نمایش مبدأ برای نوروز در اسارتگاه موصل به روایت سید آزادگان ابوترابی

[[نوروز 1368 در اسارتگاه تکریت 16|نوروز]] در سال‌های [[اسارت و اسیران|اسارت]] رزمندگان ایرانی دراسارتگاه‌های عراق، تنها یک آیین ملی برای آغاز سال نو نبود، بلکه به فرصتی برای حفظ هویت فرهنگی، تقویت همبستگی جمعی و بازسازی روحیه [[اسیران جنگ|اسیران]] تبدیل می‌شد. یکی از مهم‌ترین روایت‌های به‌جا مانده از این تجربه، سخنرانی‌های حجت‌الاسلام [[سید علی اکبر ابو ترابی فرد|سید علی‌اکبر ابوترابی]] در نوروزهای سال‌های ۱۳۶۴، ۱۳۶۵ و ۱۳۶۶ در اسارتگاه موصل عراق است که در جلد اول کتاب [[منشور پاکی و خدمتگزاری]] گردآوری و منتشر شده است.

== سید آزادگان مرحوم علی اکبر ابوترابی ==
[[سید آزادگان]] حاج آقا ابوترابی در نوروز سال ۱۳۶۴، با اشاره به سنت دیرینه ایرانیان در دید و بازدیدهای نوروزی، این ایام را فرصتی برای گسترش صفا، همدلی و نزدیکی دل‌ها دانست. او تأکید کرد که حتی در شرایط سخت [[اسارت و اسیران|اسارت]]، حفظ روحیه شادی، ارتباط و صمیمیت میان [[اسیران جنگ|اسیران]]، ادامه همان سنت انسانی و فرهنگی [[مناسبت ملی عید نوروز|نوروز]] است. در عین حال، وی [[مناسبت ملی عید نوروز|نوروز]] را فرصتی برای توجه به مفهوم «وظیفه‌مداری» و بندگی خداوند معرفی کرد و معتقد بود که انسان آزاده باید در مسیر حق، بدون وابستگی به نتایج ظاهری، به وظیفه اخلاقی و دینی خود عمل کند.

در سخنرانی نوروز سال ۱۳۶۵، محور اصلی سخنان او محبت و خدمت به انسان‌ها بود. [[سید علی اکبر ابو ترابی فرد|ابوترابی]] مراسم دید و بازدید و تلاش [[اسیران جنگ|اسیران]] برای ایجاد شادی در میان هم‌بندان خود را عملی ارزشمند و نوعی عبادت تلقی می‌کرد. او معتقد بود جامعه‌ای که بر پایه محبت و گذشت شکل گیرد، حتی در سخت‌ترین شرایط نیز از آرامش و استحکام برخوردار خواهد بود. در این نگاه، اسارتگاه [[اسارت در جنگ تحمیلی عراق علیه ایران|اسارت]] می‌توانست به فضایی برای تمرین نوع‌دوستی و خدمت تبدیل شود.

وی همچنین محبت را محدود به مرزهای اعتقادی و ملی نمی‌دانست و با نقل خاطراتی از رفتار [[اسیران جنگ|اسیران]] ایرانی با برخی نظامیان عراقی، نشان می‌داد که اخلاق و مهربانی می‌تواند حتی در فضای دشمنی و [[جنگ تحمیلی عراق علیه ایران|جنگ]] نیز موجب تغییر نگاه انسان‌ها نسبت به یکدیگر شود.

در نوروز سال ۱۳۶۶، [[سید علی اکبر ابو ترابی فرد|ابوترابی]] با تکیه بر دعای تحویل سال، آغاز سال جدید را زمانی برای محاسبه نفس و بازنگری در رفتارهای فردی و اجتماعی دانست. مهم‌ترین موضوع مورد تأکید او، شیوه رابطه انسان با دیگر انسان‌ها بود. وی بر کرامت ذاتی همه انسان‌ها، فارغ از دین، ملیت و جایگاه اجتماعی تأکید داشت و هرگونه توهین، تحقیر و تضییع حقوق دیگران را ناسازگار با تعالیم دینی و اخلاق انسانی می‌دانست.

بر اساس این سه سخنرانی، [[سخنرانی نوروز ۱۳۶۴ سید علی‌اکبر ابوترابی‌فرد در اسارتگاه موصل|نوروز]] در اسارتگاه موصل از یک مناسبت تقویمی فراتر می‌رود و به نمادی از [[مقاومت]] معنوی، حفظ هویت فرهنگی و پاسداری از ارزش‌های انسانی تبدیل می‌شود. در نگاه [[سید علی اکبر ابو ترابی فرد|ابوترابی]]، آزادی تنها به رهایی از دیوارهای اسارتگاه محدود نبود، بلکه آزادی حقیقی در رهایی انسان از کینه، خودخواهی و بی‌تفاوتی نسبت به رنج دیگران معنا می‌یافت<ref>رحمانیان، عبدالمجید (1390). [[منشور پاکی و خدمتگزاری]], تهران: [https://www.mfpa.ir پیام آزادگان], جلد 1، بخش سخنرانی‌های نوروز سال‌های ۱۳۶۴، ۱۳۶۵ و ۱۳۶۶. ص. 140-242- 440</ref>.

== نیز نگاه کنید به ==

* [[سخنرانی نوروز ۱۳۶۴ سید علی‌اکبر ابوترابی‌فرد در اسارتگاه موصل]]
* [[منشور پاکی و خدمتگزاری]]

== کتابشناسی ==
<references />'''عبدالمجید رحمانیان'''
[[رده:مناسبت ملی عید نوروز]]