نمایش مبدأ برای شیوه های اعتراض در اردوگاه ها


[[اسیران جنگ|اسیران ایرانی]] برای مقابله با عراقی‌ها اعتراض خود را به شیوه‎های مختلف ازجمله تحصن، قدم زدن دسته‌جمعی، فریاد الله‌اکبر، [[اعتصاب در اسارت|اعتصاب]] غذا، مبارزه منفی و درنهایت شورش نشان می‎دادند تا دشمن را وادار به تغییر رفتار خود كنند. 

برهمین‌اساس، همفکری و هماهنگی افراد تصمیم‌ساز و پشتیبانی سایر اسیران و كسب آمادگی متناسب با شرایط به یک یا چند شیوه [[اعتراض]] دست می‌زدند. البته اولویت اصلی در مبارزه و [[مقاومت]]، عنصر صبر و مبارزه منفی و گاه مخفی بود. [[اسیران جنگ|اسیران]] به تجربه دریافته بودند که بهترین راه مبارزه با فعالیت‌های دشمن، افزایش امید به آینده، ارتقای روحیه سلحشوری و ایجاد انگیزه‌های مثبت، تقویت حس نوع‌دوستی، و ایمان به خدا است.

اسیران ایرانی در [[اردوگاه]] ها از هر فرصتی برای ایجاد فضای نشاط و امیدواری استفاده می‌کردند و در واقع تبدیل شرایط سخت به فرصت را بهترین نوع مبارزه در مقابل فضای خفقان‌آور ایجادشده ازسوی دشمن می‌دانستند. آنها فعالیت‌های عادی همچون [[ورزش]]، مطالعه، کارهای روزمره و عادی و... را تبدیل به فرصت‌هایی برای تقویت روحیه [[مقاومت]] در مقابل شرایطی می‌ساختند که هریک از آنها می‌توانست به‌تنهایی شرایط یأس و نومیدی و [[افسردگی در اسارت|افسردگی]] ایجاد و در نتیجه روحیه را تخریب كند. در نهایت، اگر شرایط به مرز تحمل‌ناپذیری می‌رسید یا اسیران در موقعیت عملی انجام‌شده قرار می‌گرفتند و متقاعد می‌شدند که راهی غیر از ابراز اعتراض علنی وجود ندارد، به این روش قهرآمیز دست می‌زدند<ref>شورای علمی [[دانشنامه آزادگان]].(1399).[[دانشنامه آزادگان]]: اسیران ایرانی آزاد شده در [[جنگ تحمیلی عراق علیه ایران|جنگ عراق علیه ایران]]. تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی؛ [[موسسه فرهنگی هنری پیام آزادگان|پیام آزادگان]]،</ref>.

== نیز نگاه کنید به ==

* [[اعتراض]]

* [[انواع اعتراضات اسرا]]
* [[اهمیت اعتراض در اردوگاه ها]]

== کتابشناسی ==
<references />
[[رده:شیوه های اعتراض در اردوگاه ها]]
[[رده:اعتراض]]
[[رده:اردوگاه]]