آن بیست و سه نفر - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Marjan-khanlari در ‏۱۱ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۰۹

2025-03-11T08:09:18Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۳۹
خط ۱:		خط ۱:
	'''كتاب خاطرات خودنوشت اسیر آزادشده ایرانی احمد یوسف‌زاده.'''		[[پرونده:آن بیست و سه نفر.png\|بندانگشتی\|تصویر کتاب خاطرات اسیر آزاد شده ایرانی احمد یوسف زاده\|278x278پیکسل]]'''كتاب خاطرات خودنوشت اسیر آزادشده ایرانی احمد یوسف‌زاده.'''

	== معرفی کتاب ==		== معرفی کتاب ==
	~~[[پرونده:آن بیست و سه نفر.png\|بندانگشتی\|تصویر کتاب خاطرات اسیر آزاد شده ایرانی احمد یوسف زاده\|278x278پیکسل]]~~آن بیست‌و‌سه نفر دربردارنده خاطرات احمد یوسف‌زاده از دوران اسارتش در شانزده سالگی به همراه 18 نوجوان کرمانی و 4 نوجوان دیگر است که در عملیات بیت‌المقدس به اسارت ارتش بعث در‌می‌آیند. این کتاب شرح هشت‌ماه ابتدایی اسارت است و اتفاقاتی را روایت می‌کند که برای این گروه بیست‌وسه نفره رخ داده است. کتاب به یک پیش‌فصل و چهار فصل بهار، تابستان، پاییز و زمستان تقسیم می‌شود.		آن بیست‌و‌سه نفر دربردارنده خاطرات احمد یوسف‌زاده از دوران اسارتش در شانزده سالگی به همراه 18 نوجوان کرمانی و 4 نوجوان دیگر است که در عملیات بیت‌المقدس به اسارت ارتش بعث در‌می‌آیند. این کتاب شرح هشت‌ماه ابتدایی اسارت است و اتفاقاتی را روایت می‌کند که برای این گروه بیست‌وسه نفره رخ داده است. کتاب به یک پیش‌فصل و چهار فصل بهار، تابستان، پاییز و زمستان تقسیم می‌شود.

	== گزیده ای از محتوای کتاب ==		== گزیده ای از محتوای کتاب ==

Marjan-khanlari در ‏۲۰ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۲۱

2024-12-20T17:21:58Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۵۱
خط ۱:		خط ۱:
	'''كتاب خاطرات خودنوشت اسیر آزادشده ایرانی احمد یوسف‌زاده.'''		'''كتاب خاطرات خودنوشت اسیر آزادشده ایرانی احمد یوسف‌زاده.'''

	معرفی کتاب[[پرونده:آن بیست و سه نفر.png\|بندانگشتی\|تصویر کتاب خاطرات اسیر آزاد شده ایرانی احمد یوسف زاده\|278x278پیکسل]]آن بیست‌و‌سه نفر دربردارنده خاطرات احمد یوسف‌زاده از دوران اسارتش در شانزده سالگی به همراه 18 نوجوان کرمانی و 4 نوجوان دیگر است که در عملیات بیت‌المقدس به اسارت ارتش بعث در‌می‌آیند. این کتاب شرح هشت‌ماه ابتدایی اسارت است و اتفاقاتی را روایت می‌کند که برای این گروه بیست‌وسه نفره رخ داده است. کتاب به یک پیش‌فصل و چهار فصل بهار، تابستان، پاییز و زمستان تقسیم می‌شود.		== معرفی کتاب ==
			[[پرونده:آن بیست و سه نفر.png\|بندانگشتی\|تصویر کتاب خاطرات اسیر آزاد شده ایرانی احمد یوسف زاده\|278x278پیکسل]]آن بیست‌و‌سه نفر دربردارنده خاطرات احمد یوسف‌زاده از دوران اسارتش در شانزده سالگی به همراه 18 نوجوان کرمانی و 4 نوجوان دیگر است که در عملیات بیت‌المقدس به اسارت ارتش بعث در‌می‌آیند. این کتاب شرح هشت‌ماه ابتدایی اسارت است و اتفاقاتی را روایت می‌کند که برای این گروه بیست‌وسه نفره رخ داده است. کتاب به یک پیش‌فصل و چهار فصل بهار، تابستان، پاییز و زمستان تقسیم می‌شود.

	== گزیده ای از محتوای کتاب ==		== گزیده ای از محتوای کتاب ==
خط ۲۴:		خط ۲۵:
	... فؤاد دستش را گرفت زیر چانه‌ام و سرم را بالا آورد. بعد برگشت به‌سمت اسماعیل، به او اشاره‌ای کرد و ناگهان ضربه محکمی میان شانه‌هایم نشست و پشت‌بند آن بارانی از کابل روی بدن و سروصورتم فرود آمد. فؤاد جواب هیچ‌یک از سؤال‌هایش را آن‌طور که می‌خواست نگرفته بود. ازطرفی حوصله نداشت بازی را از اول شروع کند. ناگزیر ضبط صوت را خاموش کرد، چند فحش دیگر نثارم کرد و از اسماعیل خواست مرا به زندان برگرداند <ref name=":0">یوسف‌زاده، احمد (1394). آن بیست‌وسه نفر. خاطرات خودنوشت احمد یوسف‌زاده، چ 9. تهران: سوره مهر،ص.304.</ref> .		... فؤاد دستش را گرفت زیر چانه‌ام و سرم را بالا آورد. بعد برگشت به‌سمت اسماعیل، به او اشاره‌ای کرد و ناگهان ضربه محکمی میان شانه‌هایم نشست و پشت‌بند آن بارانی از کابل روی بدن و سروصورتم فرود آمد. فؤاد جواب هیچ‌یک از سؤال‌هایش را آن‌طور که می‌خواست نگرفته بود. ازطرفی حوصله نداشت بازی را از اول شروع کند. ناگزیر ضبط صوت را خاموش کرد، چند فحش دیگر نثارم کرد و از اسماعیل خواست مرا به زندان برگرداند <ref name=":0">یوسف‌زاده، احمد (1394). آن بیست‌وسه نفر. خاطرات خودنوشت احمد یوسف‌زاده، چ 9. تهران: سوره مهر،ص.304.</ref> .

	آنها ابتدا روانه بصره و سپس بغداد می‌شوند. صدام، با دیدن فیلم اسرای نوجوان، تصمیم می‌گیرد که برای ظاهرسازی در مجامع جهانی، اسرای کم‌سن‌وسال را آزاد کند. برای همین، آن بیست‌و‌سه جدا می‌شوند تا پس از دیدار با صدام، به ایران بازگردانده شوند: «صبح روز ۱۶ اردیبهشت‌ماه، ابووقاص [رئیس زندان] آمد توی زندان و حرف‌های مهمی بین او و صالح ردوبدل شد... صالح آمد و گفت آماده رفتن باشید... ماشین ون سر کوچه به انتظار ایستاده بود. سوار شدیم؛ به سمتی نامعلوم... وارد منطقه‌ای شدیم که با سایر جاهای شهر بغداد تفاوت داشت. کمی که رفتیم ماشین مقابل درِ دیگری، شبیه دری که از آن گذشته بودیم، توقف کرد... وارد اتاق وسیعی شدیم... وارد ساختمانی شده بودیم شبیه آنچه به اسم قصر در کتاب‌ها خوانده بودم... برای ورود از یک گیت امنیتی عبور کردیم. در جایی دیگر بازدید بدنی شدیم و کمربندهایمان را به‌اجبار در آوردیم و گوشه‌ای گذاشتیم. لحظه‌ای بعد وارد سالن بزرگی شدیم که میز بیضی‌شکل بزرگی وسط آن دیده می‌شد... به فاصله چند متری اطراف میز، عده زیادی افراد نظامی ورزیده و هیکلی حلقه زده بودند. خبرنگارها هم با دوربین‌های عکاسی و فیلم‌برداری، گوشه‌ای ایستاده بودند. ابووقاص به‌سرعت خودش را رساند به صالح و چیزی به او گفت. صالح، متعجب، از جا بلند شد و به ما گفت: می‌گه آقای سید رئیس الان میان. همه بلند بشید!... از پشت سر صدای پاکوبیدن نظامیان بلند شد و عکاس‌ها به‌سمت صداها هجوم بردند. از فاصله دور دیدیم مردی با لباس نظامی، دست دخترکی سفیدپوش را گرفته و دارد به‌سمت ما می‌آید. دنیا انگار روی سرمان خراب شد. ما در قصر صدام بودیم؛ مردی که شهرهایمان را موشک‌باران و به خاک کشورمان تجاوز کرده بود. [صدام] اول از شروع جنگ میان دو کشور ایران و عراق اظهار تأسف کرد و بعد ژست صلح‌طلبی گرفت و گفت: امروز ما خواستار صلح هستیم و گروه‌هایی از سازمان ملل هم دارند تلاش می‌کنند. اما رژیم ایران حاضر نیست تن به صلح بدهد! او سپس رو به ما گفت: همه‌ بچه‌های دنیا بچه‌های ما هستند. رژیم ایران نباید شما را در این سن‌وسال به جبهه می‌فرستاد که کشته بشوید. جای شما در میدان جنگ نیست. شما الان باید در مدرسه باشید و درستان را بخوانید...		آنها ابتدا روانه بصره و سپس بغداد می‌شوند. صدام، با دیدن فیلم اسرای نوجوان، تصمیم می‌گیرد که برای ظاهرسازی در مجامع جهانی، اسرای کم‌سن‌وسال را آزاد کند. برای همین، آن بیست‌و‌سه جدا می‌شوند تا پس از دیدار با صدام، به ایران بازگردانده شوند:

			«صبح روز ۱۶ اردیبهشت‌ماه، ابووقاص [رئیس زندان] آمد توی زندان و حرف‌های مهمی بین او و صالح ردوبدل شد... صالح آمد و گفت آماده رفتن باشید... ماشین ون سر کوچه به انتظار ایستاده بود. سوار شدیم؛ به سمتی نامعلوم... وارد منطقه‌ای شدیم که با سایر جاهای شهر بغداد تفاوت داشت. کمی که رفتیم ماشین مقابل درِ دیگری، شبیه دری که از آن گذشته بودیم، توقف کرد... وارد اتاق وسیعی شدیم... وارد ساختمانی شده بودیم شبیه آنچه به اسم قصر در کتاب‌ها خوانده بودم... برای ورود از یک گیت امنیتی عبور کردیم. در جایی دیگر بازدید بدنی شدیم و کمربندهایمان را به‌اجبار در آوردیم و گوشه‌ای گذاشتیم. لحظه‌ای بعد وارد سالن بزرگی شدیم که میز بیضی‌شکل بزرگی وسط آن دیده می‌شد... به فاصله چند متری اطراف میز، عده زیادی افراد نظامی ورزیده و هیکلی حلقه زده بودند. خبرنگارها هم با دوربین‌های عکاسی و فیلم‌برداری، گوشه‌ای ایستاده بودند. ابووقاص به‌سرعت خودش را رساند به صالح و چیزی به او گفت. صالح، متعجب، از جا بلند شد و به ما گفت: می‌گه آقای سید رئیس الان میان. همه بلند بشید!... از پشت سر صدای پاکوبیدن نظامیان بلند شد و عکاس‌ها به‌سمت صداها هجوم بردند. از فاصله دور دیدیم مردی با لباس نظامی، دست دخترکی سفیدپوش را گرفته و دارد به‌سمت ما می‌آید. دنیا انگار روی سرمان خراب شد. ما در قصر صدام بودیم؛ مردی که شهرهایمان را موشک‌باران و به خاک کشورمان تجاوز کرده بود. <sup>[صدام]</sup> اول از شروع جنگ میان دو کشور ایران و عراق اظهار تأسف کرد و بعد ژست صلح‌طلبی گرفت و گفت: امروز ما خواستار صلح هستیم و گروه‌هایی از سازمان ملل هم دارند تلاش می‌کنند. اما رژیم ایران حاضر نیست تن به صلح بدهد! او سپس رو به ما گفت: همه‌ بچه‌های دنیا بچه‌های ما هستند. رژیم ایران نباید شما را در این سن‌وسال به جبهه می‌فرستاد که کشته بشوید. جای شما در میدان جنگ نیست. شما الان باید در مدرسه باشید و درستان را بخوانید...

	[[عکس]] گرفتن با صدام حسین بیش از حد برایمان سخت و نفرت‌آور بود. اما ما اسیر بودیم و چاره‌ای جز انجام دادن فرمان نداشتیم. با اکراه جمع شدیم پشت صندلی صدام. حال بدی داشتم. نمی‌خواستم در عکس دیده بشوم. سرم را پایین گرفتم. همه‌چیز برای گرفتن یک عکس یادگاری مهیا بود. اما این عکس چیزی کم داشت؛ لبخندی که روی لب‌های ما باشد و فضای عکس را کاملاً عاطفی کند. صدام زیرکانه، برای عوض کردن چهره درهم‌رفته‌ ما دست به کار شد. از ما پرسید: کدام‌یک از شما می‌تواند یک جوک تعریف کند؟ هیچ‌کس پاسخی نداد. صدام گفت: پس هلا برای شما یک جوک می‌گوید... اما هلا لحظه‌ای کوتاه سرش را از روی کاغذ نقاشی‌اش برداشت و کودکانه گفت: نُچ. نقشه صدام برای خنداندن ما نگرفت. اما لحن کودکانه هلا جوری بود که ما خنده‌مان گرفت و عکاس‌ها از لبخند ناخواسته‌ دو سه نفر از بچه‌های ما به‌موقع استفاده کردند. جلسه تمام شد. صدام رفت و ما به [[زندان الرشید\|زندان بغداد]] برگشتیم.»<ref name=":0" />		[[عکس]] گرفتن با صدام حسین بیش از حد برایمان سخت و نفرت‌آور بود. اما ما اسیر بودیم و چاره‌ای جز انجام دادن فرمان نداشتیم. با اکراه جمع شدیم پشت صندلی صدام. حال بدی داشتم. نمی‌خواستم در عکس دیده بشوم. سرم را پایین گرفتم. همه‌چیز برای گرفتن یک عکس یادگاری مهیا بود. اما این عکس چیزی کم داشت؛ لبخندی که روی لب‌های ما باشد و فضای عکس را کاملاً عاطفی کند. صدام زیرکانه، برای عوض کردن چهره درهم‌رفته‌ ما دست به کار شد. از ما پرسید: کدام‌یک از شما می‌تواند یک جوک تعریف کند؟ هیچ‌کس پاسخی نداد. صدام گفت: پس هلا برای شما یک جوک می‌گوید... اما هلا لحظه‌ای کوتاه سرش را از روی کاغذ نقاشی‌اش برداشت و کودکانه گفت: نُچ. نقشه صدام برای خنداندن ما نگرفت. اما لحن کودکانه هلا جوری بود که ما خنده‌مان گرفت و عکاس‌ها از لبخند ناخواسته‌ دو سه نفر از بچه‌های ما به‌موقع استفاده کردند. جلسه تمام شد. صدام رفت و ما به [[زندان الرشید\|زندان بغداد]] برگشتیم.»<ref name=":0" />

	فصل دوم، تابستان، به دوازده بخش تقسیم شده است. در ماه رمضان، همه با وجود شرایط سخت، روزه می‌گیرند. اواخر ماه رمضان، این 23 نفر را جابه‌جا می‌کنند و به‌سمت شمال بغداد می‌برند؛ می‌شنوند كه رزمندگان ایرانی، عملیات رمضان را انجام داده‌اند و قرار است اسرای جدید بیاورند به زندان بغداد، به‌همین‌علت [[استخبارات]] را خالی می‌کنند. اسرای جدید و 23 نفر را به پادگانی به نام الرّشید(← [[زندان الرشید]] ) می‌برند تا بعد دوباره برگردانند به [[استخبارات]]. در ادامه، خبردار می‌شوند كه قرار است با [[صلیب سرخ]] دیدار كنند. کمی امیدوار می‌شوند، اما گزارشگر دیگر نمی‌آید.		فصل دوم، تابستان، به دوازده بخش تقسیم شده است. در ماه رمضان، همه با وجود شرایط سخت، روزه می‌گیرند. اواخر ماه رمضان، این 23 نفر را جابه‌جا می‌کنند و به‌سمت شمال بغداد می‌برند؛ می‌شنوند كه رزمندگان ایرانی، عملیات رمضان را انجام داده‌اند و قرار است اسرای جدید بیاورند به زندان بغداد، به‌همین‌علت [[استخبارات]] را خالی می‌کنند. اسرای جدید و 23 نفر را به پادگانی به نام الرّشید( [[زندان الرشید]] ) می‌برند تا بعد دوباره برگردانند به [[استخبارات]]. در ادامه، خبردار می‌شوند كه قرار است با [[صلیب سرخ]] دیدار كنند. کمی امیدوار می‌شوند، اما گزارشگر دیگر نمی‌آید.

	فصل سوم، پاییز، به سه بخش تقسیم شده است: در یكی از بخش‌ها به هنرهای دستی اسرا در زندان می‌پردازد. در ادامه، با سرد شدن هوا، درخواست پالتو می‌كنند که پالتوهایی پاره و سوراخ دریافت می‌کنند: «هرچه بودند و از هر نقطه تاریخ كه آمده بودند، می‌توانستند ما را از سوز سرمای خشك و گزنده رمادی حفظ كنند. مگر میان آن سیم‌خاردارهای چندلایه جز سلامتی چه می‌خواستیم ما؟» <ref name=":0" />. باشگاه سید بخش آخر این فصل است. سید عباس سعادت در شهرشان كُشتی‌گیر بود. او با کنار هم چیدن تشک‌ها، باشگاهی درست می‌کند و آنها را با کُشتی آشنا می‌کند.		فصل سوم، پاییز، به سه بخش تقسیم شده است: در یكی از بخش‌ها به هنرهای دستی اسرا در زندان می‌پردازد. در ادامه، با سرد شدن هوا، درخواست پالتو می‌كنند که پالتوهایی پاره و سوراخ دریافت می‌کنند: «هرچه بودند و از هر نقطه تاریخ كه آمده بودند، می‌توانستند ما را از سوز سرمای خشك و گزنده رمادی حفظ كنند. مگر میان آن سیم‌خاردارهای چندلایه جز سلامتی چه می‌خواستیم ما؟» <ref name=":0" />. باشگاه سید بخش آخر این فصل است. سید عباس سعادت در شهرشان كُشتی‌گیر بود. او با کنار هم چیدن تشک‌ها، باشگاهی درست می‌کند و آنها را با کُشتی آشنا می‌کند.

	فصل آخر کتاب زمستان است که به یازده بخش تقسیم شده و روایت برگرداندن اسراء از پادگان الرّشید( ←[[زندان الرشید]] )به [[استخبارات]]، شایعه اعزام اسرا به فرانسه، گوش کردن به [[رادیو]] و خبر گرفتن از ایران، اعتصاب پنج‌روزه و در نهایت برگرداندن اسرا به [[اردوگاه]] رمادی است.بخش پایانی کتاب عکس‌ها و اسناد ضمیمه آن است که متن [[نامه]] احمد یوسف‌زاده به صدام حسین در 1375 یکی از اسناد این بخش است.		فصل آخر کتاب زمستان است که به یازده بخش تقسیم شده و روایت برگرداندن اسراء از پادگان الرّشید( [[زندان الرشید]] )به [[استخبارات]]، شایعه اعزام اسرا به فرانسه، گوش کردن به [[رادیو]] و خبر گرفتن از ایران، اعتصاب پنج‌روزه و در نهایت برگرداندن اسرا به [[اردوگاه]] رمادی است.بخش پایانی کتاب عکس‌ها و اسناد ضمیمه آن است که متن [[نامه]] احمد یوسف‌زاده به صدام حسین در 1375 یکی از اسناد این بخش است.

	== انتشار کتاب ==		== انتشار کتاب ==

Marjan-khanlari در ‏۲۰ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۲۰

2024-12-20T17:20:42Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۵۰
خط ۱:		خط ۱:
	~~[[پرونده:آن بیست و سه نفر.png\|بندانگشتی\|تصویر کتاب خاطرات اسیر آزاد شده ایرانی احمد یوسف زاده]]~~
	'''كتاب خاطرات خودنوشت اسیر آزادشده ایرانی احمد یوسف‌زاده.'''		'''كتاب خاطرات خودنوشت اسیر آزادشده ایرانی احمد یوسف‌زاده.'''

	آن بیست‌و‌سه نفر دربردارنده خاطرات احمد یوسف‌زاده از دوران اسارتش در شانزده سالگی به همراه 18 نوجوان کرمانی و 4 نوجوان دیگر است که در عملیات بیت‌المقدس به اسارت ارتش بعث در‌می‌آیند. این کتاب شرح هشت‌ماه ابتدایی اسارت است و اتفاقاتی را روایت می‌کند که برای این گروه بیست‌وسه نفره رخ داده است. کتاب به یک پیش‌فصل و چهار فصل بهار، تابستان، پاییز و زمستان تقسیم می‌شود.		معرفی کتاب[[پرونده:آن بیست و سه نفر.png\|بندانگشتی\|تصویر کتاب خاطرات اسیر آزاد شده ایرانی احمد یوسف زاده\|278x278پیکسل]]آن بیست‌و‌سه نفر دربردارنده خاطرات احمد یوسف‌زاده از دوران اسارتش در شانزده سالگی به همراه 18 نوجوان کرمانی و 4 نوجوان دیگر است که در عملیات بیت‌المقدس به اسارت ارتش بعث در‌می‌آیند. این کتاب شرح هشت‌ماه ابتدایی اسارت است و اتفاقاتی را روایت می‌کند که برای این گروه بیست‌وسه نفره رخ داده است. کتاب به یک پیش‌فصل و چهار فصل بهار، تابستان، پاییز و زمستان تقسیم می‌شود.

	== ~~ساختار~~ کتاب ==		== گزیده ای از محتوای کتاب ==
	در پیش‌فصل کتاب، یوسف‌زاده خاطراتش را از جبهه نورد، برادرها، مادر و دوست صمیمی‌اش '''حسن اسکندری''' روایت می‌کند.فصل اول کتاب بهار نام دارد که به 47 بخش تقسیم شده است؛ از زمانی‌كه یوسف‌زاده با خود کلنجار می‌رود به جبهه برود یا نه تا اعزام مجدد به جبهه، که با وجود مخالفت مادر و فرماندهان با دوستانش به جبهه اعزام می‌شوند، عملیات آغاز می‌شود؛ بعد از کلی پیشروی، خبر می‌رسد به‌علت اینکه جبهه کناری (تیپ نور) درست و به‌موقع عمل نکرده، آنها در محاصره دشمن قرار گرفته‌اند؛ اگر [[مقاومت]] کنند، نیروی کمکی می‌رسد، اما خبری از نیروی کمکی نمی‌شود و همگی اسیر می‌شوند. بعد از ورود به بازداشتگاه اسرا، با فردی ایرانی به نام صالح آشنا می‌شود که به‌ظاهر در خدمت نیروهای عراقی است، ولی در باطن به نیروهای ایرانی کمک می‌کند.		در پیش‌فصل کتاب، یوسف‌زاده خاطراتش را از جبهه نورد، برادرها، مادر و دوست صمیمی‌اش '''حسن اسکندری''' روایت می‌کند.فصل اول کتاب بهار نام دارد که به 47 بخش تقسیم شده است؛ از زمانی‌كه یوسف‌زاده با خود کلنجار می‌رود به جبهه برود یا نه تا اعزام مجدد به جبهه، که با وجود مخالفت مادر و فرماندهان با دوستانش به جبهه اعزام می‌شوند، عملیات آغاز می‌شود؛ بعد از کلی پیشروی، خبر می‌رسد به‌علت اینکه جبهه کناری (تیپ نور) درست و به‌موقع عمل نکرده، آنها در محاصره دشمن قرار گرفته‌اند؛ اگر [[مقاومت]] کنند، نیروی کمکی می‌رسد، اما خبری از نیروی کمکی نمی‌شود و همگی اسیر می‌شوند. بعد از ورود به بازداشتگاه اسرا، با فردی ایرانی به نام صالح آشنا می‌شود که به‌ظاهر در خدمت نیروهای عراقی است، ولی در باطن به نیروهای ایرانی کمک می‌کند.

خط ۴۶:		خط ۴۵:
	* [[ملّاصالح قاری]]		* [[ملّاصالح قاری]]

	== ~~'''کتاب‌شناسی'''~~ ==		== کتابشناسی ==
	<references />'''پرویز شیشه‌گران'''		<references />'''پرویز شیشه‌گران'''

	[[en:Those 23 people]]		[[en:Those 23 people]]
	[[رده:آن بیست و سه نفر]]		[[رده:آن بیست و سه نفر]]

M-samiei: /* نیز نگاه کنید به */

2024-01-19T14:32:53Z

نیز نگاه کنید به

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۰۲
خط ۵۰:		خط ۵۰:

	[[en:Those 23 people]]		[[en:Those 23 people]]
			[[رده:آن بیست و سه نفر]]
			[[رده:اسیران نوجوان و جوان]]
			[[رده:اسیر کوچک]]
			[[رده:مدرسه اطفال در اسارت]]
			[[رده:سرباز کوچک امام]]

M-samiei در ‏۱۷ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۰۳

2024-01-17T20:03:22Z

نمایش تغییرات

Esarat در ‏۱۳ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۱۶

2023-09-13T18:16:05Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۴۶
خط ۶:		خط ۶:

	=== ساختار کتاب ===		=== ساختار کتاب ===
	در پیش‌فصل کتاب، یوسف‌زاده خاطراتش را از جبهه نورد، برادرها، مادر و دوست صمیمی‌اش '''حسن اسکندری''' روایت می‌کند.فصل اول کتاب بهار نام دارد که به 47 بخش تقسیم شده است؛ از زمانی‌كه یوسف‌زاده با خود کلنجار می‌رود به جبهه برود یا نه تا اعزام مجدد به جبهه، که با وجود مخالفت مادر و فرماندهان با دوستانش به جبهه اعزام می‌شوند، عملیات آغاز می‌شود؛ بعد از کلی پیشروی، خبر می‌رسد به‌علت اینکه جبهه کناری (تیپ نور) درست و به‌موقع عمل نکرده، آنها در محاصره دشمن قرار گرفته‌اند؛ اگر مقاومت کنند، نیروی کمکی می‌رسد، اما خبری از نیروی کمکی نمی‌شود و همگی اسیر می‌شوند. بعد از ورود به بازداشتگاه اسرا، با فردی ایرانی به نام صالح آشنا می‌شود که به‌ظاهر در خدمت نیروهای عراقی است، ولی در باطن به نیروهای ایرانی کمک می‌کند. نیز نگاه کنید به [[ملّاصالح قاری]]		در پیش‌فصل کتاب، یوسف‌زاده خاطراتش را از جبهه نورد، برادرها، مادر و دوست صمیمی‌اش '''حسن اسکندری''' روایت می‌کند.فصل اول کتاب بهار نام دارد که به 47 بخش تقسیم شده است؛ از زمانی‌كه یوسف‌زاده با خود کلنجار می‌رود به جبهه برود یا نه تا اعزام مجدد به جبهه، که با وجود مخالفت مادر و فرماندهان با دوستانش به جبهه اعزام می‌شوند، عملیات آغاز می‌شود؛ بعد از کلی پیشروی، خبر می‌رسد به‌علت اینکه جبهه کناری (تیپ نور) درست و به‌موقع عمل نکرده، آنها در محاصره دشمن قرار گرفته‌اند؛ اگر [[مقاومت]] کنند، نیروی کمکی می‌رسد، اما خبری از نیروی کمکی نمی‌شود و همگی اسیر می‌شوند. بعد از ورود به بازداشتگاه اسرا، با فردی ایرانی به نام صالح آشنا می‌شود که به‌ظاهر در خدمت نیروهای عراقی است، ولی در باطن به نیروهای ایرانی کمک می‌کند. نیز نگاه کنید به [[ملّاصالح قاری]]

	بازجویی شروع می‌شود: «خیلی زود عملیات تشکیل پرونده شروع شد. اسرا یکی‌یکی از زندان خارج می‌شدند. سؤال‌های بازجو همان سؤال‌های بصره بود، به‌علاوه یک سؤال مهم و حیاتی: ارتشی هستید یا بسیجی یا پاسدار؟ راهنمایی صالح آنجا به کمک اسرایی آمد که پاسدار بودند. همه شدند ارتشی یا بسیجی. نوبت بازجویی من رسید. برخلاف دیگران، که در همان محوطه‌ زندان بازجویی می‌شدند، گروهبان عراقی مرا از آنجا خارج کرد... نمی‌دانستم مرا به کجا می‌برند و چه نقشه‌ای برایم دارند. همه‌چیز و همه‌جا مخوف و وهمناک بود. به یکی از اتاق‌های انتهای راهرو منتقل شدم. سربازی وسط اتاق ایستاده بود. مردی کوتاه‌قد، که بعدها فهمیدم اسمش فؤاد است، روی لبه‌ تخت نشسته بود. داشت با دکمه‌های ضبط‌صوتِ کتابیِ جلدچرمی‌اش ور می‌رفت... میکروفن ضبط صوت را وصل کرد و بعد برای اولین‌بار جدّی به من نگاه کرد و پرسید: اسمت چیه؟		بازجویی شروع می‌شود: «خیلی زود عملیات تشکیل پرونده شروع شد. [[اسرا]] یکی‌یکی از زندان خارج می‌شدند. سؤال‌های بازجو همان سؤال‌های بصره بود، به‌علاوه یک سؤال مهم و حیاتی: ارتشی هستید یا بسیجی یا پاسدار؟ راهنمایی صالح آنجا به کمک اسرایی آمد که پاسدار بودند. همه شدند ارتشی یا بسیجی. نوبت بازجویی من رسید. برخلاف دیگران، که در همان محوطه‌ زندان بازجویی می‌شدند، گروهبان عراقی مرا از آنجا خارج کرد... نمی‌دانستم مرا به کجا می‌برند و چه نقشه‌ای برایم دارند. همه‌چیز و همه‌جا مخوف و وهمناک بود. به یکی از اتاق‌های انتهای راهرو منتقل شدم. سربازی وسط اتاق ایستاده بود. مردی کوتاه‌قد، که بعدها فهمیدم اسمش فؤاد است، روی لبه‌ تخت نشسته بود. داشت با دکمه‌های ضبط‌صوتِ کتابیِ جلدچرمی‌اش ور می‌رفت... میکروفن ضبط صوت را وصل کرد و بعد برای اولین‌بار جدّی به من نگاه کرد و پرسید: اسمت چیه؟

	- احمد.		- احمد.
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	آنها ابتدا روانه بصره و سپس بغداد می‌شوند. صدام، با دیدن فیلم اسرای نوجوان، تصمیم می‌گیرد که برای ظاهرسازی در مجامع جهانی، اسرای کم‌سن‌وسال را آزاد کند. برای همین، آن بیست‌و‌سه جدا می‌شوند تا پس از دیدار با صدام، به ایران بازگردانده شوند: «صبح روز ۱۶ اردیبهشت‌ماه، ابووقاص [رئیس زندان] آمد توی زندان و حرف‌های مهمی بین او و صالح ردوبدل شد... صالح آمد و گفت آماده رفتن باشید... ماشین ون سر کوچه به انتظار ایستاده بود. سوار شدیم؛ به سمتی نامعلوم... وارد منطقه‌ای شدیم که با سایر جاهای شهر بغداد تفاوت داشت. کمی که رفتیم ماشین مقابل درِ دیگری، شبیه دری که از آن گذشته بودیم، توقف کرد... وارد اتاق وسیعی شدیم... وارد ساختمانی شده بودیم شبیه آنچه به اسم قصر در کتاب‌ها خوانده بودم... برای ورود از یک گیت امنیتی عبور کردیم. در جایی دیگر بازدید بدنی شدیم و کمربندهایمان را به‌اجبار در آوردیم و گوشه‌ای گذاشتیم. لحظه‌ای بعد وارد سالن بزرگی شدیم که میز بیضی‌شکل بزرگی وسط آن دیده می‌شد... به فاصله چند متری اطراف میز، عده زیادی افراد نظامی ورزیده و هیکلی حلقه زده بودند. خبرنگارها هم با دوربین‌های عکاسی و فیلم‌برداری، گوشه‌ای ایستاده بودند. ابووقاص به‌سرعت خودش را رساند به صالح و چیزی به او گفت. صالح، متعجب، از جا بلند شد و به ما گفت: می‌گه آقای سید رئیس الان میان. همه بلند بشید!... از پشت سر صدای پاکوبیدن نظامیان بلند شد و عکاس‌ها به‌سمت صداها هجوم بردند. از فاصله دور دیدیم مردی با لباس نظامی، دست دخترکی سفیدپوش را گرفته و دارد به‌سمت ما می‌آید. دنیا انگار روی سرمان خراب شد. ما در قصر صدام بودیم؛ مردی که شهرهایمان را موشک‌باران و به خاک کشورمان تجاوز کرده بود. [صدام] اول از شروع جنگ میان دو کشور ایران و عراق اظهار تأسف کرد و بعد ژست صلح‌طلبی گرفت و گفت: امروز ما خواستار صلح هستیم و گروه‌هایی از سازمان ملل هم دارند تلاش می‌کنند. اما رژیم ایران حاضر نیست تن به صلح بدهد! او سپس رو به ما گفت: همه‌ بچه‌های دنیا بچه‌های ما هستند. رژیم ایران نباید شما را در این سن‌وسال به جبهه می‌فرستاد که کشته بشوید. جای شما در میدان جنگ نیست. شما الان باید در مدرسه باشید و درستان را بخوانید...		آنها ابتدا روانه بصره و سپس بغداد می‌شوند. صدام، با دیدن فیلم اسرای نوجوان، تصمیم می‌گیرد که برای ظاهرسازی در مجامع جهانی، اسرای کم‌سن‌وسال را آزاد کند. برای همین، آن بیست‌و‌سه جدا می‌شوند تا پس از دیدار با صدام، به ایران بازگردانده شوند: «صبح روز ۱۶ اردیبهشت‌ماه، ابووقاص [رئیس زندان] آمد توی زندان و حرف‌های مهمی بین او و صالح ردوبدل شد... صالح آمد و گفت آماده رفتن باشید... ماشین ون سر کوچه به انتظار ایستاده بود. سوار شدیم؛ به سمتی نامعلوم... وارد منطقه‌ای شدیم که با سایر جاهای شهر بغداد تفاوت داشت. کمی که رفتیم ماشین مقابل درِ دیگری، شبیه دری که از آن گذشته بودیم، توقف کرد... وارد اتاق وسیعی شدیم... وارد ساختمانی شده بودیم شبیه آنچه به اسم قصر در کتاب‌ها خوانده بودم... برای ورود از یک گیت امنیتی عبور کردیم. در جایی دیگر بازدید بدنی شدیم و کمربندهایمان را به‌اجبار در آوردیم و گوشه‌ای گذاشتیم. لحظه‌ای بعد وارد سالن بزرگی شدیم که میز بیضی‌شکل بزرگی وسط آن دیده می‌شد... به فاصله چند متری اطراف میز، عده زیادی افراد نظامی ورزیده و هیکلی حلقه زده بودند. خبرنگارها هم با دوربین‌های عکاسی و فیلم‌برداری، گوشه‌ای ایستاده بودند. ابووقاص به‌سرعت خودش را رساند به صالح و چیزی به او گفت. صالح، متعجب، از جا بلند شد و به ما گفت: می‌گه آقای سید رئیس الان میان. همه بلند بشید!... از پشت سر صدای پاکوبیدن نظامیان بلند شد و عکاس‌ها به‌سمت صداها هجوم بردند. از فاصله دور دیدیم مردی با لباس نظامی، دست دخترکی سفیدپوش را گرفته و دارد به‌سمت ما می‌آید. دنیا انگار روی سرمان خراب شد. ما در قصر صدام بودیم؛ مردی که شهرهایمان را موشک‌باران و به خاک کشورمان تجاوز کرده بود. [صدام] اول از شروع جنگ میان دو کشور ایران و عراق اظهار تأسف کرد و بعد ژست صلح‌طلبی گرفت و گفت: امروز ما خواستار صلح هستیم و گروه‌هایی از سازمان ملل هم دارند تلاش می‌کنند. اما رژیم ایران حاضر نیست تن به صلح بدهد! او سپس رو به ما گفت: همه‌ بچه‌های دنیا بچه‌های ما هستند. رژیم ایران نباید شما را در این سن‌وسال به جبهه می‌فرستاد که کشته بشوید. جای شما در میدان جنگ نیست. شما الان باید در مدرسه باشید و درستان را بخوانید...

	عکس گرفتن با صدام حسین بیش از حد برایمان سخت و نفرت‌آور بود. اما ما اسیر بودیم و چاره‌ای جز انجام دادن فرمان نداشتیم. با اکراه جمع شدیم پشت صندلی صدام. حال بدی داشتم. نمی‌خواستم در عکس دیده بشوم. سرم را پایین گرفتم. همه‌چیز برای گرفتن یک عکس یادگاری مهیا بود. اما این عکس چیزی کم داشت؛ لبخندی که روی لب‌های ما باشد و فضای عکس را کاملاً عاطفی کند. صدام زیرکانه، برای عوض کردن چهره درهم‌رفته‌ ما دست به کار شد. از ما پرسید: کدام‌یک از شما می‌تواند یک جوک تعریف کند؟ هیچ‌کس پاسخی نداد. صدام گفت: پس هلا برای شما یک جوک می‌گوید... اما هلا لحظه‌ای کوتاه سرش را از روی کاغذ نقاشی‌اش برداشت و کودکانه گفت: نُچ. نقشه صدام برای خنداندن ما نگرفت. اما لحن کودکانه هلا جوری بود که ما خنده‌مان گرفت و عکاس‌ها از لبخند ناخواسته‌ دو سه نفر از بچه‌های ما به‌موقع استفاده کردند. جلسه تمام شد. صدام رفت و ما به زندان بغداد برگشتیم.»<ref name=":0" />		[[عکس]] گرفتن با صدام حسین بیش از حد برایمان سخت و نفرت‌آور بود. اما ما اسیر بودیم و چاره‌ای جز انجام دادن فرمان نداشتیم. با اکراه جمع شدیم پشت صندلی صدام. حال بدی داشتم. نمی‌خواستم در عکس دیده بشوم. سرم را پایین گرفتم. همه‌چیز برای گرفتن یک عکس یادگاری مهیا بود. اما این عکس چیزی کم داشت؛ لبخندی که روی لب‌های ما باشد و فضای عکس را کاملاً عاطفی کند. صدام زیرکانه، برای عوض کردن چهره درهم‌رفته‌ ما دست به کار شد. از ما پرسید: کدام‌یک از شما می‌تواند یک جوک تعریف کند؟ هیچ‌کس پاسخی نداد. صدام گفت: پس هلا برای شما یک جوک می‌گوید... اما هلا لحظه‌ای کوتاه سرش را از روی کاغذ نقاشی‌اش برداشت و کودکانه گفت: نُچ. نقشه صدام برای خنداندن ما نگرفت. اما لحن کودکانه هلا جوری بود که ما خنده‌مان گرفت و عکاس‌ها از لبخند ناخواسته‌ دو سه نفر از بچه‌های ما به‌موقع استفاده کردند. جلسه تمام شد. صدام رفت و ما به زندان بغداد برگشتیم.»<ref name=":0" />

	فصل دوم، تابستان، به دوازده بخش تقسیم شده است. در ماه رمضان، همه با وجود شرایط سخت، روزه می‌گیرند. اواخر ماه رمضان، این 23 نفر را جابه‌جا می‌کنند و به‌سمت شمال بغداد می‌برند؛ می‌شنوند كه رزمندگان ایرانی، عملیات رمضان را انجام داده‌اند و قرار است اسرای جدید بیاورند به زندان بغداد، به‌همین‌علت [[استخبارات]] را خالی می‌کنند. اسرای جدید و 23 نفر را به پادگانی به نام الرّشید(← [[زندان الرشید]] ) می‌برند تا بعد دوباره برگردانند به [[استخبارات]]. در ادامه، خبردار می‌شوند كه قرار است با [[صلیب سرخ]] دیدار كنند. کمی امیدوار می‌شوند، اما گزارشگر دیگر نمی‌آید.		فصل دوم، تابستان، به دوازده بخش تقسیم شده است. در ماه رمضان، همه با وجود شرایط سخت، روزه می‌گیرند. اواخر ماه رمضان، این 23 نفر را جابه‌جا می‌کنند و به‌سمت شمال بغداد می‌برند؛ می‌شنوند كه رزمندگان ایرانی، عملیات رمضان را انجام داده‌اند و قرار است اسرای جدید بیاورند به زندان بغداد، به‌همین‌علت [[استخبارات]] را خالی می‌کنند. اسرای جدید و 23 نفر را به پادگانی به نام الرّشید(← [[زندان الرشید]] ) می‌برند تا بعد دوباره برگردانند به [[استخبارات]]. در ادامه، خبردار می‌شوند كه قرار است با [[صلیب سرخ]] دیدار كنند. کمی امیدوار می‌شوند، اما گزارشگر دیگر نمی‌آید.
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	فصل سوم، پاییز، به سه بخش تقسیم شده است: در یكی از بخش‌ها به هنرهای دستی اسرا در زندان می‌پردازد. در ادامه، با سرد شدن هوا، درخواست پالتو می‌كنند که پالتوهایی پاره و سوراخ دریافت می‌کنند: «هرچه بودند و از هر نقطه تاریخ كه آمده بودند، می‌توانستند ما را از سوز سرمای خشك و گزنده رمادی حفظ كنند. مگر میان آن سیم‌خاردارهای چندلایه جز سلامتی چه می‌خواستیم ما؟» <ref name=":0" />. باشگاه سید بخش آخر این فصل است. سید عباس سعادت در شهرشان كُشتی‌گیر بود. او با کنار هم چیدن تشک‌ها، باشگاهی درست می‌کند و آنها را با کُشتی آشنا می‌کند.		فصل سوم، پاییز، به سه بخش تقسیم شده است: در یكی از بخش‌ها به هنرهای دستی اسرا در زندان می‌پردازد. در ادامه، با سرد شدن هوا، درخواست پالتو می‌كنند که پالتوهایی پاره و سوراخ دریافت می‌کنند: «هرچه بودند و از هر نقطه تاریخ كه آمده بودند، می‌توانستند ما را از سوز سرمای خشك و گزنده رمادی حفظ كنند. مگر میان آن سیم‌خاردارهای چندلایه جز سلامتی چه می‌خواستیم ما؟» <ref name=":0" />. باشگاه سید بخش آخر این فصل است. سید عباس سعادت در شهرشان كُشتی‌گیر بود. او با کنار هم چیدن تشک‌ها، باشگاهی درست می‌کند و آنها را با کُشتی آشنا می‌کند.

	فصل آخر کتاب زمستان است که به یازده بخش تقسیم شده و روایت برگرداندن اسراء از پادگان الرّشید( ←[[زندان الرشید]] )به [[استخبارات]]، شایعه اعزام اسرا به فرانسه، گوش کردن به رادیو و خبر گرفتن از ایران، اعتصاب پنج‌روزه و در نهایت برگرداندن اسرا به اردوگاه رمادی است.بخش پایانی کتاب عکس‌ها و اسناد ضمیمه آن است که متن نامه احمد یوسف‌زاده به صدام حسین در 1375 یکی از اسناد این بخش است.		فصل آخر کتاب زمستان است که به یازده بخش تقسیم شده و روایت برگرداندن اسراء از پادگان الرّشید( ←[[زندان الرشید]] )به [[استخبارات]]، شایعه اعزام اسرا به فرانسه، گوش کردن به [[رادیو]] و خبر گرفتن از ایران، اعتصاب پنج‌روزه و در نهایت برگرداندن اسرا به [[اردوگاه]] رمادی است.بخش پایانی کتاب عکس‌ها و اسناد ضمیمه آن است که متن [[نامه]] احمد یوسف‌زاده به صدام حسین در 1375 یکی از اسناد این بخش است.

	=== انتشار کتاب ===		=== انتشار کتاب ===
خط ۴۱:		خط ۴۱:
	=== '''کتاب‌شناسی''' ===		=== '''کتاب‌شناسی''' ===
	<references />'''پرویز شیشه‌گران'''		<references />'''پرویز شیشه‌گران'''

			[[en:Those 23 people]]

M-jafari در ‏۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۵۱

2022-07-29T15:51:13Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۲۱
خط ۶:		خط ۶:

	=== ساختار کتاب ===		=== ساختار کتاب ===
	در پیش‌فصل کتاب، یوسف‌زاده خاطراتش را از جبهه نورد، برادرها، مادر و دوست صمیمی‌اش '''حسن اسکندری''' روایت می‌کند.فصل اول کتاب بهار نام دارد که به 47 بخش تقسیم شده است؛ از زمانی‌كه یوسف‌زاده با خود کلنجار می‌رود به جبهه برود یا نه تا اعزام مجدد به جبهه، که با وجود مخالفت مادر و فرماندهان با دوستانش به جبهه اعزام می‌شوند، عملیات آغاز می‌شود؛ بعد از کلی پیشروی، خبر می‌رسد به‌علت اینکه جبهه کناری (تیپ نور) درست و به‌موقع عمل نکرده، آنها در محاصره دشمن قرار گرفته‌اند؛ اگر مقاومت کنند، نیروی کمکی می‌رسد، اما خبری از نیروی کمکی نمی‌شود و همگی اسیر می‌شوند. بعد از ورود به بازداشتگاه اسرا، با فردی ایرانی به نام صالح آشنا می‌شود که به‌ظاهر در خدمت نیروهای عراقی است، ولی در باطن به نیروهای ایرانی کمک می‌کند. نیز نگاه کنید به ~~ملا صالح~~ قاری		در پیش‌فصل کتاب، یوسف‌زاده خاطراتش را از جبهه نورد، برادرها، مادر و دوست صمیمی‌اش '''حسن اسکندری''' روایت می‌کند.فصل اول کتاب بهار نام دارد که به 47 بخش تقسیم شده است؛ از زمانی‌كه یوسف‌زاده با خود کلنجار می‌رود به جبهه برود یا نه تا اعزام مجدد به جبهه، که با وجود مخالفت مادر و فرماندهان با دوستانش به جبهه اعزام می‌شوند، عملیات آغاز می‌شود؛ بعد از کلی پیشروی، خبر می‌رسد به‌علت اینکه جبهه کناری (تیپ نور) درست و به‌موقع عمل نکرده، آنها در محاصره دشمن قرار گرفته‌اند؛ اگر مقاومت کنند، نیروی کمکی می‌رسد، اما خبری از نیروی کمکی نمی‌شود و همگی اسیر می‌شوند. بعد از ورود به بازداشتگاه اسرا، با فردی ایرانی به نام صالح آشنا می‌شود که به‌ظاهر در خدمت نیروهای عراقی است، ولی در باطن به نیروهای ایرانی کمک می‌کند. نیز نگاه کنید به [[ملّاصالح قاری]]

	بازجویی شروع می‌شود: «خیلی زود عملیات تشکیل پرونده شروع شد. اسرا یکی‌یکی از زندان خارج می‌شدند. سؤال‌های بازجو همان سؤال‌های بصره بود، به‌علاوه یک سؤال مهم و حیاتی: ارتشی هستید یا بسیجی یا پاسدار؟ راهنمایی صالح آنجا به کمک اسرایی آمد که پاسدار بودند. همه شدند ارتشی یا بسیجی. نوبت بازجویی من رسید. برخلاف دیگران، که در همان محوطه‌ زندان بازجویی می‌شدند، گروهبان عراقی مرا از آنجا خارج کرد... نمی‌دانستم مرا به کجا می‌برند و چه نقشه‌ای برایم دارند. همه‌چیز و همه‌جا مخوف و وهمناک بود. به یکی از اتاق‌های انتهای راهرو منتقل شدم. سربازی وسط اتاق ایستاده بود. مردی کوتاه‌قد، که بعدها فهمیدم اسمش فؤاد است، روی لبه‌ تخت نشسته بود. داشت با دکمه‌های ضبط‌صوتِ کتابیِ جلدچرمی‌اش ور می‌رفت... میکروفن ضبط صوت را وصل کرد و بعد برای اولین‌بار جدّی به من نگاه کرد و پرسید: اسمت چیه؟		بازجویی شروع می‌شود: «خیلی زود عملیات تشکیل پرونده شروع شد. اسرا یکی‌یکی از زندان خارج می‌شدند. سؤال‌های بازجو همان سؤال‌های بصره بود، به‌علاوه یک سؤال مهم و حیاتی: ارتشی هستید یا بسیجی یا پاسدار؟ راهنمایی صالح آنجا به کمک اسرایی آمد که پاسدار بودند. همه شدند ارتشی یا بسیجی. نوبت بازجویی من رسید. برخلاف دیگران، که در همان محوطه‌ زندان بازجویی می‌شدند، گروهبان عراقی مرا از آنجا خارج کرد... نمی‌دانستم مرا به کجا می‌برند و چه نقشه‌ای برایم دارند. همه‌چیز و همه‌جا مخوف و وهمناک بود. به یکی از اتاق‌های انتهای راهرو منتقل شدم. سربازی وسط اتاق ایستاده بود. مردی کوتاه‌قد، که بعدها فهمیدم اسمش فؤاد است، روی لبه‌ تخت نشسته بود. داشت با دکمه‌های ضبط‌صوتِ کتابیِ جلدچرمی‌اش ور می‌رفت... میکروفن ضبط صوت را وصل کرد و بعد برای اولین‌بار جدّی به من نگاه کرد و پرسید: اسمت چیه؟
خط ۳۷:		خط ۳۷:

	=== انتشار کتاب ===		=== انتشار کتاب ===
	آن بیست‌وسه نفر را انتشارات سوره مهر در 1392 منتشر كرده است. مقام معظم رهبری در یادداشتی بر این كتاب نوشته‌اند: «در روزهای پایانی 93 و آغازین 94 با شیرینی این نوشته شیوا و جذاب و هنرمندانه، شیرین‌کام شدم و لحظه‌ها را با این مردان کم‌سال و پرهمت گذراندم. به این نویسنده خوش‌ذوق و به آن بیست‌وسه نفر و به دست قدرت و حکمتی که همه این زیبایی‌ها، پرداخته سرپنجه معجزه‌گر اوست درود می‌فرستم و جبهه سپاس بر خاک می‌سایم. یک‌بار دیگر کرمان را از دریچه این کتاب، آن‌چنان که از دیرباز دیده و شناخته‌ام، دیدم و منشور هفت‌رنگ زیبا و درخشان آن را تحسین کردم.		آن بیست‌وسه نفر را '''انتشارات سوره مهر''' در 1392 منتشر كرده است. مقام معظم رهبری در یادداشتی بر این كتاب نوشته‌اند: «در روزهای پایانی 93 و آغازین 94 با شیرینی این نوشته شیوا و جذاب و هنرمندانه، شیرین‌کام شدم و لحظه‌ها را با این مردان کم‌سال و پرهمت گذراندم. به این نویسنده خوش‌ذوق و به آن بیست‌وسه نفر و به دست قدرت و حکمتی که همه این زیبایی‌ها، پرداخته سرپنجه معجزه‌گر اوست درود می‌فرستم و جبهه سپاس بر خاک می‌سایم. یک‌بار دیگر کرمان را از دریچه این کتاب، آن‌چنان که از دیرباز دیده و شناخته‌ام، دیدم و منشور هفت‌رنگ زیبا و درخشان آن را تحسین کردم.

	=== '''کتاب‌شناسی''' ===		=== '''کتاب‌شناسی''' ===
	<references />'''~~نویسنده مقاله :~~پرویز شیشه‌گران'''		<references />'''پرویز شیشه‌گران'''

M-jafari در ‏۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۴۸

2022-07-29T15:48:41Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۱۸
خط ۶:		خط ۶:

	=== ساختار کتاب ===		=== ساختار کتاب ===
	در پیش‌فصل کتاب، یوسف‌زاده خاطراتش را از جبهه نورد، برادرها، مادر و دوست صمیمی‌اش [[حسن اسکندری]] روایت می‌کند.فصل اول کتاب بهار نام دارد که به 47 بخش تقسیم شده است؛ از زمانی‌كه یوسف‌زاده با خود کلنجار می‌رود به جبهه برود یا نه تا اعزام مجدد به جبهه، که با وجود مخالفت مادر و فرماندهان با دوستانش به جبهه اعزام می‌شوند، عملیات آغاز می‌شود؛ بعد از کلی پیشروی، خبر می‌رسد به‌علت اینکه جبهه کناری (تیپ نور) درست و به‌موقع عمل نکرده، آنها در محاصره دشمن قرار گرفته‌اند؛ اگر مقاومت کنند، نیروی کمکی می‌رسد، اما خبری از نیروی کمکی نمی‌شود و همگی اسیر می‌شوند. بعد از ورود به بازداشتگاه اسرا، با فردی ایرانی به نام صالح آشنا می‌شود که به‌ظاهر در خدمت نیروهای عراقی است، ولی در باطن به نیروهای ایرانی کمک می‌کند. نیز نگاه کنید به ~~[[ملاصالح قاري\|ملاصالح~~ قاری]]		در پیش‌فصل کتاب، یوسف‌زاده خاطراتش را از جبهه نورد، برادرها، مادر و دوست صمیمی‌اش '''حسن اسکندری''' روایت می‌کند.فصل اول کتاب بهار نام دارد که به 47 بخش تقسیم شده است؛ از زمانی‌كه یوسف‌زاده با خود کلنجار می‌رود به جبهه برود یا نه تا اعزام مجدد به جبهه، که با وجود مخالفت مادر و فرماندهان با دوستانش به جبهه اعزام می‌شوند، عملیات آغاز می‌شود؛ بعد از کلی پیشروی، خبر می‌رسد به‌علت اینکه جبهه کناری (تیپ نور) درست و به‌موقع عمل نکرده، آنها در محاصره دشمن قرار گرفته‌اند؛ اگر مقاومت کنند، نیروی کمکی می‌رسد، اما خبری از نیروی کمکی نمی‌شود و همگی اسیر می‌شوند. بعد از ورود به بازداشتگاه اسرا، با فردی ایرانی به نام صالح آشنا می‌شود که به‌ظاهر در خدمت نیروهای عراقی است، ولی در باطن به نیروهای ایرانی کمک می‌کند. نیز نگاه کنید به ملا صالح قاری

	بازجویی شروع می‌شود: «خیلی زود عملیات تشکیل پرونده شروع شد. اسرا یکی‌یکی از زندان خارج می‌شدند. سؤال‌های بازجو همان سؤال‌های بصره بود، به‌علاوه یک سؤال مهم و حیاتی: ارتشی هستید یا بسیجی یا پاسدار؟ راهنمایی صالح آنجا به کمک اسرایی آمد که پاسدار بودند. همه شدند ارتشی یا بسیجی. نوبت بازجویی من رسید. برخلاف دیگران، که در همان محوطه‌ زندان بازجویی می‌شدند، گروهبان عراقی مرا از آنجا خارج کرد... نمی‌دانستم مرا به کجا می‌برند و چه نقشه‌ای برایم دارند. همه‌چیز و همه‌جا مخوف و وهمناک بود. به یکی از اتاق‌های انتهای راهرو منتقل شدم. سربازی وسط اتاق ایستاده بود. مردی کوتاه‌قد، که بعدها فهمیدم اسمش فؤاد است، روی لبه‌ تخت نشسته بود. داشت با دکمه‌های ضبط‌صوتِ کتابیِ جلدچرمی‌اش ور می‌رفت... میکروفن ضبط صوت را وصل کرد و بعد برای اولین‌بار جدّی به من نگاه کرد و پرسید: اسمت چیه؟		بازجویی شروع می‌شود: «خیلی زود عملیات تشکیل پرونده شروع شد. اسرا یکی‌یکی از زندان خارج می‌شدند. سؤال‌های بازجو همان سؤال‌های بصره بود، به‌علاوه یک سؤال مهم و حیاتی: ارتشی هستید یا بسیجی یا پاسدار؟ راهنمایی صالح آنجا به کمک اسرایی آمد که پاسدار بودند. همه شدند ارتشی یا بسیجی. نوبت بازجویی من رسید. برخلاف دیگران، که در همان محوطه‌ زندان بازجویی می‌شدند، گروهبان عراقی مرا از آنجا خارج کرد... نمی‌دانستم مرا به کجا می‌برند و چه نقشه‌ای برایم دارند. همه‌چیز و همه‌جا مخوف و وهمناک بود. به یکی از اتاق‌های انتهای راهرو منتقل شدم. سربازی وسط اتاق ایستاده بود. مردی کوتاه‌قد، که بعدها فهمیدم اسمش فؤاد است، روی لبه‌ تخت نشسته بود. داشت با دکمه‌های ضبط‌صوتِ کتابیِ جلدچرمی‌اش ور می‌رفت... میکروفن ضبط صوت را وصل کرد و بعد برای اولین‌بار جدّی به من نگاه کرد و پرسید: اسمت چیه؟

A-hamidian در ‏۲۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۳۰

2022-07-25T15:30:18Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۰۰
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	عکس گرفتن با صدام حسین بیش از حد برایمان سخت و نفرت‌آور بود. اما ما اسیر بودیم و چاره‌ای جز انجام دادن فرمان نداشتیم. با اکراه جمع شدیم پشت صندلی صدام. حال بدی داشتم. نمی‌خواستم در عکس دیده بشوم. سرم را پایین گرفتم. همه‌چیز برای گرفتن یک عکس یادگاری مهیا بود. اما این عکس چیزی کم داشت؛ لبخندی که روی لب‌های ما باشد و فضای عکس را کاملاً عاطفی کند. صدام زیرکانه، برای عوض کردن چهره درهم‌رفته‌ ما دست به کار شد. از ما پرسید: کدام‌یک از شما می‌تواند یک جوک تعریف کند؟ هیچ‌کس پاسخی نداد. صدام گفت: پس هلا برای شما یک جوک می‌گوید... اما هلا لحظه‌ای کوتاه سرش را از روی کاغذ نقاشی‌اش برداشت و کودکانه گفت: نُچ. نقشه صدام برای خنداندن ما نگرفت. اما لحن کودکانه هلا جوری بود که ما خنده‌مان گرفت و عکاس‌ها از لبخند ناخواسته‌ دو سه نفر از بچه‌های ما به‌موقع استفاده کردند. جلسه تمام شد. صدام رفت و ما به زندان بغداد برگشتیم.»<ref name=":0" />		عکس گرفتن با صدام حسین بیش از حد برایمان سخت و نفرت‌آور بود. اما ما اسیر بودیم و چاره‌ای جز انجام دادن فرمان نداشتیم. با اکراه جمع شدیم پشت صندلی صدام. حال بدی داشتم. نمی‌خواستم در عکس دیده بشوم. سرم را پایین گرفتم. همه‌چیز برای گرفتن یک عکس یادگاری مهیا بود. اما این عکس چیزی کم داشت؛ لبخندی که روی لب‌های ما باشد و فضای عکس را کاملاً عاطفی کند. صدام زیرکانه، برای عوض کردن چهره درهم‌رفته‌ ما دست به کار شد. از ما پرسید: کدام‌یک از شما می‌تواند یک جوک تعریف کند؟ هیچ‌کس پاسخی نداد. صدام گفت: پس هلا برای شما یک جوک می‌گوید... اما هلا لحظه‌ای کوتاه سرش را از روی کاغذ نقاشی‌اش برداشت و کودکانه گفت: نُچ. نقشه صدام برای خنداندن ما نگرفت. اما لحن کودکانه هلا جوری بود که ما خنده‌مان گرفت و عکاس‌ها از لبخند ناخواسته‌ دو سه نفر از بچه‌های ما به‌موقع استفاده کردند. جلسه تمام شد. صدام رفت و ما به زندان بغداد برگشتیم.»<ref name=":0" />

	فصل دوم، تابستان، به دوازده بخش تقسیم شده است. در ماه رمضان، همه با وجود شرایط سخت، روزه می‌گیرند. اواخر ماه رمضان، این 23 نفر را جابه‌جا می‌کنند و به‌سمت شمال بغداد می‌برند؛ می‌شنوند كه رزمندگان ایرانی، عملیات رمضان را انجام داده‌اند و قرار است اسرای جدید بیاورند به زندان بغداد، به‌همین‌علت استخبارات را خالی می‌کنند. اسرای جدید و 23 نفر را به پادگانی به نام [[~~الرّشید~~]] می‌برند تا بعد دوباره برگردانند به استخبارات. در ادامه، خبردار می‌شوند كه قرار است با صلیب سرخ دیدار كنند. کمی امیدوار می‌شوند، اما گزارشگر دیگر نمی‌آید.		فصل دوم، تابستان، به دوازده بخش تقسیم شده است. در ماه رمضان، همه با وجود شرایط سخت، روزه می‌گیرند. اواخر ماه رمضان، این 23 نفر را جابه‌جا می‌کنند و به‌سمت شمال بغداد می‌برند؛ می‌شنوند كه رزمندگان ایرانی، عملیات رمضان را انجام داده‌اند و قرار است اسرای جدید بیاورند به زندان بغداد، به‌همین‌علت [[استخبارات]] را خالی می‌کنند. اسرای جدید و 23 نفر را به پادگانی به نام الرّشید(← [[زندان الرشید]] ) می‌برند تا بعد دوباره برگردانند به [[استخبارات]]. در ادامه، خبردار می‌شوند كه قرار است با [[صلیب سرخ]] دیدار كنند. کمی امیدوار می‌شوند، اما گزارشگر دیگر نمی‌آید.

	فصل سوم، پاییز، به سه بخش تقسیم شده است: در یكی از بخش‌ها به هنرهای دستی اسرا در زندان می‌پردازد. در ادامه، با سرد شدن هوا، درخواست پالتو می‌كنند که پالتوهایی پاره و سوراخ دریافت می‌کنند: «هرچه بودند و از هر نقطه تاریخ كه آمده بودند، می‌توانستند ما را از سوز سرمای خشك و گزنده رمادی حفظ كنند. مگر میان آن سیم‌خاردارهای چندلایه جز سلامتی چه می‌خواستیم ما؟» <ref name=":0" />. باشگاه سید بخش آخر این فصل است. سید عباس سعادت در شهرشان كُشتی‌گیر بود. او با کنار هم چیدن تشک‌ها، باشگاهی درست می‌کند و آنها را با کُشتی آشنا می‌کند.		فصل سوم، پاییز، به سه بخش تقسیم شده است: در یكی از بخش‌ها به هنرهای دستی اسرا در زندان می‌پردازد. در ادامه، با سرد شدن هوا، درخواست پالتو می‌كنند که پالتوهایی پاره و سوراخ دریافت می‌کنند: «هرچه بودند و از هر نقطه تاریخ كه آمده بودند، می‌توانستند ما را از سوز سرمای خشك و گزنده رمادی حفظ كنند. مگر میان آن سیم‌خاردارهای چندلایه جز سلامتی چه می‌خواستیم ما؟» <ref name=":0" />. باشگاه سید بخش آخر این فصل است. سید عباس سعادت در شهرشان كُشتی‌گیر بود. او با کنار هم چیدن تشک‌ها، باشگاهی درست می‌کند و آنها را با کُشتی آشنا می‌کند.

	فصل آخر کتاب زمستان است که به یازده بخش تقسیم شده و روایت برگرداندن اسراء از [[~~پادگان الرّشید~~]] به [[استخبارات]]، شایعه اعزام اسرا به فرانسه، گوش کردن به رادیو و خبر گرفتن از ایران، اعتصاب پنج‌روزه و در نهایت برگرداندن اسرا به [[اردوگاه رمادی]] است.بخش پایانی کتاب عکس‌ها و اسناد ضمیمه آن است که متن نامه [[احمد یوسف‌زاده]] به صدام حسین در 1375 یکی از اسناد این بخش است.		فصل آخر کتاب زمستان است که به یازده بخش تقسیم شده و روایت برگرداندن اسراء از پادگان الرّشید( ←[[زندان الرشید]] )به [[استخبارات]]، شایعه اعزام اسرا به فرانسه، گوش کردن به رادیو و خبر گرفتن از ایران، اعتصاب پنج‌روزه و در نهایت برگرداندن اسرا به اردوگاه رمادی است.بخش پایانی کتاب عکس‌ها و اسناد ضمیمه آن است که متن نامه احمد یوسف‌زاده به صدام حسین در 1375 یکی از اسناد این بخش است.

	=== انتشار کتاب ===		=== انتشار کتاب ===

A-hamidian در ‏۲۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۲۵

2022-07-25T15:25:54Z

نمایش تغییرات