آب - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Marjan-khanlari در ‏۲۱ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۲۷

2025-05-21T05:27:09Z

Marjan-khanlari: /* کتاب شناسی */

2025-02-09T10:37:48Z

کتاب شناسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۰۷
خط ۹:		خط ۹:
	== [[کمبود آب]] ==		== [[کمبود آب]] ==

	خاجی<ref name=":0">خاجی، علی (1391). اردوگاه‌های اسیران، چ دوم. تهران: پیام آزادگان.</ref> (1391) کمبود یا نبود آب آشامیدنی در [[اردوگاه\|اردوگاه‌]]<nowiki/>ها را امری همیشگی و عادی، به‌خصوص در دوران انتقال اسیران از خط مقدم جبهه تا [[اردوگاه\|اردوگاه‌]]<nowiki/>ها و درون قرنطینه‌ها می‌داند.به گفته زاغیان<ref>زاغیان، اصغر (1389). دوازدهمین اردوگاه. تهران: پیام آزادگان.</ref> (1389)، اولین مشکلی که اسیران در [[زندان الرشید]] با آن مواجه بودند، [[کمبود آب]] بود: تانکر مکعب‌شکلی کنار درِ ورودی آسایشگاه وجود داشت که در طول روز، اسیران برای نیاز خود از آب آن استفاده می‌کردند. اما آب آن تانکر جواب‌گوی نیاز [[اسرا]] نبود طوری‌که به‌كرّات با [[کمبود آب]] مواجه بودیم و چون آب دستشویی‌ها (← [[توالت]] )هم مرتب قطع می‌شد، اسیران به‌ناچار از آب این تانکر استفاده می‌کردند؛ برای [[شست و شو وحمام\|شست‌وشوی]] ظرف‌ها و لباس‌ها نیز از آب همین تانكر استفاده می‌شد.( ←[[کمبود آب]])		خاجی<ref name=":0">خاجی، علی (1391). اردوگاه‌های اسیران، چ دوم. تهران: [https://www.mfpa.ir پیام آزادگان].</ref> (1391) کمبود یا نبود آب آشامیدنی در [[اردوگاه\|اردوگاه‌]]<nowiki/>ها را امری همیشگی و عادی، به‌خصوص در دوران انتقال اسیران از خط مقدم جبهه تا [[اردوگاه\|اردوگاه‌]]<nowiki/>ها و درون قرنطینه‌ها می‌داند.به گفته زاغیان<ref>زاغیان، اصغر (1389). دوازدهمین اردوگاه. تهران: [https://www.mfpa.ir پیام آزادگان].</ref> (1389)، اولین مشکلی که اسیران در [[زندان الرشید]] با آن مواجه بودند، [[کمبود آب]] بود: تانکر مکعب‌شکلی کنار درِ ورودی آسایشگاه وجود داشت که در طول روز، اسیران برای نیاز خود از آب آن استفاده می‌کردند. اما آب آن تانکر جواب‌گوی نیاز [[اسرا]] نبود طوری‌که به‌كرّات با [[کمبود آب]] مواجه بودیم و چون آب دستشویی‌ها (← [[توالت]] )هم مرتب قطع می‌شد، اسیران به‌ناچار از آب این تانکر استفاده می‌کردند؛ برای [[شست و شو وحمام\|شست‌وشوی]] ظرف‌ها و لباس‌ها نیز از آب همین تانكر استفاده می‌شد.( ←[[کمبود آب]])

	== [[قطع همیشگی آب]] ==		== [[قطع همیشگی آب]] ==
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	کویری بودن نواحی میانه و جنوب عراق، همچنین گرمای بسیار شدید آن، همواره این کشور را با مشکل [[کمبود آب]] مواجه كرده است. این مسئله در مقیاس وسیع‌تری سلامت [[اسرا]] را به خطر می‌انداخت. [[اسیران جنگ\|اسیران]] تقریباً با [[قطع همیشگی آب\|مشکل همیشگی قطع آب]] مواجه بودند.		کویری بودن نواحی میانه و جنوب عراق، همچنین گرمای بسیار شدید آن، همواره این کشور را با مشکل [[کمبود آب]] مواجه كرده است. این مسئله در مقیاس وسیع‌تری سلامت [[اسرا]] را به خطر می‌انداخت. [[اسیران جنگ\|اسیران]] تقریباً با [[قطع همیشگی آب\|مشکل همیشگی قطع آب]] مواجه بودند.

	عطایی<ref name=":1">عطایی، سیامک (1389). [[سفر به شهر آزادی]]. تهران: پیام آزادگان.</ref>در مورد [[اردوگاه موصل 2]] ( چنین بیان كرده است: «آب دستشویی به‌طور دایم قطع بود؛ سطل‌های آب را در کنار [[توالت]] ها قرار داده بودند و کسانی داوطلبانه مأمور پر کردن دایم این سطل‌ها از آب منبع شده بودند.» نوبرانی<ref name=":2">نوبرانی، امیر (1391). رنج و گنج. تهران: پیام آزادگان.</ref> در مورد قاطع 2 در اردوگاه رمادی ([[کمپ 9]]) (← [[اردوگاه]] ) بیان کرده است: «[[قطع همیشگی آب\|قطع شدن آب]] و فشار آن، گاهی‌اوقات اعصاب همه را به هم می‌ریخت.»		عطایی<ref name=":1">عطایی، سیامک (1389). [[سفر به شهر آزادی]]. تهران: [https://www.mfpa.ir پیام آزادگان].</ref>در مورد [[اردوگاه موصل 2]] ( چنین بیان كرده است: «آب دستشویی به‌طور دایم قطع بود؛ سطل‌های آب را در کنار [[توالت]] ها قرار داده بودند و کسانی داوطلبانه مأمور پر کردن دایم این سطل‌ها از آب منبع شده بودند.» نوبرانی<ref name=":2">نوبرانی، امیر (1391). رنج و گنج. تهران: [https://www.mfpa.ir پیام آزادگان].</ref> در مورد قاطع 2 در اردوگاه رمادی ([[کمپ 9]]) (← [[اردوگاه]] ) بیان کرده است: «[[قطع همیشگی آب\|قطع شدن آب]] و فشار آن، گاهی‌اوقات اعصاب همه را به هم می‌ریخت.»

	در زمان داخل‌باش، اکثر [[ارشد اردوگاه\|ارشد]]<nowiki/>ها، که مسئولان اصلی داخل آسایشگاه‌ها بودند، به‌علّت [[کمبود آب]] مصرفی و سهمیه‌بندی آن به [[اسیران جنگ\|اسیران]] اجازه نمی‌دادند که در زمان استفاده از [[توالت\|توالت‌]]<nowiki/>های ایستاده (سرپایی) از آب استفاده کنند؛ همچنین در دستشویی، [[توالت]] و [[شست و شو وحمام\|حمام‌]]<nowiki/>ها نیز یا همواره آب قطع می‌شد و اگر بود، فشارش کم بود.		در زمان داخل‌باش، اکثر [[ارشد اردوگاه\|ارشد]]<nowiki/>ها، که مسئولان اصلی داخل آسایشگاه‌ها بودند، به‌علّت [[کمبود آب]] مصرفی و سهمیه‌بندی آن به [[اسیران جنگ\|اسیران]] اجازه نمی‌دادند که در زمان استفاده از [[توالت\|توالت‌]]<nowiki/>های ایستاده (سرپایی) از آب استفاده کنند؛ همچنین در دستشویی، [[توالت]] و [[شست و شو وحمام\|حمام‌]]<nowiki/>ها نیز یا همواره آب قطع می‌شد و اگر بود، فشارش کم بود.

	به‌علّت [[کمبود آب\|کمبود]] یا [[قطع همیشگی آب\|قطع مکرر آب]]، بدن [[اسیران جنگ\|اسیران]] در بیشتر مواقع ناپاک بود. به گفته سالمی‌نژاد<ref name=":3">سالمی‌نژاد، عبدالرضا (1389). دانستنی‌های آزادگان، چ دوم. تهران: پیام آزادگان</ref> «تقریباً [[قطع همیشگی آب]]، مانع اجرای مسائل شرعی می‌شد... افراد تا روزها، با بدنی ناپاک به انجام فرایض دینی خود مشغول بودند. در بعضی از موارد، [[اسرا]] با خیس کردن یک تکه ابر، اقدام به غسل می‌كردند.»( ← [[قطع همیشگی آب]])		به‌علّت [[کمبود آب\|کمبود]] یا [[قطع همیشگی آب\|قطع مکرر آب]]، بدن [[اسیران جنگ\|اسیران]] در بیشتر مواقع ناپاک بود. به گفته سالمی‌نژاد<ref name=":3">سالمی‌نژاد، عبدالرضا (1389). دانستنی‌های آزادگان، چ دوم. تهران: [https://www.mfpa.ir پیام آزادگان].</ref> «تقریباً [[قطع همیشگی آب]]، مانع اجرای مسائل شرعی می‌شد... افراد تا روزها، با بدنی ناپاک به انجام فرایض دینی خود مشغول بودند. در بعضی از موارد، [[اسرا]] با خیس کردن یک تکه ابر، اقدام به غسل می‌كردند.»( ← [[قطع همیشگی آب]])

	== [[کمبود آب\|كمبود شیرهای آب]] ==		== [[کمبود آب\|كمبود شیرهای آب]] ==
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	== وضعیت بهداشت آب، آلودگی آب‌ها ==		== وضعیت بهداشت آب، آلودگی آب‌ها ==

	سلامتی انسان‌ها ارتباط مستقیم با آب سالم و بهداشتی دارد. نبود آب سالم در اردوگاه‌ها باعث بروز بیماری و آلودگی محیط می‌شد: «در شهر العماره، ما را درون سوله‌هایی تنگ جا دادند. عراقی‌ها لوله تانکر آب را در سوله آوردند و روی زمین گذاشتند، شیر آن را باز کردند که اسیران تشنه از آن آب بیاشامند. در آن آب، خون جنازه دوستان شهیدمان دیده می‌شد. همچنین ادرار بچه‌ها و سیمان و خاک هم با آب قاطی شده بود.» <ref name=":4">رحمانیان، عبدالمجید (1390). تنفس ممنوع، چ دوم، تهران: پیام آزادگان.</ref>		سلامتی انسان‌ها ارتباط مستقیم با آب سالم و بهداشتی دارد. نبود آب سالم در اردوگاه‌ها باعث بروز بیماری و آلودگی محیط می‌شد: «در شهر العماره، ما را درون سوله‌هایی تنگ جا دادند. عراقی‌ها لوله تانکر آب را در سوله آوردند و روی زمین گذاشتند، شیر آن را باز کردند که اسیران تشنه از آن آب بیاشامند. در آن آب، خون جنازه دوستان شهیدمان دیده می‌شد. همچنین ادرار بچه‌ها و سیمان و خاک هم با آب قاطی شده بود.» <ref name=":4">رحمانیان، عبدالمجید (1390). تنفس ممنوع، چ دوم، تهران: [https://www.mfpa.ir پیام آزادگان].</ref>

	عطایی<ref name=":1" /> چنین گفته است: «اردوگاه‌های واقع در رمادی، که در معرض توفان‌های شن و خاک سیاه قرار داشت، به‌طور دایم با کمبود آب مواجه بودند و آب مصرفی هم آلوده و غیربهداشتی و دارای درصد بالایی از مواد معدنی بود... این دو امر، باعث بروز بیماری‌های پوستی، التهاب و عفونت کلیه و مثانه و رسوب سنگی در آنها شده بود.» رحمانیان<ref name=":4" /> در مورد [[اردوگاه موصل 4]]، چنین بیان کرده است: «آب لوله‌ها زنگ‌زده بود. بچه‌ها با خوردن آن آب زرد و زنگ‌زده تا یک ماه به اسهال مبتلا شدند.»		عطایی<ref name=":1" /> چنین گفته است: «اردوگاه‌های واقع در رمادی، که در معرض توفان‌های شن و خاک سیاه قرار داشت، به‌طور دایم با کمبود آب مواجه بودند و آب مصرفی هم آلوده و غیربهداشتی و دارای درصد بالایی از مواد معدنی بود... این دو امر، باعث بروز بیماری‌های پوستی، التهاب و عفونت کلیه و مثانه و رسوب سنگی در آنها شده بود.» رحمانیان<ref name=":4" /> در مورد [[اردوگاه موصل 4]]، چنین بیان کرده است: «آب لوله‌ها زنگ‌زده بود. بچه‌ها با خوردن آن آب زرد و زنگ‌زده تا یک ماه به اسهال مبتلا شدند.»
خط ۵۵:		خط ۵۵:
	== [[جیره آب اسرا\|جیره آب در اسارت]] ==		== [[جیره آب اسرا\|جیره آب در اسارت]] ==

	خاجی<ref name=":0" /> گفته است که در ابتدای ورود اسرای ایرانی به [[اردوگاه تکریت 17]]، آنها را در سه سوله اسکان دادند. این سوله‌ها فاقد [[امکانات]] بهداشتی بودند. اما آب لوله‌کشی داشتند. استفاده از آب به‌صورت جیره‌بندی بود؛ به‌گونه‌ای‌که در کل ساعات شبانه‌روز، [[اسرا]] بیشتر از چند ساعت اجازه استفاده از آن را نداشتند: «در مدت 10 روز اول ورود اسرای ایرانی به اردوگاه شماره 6 (رمادی 1)(←[[اردوگاه رمادی 1]])، این افراد در آسایشگاه محبوس شدند. سربازان عراقی تعدادی (4، 5 عدد) حلب روغن 7 کیلویی را پر از آب می‌کردند و برای استفاده [[اسرا]] در پشت پنجره آسایشگاه قرار می‌دادند.» رحمانیان در مورد [[زندان الرشید\|زندان الرّشید در بغداد]]، گفته است: «در گرمای شدید تابستان، در هر شبانه‌روز، به هر نفر دو لیوان آب می‌رسید.» کرمی<ref>کرمی، حسین (1389). اردوگاه سوم. تهران: پیام آزادگان.</ref> گفته است که به ما در زمان داخل‌باش، دو سطل 45 لیتری آب به‌عنوان سهمیه می‌دادند که مسئول آب، در دقایق پایانی بیرون‌باش به آسایشگاه می‌آورد. این مقدار آب برای آشامیدن، وضو و سرویس بهداشتی 60 نفر به مدت 15 ساعت بود. سال‌های ابتدایی [[اسارت و اسیران\|اسارت]] یک سطل بیشتر در اختیار نبود؛ به‌ناچار در ماه‌های گرم سال، از سطل ادرار نیز در ساعات اولیه شب استفاده و بعد از خالی شدن در [[توالت]] قرار داده می‌شد.( ←[[جیره آب اسرا]])		خاجی<ref name=":0" /> گفته است که در ابتدای ورود اسرای ایرانی به [[اردوگاه تکریت 17]]، آنها را در سه سوله اسکان دادند. این سوله‌ها فاقد [[امکانات]] بهداشتی بودند. اما آب لوله‌کشی داشتند. استفاده از آب به‌صورت جیره‌بندی بود؛ به‌گونه‌ای‌که در کل ساعات شبانه‌روز، [[اسرا]] بیشتر از چند ساعت اجازه استفاده از آن را نداشتند: «در مدت 10 روز اول ورود اسرای ایرانی به اردوگاه شماره 6 (رمادی 1)(←[[اردوگاه رمادی 1]])، این افراد در آسایشگاه محبوس شدند. سربازان عراقی تعدادی (4، 5 عدد) حلب روغن 7 کیلویی را پر از آب می‌کردند و برای استفاده [[اسرا]] در پشت پنجره آسایشگاه قرار می‌دادند.» رحمانیان در مورد [[زندان الرشید\|زندان الرّشید در بغداد]]، گفته است: «در گرمای شدید تابستان، در هر شبانه‌روز، به هر نفر دو لیوان آب می‌رسید.» کرمی<ref>کرمی، حسین (1389). اردوگاه سوم. تهران: [https://www.mfpa.ir پیام آزادگان].</ref> گفته است که به ما در زمان داخل‌باش، دو سطل 45 لیتری آب به‌عنوان سهمیه می‌دادند که مسئول آب، در دقایق پایانی بیرون‌باش به آسایشگاه می‌آورد. این مقدار آب برای آشامیدن، وضو و سرویس بهداشتی 60 نفر به مدت 15 ساعت بود. سال‌های ابتدایی [[اسارت و اسیران\|اسارت]] یک سطل بیشتر در اختیار نبود؛ به‌ناچار در ماه‌های گرم سال، از سطل ادرار نیز در ساعات اولیه شب استفاده و بعد از خالی شدن در [[توالت]] قرار داده می‌شد.( ←[[جیره آب اسرا]])

	== قطع آب، ابزار شکنجه و فشار دشمن ==		== قطع آب، ابزار شکنجه و فشار دشمن ==
خط ۶۴:		خط ۶۴:
	* [[جیره غذایی اسرا]]		* [[جیره غذایی اسرا]]

	== ~~کتاب شناسی~~ ==		== کتابشناسی ==
	<references />		<references />

	*

	'''سهیلا علی‌ین'''		'''سهیلا علی‌ین'''
	[[en:Water]]		[[en:Water]]
	[[رده:آب]]		[[رده:آب]]

Esarat در ‏۱۷ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۱۲

2024-01-17T12:12:05Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۴۲
خط ۷۱:		خط ۷۱:
	'''سهیلا علی‌ین'''		'''سهیلا علی‌ین'''
	[[en:Water]]		[[en:Water]]
			[[رده:آب]]

A-hamidian در ‏۳۱ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۳۵

2023-12-31T09:35:30Z

نمایش تغییرات

A-hamidian در ‏۹ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۴۶

2023-12-09T20:46:51Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۰:۱۶
خط ۱:		خط ۱:
	'''وضعیت آب در اردوگاه‌های اسیران ایرانی در عراق'''		'''وضعیت آب در اردوگاه‌های اسیران ایرانی در عراق'''

	~~=== [[آب\|مقدمه]] ===~~
	[[آب]] ماده‌ای مرکب ساخته‌شده از دو عنصر اکسیژن و هیدروژن است. ویژگی بی‌بویی، بی‌رنگی، و بی‌طعمی آب، آن را از دیگر مایعات متفاوت می‌سازد. بهترین تعریفی که می‌توان از آب عرضه داشت اینكه «آب مایه حیات است.»		[[آب]] ماده‌ای مرکب ساخته‌شده از دو عنصر اکسیژن و هیدروژن است. ویژگی بی‌بویی، بی‌رنگی، و بی‌طعمی آب، آن را از دیگر مایعات متفاوت می‌سازد. بهترین تعریفی که می‌توان از آب عرضه داشت اینكه «آب مایه حیات است.»

	انسان از گذشته‌های دور و از بدو حیات، با آب رابطه مستحکمی داشته است. وجود هرگونه حیات، متکی به آب است. آب تقریباً هفتاد درصد وزن بدن انسان را تشکیل می‌دهد و در بیشتر فرایندهای متابولیسمی بدن، نقش حیاتی ایفا می‌کند. میزان نیاز بدن انسان به آب سالم، متفاوت است. این میزان، به معیارهایی ازقبیل سن، سطح فعالیت، و محیط بستگی دارد؛ همچنین انسان پیوسته و در طول زندگی برای شست‌وشوی بدن، ~~لباس‌ها،~~ ظروف و غیره به عنصر آب نیازمند است. انسان تا با کمبود و یا نبود چیزی مواجه نشود، قدر آن را نمی‌داند.		انسان از گذشته‌های دور و از بدو حیات، با آب رابطه مستحکمی داشته است. وجود هرگونه حیات، متکی به آب است. آب تقریباً هفتاد درصد وزن بدن انسان را تشکیل می‌دهد و در بیشتر فرایندهای متابولیسمی بدن، نقش حیاتی ایفا می‌کند. میزان نیاز بدن انسان به آب سالم، متفاوت است. این میزان، به معیارهایی ازقبیل سن، سطح فعالیت، و محیط بستگی دارد؛ همچنین انسان پیوسته و در طول زندگی برای [[شست و شو وحمام\|شست‌وشوی]] بدن، [[پوشاک\|لباس‌ها]]، ظروف و غیره به عنصر آب نیازمند است. انسان تا با کمبود و یا نبود چیزی مواجه نشود، قدر آن را نمی‌داند.

	اسیران ~~ایرانی،~~ در دوران [[اسارت و اسیران\|اسارت]] به‌خصوص ساعات اولیه آن، کم‌وبیش با مشکل کم‌آبی یا بی‌آبی مواجه بودند؛ بعثی‌های عراقی از شیوه‌های مختلفی برای آزار اسیران استفاده می‌کردند كه یكی از آنها قطع آب بود. بودند اسیرانی که در اثر بی‌آبی، تشنگی یا نوشیدن آب‌های آلوده دچار بیماری‌های مختلف شدند یا حتی جان خود را از دست داده و شهید شدند.		[[اسیران جنگ\|اسیران ایرانی]]، در دوران [[اسارت و اسیران\|اسارت]] به‌خصوص ساعات اولیه آن، کم‌وبیش با مشکل کم‌آبی یا بی‌آبی مواجه بودند؛ بعثی‌های عراقی از شیوه‌های مختلفی برای آزار اسیران استفاده می‌کردند كه یكی از آنها قطع آب بود. بودند اسیرانی که در اثر بی‌آبی، تشنگی یا نوشیدن آب‌های آلوده دچار بیماری‌های مختلف شدند یا حتی جان خود را از دست داده و شهید شدند.

	== کمبود آب ==		== کمبود آب ==
خط ۶۷:		خط ۶۶:


	نیز نگاه كنید به ~~[[شست‌وشو و حمام]]~~		== نیز نگاه كنید به ==

	=== کتاب شناسی ===		* [[شست‌وشو و حمام]]

			== کتاب شناسی ==
	<references />		<references />

M-jafari: /* قطع همیشگی آب */

2023-09-14T03:55:04Z

قطع همیشگی آب

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۲۵
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	در زمان داخل‌باش، اکثر ارشدها، که مسئولان اصلی داخل آسایشگاه‌ها بودند، به‌علّت کمبود آب مصرفی و سهمیه‌بندی آن به اسیران اجازه نمی‌دادند که در زمان استفاده از توالت‌های ایستاده (سرپایی) از آب استفاده کنند؛ همچنین در دستشویی، توالت و حمام‌ها نیز یا همواره آب قطع می‌شد و اگر بود، فشارش کم بود.		در زمان داخل‌باش، اکثر ارشدها، که مسئولان اصلی داخل آسایشگاه‌ها بودند، به‌علّت کمبود آب مصرفی و سهمیه‌بندی آن به اسیران اجازه نمی‌دادند که در زمان استفاده از توالت‌های ایستاده (سرپایی) از آب استفاده کنند؛ همچنین در دستشویی، توالت و حمام‌ها نیز یا همواره آب قطع می‌شد و اگر بود، فشارش کم بود.

	به‌علّت کمبود یا قطع مکرر آب، بدن اسیران در بیشتر مواقع ناپاک بود. به گفته سالمی‌نژاد<ref name=":3">سالمی‌نژاد، عبدالرضا (1389). دانستنی‌های آزادگان، چ دوم. تهران: پیام آزادگان</ref> «تقریباً قطع همیشگی آب، مانع اجرای مسائل شرعی می‌شد... افراد تا روزها، با بدنی ناپاک به انجام فرایض دینی خود مشغول بودند. در بعضی از موارد، اسرا با خیس کردن یک تکه ابر، اقدام به غسل می‌كردند.»		به‌علّت کمبود یا قطع مکرر آب، بدن اسیران در بیشتر مواقع ناپاک بود. به گفته سالمی‌نژاد<ref name=":3">سالمی‌نژاد، عبدالرضا (1389). دانستنی‌های آزادگان، چ دوم. تهران: پیام آزادگان</ref> «تقریباً قطع همیشگی آب، مانع اجرای مسائل شرعی می‌شد... افراد تا روزها، با بدنی ناپاک به انجام فرایض دینی خود مشغول بودند. در بعضی از موارد، اسرا با خیس کردن یک تکه ابر، اقدام به غسل می‌كردند.»( ← [[قطع همیشگی آب]])

	== كمبود شیرهای آب ==		== كمبود شیرهای آب ==

M-jafari در ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۳:۵۰

2023-09-14T03:50:13Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۲۰
خط ۵۶:		خط ۵۶:
	== جیره آب در اسارت ==		== جیره آب در اسارت ==

	خاجی<ref name=":0" /> گفته است که در ابتدای ورود اسرای ایرانی به اردوگاه ~~شماره~~ 17 ~~تکریت،~~ آنها را در سه سوله اسکان دادند. این سوله‌ها فاقد [[امکانات]] بهداشتی بودند. اما آب لوله‌کشی داشتند. استفاده از آب به‌صورت جیره‌بندی بود؛ به‌گونه‌ای‌که در کل ساعات شبانه‌روز، اسرا بیشتر از چند ساعت اجازه استفاده از آن را نداشتند: «در مدت 10 روز اول ورود اسرای ایرانی به اردوگاه شماره 6 (رمادی 1)		خاجی<ref name=":0" /> گفته است که در ابتدای ورود اسرای ایرانی به [[اردوگاه تکریت 17]]، آنها را در سه سوله اسکان دادند. این سوله‌ها فاقد [[امکانات]] بهداشتی بودند. اما آب لوله‌کشی داشتند. استفاده از آب به‌صورت جیره‌بندی بود؛ به‌گونه‌ای‌که در کل ساعات شبانه‌روز، اسرا بیشتر از چند ساعت اجازه استفاده از آن را نداشتند: «در مدت 10 روز اول ورود اسرای ایرانی به اردوگاه شماره 6 (رمادی 1)

	(←[[اردوگاه رمادی 1]])، این افراد در آسایشگاه محبوس شدند. سربازان عراقی تعدادی (4، 5 عدد) حلب روغن 7 کیلویی را پر از آب می‌کردند و برای استفاده اسرا در پشت پنجره آسایشگاه قرار می‌دادند.» رحمانیان در مورد زندان الرّشید در بغداد، گفته است: «در گرمای شدید تابستان، در هر شبانه‌روز، به هر نفر دو لیوان آب می‌رسید.» کرمی<ref>کرمی، حسین (1389). اردوگاه سوم. تهران: پیام آزادگان.</ref> گفته است که به ما در زمان داخل‌باش، دو سطل 45 لیتری آب به‌عنوان سهمیه می‌دادند که مسئول آب، در دقایق پایانی بیرون‌باش به آسایشگاه می‌آورد. این مقدار آب برای آشامیدن، وضو و سرویس بهداشتی 60 نفر به مدت 15 ساعت بود. سال‌های ابتدایی اسارت یک سطل بیشتر در اختیار نبود؛ به‌ناچار در ماه‌های گرم سال، از سطل ادرار نیز در ساعات اولیه شب استفاده و بعد از خالی شدن در توالت قرار داده می‌شد.		(←[[اردوگاه رمادی 1]])، این افراد در آسایشگاه محبوس شدند. سربازان عراقی تعدادی (4، 5 عدد) حلب روغن 7 کیلویی را پر از آب می‌کردند و برای استفاده اسرا در پشت پنجره آسایشگاه قرار می‌دادند.» رحمانیان در مورد زندان الرّشید در بغداد، گفته است: «در گرمای شدید تابستان، در هر شبانه‌روز، به هر نفر دو لیوان آب می‌رسید.» کرمی<ref>کرمی، حسین (1389). اردوگاه سوم. تهران: پیام آزادگان.</ref> گفته است که به ما در زمان داخل‌باش، دو سطل 45 لیتری آب به‌عنوان سهمیه می‌دادند که مسئول آب، در دقایق پایانی بیرون‌باش به آسایشگاه می‌آورد. این مقدار آب برای آشامیدن، وضو و سرویس بهداشتی 60 نفر به مدت 15 ساعت بود. سال‌های ابتدایی اسارت یک سطل بیشتر در اختیار نبود؛ به‌ناچار در ماه‌های گرم سال، از سطل ادرار نیز در ساعات اولیه شب استفاده و بعد از خالی شدن در توالت قرار داده می‌شد.( ←[[جیره آب اسرا]])

			نیز نگاه کنید به [[جیره غذایی اسرا]]

	== قطع آب، ابزار شکنجه و فشار دشمن ==		== قطع آب، ابزار شکنجه و فشار دشمن ==

M-jafari: /* نبود آب لوله‌کشی */

2023-09-14T03:38:47Z

نبود آب لوله‌کشی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۰۸
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	== کمبود آب ==		== کمبود آب ==

	خاجی<ref name=":0">خاجی، علی (1391). اردوگاه‌های اسیران، چ دوم. تهران: پیام آزادگان.</ref> (1391) کمبود یا نبود آب آشامیدنی در اردوگاه‌ها را امری همیشگی و عادی، به‌خصوص در دوران انتقال اسیران از خط مقدم جبهه تا اردوگاه‌ها و درون قرنطینه‌ها می‌داند.به گفته زاغیان<ref>زاغیان، اصغر (1389). دوازدهمین اردوگاه. تهران: پیام آزادگان.</ref> (1389)، اولین مشکلی که اسیران در [[زندان الرشید]] با آن مواجه بودند، کمبود آب بود: تانکر مکعب‌شکلی کنار درِ ورودی آسایشگاه وجود داشت که در طول روز، اسیران برای نیاز خود از آب آن استفاده می‌کردند. اما آب آن تانکر جواب‌گوی نیاز [[اسرا]] نبود طوری‌که به‌كرّات با کمبود آب مواجه بودیم و چون آب دستشویی‌ها (← [[توالت]] )هم مرتب قطع می‌شد، اسیران به‌ناچار از آب این تانکر استفاده می‌کردند؛ برای شست‌وشوی ظرف‌ها و لباس‌ها نیز از آب همین تانكر استفاده می‌شد.		خاجی<ref name=":0">خاجی، علی (1391). اردوگاه‌های اسیران، چ دوم. تهران: پیام آزادگان.</ref> (1391) کمبود یا نبود آب آشامیدنی در اردوگاه‌ها را امری همیشگی و عادی، به‌خصوص در دوران انتقال اسیران از خط مقدم جبهه تا اردوگاه‌ها و درون قرنطینه‌ها می‌داند.به گفته زاغیان<ref>زاغیان، اصغر (1389). دوازدهمین اردوگاه. تهران: پیام آزادگان.</ref> (1389)، اولین مشکلی که اسیران در [[زندان الرشید]] با آن مواجه بودند، کمبود آب بود: تانکر مکعب‌شکلی کنار درِ ورودی آسایشگاه وجود داشت که در طول روز، اسیران برای نیاز خود از آب آن استفاده می‌کردند. اما آب آن تانکر جواب‌گوی نیاز [[اسرا]] نبود طوری‌که به‌كرّات با کمبود آب مواجه بودیم و چون آب دستشویی‌ها (← [[توالت]] )هم مرتب قطع می‌شد، اسیران به‌ناچار از آب این تانکر استفاده می‌کردند؛ برای شست‌وشوی ظرف‌ها و لباس‌ها نیز از آب همین تانكر استفاده می‌شد.( ←[[کمبود آب]])

	== قطع همیشگی آب ==		== قطع همیشگی آب ==
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	== كمبود شیرهای آب ==		== كمبود شیرهای آب ==

	مشكل مضاعف اسیران برای شست‌وشوی ظرف‌ها و لباس‌ها كمبود تعداد شیر آب بود. نوبرانی<ref name=":2" /> بیان می‌کند: «بعضی روزها آب قطع می‌شد و لباس‌ها با کف روی دستمان می‌ماند... به‌علّت کمبود آب و سخت و وقت‌گیر بودن شست‌وشوی ظرف‌ها از یغلاوی‌ها استفاده نمی‌کردیم و هر ده نفر دور یک ظرف غذا می‌نشستیم و غذا می‌خوردیم.»		مشكل مضاعف اسیران برای شست‌وشوی ظرف‌ها و لباس‌ها كمبود تعداد شیر آب بود. نوبرانی<ref name=":2" /> بیان می‌کند: «بعضی روزها آب قطع می‌شد و لباس‌ها با کف روی دستمان می‌ماند... به‌علّت کمبود آب و سخت و وقت‌گیر بودن شست‌وشوی ظرف‌ها از یغلاوی‌ها استفاده نمی‌کردیم و هر ده نفر دور یک ظرف غذا می‌نشستیم و غذا می‌خوردیم.»( ←[[کمبود آب]])

	== وضعیت بهداشت آب، آلودگی آب‌ها ==		== وضعیت بهداشت آب، آلودگی آب‌ها ==
خط ۳۶:		خط ۳۶:
	به‌علت آلودگی آب، بیماری‌های پوستی نیز به شکل‌های عجیب و ناشناخته‌ای ازجمله قارچ‌های پوستی، دمل‌های چرکی بزرگ و... در میان اسیران شایع بود. پزشکان متخصص [[صلیب سرخ]]، با تأكید بر آلودگی آب مصرفی، چند نوع از این بیماری‌ها را ناشناخته معرفی کردند؛ همچنین بیماری‌های انگلی، اسهال و تهوع ناشی از آب آلوده نیز در میان اسیران، به‌وفور شایع بود.<ref name=":1" />		به‌علت آلودگی آب، بیماری‌های پوستی نیز به شکل‌های عجیب و ناشناخته‌ای ازجمله قارچ‌های پوستی، دمل‌های چرکی بزرگ و... در میان اسیران شایع بود. پزشکان متخصص [[صلیب سرخ]]، با تأكید بر آلودگی آب مصرفی، چند نوع از این بیماری‌ها را ناشناخته معرفی کردند؛ همچنین بیماری‌های انگلی، اسهال و تهوع ناشی از آب آلوده نیز در میان اسیران، به‌وفور شایع بود.<ref name=":1" />

	گاه استفاده از وسایل دیگری غیر از لیوان سبب بروز بیماری در اسیران می‌شد: «در روزهای آغازین اسارت پوتین ظرف آب ما بود. آنهایی که می‌توانستند به مجروحان کمک کنند، با پوتین آب می‌آوردند. همین‌ها گاهی لباس خود را خیس می‌کردند و بقیه با مکیدن آن، کمی از عطش خود را برطرف می‌کردند.» <ref name=":4" />		گاه استفاده از وسایل دیگری غیر از لیوان سبب بروز بیماری در اسیران می‌شد: «در روزهای آغازین اسارت پوتین ظرف آب ما بود. آنهایی که می‌توانستند به مجروحان کمک کنند، با پوتین آب می‌آوردند. همین‌ها گاهی لباس خود را خیس می‌کردند و بقیه با مکیدن آن، کمی از عطش خود را برطرف می‌کردند.» <ref name=":4" />( ← [[بهداشت آب]])

	== شیوه‌های خنک کردن آب گرم ==		== شیوه‌های خنک کردن آب گرم ==
خط ۴۴:		خط ۴۴:
	اسیران با نایلون و پارچه، مشک‌های کوچکی درست می‌کردند و آن مشک‌ها را جلوی پنجره آویزان می‌کردند تا آب داخل آن خنک شود. از ظرف‌های فلزی نیز برای خنک کردن آب استفاده می‌شد؛ دور این ظرف‌ها، پارچه یا گونی می‌پیچیدند و آن را از آب پر و کنار پنجره، در معرض باد آویزان می‌کردند تا آب درون ظرف، کم‌کم بر اثر تبخیر حاصله خنک شود.		اسیران با نایلون و پارچه، مشک‌های کوچکی درست می‌کردند و آن مشک‌ها را جلوی پنجره آویزان می‌کردند تا آب داخل آن خنک شود. از ظرف‌های فلزی نیز برای خنک کردن آب استفاده می‌شد؛ دور این ظرف‌ها، پارچه یا گونی می‌پیچیدند و آن را از آب پر و کنار پنجره، در معرض باد آویزان می‌کردند تا آب درون ظرف، کم‌کم بر اثر تبخیر حاصله خنک شود.

	اسیران حلب‌های چهار کیلویی روغن نباتی را جمع‌آوری می‌کردند و پس از شست‌وشوی آنها، با سیم‌خاردار برای آن دسته‌ای درست می‌کردند تا بتوانند به‌راحتی آن را به دیوار یا ستون‌های ایوان آسایشگاه آویزان کنند و در مرحله بعد، تکه‌هایی از پتو یا لباس‌های کهنه را محکم به دور آن می‌دوختند. با توجه به کثرت اسیران و کمبود حلب، امکان ساخت آن برای تک‌تک نفرات به‌طور جداگانه وجود نداشت. یک نفر از اعضا به‌عنوان ساقی انتخاب می‌شد تا کارهای مربوط به آب‌سردکن، ازجمله پر کردن و مرطوب نگه داشتن پتو یا پارچه دور آن را به‌عهده بگیرد.		اسیران حلب‌های چهار کیلویی روغن نباتی را جمع‌آوری می‌کردند و پس از شست‌وشوی آنها، با سیم‌خاردار برای آن دسته‌ای درست می‌کردند تا بتوانند به‌راحتی آن را به دیوار یا ستون‌های ایوان آسایشگاه آویزان کنند و در مرحله بعد، تکه‌هایی از پتو یا لباس‌های کهنه را محکم به دور آن می‌دوختند. با توجه به کثرت اسیران و کمبود حلب، امکان ساخت آن برای تک‌تک نفرات به‌طور جداگانه وجود نداشت. یک نفر از اعضا به‌عنوان ساقی انتخاب می‌شد تا کارهای مربوط به آب‌سردکن، ازجمله پر کردن و مرطوب نگه داشتن پتو یا پارچه دور آن را به‌عهده بگیرد.(← [[خنک کردن آب گرم]])

	== استفاده از آب باران ==		== استفاده از آب باران ==

	در موارد متعددی، اسرا از آب باران برای آشامیدن و... استفاده می‌کردند؛ در زمان بارش باران، سطل‌ها را در محوطه روباز قرار می‌دادند و پس از جمع شدن آب، از آن استفاده می‌کردند: «یک‌بار که آب برای چند روز قطع شد، حسابی سردرگم شده بودیم... اسرای غریب و تشنه، نگاهشان به آسمان بود... باران خوبی بارید. همه بچه‌ها به جنب‌وجوش افتادند و ظرف‌های آب را پر کردند.» <ref name=":4" />		در موارد متعددی، اسرا از آب باران برای آشامیدن و... استفاده می‌کردند؛ در زمان بارش باران، سطل‌ها را در محوطه روباز قرار می‌دادند و پس از جمع شدن آب، از آن استفاده می‌کردند: «یک‌بار که آب برای چند روز قطع شد، حسابی سردرگم شده بودیم... اسرای غریب و تشنه، نگاهشان به آسمان بود... باران خوبی بارید. همه بچه‌ها به جنب‌وجوش افتادند و ظرف‌های آب را پر کردند.» <ref name=":4" />( ←[[کمبود آب]])

	== نبود آب لوله‌کشی ==		== نبود آب لوله‌کشی ==

	در خاطرات اسیران حاضر در اردوگاه‌های مختلف به‌كرّات از نبود آب لوله‌كشی سخن به میان آمده است. بیشتر اردوگاه‌ها، آب لوله‌كشی نداشت و آب با تانكر به [[اردوگاه]] آورده می‌شد. به گفته خاجی<ref name=":0" /> ، در اردوگاه رمادی (← [[اردوگاه]] )به‌‌علّت هموار بودن منطقه و نبود دسترسی به شبکه آب شهری، جهت ایجاد فشار لازم برای جریان یافتن آب درون لوله‌ها، از تعدادی منبع استفاده می‌شد که روی ساختمان تعبیه شده بود. به این‌صورت که آب را با تانکر به اردوگاه می‌آوردند و به درون این منابع پمپ می‌کردند و سپس مورد استفاده اسیران قرار می‌گرفت. به‌همین‌علت، آب ذخیره‌شده در منبع، در معرض جریان هوا قرار می‌گرفت؛ لذا در تابستان‌ها بسیار گرم و در زمستان‌ها بسیار سرد بود... برای استحمام نیز، اسرا آب را به داخل حمام می‌بردند و با آن خود را می‌شستند.		در خاطرات اسیران حاضر در اردوگاه‌های مختلف به‌كرّات از نبود آب لوله‌كشی سخن به میان آمده است. بیشتر اردوگاه‌ها، آب لوله‌كشی نداشت و آب با تانكر به [[اردوگاه]] آورده می‌شد. به گفته خاجی<ref name=":0" /> ، در اردوگاه رمادی (← [[اردوگاه]] )به‌‌علّت هموار بودن منطقه و نبود دسترسی به شبکه آب شهری، جهت ایجاد فشار لازم برای جریان یافتن آب درون لوله‌ها، از تعدادی منبع استفاده می‌شد که روی ساختمان تعبیه شده بود. به این‌صورت که آب را با تانکر به اردوگاه می‌آوردند و به درون این منابع پمپ می‌کردند و سپس مورد استفاده اسیران قرار می‌گرفت. به‌همین‌علت، آب ذخیره‌شده در منبع، در معرض جریان هوا قرار می‌گرفت؛ لذا در تابستان‌ها بسیار گرم و در زمستان‌ها بسیار سرد بود... برای استحمام نیز، اسرا آب را به داخل حمام می‌بردند و با آن خود را می‌شستند.( ←[[کمبود آب]])

	== جیره آب در اسارت ==		== جیره آب در اسارت ==

M-jafari: /* قطع آب، ابزار شکنجه و فشار دشمن */

2023-09-14T03:27:45Z

قطع آب، ابزار شکنجه و فشار دشمن

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۶:۵۷
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	== کمبود آب ==		== کمبود آب ==

	خاجی<ref name=":0">خاجی، علی (1391). اردوگاه‌های اسیران، چ دوم. تهران: پیام آزادگان.</ref> (1391) کمبود یا نبود آب آشامیدنی در اردوگاه‌ها را امری همیشگی و عادی، به‌خصوص در دوران انتقال اسیران از خط مقدم جبهه تا اردوگاه‌ها و درون قرنطینه‌ها می‌داند.به گفته زاغیان<ref>زاغیان، اصغر (1389). دوازدهمین اردوگاه. تهران: پیام آزادگان.</ref> (1389)، اولین مشکلی که اسیران در [[زندان الرشید]] با آن مواجه بودند، کمبود آب بود: تانکر مکعب‌شکلی کنار درِ ورودی آسایشگاه وجود داشت که در طول روز، اسیران برای نیاز خود از آب آن استفاده می‌کردند. اما آب آن تانکر جواب‌گوی نیاز اسرا نبود طوری‌که به‌كرّات با کمبود آب مواجه بودیم و چون آب دستشویی‌ها (← [[توالت]] )هم مرتب قطع می‌شد، اسیران به‌ناچار از آب این تانکر استفاده می‌کردند؛ برای شست‌وشوی ظرف‌ها و لباس‌ها نیز از آب همین تانكر استفاده می‌شد.		خاجی<ref name=":0">خاجی، علی (1391). اردوگاه‌های اسیران، چ دوم. تهران: پیام آزادگان.</ref> (1391) کمبود یا نبود آب آشامیدنی در اردوگاه‌ها را امری همیشگی و عادی، به‌خصوص در دوران انتقال اسیران از خط مقدم جبهه تا اردوگاه‌ها و درون قرنطینه‌ها می‌داند.به گفته زاغیان<ref>زاغیان، اصغر (1389). دوازدهمین اردوگاه. تهران: پیام آزادگان.</ref> (1389)، اولین مشکلی که اسیران در [[زندان الرشید]] با آن مواجه بودند، کمبود آب بود: تانکر مکعب‌شکلی کنار درِ ورودی آسایشگاه وجود داشت که در طول روز، اسیران برای نیاز خود از آب آن استفاده می‌کردند. اما آب آن تانکر جواب‌گوی نیاز [[اسرا]] نبود طوری‌که به‌كرّات با کمبود آب مواجه بودیم و چون آب دستشویی‌ها (← [[توالت]] )هم مرتب قطع می‌شد، اسیران به‌ناچار از آب این تانکر استفاده می‌کردند؛ برای شست‌وشوی ظرف‌ها و لباس‌ها نیز از آب همین تانكر استفاده می‌شد.

	== قطع همیشگی آب ==		== قطع همیشگی آب ==
خط ۶۱:		خط ۶۱:

	== قطع آب، ابزار شکنجه و فشار دشمن ==		== قطع آب، ابزار شکنجه و فشار دشمن ==
	عراقی‌های بعثی برای آزار و اذیت اسیران مکرراً آب اردوگاه را قطع می‌کردند و اجازه خروج از آسایشگاه‌ها را به آنها نمی‌دادند. همچنین، برخی از اسیران ایرانی از همان لحظه آغازین اسارت یا در زندان‌های عراق بر اثر تشنگی مفرط و بی‌آبی جان خود را از دست داده و به شهادت رسیدند.		عراقی‌های بعثی برای آزار و اذیت اسیران مکرراً آب اردوگاه را قطع می‌کردند و اجازه خروج از آسایشگاه‌ها را به آنها نمی‌دادند. همچنین، برخی از اسیران ایرانی از همان لحظه آغازین اسارت یا در زندان‌های عراق بر اثر تشنگی مفرط و بی‌آبی جان خود را از دست داده و به شهادت رسیدند.( ← [[تنبیه قطع آب]])

M-samiei در ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۱:۴۹

2023-09-10T01:49:03Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۱۹
خط ۶:		خط ۶:
	انسان از گذشته‌های دور و از بدو حیات، با آب رابطه مستحکمی داشته است. وجود هرگونه حیات، متکی به آب است. آب تقریباً هفتاد درصد وزن بدن انسان را تشکیل می‌دهد و در بیشتر فرایندهای متابولیسمی بدن، نقش حیاتی ایفا می‌کند. میزان نیاز بدن انسان به آب سالم، متفاوت است. این میزان، به معیارهایی ازقبیل سن، سطح فعالیت، و محیط بستگی دارد؛ همچنین انسان پیوسته و در طول زندگی برای شست‌وشوی بدن، لباس‌ها، ظروف و غیره به عنصر آب نیازمند است. انسان تا با کمبود و یا نبود چیزی مواجه نشود، قدر آن را نمی‌داند.		انسان از گذشته‌های دور و از بدو حیات، با آب رابطه مستحکمی داشته است. وجود هرگونه حیات، متکی به آب است. آب تقریباً هفتاد درصد وزن بدن انسان را تشکیل می‌دهد و در بیشتر فرایندهای متابولیسمی بدن، نقش حیاتی ایفا می‌کند. میزان نیاز بدن انسان به آب سالم، متفاوت است. این میزان، به معیارهایی ازقبیل سن، سطح فعالیت، و محیط بستگی دارد؛ همچنین انسان پیوسته و در طول زندگی برای شست‌وشوی بدن، لباس‌ها، ظروف و غیره به عنصر آب نیازمند است. انسان تا با کمبود و یا نبود چیزی مواجه نشود، قدر آن را نمی‌داند.

	اسیران ایرانی، در دوران اسارت به‌خصوص ساعات اولیه آن، کم‌وبیش با مشکل کم‌آبی یا بی‌آبی مواجه بودند؛ بعثی‌های عراقی از شیوه‌های مختلفی برای آزار اسیران استفاده می‌کردند كه یكی از آنها قطع آب بود. بودند اسیرانی که در اثر بی‌آبی، تشنگی یا نوشیدن آب‌های آلوده دچار بیماری‌های مختلف شدند یا حتی جان خود را از دست داده و شهید شدند.		اسیران ایرانی، در دوران [[اسارت و اسیران\|اسارت]] به‌خصوص ساعات اولیه آن، کم‌وبیش با مشکل کم‌آبی یا بی‌آبی مواجه بودند؛ بعثی‌های عراقی از شیوه‌های مختلفی برای آزار اسیران استفاده می‌کردند كه یكی از آنها قطع آب بود. بودند اسیرانی که در اثر بی‌آبی، تشنگی یا نوشیدن آب‌های آلوده دچار بیماری‌های مختلف شدند یا حتی جان خود را از دست داده و شهید شدند.

	== کمبود آب ==		== کمبود آب ==