآمد. سالهای اسارت این آزاده در ابتدای اسارت در اردوگاه رمادی 3 (کمپ9)، سپس به اردوگاه رمادی 2 (کمپ 7)، منتقل می شود و بعد به [[اردوگاه رمادی 2|اردوگاه رمادی 1]]( کمپ 6 ) و تا آخر اسارت در اردوگاه 17 تکریت ، دوران اسارت خود را سپری کرد.<br />
<br />
=== '''گزیدهای از محتوای کتاب''' ===<br />
میتوان [[شکنجه]]<nowiki/>های اعمالشده بر اسرای ایرانی را به دو گروه عمده تقسیم نمود:<br />
<br />
1. [[شکنجه جسمی]]<br />
<br />
2. [[شکنجه روحی]] <br />
<br />
سربازان عراقی از روشها و وسایل گوناگونی به منظور [[شکنجه]] اسرای ایرانی استفاده میکردند. از میان روشهای مختلف [[شکنجه]]، زدن با کابل و باتوم و همچنین سیلیزدن از معمولیترین و شایعترین روشها در [[شکنجه جسمی]] به حساب میآمد<ref>قلعه قوند، فرزانه؛ کیانی، طاهره؛ شاهرخ آبادی، فهیمه و گودرزی، افسانه(1399). کتابنامه آزادگان. تهران: انتشارات پیام آزادگان،</ref>.<br />
<br />
=== کتابشناسی ===</div>Beheshtipourhttps://fa.wikiazadegan.com/index.php?title=%D8%B4%D8%B1%D8%AD_%D9%82%D9%81%D8%B3(%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8)&diff=7674شرح قفس(کتاب)2024-01-28T20:42:47Z<p>Beheshtipour: </p>
<hr />
<div>[[پرونده:شرح قفس.jpg|بندانگشتی|کتاب شرح قفس: مروری کوتاه بر کوششها و فعالیتهای انجام گرفته در خصوص تعیین وضعیت اسرا و مفقودین ایرانی در عراق]]<br />
'''مروری کوتاه بر کوششها و فعالیتهای انجام گرفته در خصوص تعیین وضعیت اسرا و مفقودین ایرانی در عراق'''<br />
<br />
=== فراداده کتاب ===<br />
'''نویسنده:''' علی خاجی<br />
<br />
'''ویراستار:''' مریم بیات<br />
<br />
'''حروفچین و صفحهآرا:''' الناز شریفی <br />
<br />
'''لیتوگرافی، چاپ و صحافی:''' اسراء<br />
<br />
'''نوبت و سال چاپ:''' اول، 1391<br />
<br />
'''شمارگان:''' 1000<br />
<br />
'''قیمت پشت جلد:''' 95000 ریال <br />
<br />
'''تعداد صفحات:''' 343<br />
<br />
'''شابک:''' 6-69-5013-600-978<br />
<br />
'''قطع کتاب:''' وزیری<br />
<br />
'''نوع کتاب:''' پژوهشی <br />
<br />
=== '''معرفی کتاب''' ===<br />
این کتاب ابتدا در قالب یک طرح در مرکز تحقیقات تروما و جراحی سینا به تصویب رسید. آنچه در این مجموعه بیان شده مروری کوتاه بر کوششها و فعالیتهای انجام گرفته در خصوص تعیین وضعیت اسرا و مفقودین ایرانی در عراق و وضعیتی است که این افراد در دوران [[اسارت و اسیران|اسارت]] خود در عراق متحمل شدهاند. منابع مورد استفاده در این پژوهش شامل: مصاحبه با تعدادی از اسرای ایرانی و دوم مطالعه و استخراج از کتابهای حاضر اسرا میباشد.<br />
<br />
در این کتاب سعی شده است که مطالب به گونهای دستهبندی و طرح گردد تا خواننده در پایان کتاب به اطلاعاتی کلی از وضعیت و وضعیت اسرای ایرانی و روزگاری که بر آنها در [[اردوگاه]] های عراق گذشته است، دست یابد. [[اردوگاه]] هایی که به حق مقامات نظامی عراق از آنها بهعنوان قفص نام میبردند ...<br />
<br />
علی خاجی جانباز و آزاده تهرانی در عملیات بدر به [[اسارت و اسیران|اسارت]] درآمد. سالهای اسارت این آزاده در [[اردوگاه رمادی 3 (9)، [[اردوگاه رمادی 1 (کمپ 6)، [[اردوگاه رمادی 2]]( کمپ 7 ) و [[اردوگاه 17 تکریت] ]]) سپری کرد.<br />
<br />
=== '''گزیدهای از محتوای کتاب''' ===<br />
میتوان [[شکنجه]]<nowiki/>های اعمالشده بر اسرای ایرانی را به دو گروه عمده تقسیم نمود:<br />
<br />
1. [[شکنجه جسمی]]<br />
<br />
2. [[شکنجه روحی]] <br />
<br />
سربازان عراقی از روشها و وسایل گوناگونی به منظور [[شکنجه]] اسرای ایرانی استفاده میکردند. از میان روشهای مختلف [[شکنجه]]، زدن با کابل و باتوم و همچنین سیلیزدن از معمولیترین و شایعترین روشها در [[شکنجه جسمی]] به حساب میآمد<ref>قلعه قوند، فرزانه؛ کیانی، طاهره؛ شاهرخ آبادی، فهیمه و گودرزی، افسانه(1399). کتابنامه آزادگان. تهران: انتشارات پیام آزادگان،</ref>.<br />
<br />
=== کتابشناسی ===</div>Beheshtipourhttps://fa.wikiazadegan.com/index.php?title=%D8%B4%D8%B1%D8%AD_%D9%82%D9%81%D8%B3(%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8)&diff=7673شرح قفس(کتاب)2024-01-28T20:39:56Z<p>Beheshtipour: </p>
<hr />
<div>[[پرونده:شرح قفس.jpg|بندانگشتی|کتاب شرح قفس: مروری کوتاه بر کوششها و فعالیتهای انجام گرفته در خصوص تعیین وضعیت اسرا و مفقودین ایرانی در عراق]]<br />
'''مروری کوتاه بر کوششها و فعالیتهای انجام گرفته در خصوص تعیین وضعیت اسرا و مفقودین ایرانی در عراق'''<br />
<br />
=== فراداده کتاب ===<br />
'''نویسنده:''' علی خاجی<br />
<br />
'''ویراستار:''' مریم بیات<br />
<br />
'''حروفچین و صفحهآرا:''' الناز شریفی <br />
<br />
'''لیتوگرافی، چاپ و صحافی:''' اسراء<br />
<br />
'''نوبت و سال چاپ:''' اول، 1391<br />
<br />
'''شمارگان:''' 1000<br />
<br />
'''قیمت پشت جلد:''' 95000 ریال <br />
<br />
'''تعداد صفحات:''' 343<br />
<br />
'''شابک:''' 6-69-5013-600-978<br />
<br />
'''قطع کتاب:''' وزیری<br />
<br />
'''نوع کتاب:''' پژوهشی <br />
<br />
=== '''معرفی کتاب''' ===<br />
این کتاب ابتدا در قالب یک طرح در مرکز تحقیقات تروما و جراحی سینا به تصویب رسید. آنچه در این مجموعه بیان شده مروری کوتاه بر کوششها و فعالیتهای انجام گرفته در خصوص تعیین وضعیت اسرا و مفقودین ایرانی در عراق و وضعیتی است که این افراد در دوران [[اسارت و اسیران|اسارت]] خود در عراق متحمل شدهاند. منابع مورد استفاده در این پژوهش شامل: مصاحبه با تعدادی از اسرای ایرانی و دوم مطالعه و استخراج از کتابهای حاضر اسرا میباشد.<br />
<br />
در این کتاب سعی شده است که مطالب به گونهای دستهبندی و طرح گردد تا خواننده در پایان کتاب به اطلاعاتی کلی از وضعیت و وضعیت اسرای ایرانی و روزگاری که بر آنها در [[اردوگاه]] های عراق گذشته است، دست یابد. [[اردوگاه]] هایی که به حق مقامات نظامی عراق از آنها بهعنوان قفص نام میبردند ...<br />
<br />
علی خاجی جانباز و آزاده تهرانی در عملیات بدر به [[اسارت و اسیران|اسارت]] درآمد. سالهای اسارت این آزاده در [[اردوگاه رمادی 3 (9)|اردوگاه تکریت 12]]، [[اردوگاه رمادی 1 (کمپ 6)|اردوگاه رمادی 1]](کمپ6)، [[اردوگاه رمادی 2]]( کمپ 7 ) و [[اردوگاه رمادی 3]] ( [[کمپ 9]]) سپری کرد.<br />
<br />
=== '''گزیدهای از محتوای کتاب''' ===<br />
میتوان [[شکنجه]]<nowiki/>های اعمالشده بر اسرای ایرانی را به دو گروه عمده تقسیم نمود:<br />
<br />
1. [[شکنجه جسمی]]<br />
<br />
2. [[شکنجه روحی]] <br />
<br />
سربازان عراقی از روشها و وسایل گوناگونی به منظور [[شکنجه]] اسرای ایرانی استفاده میکردند. از میان روشهای مختلف [[شکنجه]]، زدن با کابل و باتوم و همچنین سیلیزدن از معمولیترین و شایعترین روشها در [[شکنجه جسمی]] به حساب میآمد<ref>قلعه قوند، فرزانه؛ کیانی، طاهره؛ شاهرخ آبادی، فهیمه و گودرزی، افسانه(1399). کتابنامه آزادگان. تهران: انتشارات پیام آزادگان،</ref>.<br />
<br />
=== کتابشناسی ===</div>Beheshtipourhttps://fa.wikiazadegan.com/index.php?title=%D8%A7%D8%B1%D8%AF%D9%88%DA%AF%D8%A7%D9%87_%D8%AA%DA%A9%D8%B1%DB%8C%D8%AA_12&diff=3699اردوگاه تکریت 122023-09-15T13:10:06Z<p>Beheshtipour: تاریخ ها اصلاح و بعضی از حروف که عربی تایپ شده بود فارسی شد</p>
<hr />
<div>[[پرونده:تکریت 12.png|بندانگشتی|نقشه ساختمانی اردوگاه تکریت 12 است.]]<br />
یكی از اردوگاههای نگهداری اسرای ایرانی در عراق.<br />
<br />
=== مقدمه ===<br />
تکریت 12 دومین [[اردوگاه]] اختصاصیافته به اسرای مفقودین بود و [[صلیب سرخ]] از وجود چنین اردوگاهی در داخل خاک عراق اطلاعی نداشت. این [[اردوگاه]] در اوایل 1367 تأسیس شد<ref name=":0">اکبری، یوسفعلی (1395).مصاحبه.</ref>. <br />
<br />
=== وضعیت ظاهری ===<br />
[[اردوگاه]] از خارج، شبیه چهار ردیف ساختمان بلوكسیمانی بود که با فاصلة 20 متر از یكدیگر قرار داشتند. این ساختمانهای یكطبقه نوساز و البته بدون امكانات لازم، برای زندگی كوتاهمدت و نگهداری اسرا ساخته شده بود.<br />
<br />
این [[اردوگاه]] از سه قسمت اصلی تشکیل شده بود: 1. قاطع 1 و 2 که ساختاری مشابه هم داشتند. <br />
<br />
2. ملحق که به آن قاطع 3 نیز گفته میشد، و هر قاطع 9 آسایشگاه در ابعاد 5 در 20 داشت و بهصورت شمالی-جنوبی قرار گرفته بود (البته ابعاد قاطعها 6- 5 در 18 هم عنوان شده است)<ref name=":1">خاجی، علی (1391). شرح قفص. تهران: پیام آزادگان،ص.239.</ref>.<br />
<br />
آسایشگاهها در سه ردیف سهتایی قرار داشتند. درِ دو تا از آنها کنار یکدیگر و درِ سومی به پشت ساختمان باز میشد. سقف و کف آسایشگاهها از بتون ساخته شده بود و اسرا آن را با پتو فرش کرده بودند. ملحق دارای 14 اتاق 2 در 3 متر بود و سلولهای انفرادی، که برای تنبیه اسرا از آن استفاده میشد، مابین اتاقهای 4 و 5 قرار داشت. ملحق دیوار بلندی نیز داشت و اتاق 14 ملحق در دورهای به بیماران گال (جرب) اختصاص داده شده بود<ref name=":0" />. <br />
<br />
=== امكانات [[اردوگاه]] ===<br />
هر آسایشگاه، ده پنجره داشت که پنج پنجره بهسمت پشت آسایشگاه باز میشد، که البته ازسوی عراقیها مسدود شده بودند. جلوی پنج پنجرهای هم که بهسمت حیاط [[اردوگاه]] باز میشد، نردهکشی کرده بودند؛ طوریکه فقط یک دست میتوانست از لای آن عبور کند. بهطور متوسط برای تهویة هوا، سه پنکه سقفی در هر آسایشگاه وجود داشت و مثل همه اردوگاههای این منطقه آسایشگاهها دارای سایهبان نیز بودند<ref>ابوالحسنی، محمدحسین (1388). زخمها دهان باز میکنند. تهران: مفاخر،ص.67 و74.</ref>. <br />
<br />
آشپزخانه [[اردوگاه]] در محوطه و در کنار اتاق نگهبانی قرار داشت. این آشپزخانه غذای کل اردوگاه 12 را تأمین میكرد و بهوسیلة اسرای ایرانی اداره میشد. روبهروی آن باغچهای قرار داشت که اسرا در آن باغچه سبزیجات میکاشتند<ref name=":0" />.هر قاطع، هشت کاسه توالت داشت که در کنار حمام واقع شده بود و البته بدون چاه بود. توالت ملحق بین اتاقهای 13 و 14 کنار حمام واقع شده بود و ده کاسه توالت داشت<ref name=":0" />. معمولاً در داخل هر آسایشگاه سطلی وجود داشت که از ساعت 5 عصر، که سوت داخلباش را میزدند، تا فردا صبح ساعت 8 از آن بهجای توالت استفاده میشد.هشت دوش در ابتدای قاطع قرار داشت، ولی معمولاً آبش گرم نبوده و اسرا سطلی را در هوای گرم جلوی آفتاب میگذاشتند و برای استحمام از این [[آب]] استفاده میكردند.حمام ملحق نیز نزدیک دستشویی و مابین اتاقهای 13 و 14 واقع شده بود، و برای حمام کردن پنج دوش وجود داشت<ref name=":1" />. منبع آبی آن هم تانکری بود که بر سقف حمام گذاشته بودند. حمام کردن بهصورت نوبتی بود.<br />
<br />
در ابتدا، اسرا [[آب]] را در قوطیهای حلبی روغن با خود به آسایشگاه میبردند. مدتی بعد، برای هر آسایشگاه شیر آبی گذاشتند و حوضی هم وسط [[اردوگاه]] بود که برای آشامیدن [[آب]] مورد استفاده قرار میگرفت<ref>فدایی ،یحیی (1396) . مصاحبه.</ref>.برای مداوای اسرا اتاق کوچک بهداری در کنار ساختمان حمایه در داخل محوطه [[اردوگاه]] قرار داشت. اسرا ازلحاظ دارو و درمان در مضیقه بودند و بهخاطر وضعیت بد بهداشتی و شیوع شپش، به انواع و اقسام بیماریها ازجمله گال، اسهال خونی و حتی بیماریهای ریوی و کلیوی دچار میشدند. اسهال خونی و گال، جزء بیماریهای واگیردار محسوب میشد. اسهال خونی در اردوگاههای مفقودین بیشترین تلفات را از اسرا میگرفت؛ بهطوریكه سهچهار نفر از اسرا در اثر همین بیماری فوت کردند، ولی آقایان مرسلی، بخشیپور و دکتر بامداد، با همه کمبودها به درمان اسرا میپرداختند<ref name=":0" />.برای حفاظت از [[اردوگاه]]، اتاق نگهبانی در محوطه و نزدیک بهداری قرار داشت و علاوهبر نُه برجک نگهبانیِ دورتادور [[اردوگاه]]، سیمخاردارهای حلقویشکلی نیز به دور [[اردوگاه]] کشیده شده بود.تعدادی از اسرا، که با عراقیها همکاری نزدیکی داشتند و کارهای عمومی [[اردوگاه]] را برعهده گرفته بودند، در ساختمانی جدا از آسایشگاه به نام «حمایه»، که در نزدیک آشپزخانه قرار داشت، اسکان داده شده بودند<ref name=":1" />. <br />
<br />
=== گاهشمار و تركیب اسرا ===<br />
اولین اسرای انتقالی به اردوگاه 12 را 550 نفر از اسرای عملیات فاو تشکیل میدادند که بر اثر تک دشمن در این منطقه اسیر شده و در قاطع 1 مستقر بودند. دور دوم اسرای ساکن در این اردوگاه 750 نفر بودند که در تاریخ 1367/3/4 بر اثر تک شدید دشمن در شلمچه به اسارت درآمده بودند. سومین گروه اسرای تکریت 12، 1116 نفر بودند که در تک دشمن در 1367/04/04 در جزیره مجنون، کوشک، و طلائیه اسیر شدند. آخرین گروه اسرا تعداد 1500 نفر بودند در مناطق زبیدات، شرهانی و کربلای 7 در قسمت ملحق اسکان داده شدند<ref>زاغیان، اصغر (1389). دوازدهمین اردوگاه. تهران: پیام آزادگان،ص.111.</ref> <ref>حیدرینسب، علیرضا (1383). اتاق پیامبران. قم: آل احمد،ص.5و102.</ref>. در یکی از دو قاطع اصلی، نیروهای ارتشی اعماز درجهدار و سرباز مستقر بودند<ref name=":1" /> و در قاطع دیگر خاصه در قاطع 2 تعداد اسرای بسیجی و سپاهی بیشتر بود<ref name=":0" />.<br />
<br />
براساس اظهارات اسرای ایرانی، تعداد افراد این [[اردوگاه]] در تیرماه 1367 حدوداً به 4000 نفر نیز میرسید و همین باعث شده بود که تراکم زیادی در آسایشگاهها بهوجود بیاید. بهطورکلی، در هر آسایشگاه 160 نفر بهسر میبردند که بعدها بهدنبال جابهجایی و انتقال تعدادی از اسرا به ملحق و همچنین افسران به اردوگاههای دیگر، از تعداد افراد کاسته شد و تعداد آنها به 150 نفر رسید. همچنین در جابهجایی که در سال آخر انجام گرفت، تعداد افراد در هر آسایشگاه تا 140 نفر کاهش یافت<ref>اکبری رحمتالله (1383). زخم غزال. تهران: رسانش ،ص.44.</ref><ref>امیرسرداری، رضا (1375). شلمچه تا تکریت. تهران: حوزه هنری ،ص.58 و61.</ref>. ولی گزارش کمیته بینالمللی [[صلیب سرخ]]، در زمان ثبتنام از اسرای ساکن در این اردوگاه، گویای این موضوع است که در زمان مبادلة اسرا نزدیک به 2950 نفر اسیر ایرانی در این [[اردوگاه]] حضور داشتند. <ref name=":1" /><br />
<br />
=== وقایع مهم ===<br />
1. در تابستان 1367، نقیب جمال بههمراه عامر فرحان وارد آسایشگاهها شدند تعدادی از چهرههای حزباللهی را، که حدود نیمی از آسایشگاه میشد، انتخاب كردند و به اتاق نگهبانی بردند و پس از ضربوشتم، کابل را به دست اسرا دادند تا همدیگر را بزنند، ولی با فریاد «مرگ بر صدامِ» علی امیری مواجه شدند. افسران او را بهطرز وحشتناکی کتک زدند. بعد تمام اسرا را به خط کردند، لباسهایشان را کندند و آتش زدند. اسرا حدود 15 روز تنها یک لباس زیر داشتند. به دنبال انجام عزاداری در عاشورای 1369 و ضربوشتم اسرا توسط عراقیها، سه نفر را، که در بهداری مشغول مداوای اسرای بیمار بودند، زندانی کردند. اسرا نسبت به این عمل، واکنش نشان دادند و در 1369/5/14 اقدام به اعتصاب غذا كردند. در ابتدا این حرکت جدی تلقی نشد، اما وقتی سه روز از اعتصاب غذای اسرا گذشت، فرماندة اردوگاه قول داد آن سه نفر را آزاد خواهد کرد. اعتصاب غذا در اردوگاه شکست، اما فرمانده به قول خود وفا نکرد و یک روز بعد از این اتفاق آنها را آزاد نمود<ref name=":1" />. <br />
<br />
2. حاج مرتضی حاجباقری از فرماندهان تیپ لشکر 41 ثارالله در بین بچههای این [[اردوگاه]] بود. یک دست حاج مرتضی در عملیات قطع شده بود. عراقیها شنیده بودند که فرد مهمی از فرماندهان بین اسر حضور دارد. برای شناسایی، 14 نفر را بهخط کردند و یکی از آنها را برای شناسایی بردند. نقیب جمال این اسیر را كتك میزند تا حاج مرتضی را لو بدهد. آن فرد هم علاوهبر حاج مرتضی، چند فرمانده و پاسدار معمولی را نیز به بعثیها معرفی میكند. بعثیها افراد شناساییشده را بردند و بهشدت شکنجه کردند. بعد از لو رفتنِ بهقول عراقیها جماعت اربعهعشر، جمعی از اسرا را به اردوگاه 16 و پس از مدتی به [[اردوگاه بعقوبه]] منتقل کردند.<ref>محبی ،مهدی (1398) . مصاحبه</ref> <br />
<br />
=== سرانجام اردوگاه ===<br />
اولین گروه از اسرای اردوگاه 12 در تاریخ 1369/6/08 در فهرست [[صلیب سرخ]] ثبتنام شده و به کشور بازگشتند و اردوگاه تکریت 12 تخلیه شد.<br />
<br />
=== '''كتابشناسی''' ===<br />
<references /><br />
<br />
<br />
http://dehnamaki.com<br />
<br />
'''معصومه جعفرزاده'''</div>Beheshtipour