نمایش مبدأ برای اردوگاه نهروان

[[پرونده:اردوگاه 17 نهروان.png|بندانگشتی|ساختار فیزیکی و نقشه ساختمان اردوگاه نهروان|193x193پیکسل]]'''اردوگاه نهروان در غرب استان دیاله در نزدیکی شهر بغداد قرار داشت.'''

 

آنجا محلی موقت برای نگه‌داری [[اسرای مفقود]] بود. اسرایی که کمیته بین‌المللی [[صلیب سرخ]] از وجود آنان اطلاعی نداشت. آنها کسانی بودند که تابستان 1367 و پس از پذیرش [https://fa.wikifeqh.ir/%D9%82%D8%B7%D8%B9%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87_%DB%B5%DB%B9%DB%B8 قطعنامه] در پی حملات عراق به ایران اسیر شدند.

اردوگاه نهروان دوازده آسایشگاه داشت و به‌طور متوسط، در هر آسایشگاه 330 نفر زندگی می‌کردند. «به‌طور تقریبی جمعیت کل [[اردوگاه]] حدود 4000 نفر بود.»<ref>خاجی، علی (1391). [[شرح قفس(کتاب)|شرح قفص]]، اردوگاه‌های [[اسیران جنگ|اسیران.]] تهران: [https://www.mfpa.ir/fa/library پیام آزادگان]،ص.256.</ref>

[[اردوگاه]] از دو قسمت A و B تشکیل شده و تنها امکاناتش [[آشپزخانه در اسارت|آشپزخانه]] بود. اوایل، [[اسرا]] در قسمت A نگه‌داری می‌شدند. این قسمت شامل پنج ساختمان سوله‌مانند بود که هریك از آنها دو آسایشگاه داشت. ابعاد آسایشگاه‌ها حدود 18×10 مترمربع بود و در انتهایشان چند دستگاه [[توالت]] وجود داشت، اما دیواری حایل بین آسایشگاه و [[توالت]] بود که مانع دسترسی [[اسرا]] به آنها می‌شد. [[جیره غذایی اسرا|جیره غذایی]] در ماه‌های اول [[اسارت و اسیران|اسارت]] بسیار ناچیز بود و تنها وسیله مشخصی که به هر فرد داده شد، یک لیوان بود. [[حمام در اسارت|حمام]] وجود نداشت و به‌همین‌دلیل [[اسرا]] به انواع [[بیماری های پوستی]] ازجمله گال و شپش مبتلا شدند.

    بعد از سه ماه به‌علت ازدحام جمعیت داخل آسایشگاه‌ها، تعدادی از [[اسرا]] را به قسمت B بردند که تا آن زمان خالی بود. پس از آن، دیوارهای حایل را خراب کردند و استفاده از [[توالت]] برای [[اسرا]] راحت‌ و [[حمام در اسارت|حمام]] و [[امکانات]] بهداشتی تا حدّی بهتر شد.

== واقعه مهم ==
یکی از اتفاقات این [[اردوگاه]] مربوط به ارتحال امام خمینی<sup>(ره)</sup> بود. عراقی‌ها پس از شنیدن این خبر جشن گرفتند و شروع به پایکوبی کردند. بعثی‌ها به این هم اکتفا نکردند و [[اسرا]] را به تماشای جشن‌ و سرور خود بردند. اسرایی که نسبت به شادی آنها بی‌تفاوت بودند یا مغموم به‌نظر می‌آمدند، به‌شدت کتک خوردند و [[شکنجه در اسارت|شکنجه]] شدند.
==امکانات [[اردوگاه]]==
پس از چند ماه، به هر فرد یک شورت و یک دشداشه دادند. در فصل پاییز هم به هر [[اسیران جنگ|اسیر]] یک پتو داده شد. تا آن زمان، [[اسرا]] هنوز با لباس‌هایی سر می‌کردند که در زمان [[اسارت و اسیران|اسارت]] تنشان بود. [[امکانات]] دارو و درمان و وسایل گرمایشی در این [[اردوگاه]] وجود نداشت. در هر آسایشگاه، فقط یک پنکه بود. بعد از مدتی به هر آسایشگاه یک قرآن دادند و کلاس‌های آموزشی روخوانی و قرائت قرآن، [[آموزش]] زبان انگلیسی و عربی [[اسرا]] البته به‌صورت مخفیانه آغاز شد.

دو قسمت [[اردوگاه]] 200 متر از هم فاصله داشتند و عراقی‌ها با سیم‌خاردار از هم جدا کرده بودند؛ بنابراین تردد برای [[اسرا]] ممکن نبود. قسمت B ده آسایشگاه داشت. به‌جز آسایشگاه 13 و 16، بقیه آسایشگاه‌ها به‌وسیله راهرو دوبه‌دو به یکدیگر متصل بودند و ابعادی به وسعت 12×10 مترمربع داشتند. به‌جای [[آب]] شُرب، از [[آب]] زمین‌های [[کشاورزی در اسارت|کشاورزی]] برای خوردن و شست‌وشو استفاده می‌شد. این [[اردوگاه]] ارشد کل نداشت و ارشدهای متفاوتی آسایشگاه‌ها را اداره می‌کردند. ستوان دوم کریم و ستوان یکم حسن نیز فرماندهان بعثی [[اردوگاه]] بودند. از وقایع مهم این [[اردوگاه]]، برگزاری مراسم افطاری در اردیبهشت 1368 بود. فرمانده‌هان [[اردوگاه]] از افراد شاخص هر آسایشگاه، که از قبل شناسایی‌شان کرده بودند، با افطاری مفصلی پذیرایی کردند.

هنوز یک سال از ورود [[اسرا]] به این [[اردوگاه]] نگذشته بود که یکی از اسیران مجروح شده و به [[بیمارستان]] الرشید بغداد منتقل شد. در آنجا نمایندگان کمیته بین‌المللی [[صلیب سرخ]] از مجروحان بازدید کردند و از اسیر مذکور نام و شماره صلیب‌اش را پرسیدند. این [[اسیران جنگ|اسیر]] ذکر کرد که جزو [[اسرای اردوگاه نهروان]] است. نمایندگان مطلع شدند که عراقی‌ها [[اردوگاه]] را از دید آنها مخفی نگه داشته‌اند. این موضوع به گوش عراقی‌ها رسیده و از بیم نمایندگان [[صلیب سرخ]] ، «در تاریخ 25 خرداد 1368 [[اردوگاه]] را تخلیه کرده و 800 اسیر را به [[اردوگاه تکریت 20]]، 1200 تن را به [[اردوگاه تکریت 16]] و 1000 نفر دیگر را به [[اردوگاه بعقوبه]] منتقل کردند.»<ref>سایت موسسه پیام آزادگان (1392) . بازیابی از https://www.mfpa.ir/</ref>
==نیز نگاه کنید به==

* [[اسارت و اسیران]]
* [[اسرا]]
* [[اردوگاه]]
* [[صلیب سرخ]]
* [[امکانات اردوگاه نهروان]]

==کتابشناسی==
<references />

==برای مطالعه بیشتر==
عبدالحسین زاده ، یعقوب (1392) اردوگاه نهروان . تهران: نشر شاهد

داعی، علی (1387). [[نقض حقوق اسیران جنگی ایرانی و مسئولیت بین‌المللی دولت عراق]]. تهران: [https://www.mfpa.ir/fa/library پیام آزادگان].

رحمانیان، عبدالمجید (1391). [[منشور پاکی و خدمتگزاری]]. تهران: [https://www.mfpa.ir/fa/library پیام آزادگان].

عاکف، سعید (1393). نسیم تقدیر، چ 12. مشهد: ملک اعظم.

عبداللهی، سرفراز (1384). قنوت در قفس. قم: نسیم حیات.

یاحسینی، سیدقاسم (1387). مهمان فشنگ‌های جنگی، خاطرات اسیر آزادشده ایرانی مجید بنشاخته. چ 2. تهران: سوره مهر.

[http://dehnamaki.com/ http://dehnamaki.com]

'''مریم‌سادات ذکریایی'''
[[رده:اسارت و اسیران]]
[[رده:اسرا]]
[[رده:صلیب سرخ]]
[[رده:اردوگاه]]
[[رده:اردوگاه 17 (نهروان)]]
[[رده:امکانات اردوگاه 17(نهروان)]]