آوارگان، اردوگاه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Marjan-khanlari در ‏۱۱ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۱۵

2025-02-11T07:15:21Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۴۵
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:2222570 214.jpg\|بندانگشتی\|تصویر کمپ آوارگان جنگ]]		'''[[اردوگاه]] نگه‌داری غیرنظامیان مهاجر و جنگ‌زده.'''[[پرونده:2222570 214.jpg\|بندانگشتی\|تصویر کمپ آوارگان جنگ\|252x252پیکسل]]آوارگان جنگی در سطح گسترده به کسانی گفته می‌شود که در زمان‌ جنگ، زندگی و کاشانه خود را رها و به جاهای امن مهاجرت كنند. مهاجرت در بین آوارگان جنگی به سه قسمت ازجمله مهاجرت بین‌شهری، مهاجرت به کشورهای دیگر، و آوارگان جنگ‌زده تقسیم می‌شود. آوارگان جنگ‌‌زده افرادی غیرنظامی هستند که کشورشان مورد تهاجم و جنگ واقع شده، خودشان به‌همراه [[خانواده]] و فرزندان به [[اسارت و اسیران\|اسارت]] نیروهای دشمن درآمدند و در اردوگاه‌های کشورِ متجاوز نگه‌داری می‌شوند. بیشتر این اردوگاه‌ها تحت‌نظر [[صلیب سرخ]] بودند و آوارگان طبق قانون ژنو امكان ادامه زندگی عادی را دارند. در حقیقت، می‌توانند از [[امکانات]] موجود بدون محدودیتی که برای اسرای نظامی وجود دارد، استفاده كنند. ازجمله این اردوگاه‌ها در زمان [[جنگ تحمیلی عراق علیه ایران]]، می‌توان به [[اردوگاه\|اردوگاه‌ها]] و محل‌های نگه‌داری در پاسگاه‌های مرزی همچون رمادی، موصل، [[پاسگاه مرزی تنومه\|تنومه]]، [[اردوگاه العماره\|العماره]]، و [[اردوگاه مردمی التاش\|التاش]] اشاره کرد.
	~~'''[[اردوگاه]] نگه‌داری غیرنظامیان مهاجر و جنگ‌زده.'''~~

	آوارگان جنگی در سطح گسترده به کسانی گفته می‌شود که در زمان‌ جنگ، زندگی و کاشانه خود را رها و به جاهای امن مهاجرت كنند. مهاجرت در بین آوارگان جنگی به سه قسمت ازجمله مهاجرت بین‌شهری، مهاجرت به کشورهای دیگر، و آوارگان جنگ‌زده تقسیم می‌شود. آوارگان جنگ‌‌زده افرادی غیرنظامی هستند که کشورشان مورد تهاجم و جنگ واقع شده، خودشان به‌همراه [[خانواده]] و فرزندان به [[اسارت و اسیران\|اسارت]] نیروهای دشمن درآمدند و در اردوگاه‌های کشورِ متجاوز نگه‌داری می‌شوند. بیشتر این اردوگاه‌ها تحت‌نظر [[صلیب سرخ]] بودند و آوارگان طبق قانون ژنو امكان ادامه زندگی عادی را دارند. در حقیقت، می‌توانند از [[امکانات]] موجود بدون محدودیتی که برای اسرای نظامی وجود دارد، استفاده كنند. ازجمله این اردوگاه‌ها در زمان [[جنگ تحمیلی عراق علیه ایران]]، می‌توان به [[اردوگاه\|اردوگاه‌ها]] و محل‌های نگه‌داری در پاسگاه‌های مرزی همچون رمادی، موصل، [[پاسگاه مرزی تنومه\|تنومه]]، [[اردوگاه العماره\|العماره]]، و [[اردوگاه مردمی التاش\|التاش]] اشاره کرد.

	== [[آوارگان اردوگاه رمادی\|اردوگاه رمادی]] ==		== [[آوارگان اردوگاه رمادی\|اردوگاه رمادی]] ==
خط ۸:		خط ۵:

	== [[آوارگان اردوگاه موصل\|اردوگاه موصل]] ==		== [[آوارگان اردوگاه موصل\|اردوگاه موصل]] ==
	در این [[اردوگاه]]، اسرای خانوادگی و عادی- غیرنظامی اسیرشده در شهرهای محاصره‌شده یا جاده‌ها، همین‌طور مرزنشینان اسیرشده و افرادی که در ازای یک گونی شکر، پیاز، سیب‌زمینی، صیفی‌جات، حتی حیواناتی نظیر الاغ به عراقی‌ها فروخته شده بودند، در کنار اسرای جنگی- نظامی نگه‌داری می‌شدند<ref>سالمی‌نژاد، عبدالرضا (1387). شهردار اردوگاه. تهران: پیام ~~آزادگان،ص~~.59-62 و156.</ref> <ref>مبهوتی، احمد (1389). [[دیار غربت(کتاب)\|دیار غربت]]. چ دوم، تهران: پیام آزادگان ،ص.194 و 273.</ref>.قبل از جنگ، دموکرات‌ها افرادی از اهالی شهرها را در کردستان [[اسیران جنگ\|اسیر]] کردند، در ازای یکی دو کیسه آرد یا شکر به عراقی‌ها می‌فروختند! بعدها عراقی‌ها به‌خاطر اینکه بتوانند [[اسیران جنگ\|اسیر]] بیشتری بگیرند، بعضی از همین دموکرات‌ها را به [[اسارت و اسیران\|اسارت]] می‌گرفتند. در [[اردوگاه موصل 3]]، سی نفر از فِرَق غیراسلامی غرب كشور هم، که [[اسیران جنگ\|اسیر جنگی]] نبودند، نگه‌داری می‌شدند. عراق در اوایل جنگ، اینها را از مرز کردستان جمع و به‌عنوان [[اسیران جنگ\|اسیر]] معرفی کرده بود. همین‌طور از اهالی روستاها و شهرهای مرزی، که بیشترشان پیر و بعضاً پدر و پسر بودند، با هم در [[اردوگاه]] نگه‌داری می‌شدند<ref>نیری، حسین (1393). بزرگمرد کوچک. چ پنجم، تهران: سوره مهر،ص.77</ref> <ref>قلی‌زاده علیار، رضا (1388). من از موصل آمده‌ام. تهران: شاهد،ص.110 و124.</ref> . در [[اردوگاه موصل 1\|موصل 1]] نیز افرادی از مردم عادی پیر و جوان، زن و مرد و کودک از شهرها و روستاهای مرزی و عده‌ای هم قاچاقچی، اراذل‌واوباش به [[اسارت و اسیران\|اسارت]] گرفته شده یا پناهنده شده بودند، نگه‌داری می‌شدند. عراق برای بالا بردن [[آمار]] [[اسرا]]، آنها را هم به‌اصرار در فهرست اسرای جنگی [[صلیب سرخ]] وارد کرده بود<ref>زین‌العابدین، مسعود (1392). تجمع ممنوع. تهران: سوره مهر،ص.113.</ref>.		در این [[اردوگاه]]، اسرای خانوادگی و عادی- غیرنظامی اسیرشده در شهرهای محاصره‌شده یا جاده‌ها، همین‌طور مرزنشینان اسیرشده و افرادی که در ازای یک گونی شکر، پیاز، سیب‌زمینی، صیفی‌جات، حتی حیواناتی نظیر الاغ به عراقی‌ها فروخته شده بودند، در کنار اسرای جنگی- نظامی نگه‌داری می‌شدند<ref>سالمی‌نژاد، عبدالرضا (1387). شهردار اردوگاه. تهران: [https://www.mfpa.ir پیام آزادگان]،ص.59-62 و156.</ref> <ref>مبهوتی، احمد (1389). [[دیار غربت(کتاب)\|دیار غربت]]. چ دوم، تهران: [https://www.mfpa.ir پیام آزادگان] ،ص.194 و 273.</ref>.قبل از جنگ، دموکرات‌ها افرادی از اهالی شهرها را در کردستان [[اسیران جنگ\|اسیر]] کردند، در ازای یکی دو کیسه آرد یا شکر به عراقی‌ها می‌فروختند! بعدها عراقی‌ها به‌خاطر اینکه بتوانند [[اسیران جنگ\|اسیر]] بیشتری بگیرند، بعضی از همین دموکرات‌ها را به [[اسارت و اسیران\|اسارت]] می‌گرفتند. در [[اردوگاه موصل 3]]، سی نفر از فِرَق غیراسلامی غرب كشور هم، که [[اسیران جنگ\|اسیر جنگی]] نبودند، نگه‌داری می‌شدند. عراق در اوایل جنگ، اینها را از مرز کردستان جمع و به‌عنوان [[اسیران جنگ\|اسیر]] معرفی کرده بود. همین‌طور از اهالی روستاها و شهرهای مرزی، که بیشترشان پیر و بعضاً پدر و پسر بودند، با هم در [[اردوگاه]] نگه‌داری می‌شدند<ref>نیری، حسین (1393). بزرگمرد کوچک. چ پنجم، تهران: سوره مهر،ص.77</ref> <ref>قلی‌زاده علیار، رضا (1388). من از موصل آمده‌ام. تهران: شاهد،ص.110 و124.</ref> . در [[اردوگاه موصل 1\|موصل 1]] نیز افرادی از مردم عادی پیر و جوان، زن و مرد و کودک از شهرها و روستاهای مرزی و عده‌ای هم قاچاقچی، اراذل‌واوباش به [[اسارت و اسیران\|اسارت]] گرفته شده یا پناهنده شده بودند، نگه‌داری می‌شدند. عراق برای بالا بردن [[آمار]] [[اسرا]]، آنها را هم به‌اصرار در فهرست اسرای جنگی [[صلیب سرخ]] وارد کرده بود<ref>زین‌العابدین، مسعود (1392). تجمع ممنوع. تهران: سوره مهر،ص.113.</ref>.

	== [[پاسگاه مرزی تنومه]] ==		== [[پاسگاه مرزی تنومه]] ==
	[[پاسگاه مرزی تنومه\|پاسگاه تنومه]] در فاصله بیست کیلومتری بصره قرار داشت و در اصل، شهرکی بین شلمچه و بصره بود که در آن، پادگان نظامی هم قرار داشت. اسرای مردمی غیرنظامی و نظامی زیادی در کنار هم در آنجا زندانی شده بودند؛ آن هم در سلول‌هایی با گنجایش کم برای تعداد زیادی [[اسیران جنگ\|اسیر]]، یعنی برای هر فرد به اندازه نشستن جا بود<ref name=":0">[[آباد، معصومه]] (1393). [[من زنده ام\|من زنده‌ام]]. چ 173، تهران: بروج،ص.194و197 و200 و 202-207.</ref>. بسیاری از این افراد عادی مردمی [[شکنجه در اسارت\|شکنجه‌]] شده، یا مفقود و شهید شدند. عراقی‌ها در جاده خرمشهر- سوسنگرد یا ماهشهر-آبادان کمین می‌کردند و افراد عادی غیرنظامی آواره در حال تردد را [[اسیران جنگ\|اسیر]] و به [[پاسگاه مرزی تنومه]] منتقل می‌کردند.<ref name=":0" />		[[پاسگاه مرزی تنومه\|پاسگاه تنومه]] در فاصله بیست کیلومتری بصره قرار داشت و در اصل، شهرکی بین شلمچه و بصره بود که در آن، پادگان نظامی هم قرار داشت. اسرای مردمی غیرنظامی و نظامی زیادی در کنار هم در آنجا زندانی شده بودند؛ آن هم در سلول‌هایی با گنجایش کم برای تعداد زیادی [[اسیران جنگ\|اسیر]]، یعنی برای هر فرد به اندازه نشستن جا بود<ref name=":0">[[آباد، معصومه]] (1393). [[من زنده ام\|من زنده‌ام]]. چ 173، تهران: بروج،ص.194و197 و200 و 202-207.</ref>. بسیاری از این افراد عادی مردمی [[شکنجه در اسارت\|شکنجه‌]] شده، یا مفقود و شهید شدند. عراقی‌ها در جاده خرمشهر- سوسنگرد یا ماهشهر-آبادان کمین می‌کردند و افراد عادی غیرنظامی آواره در حال تردد را [[اسیران جنگ\|اسیر]] و به [[پاسگاه مرزی تنومه]] منتقل می‌کردند.<ref name=":0" />
	== [[اردوگاه العماره]] ==		== [[اردوگاه العماره]] ==
	در [[اردوگاه العماره\|اردوگاه نظامی العماره]] هم اسرای مردمی غیرنظامی نگه‌داری می‌شدند. [[اردوگاه العماره]] سه ساختمان داشت و هرکدام دو طبقه بود. در یکی از ساختمان‌ها افسرها و در دو تای دیگر اسرای عادی اسکان داده شده بودند.[[پرونده:2222608 151.jpg\|بندانگشتی\|آوارگان جنگ]]		در [[اردوگاه العماره\|اردوگاه نظامی العماره]] هم اسرای مردمی غیرنظامی نگه‌داری می‌شدند. [[اردوگاه العماره]] سه ساختمان داشت و هرکدام دو طبقه بود. در یکی از ساختمان‌ها افسرها و در دو تای دیگر اسرای عادی اسکان داده شده بودند.[[پرونده:2222608 151.jpg\|بندانگشتی\|آوارگان جنگ\|240x240پیکسل]]

	== [[اردوگاه مردمی التاش]] ==		== [[اردوگاه مردمی التاش]] ==
	[[اردوگاه مردمی التاش\|اردوگاه التاش]] در 1359 در بیابانی لم‌یزرع واقع در 40 کیلومتری شهر رمادی تأسیس شد. مردم ساکن این [[اردوگاه]] تا قبل از حمله عراق به کویت، کُردهای ایرانی اسیرشده یا پناهنده بودند. این خانواده‌های [[اسیران جنگ\|اسیر]] در زمینی وسیع و محصور در آلونک‌های خشتی و حلبی خودساخته یا در چادرها به‌سختی زندگی می‌کردند. خرج زندگی‌شان را هم باید خودشان تأمین می‌كردند<ref name=":1">یوسف‌زاده، احمد (1393). [[هفده سالگی ام(کتاب)\|هفده سالگی‌ام]]. تهران: پیام ~~آزادگان،ص~~.129-130</ref>. نبود [[امکانات]] بهداشتی یکی از مشکلات عدیده این [[اردوگاه]] بود. افرادی که در این اردوگاه‌های مردمی نگه‌داری می‌شدند؛ می‌توانستند روزها برای امرار معاش از [[اردوگاه]] خارج شوند، برای کارگری به شهر رمادی بروند و شب برگردند. کسانی اجازه خروج داشتند که خانواده‌هایشان در [[اردوگاه]] ساکن و گروگان بودند<ref name=":1" /> . با شروع [[جنگ تحمیلی عراق علیه ایران\|جنگ تحمیلی]] نیز تعدادی از آوارگان روستاهای مرزی ثلاث باباجانی ایران، که موفق به [[فرار]] نشده بودند، به اردوگاه‌های مردمی مرزی در عراق، که تحت‌نظر [[صلیب سرخ]] جهانی بود، کوچ داده شدند.		[[اردوگاه مردمی التاش\|اردوگاه التاش]] در 1359 در بیابانی لم‌یزرع واقع در 40 کیلومتری شهر رمادی تأسیس شد. مردم ساکن این [[اردوگاه]] تا قبل از حمله عراق به کویت، کُردهای ایرانی اسیرشده یا پناهنده بودند. این خانواده‌های [[اسیران جنگ\|اسیر]] در زمینی وسیع و محصور در آلونک‌های خشتی و حلبی خودساخته یا در چادرها به‌سختی زندگی می‌کردند. خرج زندگی‌شان را هم باید خودشان تأمین می‌كردند<ref name=":1">یوسف‌زاده، احمد (1393). [[هفده سالگی ام(کتاب)\|هفده سالگی‌ام]]. تهران: [https://www.mfpa.ir پیام آزادگان]،ص.129-130</ref>. نبود [[امکانات]] بهداشتی یکی از مشکلات عدیده این [[اردوگاه]] بود. افرادی که در این اردوگاه‌های مردمی نگه‌داری می‌شدند؛ می‌توانستند روزها برای امرار معاش از [[اردوگاه]] خارج شوند، برای کارگری به شهر رمادی بروند و شب برگردند. کسانی اجازه خروج داشتند که خانواده‌هایشان در [[اردوگاه]] ساکن و گروگان بودند<ref name=":1" /> . با شروع [[جنگ تحمیلی عراق علیه ایران\|جنگ تحمیلی]] نیز تعدادی از آوارگان روستاهای مرزی ثلاث باباجانی ایران، که موفق به [[فرار]] نشده بودند، به اردوگاه‌های مردمی مرزی در عراق، که تحت‌نظر [[صلیب سرخ]] جهانی بود، کوچ داده شدند.

	== [[آوارگان زندان الرشید\|زندان الرّشید بغداد]] ==		== [[آوارگان زندان الرشید\|زندان الرّشید بغداد]] ==
خط ۳۲:		خط ۲۹:
	* [[آوارگان زندان الرشید]]		* [[آوارگان زندان الرشید]]

	== ~~'''كتاب‌شناسی'''~~ ==		== كتابشناسی ==
	<references />		<references />

M-samiei: /* اردوگاه العماره */

2024-01-18T17:36:43Z

اردوگاه العماره

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۰۶
خط ۸:		خط ۸:

	== [[آوارگان اردوگاه موصل\|اردوگاه موصل]] ==		== [[آوارگان اردوگاه موصل\|اردوگاه موصل]] ==
	در این [[اردوگاه]]، اسرای خانوادگی و عادی- غیرنظامی اسیرشده در شهرهای محاصره‌شده یا جاده‌ها، همین‌طور مرزنشینان اسیرشده و افرادی که در ازای یک گونی شکر، پیاز، سیب‌زمینی، صیفی‌جات، حتی حیواناتی نظیر الاغ به عراقی‌ها فروخته شده بودند، در کنار اسرای جنگی- نظامی نگه‌داری می‌شدند<ref>سالمی‌نژاد، عبدالرضا (1387). شهردار اردوگاه. تهران: پیام آزادگان،ص.59-62 و156.</ref> <ref>مبهوتی، احمد (1389). دیار غربت. چ دوم، تهران: پیام آزادگان ،ص.194 و 273.</ref>.قبل از جنگ، دموکرات‌ها افرادی از اهالی شهرها را در کردستان [[اسیران جنگ\|اسیر]] کردند، در ازای یکی دو کیسه آرد یا شکر به عراقی‌ها می‌فروختند! بعدها عراقی‌ها به‌خاطر اینکه بتوانند [[اسیران جنگ\|اسیر]] بیشتری بگیرند، بعضی از همین دموکرات‌ها را به [[اسارت و اسیران\|اسارت]] می‌گرفتند. در [[اردوگاه موصل 3]]، سی نفر از فِرَق غیراسلامی غرب كشور هم، که [[اسیران جنگ\|اسیر جنگی]] نبودند، نگه‌داری می‌شدند. عراق در اوایل جنگ، اینها را از مرز کردستان جمع و به‌عنوان [[اسیران جنگ\|اسیر]] معرفی کرده بود. همین‌طور از اهالی روستاها و شهرهای مرزی، که بیشترشان پیر و بعضاً پدر و پسر بودند، با هم در [[اردوگاه]] نگه‌داری می‌شدند<ref>نیری، حسین (1393). بزرگمرد کوچک. چ پنجم، تهران: سوره مهر،ص.77</ref> <ref>قلی‌زاده علیار، رضا (1388). من از موصل آمده‌ام. تهران: شاهد،ص.110 و124.</ref> . در [[اردوگاه موصل 1\|موصل 1]] نیز افرادی از مردم عادی پیر و جوان، زن و مرد و کودک از شهرها و روستاهای مرزی و عده‌ای هم قاچاقچی، اراذل‌واوباش به [[اسارت و اسیران\|اسارت]] گرفته شده یا پناهنده شده بودند، نگه‌داری می‌شدند. عراق برای بالا بردن [[آمار]] [[اسرا]]، آنها را هم به‌اصرار در فهرست اسرای جنگی [[صلیب سرخ]] وارد کرده بود<ref>زین‌العابدین، مسعود (1392). تجمع ممنوع. تهران: سوره مهر،ص.113.</ref>.		در این [[اردوگاه]]، اسرای خانوادگی و عادی- غیرنظامی اسیرشده در شهرهای محاصره‌شده یا جاده‌ها، همین‌طور مرزنشینان اسیرشده و افرادی که در ازای یک گونی شکر، پیاز، سیب‌زمینی، صیفی‌جات، حتی حیواناتی نظیر الاغ به عراقی‌ها فروخته شده بودند، در کنار اسرای جنگی- نظامی نگه‌داری می‌شدند<ref>سالمی‌نژاد، عبدالرضا (1387). شهردار اردوگاه. تهران: پیام آزادگان،ص.59-62 و156.</ref> <ref>مبهوتی، احمد (1389). [[دیار غربت(کتاب)\|دیار غربت]]. چ دوم، تهران: پیام آزادگان ،ص.194 و 273.</ref>.قبل از جنگ، دموکرات‌ها افرادی از اهالی شهرها را در کردستان [[اسیران جنگ\|اسیر]] کردند، در ازای یکی دو کیسه آرد یا شکر به عراقی‌ها می‌فروختند! بعدها عراقی‌ها به‌خاطر اینکه بتوانند [[اسیران جنگ\|اسیر]] بیشتری بگیرند، بعضی از همین دموکرات‌ها را به [[اسارت و اسیران\|اسارت]] می‌گرفتند. در [[اردوگاه موصل 3]]، سی نفر از فِرَق غیراسلامی غرب كشور هم، که [[اسیران جنگ\|اسیر جنگی]] نبودند، نگه‌داری می‌شدند. عراق در اوایل جنگ، اینها را از مرز کردستان جمع و به‌عنوان [[اسیران جنگ\|اسیر]] معرفی کرده بود. همین‌طور از اهالی روستاها و شهرهای مرزی، که بیشترشان پیر و بعضاً پدر و پسر بودند، با هم در [[اردوگاه]] نگه‌داری می‌شدند<ref>نیری، حسین (1393). بزرگمرد کوچک. چ پنجم، تهران: سوره مهر،ص.77</ref> <ref>قلی‌زاده علیار، رضا (1388). من از موصل آمده‌ام. تهران: شاهد،ص.110 و124.</ref> . در [[اردوگاه موصل 1\|موصل 1]] نیز افرادی از مردم عادی پیر و جوان، زن و مرد و کودک از شهرها و روستاهای مرزی و عده‌ای هم قاچاقچی، اراذل‌واوباش به [[اسارت و اسیران\|اسارت]] گرفته شده یا پناهنده شده بودند، نگه‌داری می‌شدند. عراق برای بالا بردن [[آمار]] [[اسرا]]، آنها را هم به‌اصرار در فهرست اسرای جنگی [[صلیب سرخ]] وارد کرده بود<ref>زین‌العابدین، مسعود (1392). تجمع ممنوع. تهران: سوره مهر،ص.113.</ref>.

	== [[پاسگاه مرزی تنومه]] ==		== [[پاسگاه مرزی تنومه]] ==
خط ۱۶:		خط ۱۶:

	== [[اردوگاه مردمی التاش]] ==		== [[اردوگاه مردمی التاش]] ==
	[[اردوگاه مردمی التاش\|اردوگاه التاش]] در 1359 در بیابانی لم‌یزرع واقع در 40 کیلومتری شهر رمادی تأسیس شد. مردم ساکن این [[اردوگاه]] تا قبل از حمله عراق به کویت، کُردهای ایرانی اسیرشده یا پناهنده بودند. این خانواده‌های [[اسیران جنگ\|اسیر]] در زمینی وسیع و محصور در آلونک‌های خشتی و حلبی خودساخته یا در چادرها به‌سختی زندگی می‌کردند. خرج زندگی‌شان را هم باید خودشان تأمین می‌كردند<ref name=":1">یوسف‌زاده، احمد (1393). هفده سالگی‌ام. تهران: پیام آزادگان،ص.129-130</ref>. نبود [[امکانات]] بهداشتی یکی از مشکلات عدیده این [[اردوگاه]] بود. افرادی که در این اردوگاه‌های مردمی نگه‌داری می‌شدند؛ می‌توانستند روزها برای امرار معاش از [[اردوگاه]] خارج شوند، برای کارگری به شهر رمادی بروند و شب برگردند. کسانی اجازه خروج داشتند که خانواده‌هایشان در [[اردوگاه]] ساکن و گروگان بودند<ref name=":1" /> . با شروع [[جنگ تحمیلی عراق علیه ایران\|جنگ تحمیلی]] نیز تعدادی از آوارگان روستاهای مرزی ثلاث باباجانی ایران، که موفق به [[فرار]] نشده بودند، به اردوگاه‌های مردمی مرزی در عراق، که تحت‌نظر [[صلیب سرخ]] جهانی بود، کوچ داده شدند.		[[اردوگاه مردمی التاش\|اردوگاه التاش]] در 1359 در بیابانی لم‌یزرع واقع در 40 کیلومتری شهر رمادی تأسیس شد. مردم ساکن این [[اردوگاه]] تا قبل از حمله عراق به کویت، کُردهای ایرانی اسیرشده یا پناهنده بودند. این خانواده‌های [[اسیران جنگ\|اسیر]] در زمینی وسیع و محصور در آلونک‌های خشتی و حلبی خودساخته یا در چادرها به‌سختی زندگی می‌کردند. خرج زندگی‌شان را هم باید خودشان تأمین می‌كردند<ref name=":1">یوسف‌زاده، احمد (1393). [[هفده سالگی ام(کتاب)\|هفده سالگی‌ام]]. تهران: پیام آزادگان،ص.129-130</ref>. نبود [[امکانات]] بهداشتی یکی از مشکلات عدیده این [[اردوگاه]] بود. افرادی که در این اردوگاه‌های مردمی نگه‌داری می‌شدند؛ می‌توانستند روزها برای امرار معاش از [[اردوگاه]] خارج شوند، برای کارگری به شهر رمادی بروند و شب برگردند. کسانی اجازه خروج داشتند که خانواده‌هایشان در [[اردوگاه]] ساکن و گروگان بودند<ref name=":1" /> . با شروع [[جنگ تحمیلی عراق علیه ایران\|جنگ تحمیلی]] نیز تعدادی از آوارگان روستاهای مرزی ثلاث باباجانی ایران، که موفق به [[فرار]] نشده بودند، به اردوگاه‌های مردمی مرزی در عراق، که تحت‌نظر [[صلیب سرخ]] جهانی بود، کوچ داده شدند.

	== [[آوارگان زندان الرشید\|زندان الرّشید بغداد]] ==		== [[آوارگان زندان الرشید\|زندان الرّشید بغداد]] ==

M-samiei در ‏۱۸ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۳۴

2024-01-18T17:34:35Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۰۴
خط ۴۹:		خط ۴۹:

	[[en:The_refugees,_camps]]		[[en:The_refugees,_camps]]
			[[رده:آوارگان، اردوگاه]]
			[[رده:پاسگاه مرزی تنومه]]
			[[رده:اردوگاه]]
			[[رده:زندان الرشید]]
			[[رده:اردوگاه العماره]]

A-hamidian: /* كتاب‌شناسی */

2024-01-14T09:02:39Z

كتاب‌شناسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۳۲
خط ۲:		خط ۲:
	'''[[اردوگاه]] نگه‌داری غیرنظامیان مهاجر و جنگ‌زده.'''		'''[[اردوگاه]] نگه‌داری غیرنظامیان مهاجر و جنگ‌زده.'''

	آوارگان جنگی در سطح گسترده به کسانی گفته می‌شود که در زمان‌ جنگ، زندگی و کاشانه خود را رها و به جاهای امن مهاجرت كنند. مهاجرت در بین آوارگان جنگی به سه قسمت ازجمله مهاجرت بین‌شهری، مهاجرت به کشورهای دیگر، و آوارگان جنگ‌زده تقسیم می‌شود. آوارگان جنگ‌‌زده افرادی غیرنظامی هستند که کشورشان مورد تهاجم و جنگ واقع شده، خودشان به‌همراه [[خانواده]] و فرزندان به [[اسارت و اسیران\|اسارت]] نیروهای دشمن درآمدند و در اردوگاه‌های کشورِ متجاوز نگه‌داری می‌شوند. بیشتر این اردوگاه‌ها تحت‌نظر [[صلیب سرخ]] بودند و آوارگان طبق قانون ژنو امكان ادامه زندگی عادی را دارند. در حقیقت، می‌توانند از [[امکانات]] موجود بدون محدودیتی که برای اسرای نظامی وجود دارد، استفاده كنند. ازجمله این اردوگاه‌ها در زمان [[جنگ تحمیلی عراق علیه ایران]]، می‌توان به اردوگاه‌ها و محل‌های نگه‌داری در پاسگاه‌های مرزی همچون رمادی، موصل، [[پاسگاه مرزی تنومه\|تنومه]]، [[اردوگاه العماره\|العماره]]، و [[اردوگاه مردمی التاش\|التاش]] اشاره کرد.		آوارگان جنگی در سطح گسترده به کسانی گفته می‌شود که در زمان‌ جنگ، زندگی و کاشانه خود را رها و به جاهای امن مهاجرت كنند. مهاجرت در بین آوارگان جنگی به سه قسمت ازجمله مهاجرت بین‌شهری، مهاجرت به کشورهای دیگر، و آوارگان جنگ‌زده تقسیم می‌شود. آوارگان جنگ‌‌زده افرادی غیرنظامی هستند که کشورشان مورد تهاجم و جنگ واقع شده، خودشان به‌همراه [[خانواده]] و فرزندان به [[اسارت و اسیران\|اسارت]] نیروهای دشمن درآمدند و در اردوگاه‌های کشورِ متجاوز نگه‌داری می‌شوند. بیشتر این اردوگاه‌ها تحت‌نظر [[صلیب سرخ]] بودند و آوارگان طبق قانون ژنو امكان ادامه زندگی عادی را دارند. در حقیقت، می‌توانند از [[امکانات]] موجود بدون محدودیتی که برای اسرای نظامی وجود دارد، استفاده كنند. ازجمله این اردوگاه‌ها در زمان [[جنگ تحمیلی عراق علیه ایران]]، می‌توان به [[اردوگاه\|اردوگاه‌ها]] و محل‌های نگه‌داری در پاسگاه‌های مرزی همچون رمادی، موصل، [[پاسگاه مرزی تنومه\|تنومه]]، [[اردوگاه العماره\|العماره]]، و [[اردوگاه مردمی التاش\|التاش]] اشاره کرد.

	== [[آوارگان اردوگاه رمادی\|اردوگاه رمادی]] ==		== [[آوارگان اردوگاه رمادی\|اردوگاه رمادی]] ==
خط ۸:		خط ۸:

	== [[آوارگان اردوگاه موصل\|اردوگاه موصل]] ==		== [[آوارگان اردوگاه موصل\|اردوگاه موصل]] ==
	در این [[اردوگاه]]، اسرای خانوادگی و عادی- غیرنظامی اسیرشده در شهرهای محاصره‌شده یا جاده‌ها، همین‌طور مرزنشینان اسیرشده و افرادی که در ازای یک گونی شکر، پیاز، سیب‌زمینی، صیفی‌جات، حتی حیواناتی نظیر الاغ به عراقی‌ها فروخته شده بودند، در کنار اسرای جنگی- نظامی نگه‌داری می‌شدند<ref>سالمی‌نژاد، عبدالرضا (1387). شهردار اردوگاه. تهران: پیام آزادگان،ص.59-62 و156.</ref> <ref>مبهوتی، احمد (1389). دیار غربت. چ دوم، تهران: پیام آزادگان ،ص.194 و 273.</ref>.قبل از جنگ، دموکرات‌ها افرادی از اهالی شهرها را در کردستان [[اسیران جنگ\|اسیر]] کردند، در ازای یکی دو کیسه آرد یا شکر به عراقی‌ها می‌فروختند! بعدها عراقی‌ها به‌خاطر اینکه بتوانند [[اسیران جنگ\|اسیر]] بیشتری بگیرند، بعضی از همین دموکرات‌ها را به [[اسارت و اسیران\|اسارت]] می‌گرفتند. در [[اردوگاه موصل 3]]، سی نفر از فِرَق غیراسلامی غرب كشور هم، که [[اسیران جنگ\|اسیر جنگی]] نبودند، نگه‌داری می‌شدند. عراق در اوایل جنگ، اینها را از مرز کردستان جمع و به‌عنوان [[اسیران جنگ\|اسیر]] معرفی کرده بود. همین‌طور از اهالی روستاها و شهرهای مرزی، که بیشترشان پیر و بعضاً پدر و پسر بودند، با هم در [[اردوگاه]] نگه‌داری می‌شدند<ref>نیری، حسین (1393). بزرگمرد کوچک. چ پنجم، تهران: سوره مهر،ص.77</ref> <ref>قلی‌زاده علیار، رضا (1388). من از موصل آمده‌ام. تهران: شاهد،ص.110 و124.</ref> . در [[اردوگاه موصل 1\|موصل 1]] نیز افرادی از مردم عادی پیر و جوان، زن و مرد و کودک از شهرها و روستاهای مرزی و عده‌ای هم قاچاقچی، اراذل‌واوباش به [[اسارت و اسیران\|اسارت]] گرفته شده یا پناهنده شده بودند، نگه‌داری می‌شدند. عراق برای بالا بردن [[آمار]] [[اسرا]]، آنها را هم به‌اصرار در فهرست اسرای جنگی [[صلیب سرخ]] وارد کرده بود<ref>زین‌العابدین، مسعود (1392). تجمع ممنوع. تهران: سوره مهر،ص.113.</ref>.		در این [[اردوگاه]]، اسرای خانوادگی و عادی- غیرنظامی اسیرشده در شهرهای محاصره‌شده یا جاده‌ها، همین‌طور مرزنشینان اسیرشده و افرادی که در ازای یک گونی شکر، پیاز، سیب‌زمینی، صیفی‌جات، حتی حیواناتی نظیر الاغ به عراقی‌ها فروخته شده بودند، در کنار اسرای جنگی- نظامی نگه‌داری می‌شدند<ref>سالمی‌نژاد، عبدالرضا (1387). شهردار اردوگاه. تهران: پیام آزادگان،ص.59-62 و156.</ref> <ref>مبهوتی، احمد (1389). دیار غربت. چ دوم، تهران: پیام آزادگان ،ص.194 و 273.</ref>.قبل از جنگ، دموکرات‌ها افرادی از اهالی شهرها را در کردستان [[اسیران جنگ\|اسیر]] کردند، در ازای یکی دو کیسه آرد یا شکر به عراقی‌ها می‌فروختند! بعدها عراقی‌ها به‌خاطر اینکه بتوانند [[اسیران جنگ\|اسیر]] بیشتری بگیرند، بعضی از همین دموکرات‌ها را به [[اسارت و اسیران\|اسارت]] می‌گرفتند. در [[اردوگاه موصل 3]]، سی نفر از فِرَق غیراسلامی غرب كشور هم، که [[اسیران جنگ\|اسیر جنگی]] نبودند، نگه‌داری می‌شدند. عراق در اوایل جنگ، اینها را از مرز کردستان جمع و به‌عنوان [[اسیران جنگ\|اسیر]] معرفی کرده بود. همین‌طور از اهالی روستاها و شهرهای مرزی، که بیشترشان پیر و بعضاً پدر و پسر بودند، با هم در [[اردوگاه]] نگه‌داری می‌شدند<ref>نیری، حسین (1393). بزرگمرد کوچک. چ پنجم، تهران: سوره مهر،ص.77</ref> <ref>قلی‌زاده علیار، رضا (1388). من از موصل آمده‌ام. تهران: شاهد،ص.110 و124.</ref> . در [[اردوگاه موصل 1\|موصل 1]] نیز افرادی از مردم عادی پیر و جوان، زن و مرد و کودک از شهرها و روستاهای مرزی و عده‌ای هم قاچاقچی، اراذل‌واوباش به [[اسارت و اسیران\|اسارت]] گرفته شده یا پناهنده شده بودند، نگه‌داری می‌شدند. عراق برای بالا بردن [[آمار]] [[اسرا]]، آنها را هم به‌اصرار در فهرست اسرای جنگی [[صلیب سرخ]] وارد کرده بود<ref>زین‌العابدین، مسعود (1392). تجمع ممنوع. تهران: سوره مهر،ص.113.</ref>.

	~~نیز نگاه کنید به [[اردوگاه موصل 1]]؛ [[اردوگاه موصل 3]]~~

	== [[پاسگاه مرزی تنومه]] ==		== [[پاسگاه مرزی تنومه]] ==
	[[پاسگاه مرزی تنومه\|پاسگاه تنومه]] در فاصله بیست کیلومتری بصره قرار داشت و در اصل، شهرکی بین شلمچه و بصره بود که در آن، پادگان نظامی هم قرار داشت. اسرای مردمی غیرنظامی و نظامی زیادی در کنار هم در آنجا زندانی شده بودند؛ آن هم در سلول‌هایی با گنجایش کم برای تعداد زیادی ~~اسیر،~~ یعنی برای هر فرد به اندازه نشستن جا بود<ref name=":0">[[آباد، معصومه]] (1393). من زنده‌ام. چ 173، تهران: بروج،ص.194و197 و200 و 202-207.</ref>. بسیاری از این افراد عادی مردمی [[شکنجه در اسارت\|شکنجه‌]] شده، یا مفقود و شهید شدند. عراقی‌ها در جاده خرمشهر- سوسنگرد یا ماهشهر-آبادان کمین می‌کردند و افراد عادی غیرنظامی آواره در حال تردد را [[اسیران جنگ\|اسیر]] و به [[پاسگاه مرزی تنومه]] منتقل می‌کردند.<ref name=":0" />		[[پاسگاه مرزی تنومه\|پاسگاه تنومه]] در فاصله بیست کیلومتری بصره قرار داشت و در اصل، شهرکی بین شلمچه و بصره بود که در آن، پادگان نظامی هم قرار داشت. اسرای مردمی غیرنظامی و نظامی زیادی در کنار هم در آنجا زندانی شده بودند؛ آن هم در سلول‌هایی با گنجایش کم برای تعداد زیادی [[اسیران جنگ\|اسیر]]، یعنی برای هر فرد به اندازه نشستن جا بود<ref name=":0">[[آباد، معصومه]] (1393). [[من زنده ام\|من زنده‌ام]]. چ 173، تهران: بروج،ص.194و197 و200 و 202-207.</ref>. بسیاری از این افراد عادی مردمی [[شکنجه در اسارت\|شکنجه‌]] شده، یا مفقود و شهید شدند. عراقی‌ها در جاده خرمشهر- سوسنگرد یا ماهشهر-آبادان کمین می‌کردند و افراد عادی غیرنظامی آواره در حال تردد را [[اسیران جنگ\|اسیر]] و به [[پاسگاه مرزی تنومه]] منتقل می‌کردند.<ref name=":0" />

	~~نیز نگاه کنید به [[پاسگاه مرزی تنومه]]~~

	== [[اردوگاه العماره]] ==		== [[اردوگاه العماره]] ==
	در [[اردوگاه]] ~~نظامی العماره~~ هم اسرای مردمی غیرنظامی نگه‌داری می‌شدند. [[اردوگاه العماره]] سه ساختمان داشت و هرکدام دو طبقه بود. در یکی از ساختمان‌ها افسرها و در دو تای دیگر اسرای عادی اسکان داده شده بودند.		در [[اردوگاه العماره\|اردوگاه نظامی العماره]] هم اسرای مردمی غیرنظامی نگه‌داری می‌شدند. [[اردوگاه العماره]] سه ساختمان داشت و هرکدام دو طبقه بود. در یکی از ساختمان‌ها افسرها و در دو تای دیگر اسرای عادی اسکان داده شده بودند.[[پرونده:2222608 151.jpg\|بندانگشتی\|آوارگان جنگ]]

	~~نیز نگاه کنید به [[اردوگاه العماره]]~~
	[[پرونده:2222608 151.jpg\|بندانگشتی\|آوارگان جنگ]]

	== [[اردوگاه مردمی التاش]] ==		== [[اردوگاه مردمی التاش]] ==
	[[اردوگاه مردمی التاش\|اردوگاه التاش]] در 1359 در بیابانی لم‌یزرع واقع در 40 کیلومتری شهر رمادی تأسیس شد. مردم ساکن این [[اردوگاه]] تا قبل از حمله عراق به کویت، کُردهای ایرانی اسیرشده یا پناهنده بودند. این خانواده‌های [[اسیران جنگ\|اسیر]] در زمینی وسیع و محصور در آلونک‌های خشتی و حلبی خودساخته یا در چادرها به‌سختی زندگی می‌کردند. خرج زندگی‌شان را هم باید خودشان تأمین می‌كردند<ref name=":1">یوسف‌زاده، احمد (1393). هفده سالگی‌ام. تهران: پیام آزادگان،ص.129-130</ref>. نبود [[امکانات]] بهداشتی یکی از مشکلات عدیده این [[اردوگاه]] بود. افرادی که در این اردوگاه‌های مردمی نگه‌داری می‌شدند؛ می‌توانستند روزها برای امرار معاش از [[اردوگاه]] خارج شوند، برای کارگری به شهر رمادی بروند و شب برگردند. کسانی اجازه خروج داشتند که خانواده‌هایشان در [[اردوگاه]] ساکن و گروگان بودند<ref name=":1" /> . با شروع جنگ تحمیلی نیز تعدادی از آوارگان روستاهای مرزی ثلاث باباجانی ایران، که موفق به [[فرار]] نشده بودند، به اردوگاه‌های مردمی مرزی در عراق، که تحت‌نظر [[صلیب سرخ]] جهانی بود، کوچ داده شدند.		[[اردوگاه مردمی التاش\|اردوگاه التاش]] در 1359 در بیابانی لم‌یزرع واقع در 40 کیلومتری شهر رمادی تأسیس شد. مردم ساکن این [[اردوگاه]] تا قبل از حمله عراق به کویت، کُردهای ایرانی اسیرشده یا پناهنده بودند. این خانواده‌های [[اسیران جنگ\|اسیر]] در زمینی وسیع و محصور در آلونک‌های خشتی و حلبی خودساخته یا در چادرها به‌سختی زندگی می‌کردند. خرج زندگی‌شان را هم باید خودشان تأمین می‌كردند<ref name=":1">یوسف‌زاده، احمد (1393). هفده سالگی‌ام. تهران: پیام آزادگان،ص.129-130</ref>. نبود [[امکانات]] بهداشتی یکی از مشکلات عدیده این [[اردوگاه]] بود. افرادی که در این اردوگاه‌های مردمی نگه‌داری می‌شدند؛ می‌توانستند روزها برای امرار معاش از [[اردوگاه]] خارج شوند، برای کارگری به شهر رمادی بروند و شب برگردند. کسانی اجازه خروج داشتند که خانواده‌هایشان در [[اردوگاه]] ساکن و گروگان بودند<ref name=":1" /> . با شروع [[جنگ تحمیلی عراق علیه ایران\|جنگ تحمیلی]] نیز تعدادی از آوارگان روستاهای مرزی ثلاث باباجانی ایران، که موفق به [[فرار]] نشده بودند، به اردوگاه‌های مردمی مرزی در عراق، که تحت‌نظر [[صلیب سرخ]] جهانی بود، کوچ داده شدند.

	== [[آوارگان زندان الرشید\|زندان الرّشید بغداد]] ==		== [[آوارگان زندان الرشید\|زندان الرّشید بغداد]] ==

A-hamidian: /* نیز نگاه کنید به */

2024-01-04T19:14:32Z

نیز نگاه کنید به

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۲:۴۴
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	[[اردوگاه مردمی التاش\|اردوگاه التاش]] در 1359 در بیابانی لم‌یزرع واقع در 40 کیلومتری شهر رمادی تأسیس شد. مردم ساکن این [[اردوگاه]] تا قبل از حمله عراق به کویت، کُردهای ایرانی اسیرشده یا پناهنده بودند. این خانواده‌های [[اسیران جنگ\|اسیر]] در زمینی وسیع و محصور در آلونک‌های خشتی و حلبی خودساخته یا در چادرها به‌سختی زندگی می‌کردند. خرج زندگی‌شان را هم باید خودشان تأمین می‌كردند<ref name=":1">یوسف‌زاده، احمد (1393). هفده سالگی‌ام. تهران: پیام آزادگان،ص.129-130</ref>. نبود [[امکانات]] بهداشتی یکی از مشکلات عدیده این [[اردوگاه]] بود. افرادی که در این اردوگاه‌های مردمی نگه‌داری می‌شدند؛ می‌توانستند روزها برای امرار معاش از [[اردوگاه]] خارج شوند، برای کارگری به شهر رمادی بروند و شب برگردند. کسانی اجازه خروج داشتند که خانواده‌هایشان در [[اردوگاه]] ساکن و گروگان بودند<ref name=":1" /> . با شروع جنگ تحمیلی نیز تعدادی از آوارگان روستاهای مرزی ثلاث باباجانی ایران، که موفق به [[فرار]] نشده بودند، به اردوگاه‌های مردمی مرزی در عراق، که تحت‌نظر [[صلیب سرخ]] جهانی بود، کوچ داده شدند.		[[اردوگاه مردمی التاش\|اردوگاه التاش]] در 1359 در بیابانی لم‌یزرع واقع در 40 کیلومتری شهر رمادی تأسیس شد. مردم ساکن این [[اردوگاه]] تا قبل از حمله عراق به کویت، کُردهای ایرانی اسیرشده یا پناهنده بودند. این خانواده‌های [[اسیران جنگ\|اسیر]] در زمینی وسیع و محصور در آلونک‌های خشتی و حلبی خودساخته یا در چادرها به‌سختی زندگی می‌کردند. خرج زندگی‌شان را هم باید خودشان تأمین می‌كردند<ref name=":1">یوسف‌زاده، احمد (1393). هفده سالگی‌ام. تهران: پیام آزادگان،ص.129-130</ref>. نبود [[امکانات]] بهداشتی یکی از مشکلات عدیده این [[اردوگاه]] بود. افرادی که در این اردوگاه‌های مردمی نگه‌داری می‌شدند؛ می‌توانستند روزها برای امرار معاش از [[اردوگاه]] خارج شوند، برای کارگری به شهر رمادی بروند و شب برگردند. کسانی اجازه خروج داشتند که خانواده‌هایشان در [[اردوگاه]] ساکن و گروگان بودند<ref name=":1" /> . با شروع جنگ تحمیلی نیز تعدادی از آوارگان روستاهای مرزی ثلاث باباجانی ایران، که موفق به [[فرار]] نشده بودند، به اردوگاه‌های مردمی مرزی در عراق، که تحت‌نظر [[صلیب سرخ]] جهانی بود، کوچ داده شدند.

	== زندان الرّشید بغداد ==		== [[آوارگان زندان الرشید\|زندان الرّشید بغداد]] ==
	در این زندان امنیتی و سیاسی‌های عراق [[اسرا\|اسرای]] عادی آواره و غیرنظامی ایرانی هم نگه‌داری می‌شدند.		در این زندان امنیتی و سیاسی‌های عراق [[اسرا\|اسرای]] عادی آواره و غیرنظامی ایرانی هم نگه‌داری می‌شدند.

A-hamidian: /* اردوگاه مردمی التاش */

2024-01-04T19:08:01Z

اردوگاه مردمی التاش

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۲:۳۸
خط ۲۱:		خط ۲۱:

	نیز نگاه کنید به [[اردوگاه العماره]]		نیز نگاه کنید به [[اردوگاه العماره]]
			[[پرونده:2222608 151.jpg\|بندانگشتی\|آوارگان جنگ]]

	== [[اردوگاه مردمی التاش]] ==		== [[اردوگاه مردمی التاش]] ==

A-hamidian در ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۰۱

2024-01-04T19:01:32Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۲:۳۱
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:2222570 214.jpg\|بندانگشتی\|تصویر کمپ آوارگان جنگ]]
	'''[[اردوگاه]] نگه‌داری غیرنظامیان مهاجر و جنگ‌زده.'''		'''[[اردوگاه]] نگه‌داری غیرنظامیان مهاجر و جنگ‌زده.'''

A-hamidian در ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۲۹

2024-01-04T18:29:53Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۵۹
خط ۱:		خط ۱:
	'''[[اردوگاه]] نگه‌داری غیرنظامیان مهاجر و جنگ‌زده.'''		'''[[اردوگاه]] نگه‌داری غیرنظامیان مهاجر و جنگ‌زده.'''

	آوارگان جنگی در سطح گسترده به کسانی گفته می‌شود که در زمان‌ جنگ، زندگی و کاشانه خود را رها و به جاهای امن مهاجرت كنند. مهاجرت در بین آوارگان جنگی به سه قسمت ازجمله مهاجرت بین‌شهری، مهاجرت به کشورهای دیگر، و آوارگان جنگ‌زده تقسیم می‌شود. آوارگان جنگ‌‌زده افرادی غیرنظامی هستند که کشورشان مورد تهاجم و جنگ واقع شده، خودشان به‌همراه [[خانواده]] و فرزندان به [[اسارت و اسیران\|اسارت]] نیروهای دشمن درآمدند و در اردوگاه‌های کشورِ متجاوز نگه‌داری می‌شوند. بیشتر این اردوگاه‌ها تحت‌نظر [[صلیب سرخ]] بودند و آوارگان طبق قانون ژنو امكان ادامه زندگی عادی را دارند. در حقیقت، می‌توانند از [[امکانات]] موجود بدون محدودیتی که برای اسرای نظامی وجود دارد، استفاده كنند. ازجمله این اردوگاه‌ها در زمان [[جنگ تحمیلی عراق علیه ایران]]، می‌توان به اردوگاه‌ها و محل‌های نگه‌داری در پاسگاه‌های مرزی همچون رمادی، موصل، ~~تنومه، العماره،~~ و التاش اشاره کرد.		آوارگان جنگی در سطح گسترده به کسانی گفته می‌شود که در زمان‌ جنگ، زندگی و کاشانه خود را رها و به جاهای امن مهاجرت كنند. مهاجرت در بین آوارگان جنگی به سه قسمت ازجمله مهاجرت بین‌شهری، مهاجرت به کشورهای دیگر، و آوارگان جنگ‌زده تقسیم می‌شود. آوارگان جنگ‌‌زده افرادی غیرنظامی هستند که کشورشان مورد تهاجم و جنگ واقع شده، خودشان به‌همراه [[خانواده]] و فرزندان به [[اسارت و اسیران\|اسارت]] نیروهای دشمن درآمدند و در اردوگاه‌های کشورِ متجاوز نگه‌داری می‌شوند. بیشتر این اردوگاه‌ها تحت‌نظر [[صلیب سرخ]] بودند و آوارگان طبق قانون ژنو امكان ادامه زندگی عادی را دارند. در حقیقت، می‌توانند از [[امکانات]] موجود بدون محدودیتی که برای اسرای نظامی وجود دارد، استفاده كنند. ازجمله این اردوگاه‌ها در زمان [[جنگ تحمیلی عراق علیه ایران]]، می‌توان به اردوگاه‌ها و محل‌های نگه‌داری در پاسگاه‌های مرزی همچون رمادی، موصل، [[پاسگاه مرزی تنومه\|تنومه]]، [[اردوگاه العماره\|العماره]]، و [[اردوگاه مردمی التاش\|التاش]] اشاره کرد.

	== اردوگاه رمادی ==		== [[آوارگان اردوگاه رمادی\|اردوگاه رمادی]] ==
	این [[اردوگاه]] محل اسکان خانواده‌های کُرد ایرانی در عراق بود که از ابتدای جنگ، آواره و بی‌خانمان و اسیر شده بودند. این [[اردوگاه]] نزدیک به ۶۰۰۰ نفر جمعیت داشت و با پایان جنگ تحمیلی(←[[جنگ تحمیلی عراق علیه ایران]] )، عده‌ای از مردم به ایران بازگشتند، عده‌ای به خارج رفتند، و عده‌ای هم تا ۲۰۰۳ که امریكا به عراق حمله کرد در همان [[اردوگاه]] ماندند. بعد از فروپاشی رژیم بعث، آوارگان دوباره آواره مناطق کردنشین عراق شدند و برخی هم به ایران بازگشتند<ref>ثلاث باباجانی به روایت تصویر به آدرس www.salas-pic.ir</ref>.~~(← [[آوارگان اردوگاه رمادی]])~~		این [[اردوگاه]] محل اسکان خانواده‌های کُرد ایرانی در عراق بود که از ابتدای جنگ، آواره و بی‌خانمان و اسیر شده بودند. این [[اردوگاه]] نزدیک به ۶۰۰۰ نفر جمعیت داشت و با پایان جنگ تحمیلی(←[[جنگ تحمیلی عراق علیه ایران]] )، عده‌ای از مردم به ایران بازگشتند، عده‌ای به خارج رفتند، و عده‌ای هم تا ۲۰۰۳ که امریكا به عراق حمله کرد در همان [[اردوگاه]] ماندند. بعد از فروپاشی رژیم بعث، آوارگان دوباره آواره مناطق کردنشین عراق شدند و برخی هم به ایران بازگشتند<ref>ثلاث باباجانی به روایت تصویر به آدرس www.salas-pic.ir</ref>.

	== اردوگاه موصل ==		== [[آوارگان اردوگاه موصل\|اردوگاه موصل]] ==
	در این [[اردوگاه]]، اسرای خانوادگی و عادی- غیرنظامی اسیرشده در شهرهای محاصره‌شده یا جاده‌ها، همین‌طور مرزنشینان اسیرشده و افرادی که در ازای یک گونی شکر، پیاز، سیب‌زمینی، صیفی‌جات، حتی حیواناتی نظیر الاغ به عراقی‌ها فروخته شده بودند، در کنار اسرای جنگی- نظامی نگه‌داری می‌شدند<ref>سالمی‌نژاد، عبدالرضا (1387). شهردار اردوگاه. تهران: پیام آزادگان،ص.59-62 و156.</ref> <ref>مبهوتی، احمد (1389). دیار غربت. چ دوم، تهران: پیام آزادگان ،ص.194 و 273.</ref>.قبل از جنگ، دموکرات‌ها افرادی از اهالی شهرها را در کردستان اسیر کردند، در ازای یکی دو کیسه آرد یا شکر به عراقی‌ها می‌فروختند! بعدها عراقی‌ها به‌خاطر اینکه بتوانند اسیر بیشتری بگیرند، بعضی از همین دموکرات‌ها را به [[اسارت و اسیران\|اسارت]] می‌گرفتند. در [[اردوگاه موصل 3]]، سی نفر از فِرَق غیراسلامی غرب كشور هم، که اسیر جنگی نبودند، نگه‌داری می‌شدند. عراق در اوایل جنگ، اینها را از مرز کردستان جمع و به‌عنوان اسیر معرفی کرده بود. همین‌طور از اهالی روستاها و شهرهای مرزی، که بیشترشان پیر و بعضاً پدر و پسر بودند، با هم در [[اردوگاه]] نگه‌داری می‌شدند<ref>نیری، حسین (1393). بزرگمرد کوچک. چ پنجم، تهران: سوره مهر،ص.77</ref> <ref>قلی‌زاده علیار، رضا (1388). من از موصل آمده‌ام. تهران: شاهد،ص.110 و124.</ref> . در ~~موصل 1 ( ←~~[[اردوگاه موصل 1]] )نیز افرادی از مردم عادی پیر و جوان، زن و مرد و کودک از شهرها و روستاهای مرزی و عده‌ای هم قاچاقچی، اراذل‌واوباش به [[اسارت و اسیران\|اسارت]] گرفته شده یا پناهنده شده بودند، نگه‌داری می‌شدند. عراق برای بالا بردن [[آمار]] ~~اسرا،~~ آنها را هم به‌اصرار در فهرست اسرای جنگی [[صلیب سرخ]] وارد کرده بود<ref>زین‌العابدین، مسعود (1392). تجمع ممنوع. تهران: سوره مهر،ص.113.</ref>.~~(←[[آوارگان اردوگاه موصل]])~~		در این [[اردوگاه]]، اسرای خانوادگی و عادی- غیرنظامی اسیرشده در شهرهای محاصره‌شده یا جاده‌ها، همین‌طور مرزنشینان اسیرشده و افرادی که در ازای یک گونی شکر، پیاز، سیب‌زمینی، صیفی‌جات، حتی حیواناتی نظیر الاغ به عراقی‌ها فروخته شده بودند، در کنار اسرای جنگی- نظامی نگه‌داری می‌شدند<ref>سالمی‌نژاد، عبدالرضا (1387). شهردار اردوگاه. تهران: پیام آزادگان،ص.59-62 و156.</ref> <ref>مبهوتی، احمد (1389). دیار غربت. چ دوم، تهران: پیام آزادگان ،ص.194 و 273.</ref>.قبل از جنگ، دموکرات‌ها افرادی از اهالی شهرها را در کردستان [[اسیران جنگ\|اسیر]] کردند، در ازای یکی دو کیسه آرد یا شکر به عراقی‌ها می‌فروختند! بعدها عراقی‌ها به‌خاطر اینکه بتوانند [[اسیران جنگ\|اسیر]] بیشتری بگیرند، بعضی از همین دموکرات‌ها را به [[اسارت و اسیران\|اسارت]] می‌گرفتند. در [[اردوگاه موصل 3]]، سی نفر از فِرَق غیراسلامی غرب كشور هم، که [[اسیران جنگ\|اسیر جنگی]] نبودند، نگه‌داری می‌شدند. عراق در اوایل جنگ، اینها را از مرز کردستان جمع و به‌عنوان [[اسیران جنگ\|اسیر]] معرفی کرده بود. همین‌طور از اهالی روستاها و شهرهای مرزی، که بیشترشان پیر و بعضاً پدر و پسر بودند، با هم در [[اردوگاه]] نگه‌داری می‌شدند<ref>نیری، حسین (1393). بزرگمرد کوچک. چ پنجم، تهران: سوره مهر،ص.77</ref> <ref>قلی‌زاده علیار، رضا (1388). من از موصل آمده‌ام. تهران: شاهد،ص.110 و124.</ref> . در [[اردوگاه موصل 1\|موصل 1]] نیز افرادی از مردم عادی پیر و جوان، زن و مرد و کودک از شهرها و روستاهای مرزی و عده‌ای هم قاچاقچی، اراذل‌واوباش به [[اسارت و اسیران\|اسارت]] گرفته شده یا پناهنده شده بودند، نگه‌داری می‌شدند. عراق برای بالا بردن [[آمار]] [[اسرا]]، آنها را هم به‌اصرار در فهرست اسرای جنگی [[صلیب سرخ]] وارد کرده بود<ref>زین‌العابدین، مسعود (1392). تجمع ممنوع. تهران: سوره مهر،ص.113.</ref>.

	نیز نگاه کنید به [[اردوگاه موصل 1]]؛ [[اردوگاه موصل 3]]		نیز نگاه کنید به [[اردوگاه موصل 1]]؛ [[اردوگاه موصل 3]]

	== [[پاسگاه مرزی تنومه]] ==		== [[پاسگاه مرزی تنومه]] ==
	پاسگاه تنومه در فاصله بیست کیلومتری بصره قرار داشت و در اصل، شهرکی بین شلمچه و بصره بود که در آن، پادگان نظامی هم قرار داشت. اسرای مردمی غیرنظامی و نظامی زیادی در کنار هم در آنجا زندانی شده بودند؛ آن هم در سلول‌هایی با گنجایش کم برای تعداد زیادی اسیر، یعنی برای هر فرد به اندازه نشستن جا بود<ref name=":0">[[آباد، معصومه]] (1393). من زنده‌ام. چ 173، تهران: بروج،ص.194و197 و200 و 202-207.</ref>. بسیاری از این افراد عادی مردمی شکنجه‌ شده، یا مفقود و شهید شدند. عراقی‌ها در جاده خرمشهر- سوسنگرد یا ماهشهر-آبادان کمین می‌کردند و افراد عادی غیرنظامی آواره در حال تردد را اسیر و به پاسگاه مرزی تنومه منتقل می‌کردند.<ref name=":0" />~~(← [[آوارگان پاسگاه مرزی تنومه]]؛ [[آوارگان در پاسگاه مرزی تنومه]])~~		[[پاسگاه مرزی تنومه\|پاسگاه تنومه]] در فاصله بیست کیلومتری بصره قرار داشت و در اصل، شهرکی بین شلمچه و بصره بود که در آن، پادگان نظامی هم قرار داشت. اسرای مردمی غیرنظامی و نظامی زیادی در کنار هم در آنجا زندانی شده بودند؛ آن هم در سلول‌هایی با گنجایش کم برای تعداد زیادی اسیر، یعنی برای هر فرد به اندازه نشستن جا بود<ref name=":0">[[آباد، معصومه]] (1393). من زنده‌ام. چ 173، تهران: بروج،ص.194و197 و200 و 202-207.</ref>. بسیاری از این افراد عادی مردمی [[شکنجه در اسارت\|شکنجه‌]] شده، یا مفقود و شهید شدند. عراقی‌ها در جاده خرمشهر- سوسنگرد یا ماهشهر-آبادان کمین می‌کردند و افراد عادی غیرنظامی آواره در حال تردد را [[اسیران جنگ\|اسیر]] و به [[پاسگاه مرزی تنومه]] منتقل می‌کردند.<ref name=":0" />

	نیز نگاه کنید به [[پاسگاه مرزی تنومه]]		نیز نگاه کنید به [[پاسگاه مرزی تنومه]]

	== [[اردوگاه العماره]] ==		== [[اردوگاه العماره]] ==
	در [[اردوگاه]] نظامی العماره هم اسرای مردمی غیرنظامی نگه‌داری می‌شدند. [[اردوگاه العماره]] سه ساختمان داشت و هرکدام دو طبقه بود. در یکی از ساختمان‌ها افسرها و در دو تای دیگر اسرای عادی اسکان داده شده بودند.~~(← [[آوارگان اردوگاه العماره]])~~		در [[اردوگاه]] نظامی العماره هم اسرای مردمی غیرنظامی نگه‌داری می‌شدند. [[اردوگاه العماره]] سه ساختمان داشت و هرکدام دو طبقه بود. در یکی از ساختمان‌ها افسرها و در دو تای دیگر اسرای عادی اسکان داده شده بودند.

	نیز نگاه کنید به [[اردوگاه العماره]]		نیز نگاه کنید به [[اردوگاه العماره]]

	== [[اردوگاه مردمی التاش]] ==		== [[اردوگاه مردمی التاش]] ==
	اردوگاه التاش در 1359 در بیابانی لم‌یزرع واقع در 40 کیلومتری شهر رمادی تأسیس شد. مردم ساکن این [[اردوگاه]] تا قبل از حمله عراق به کویت، کُردهای ایرانی اسیرشده یا پناهنده بودند. این خانواده‌های اسیر در زمینی وسیع و محصور در آلونک‌های خشتی و حلبی خودساخته یا در چادرها به‌سختی زندگی می‌کردند. خرج زندگی‌شان را هم باید خودشان تأمین می‌كردند<ref name=":1">یوسف‌زاده، احمد (1393). هفده سالگی‌ام. تهران: پیام آزادگان،ص.129-130</ref>. نبود [[امکانات]] بهداشتی یکی از مشکلات عدیده این [[اردوگاه]] بود. افرادی که در این اردوگاه‌های مردمی نگه‌داری می‌شدند؛ می‌توانستند روزها برای امرار معاش از [[اردوگاه]] خارج شوند، برای کارگری به شهر رمادی بروند و شب برگردند. کسانی اجازه خروج داشتند که خانواده‌هایشان در [[اردوگاه]] ساکن و گروگان بودند<ref name=":1" /> . با شروع جنگ تحمیلی نیز تعدادی از آوارگان روستاهای مرزی ثلاث باباجانی ایران، که موفق به [[فرار]] نشده بودند، به اردوگاه‌های مردمی مرزی در عراق، که تحت‌نظر [[صلیب سرخ]] جهانی بود، کوچ داده شدند.		[[اردوگاه مردمی التاش\|اردوگاه التاش]] در 1359 در بیابانی لم‌یزرع واقع در 40 کیلومتری شهر رمادی تأسیس شد. مردم ساکن این [[اردوگاه]] تا قبل از حمله عراق به کویت، کُردهای ایرانی اسیرشده یا پناهنده بودند. این خانواده‌های [[اسیران جنگ\|اسیر]] در زمینی وسیع و محصور در آلونک‌های خشتی و حلبی خودساخته یا در چادرها به‌سختی زندگی می‌کردند. خرج زندگی‌شان را هم باید خودشان تأمین می‌كردند<ref name=":1">یوسف‌زاده، احمد (1393). هفده سالگی‌ام. تهران: پیام آزادگان،ص.129-130</ref>. نبود [[امکانات]] بهداشتی یکی از مشکلات عدیده این [[اردوگاه]] بود. افرادی که در این اردوگاه‌های مردمی نگه‌داری می‌شدند؛ می‌توانستند روزها برای امرار معاش از [[اردوگاه]] خارج شوند، برای کارگری به شهر رمادی بروند و شب برگردند. کسانی اجازه خروج داشتند که خانواده‌هایشان در [[اردوگاه]] ساکن و گروگان بودند<ref name=":1" /> . با شروع جنگ تحمیلی نیز تعدادی از آوارگان روستاهای مرزی ثلاث باباجانی ایران، که موفق به [[فرار]] نشده بودند، به اردوگاه‌های مردمی مرزی در عراق، که تحت‌نظر [[صلیب سرخ]] جهانی بود، کوچ داده شدند.

	== زندان الرّشید بغداد ==		== زندان الرّشید بغداد ==
	در این زندان امنیتی و سیاسی‌های عراق اسرای عادی آواره و غیرنظامی ایرانی هم نگه‌داری می‌شدند.~~( ← [[آوارگان زندان الرشید]])~~		در این زندان امنیتی و سیاسی‌های عراق [[اسرا\|اسرای]] عادی آواره و غیرنظامی ایرانی هم نگه‌داری می‌شدند.

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	* [[اردوگاه مردمی التاش]]		* [[اردوگاه مردمی التاش]]
	* [[آوارگان اردوگاه مردمی التاش]]		* [[آوارگان اردوگاه مردمی التاش]]
	* [[آوارگان در اردوگاه ~~مردمی التاش~~]]		* [[آوارگان پاسگاه مرزی تنومه]]
			* [[آوارگان اردوگاه رمادی]]
			* [[آوارگان اردوگاه موصل]]
			* [[آوارگان اردوگاه العماره]]
			* [[آوارگان زندان الرشید]]

	=== '''كتاب‌شناسی''' ===		== '''كتاب‌شناسی''' ==
	<references />		<references />

	=== برای مطالعه بیشتر ===		== برای مطالعه بیشتر ==
	بختیاری، دانشور (1387). زندگی در مه. چ چهارم، تهران: سوره مهر.		بختیاری، دانشور (1387). زندگی در مه. چ چهارم، تهران: سوره مهر.

A-hamidian در ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۰۸

2024-01-04T16:08:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۳۸
خط ۱:		خط ۱:
	'''[[اردوگاه]] نگه‌داری غیرنظامیان مهاجر و جنگ‌زده.'''		'''[[اردوگاه]] نگه‌داری غیرنظامیان مهاجر و جنگ‌زده.'''

	~~=== مقدمه ===~~
	آوارگان جنگی در سطح گسترده به کسانی گفته می‌شود که در زمان‌ جنگ، زندگی و کاشانه خود را رها و به جاهای امن مهاجرت كنند. مهاجرت در بین آوارگان جنگی به سه قسمت ازجمله مهاجرت بین‌شهری، مهاجرت به کشورهای دیگر، و آوارگان جنگ‌زده تقسیم می‌شود. آوارگان جنگ‌‌زده افرادی غیرنظامی هستند که کشورشان مورد تهاجم و جنگ واقع شده، خودشان به‌همراه [[خانواده]] و فرزندان به [[اسارت و اسیران\|اسارت]] نیروهای دشمن درآمدند و در اردوگاه‌های کشورِ متجاوز نگه‌داری می‌شوند. بیشتر این اردوگاه‌ها تحت‌نظر [[صلیب سرخ]] بودند و آوارگان طبق قانون ژنو امكان ادامه زندگی عادی را دارند. در حقیقت، می‌توانند از [[امکانات]] موجود بدون محدودیتی که برای اسرای نظامی وجود دارد، استفاده كنند. ازجمله این اردوگاه‌ها در زمان [[جنگ تحمیلی عراق علیه ایران]]، می‌توان به اردوگاه‌ها و محل‌های نگه‌داری در پاسگاه‌های مرزی همچون رمادی، موصل، تنومه، العماره، و التاش اشاره کرد.		آوارگان جنگی در سطح گسترده به کسانی گفته می‌شود که در زمان‌ جنگ، زندگی و کاشانه خود را رها و به جاهای امن مهاجرت كنند. مهاجرت در بین آوارگان جنگی به سه قسمت ازجمله مهاجرت بین‌شهری، مهاجرت به کشورهای دیگر، و آوارگان جنگ‌زده تقسیم می‌شود. آوارگان جنگ‌‌زده افرادی غیرنظامی هستند که کشورشان مورد تهاجم و جنگ واقع شده، خودشان به‌همراه [[خانواده]] و فرزندان به [[اسارت و اسیران\|اسارت]] نیروهای دشمن درآمدند و در اردوگاه‌های کشورِ متجاوز نگه‌داری می‌شوند. بیشتر این اردوگاه‌ها تحت‌نظر [[صلیب سرخ]] بودند و آوارگان طبق قانون ژنو امكان ادامه زندگی عادی را دارند. در حقیقت، می‌توانند از [[امکانات]] موجود بدون محدودیتی که برای اسرای نظامی وجود دارد، استفاده كنند. ازجمله این اردوگاه‌ها در زمان [[جنگ تحمیلی عراق علیه ایران]]، می‌توان به اردوگاه‌ها و محل‌های نگه‌داری در پاسگاه‌های مرزی همچون رمادی، موصل، تنومه، العماره، و التاش اشاره کرد.

	=== اردوگاه رمادی ===		== اردوگاه رمادی ==
	این [[اردوگاه]] محل اسکان خانواده‌های کُرد ایرانی در عراق بود که از ابتدای جنگ، آواره و بی‌خانمان و اسیر شده بودند. این [[اردوگاه]] نزدیک به ۶۰۰۰ نفر جمعیت داشت و با پایان جنگ تحمیلی(←[[جنگ تحمیلی عراق علیه ایران]] )، عده‌ای از مردم به ایران بازگشتند، عده‌ای به خارج رفتند، و عده‌ای هم تا ۲۰۰۳ که امریكا به عراق حمله کرد در همان [[اردوگاه]] ماندند. بعد از فروپاشی رژیم بعث، آوارگان دوباره آواره مناطق کردنشین عراق شدند و برخی هم به ایران بازگشتند<ref>ثلاث باباجانی به روایت تصویر به آدرس www.salas-pic.ir</ref>.(← [[آوارگان اردوگاه رمادی]])		این [[اردوگاه]] محل اسکان خانواده‌های کُرد ایرانی در عراق بود که از ابتدای جنگ، آواره و بی‌خانمان و اسیر شده بودند. این [[اردوگاه]] نزدیک به ۶۰۰۰ نفر جمعیت داشت و با پایان جنگ تحمیلی(←[[جنگ تحمیلی عراق علیه ایران]] )، عده‌ای از مردم به ایران بازگشتند، عده‌ای به خارج رفتند، و عده‌ای هم تا ۲۰۰۳ که امریكا به عراق حمله کرد در همان [[اردوگاه]] ماندند. بعد از فروپاشی رژیم بعث، آوارگان دوباره آواره مناطق کردنشین عراق شدند و برخی هم به ایران بازگشتند<ref>ثلاث باباجانی به روایت تصویر به آدرس www.salas-pic.ir</ref>.(← [[آوارگان اردوگاه رمادی]])

	=== اردوگاه موصل ===		== اردوگاه موصل ==
	در این [[اردوگاه]]، اسرای خانوادگی و عادی- غیرنظامی اسیرشده در شهرهای محاصره‌شده یا جاده‌ها، همین‌طور مرزنشینان اسیرشده و افرادی که در ازای یک گونی شکر، پیاز، سیب‌زمینی، صیفی‌جات، حتی حیواناتی نظیر الاغ به عراقی‌ها فروخته شده بودند، در کنار اسرای جنگی- نظامی نگه‌داری می‌شدند<ref>سالمی‌نژاد، عبدالرضا (1387). شهردار اردوگاه. تهران: پیام آزادگان،ص.59-62 و156.</ref> <ref>مبهوتی، احمد (1389). دیار غربت. چ دوم، تهران: پیام آزادگان ،ص.194 و 273.</ref>.قبل از جنگ، دموکرات‌ها افرادی از اهالی شهرها را در کردستان اسیر کردند، در ازای یکی دو کیسه آرد یا شکر به عراقی‌ها می‌فروختند! بعدها عراقی‌ها به‌خاطر اینکه بتوانند اسیر بیشتری بگیرند، بعضی از همین دموکرات‌ها را به [[اسارت و اسیران\|اسارت]] می‌گرفتند. در [[اردوگاه موصل 3]]، سی نفر از فِرَق غیراسلامی غرب كشور هم، که اسیر جنگی نبودند، نگه‌داری می‌شدند. عراق در اوایل جنگ، اینها را از مرز کردستان جمع و به‌عنوان اسیر معرفی کرده بود. همین‌طور از اهالی روستاها و شهرهای مرزی، که بیشترشان پیر و بعضاً پدر و پسر بودند، با هم در [[اردوگاه]] نگه‌داری می‌شدند<ref>نیری، حسین (1393). بزرگمرد کوچک. چ پنجم، تهران: سوره مهر،ص.77</ref> <ref>قلی‌زاده علیار، رضا (1388). من از موصل آمده‌ام. تهران: شاهد،ص.110 و124.</ref> . در موصل 1 ( ←[[اردوگاه موصل 1]] )نیز افرادی از مردم عادی پیر و جوان، زن و مرد و کودک از شهرها و روستاهای مرزی و عده‌ای هم قاچاقچی، اراذل‌واوباش به [[اسارت و اسیران\|اسارت]] گرفته شده یا پناهنده شده بودند، نگه‌داری می‌شدند. عراق برای بالا بردن [[آمار]] اسرا، آنها را هم به‌اصرار در فهرست اسرای جنگی [[صلیب سرخ]] وارد کرده بود<ref>زین‌العابدین، مسعود (1392). تجمع ممنوع. تهران: سوره مهر،ص.113.</ref>.(←[[آوارگان اردوگاه موصل]])		در این [[اردوگاه]]، اسرای خانوادگی و عادی- غیرنظامی اسیرشده در شهرهای محاصره‌شده یا جاده‌ها، همین‌طور مرزنشینان اسیرشده و افرادی که در ازای یک گونی شکر، پیاز، سیب‌زمینی، صیفی‌جات، حتی حیواناتی نظیر الاغ به عراقی‌ها فروخته شده بودند، در کنار اسرای جنگی- نظامی نگه‌داری می‌شدند<ref>سالمی‌نژاد، عبدالرضا (1387). شهردار اردوگاه. تهران: پیام آزادگان،ص.59-62 و156.</ref> <ref>مبهوتی، احمد (1389). دیار غربت. چ دوم، تهران: پیام آزادگان ،ص.194 و 273.</ref>.قبل از جنگ، دموکرات‌ها افرادی از اهالی شهرها را در کردستان اسیر کردند، در ازای یکی دو کیسه آرد یا شکر به عراقی‌ها می‌فروختند! بعدها عراقی‌ها به‌خاطر اینکه بتوانند اسیر بیشتری بگیرند، بعضی از همین دموکرات‌ها را به [[اسارت و اسیران\|اسارت]] می‌گرفتند. در [[اردوگاه موصل 3]]، سی نفر از فِرَق غیراسلامی غرب كشور هم، که اسیر جنگی نبودند، نگه‌داری می‌شدند. عراق در اوایل جنگ، اینها را از مرز کردستان جمع و به‌عنوان اسیر معرفی کرده بود. همین‌طور از اهالی روستاها و شهرهای مرزی، که بیشترشان پیر و بعضاً پدر و پسر بودند، با هم در [[اردوگاه]] نگه‌داری می‌شدند<ref>نیری، حسین (1393). بزرگمرد کوچک. چ پنجم، تهران: سوره مهر،ص.77</ref> <ref>قلی‌زاده علیار، رضا (1388). من از موصل آمده‌ام. تهران: شاهد،ص.110 و124.</ref> . در موصل 1 ( ←[[اردوگاه موصل 1]] )نیز افرادی از مردم عادی پیر و جوان، زن و مرد و کودک از شهرها و روستاهای مرزی و عده‌ای هم قاچاقچی، اراذل‌واوباش به [[اسارت و اسیران\|اسارت]] گرفته شده یا پناهنده شده بودند، نگه‌داری می‌شدند. عراق برای بالا بردن [[آمار]] اسرا، آنها را هم به‌اصرار در فهرست اسرای جنگی [[صلیب سرخ]] وارد کرده بود<ref>زین‌العابدین، مسعود (1392). تجمع ممنوع. تهران: سوره مهر،ص.113.</ref>.(←[[آوارگان اردوگاه موصل]])

	نیز نگاه کنید به [[اردوگاه موصل 1]]؛ [[اردوگاه موصل 3]]		نیز نگاه کنید به [[اردوگاه موصل 1]]؛ [[اردوگاه موصل 3]]

	=== [[پاسگاه مرزی تنومه]] ===		== [[پاسگاه مرزی تنومه]] ==
	پاسگاه تنومه در فاصله بیست کیلومتری بصره قرار داشت و در اصل، شهرکی بین شلمچه و بصره بود که در آن، پادگان نظامی هم قرار داشت. اسرای مردمی غیرنظامی و نظامی زیادی در کنار هم در آنجا زندانی شده بودند؛ آن هم در سلول‌هایی با گنجایش کم برای تعداد زیادی اسیر، یعنی برای هر فرد به اندازه نشستن جا بود<ref name=":0">[[آباد، معصومه]] (1393). من زنده‌ام. چ 173، تهران: بروج،ص.194و197 و200 و 202-207.</ref>. بسیاری از این افراد عادی مردمی شکنجه‌ شده، یا مفقود و شهید شدند. عراقی‌ها در جاده خرمشهر- سوسنگرد یا ماهشهر-آبادان کمین می‌کردند و افراد عادی غیرنظامی آواره در حال تردد را اسیر و به پاسگاه مرزی تنومه منتقل می‌کردند.<ref name=":0" />(← [[آوارگان پاسگاه مرزی تنومه]]؛ [[آوارگان در پاسگاه مرزی تنومه]])		پاسگاه تنومه در فاصله بیست کیلومتری بصره قرار داشت و در اصل، شهرکی بین شلمچه و بصره بود که در آن، پادگان نظامی هم قرار داشت. اسرای مردمی غیرنظامی و نظامی زیادی در کنار هم در آنجا زندانی شده بودند؛ آن هم در سلول‌هایی با گنجایش کم برای تعداد زیادی اسیر، یعنی برای هر فرد به اندازه نشستن جا بود<ref name=":0">[[آباد، معصومه]] (1393). من زنده‌ام. چ 173، تهران: بروج،ص.194و197 و200 و 202-207.</ref>. بسیاری از این افراد عادی مردمی شکنجه‌ شده، یا مفقود و شهید شدند. عراقی‌ها در جاده خرمشهر- سوسنگرد یا ماهشهر-آبادان کمین می‌کردند و افراد عادی غیرنظامی آواره در حال تردد را اسیر و به پاسگاه مرزی تنومه منتقل می‌کردند.<ref name=":0" />(← [[آوارگان پاسگاه مرزی تنومه]]؛ [[آوارگان در پاسگاه مرزی تنومه]])

	نیز نگاه کنید به [[پاسگاه مرزی تنومه]]		نیز نگاه کنید به [[پاسگاه مرزی تنومه]]

	=== [[اردوگاه العماره]] ===		== [[اردوگاه العماره]] ==
	در [[اردوگاه]] نظامی العماره هم اسرای مردمی غیرنظامی نگه‌داری می‌شدند. [[اردوگاه العماره]] سه ساختمان داشت و هرکدام دو طبقه بود. در یکی از ساختمان‌ها افسرها و در دو تای دیگر اسرای عادی اسکان داده شده بودند.(← [[آوارگان اردوگاه العماره]])		در [[اردوگاه]] نظامی العماره هم اسرای مردمی غیرنظامی نگه‌داری می‌شدند. [[اردوگاه العماره]] سه ساختمان داشت و هرکدام دو طبقه بود. در یکی از ساختمان‌ها افسرها و در دو تای دیگر اسرای عادی اسکان داده شده بودند.(← [[آوارگان اردوگاه العماره]])

	نیز نگاه کنید به [[اردوگاه العماره]]		نیز نگاه کنید به [[اردوگاه العماره]]

	=== [[اردوگاه مردمی التاش]] ===		== [[اردوگاه مردمی التاش]] ==
	اردوگاه التاش در 1359 در بیابانی لم‌یزرع واقع در 40 کیلومتری شهر رمادی تأسیس شد. مردم ساکن این [[اردوگاه]] تا قبل از حمله عراق به کویت، کُردهای ایرانی اسیرشده یا پناهنده بودند. این خانواده‌های اسیر در زمینی وسیع و محصور در آلونک‌های خشتی و حلبی خودساخته یا در چادرها به‌سختی زندگی می‌کردند. خرج زندگی‌شان را هم باید خودشان تأمین می‌كردند<ref name=":1">یوسف‌زاده، احمد (1393). هفده سالگی‌ام. تهران: پیام آزادگان،ص.129-130</ref>. نبود [[امکانات]] بهداشتی یکی از مشکلات عدیده این [[اردوگاه]] بود. افرادی که در این اردوگاه‌های مردمی نگه‌داری می‌شدند؛ می‌توانستند روزها برای امرار معاش از [[اردوگاه]] خارج شوند، برای کارگری به شهر رمادی بروند و شب برگردند. کسانی اجازه خروج داشتند که خانواده‌هایشان در [[اردوگاه]] ساکن و گروگان بودند<ref name=":1" /> . با شروع جنگ تحمیلی نیز تعدادی از آوارگان روستاهای مرزی ثلاث باباجانی ایران، که موفق به [[فرار]] نشده بودند، به اردوگاه‌های مردمی مرزی در عراق، که تحت‌نظر [[صلیب سرخ]] جهانی بود، کوچ داده شدند.~~( ← [[آوارگان اردوگاه مردمی التاش]]؛ [[آوارگان در اردوگاه مردمی التاش]])~~		اردوگاه التاش در 1359 در بیابانی لم‌یزرع واقع در 40 کیلومتری شهر رمادی تأسیس شد. مردم ساکن این [[اردوگاه]] تا قبل از حمله عراق به کویت، کُردهای ایرانی اسیرشده یا پناهنده بودند. این خانواده‌های اسیر در زمینی وسیع و محصور در آلونک‌های خشتی و حلبی خودساخته یا در چادرها به‌سختی زندگی می‌کردند. خرج زندگی‌شان را هم باید خودشان تأمین می‌كردند<ref name=":1">یوسف‌زاده، احمد (1393). هفده سالگی‌ام. تهران: پیام آزادگان،ص.129-130</ref>. نبود [[امکانات]] بهداشتی یکی از مشکلات عدیده این [[اردوگاه]] بود. افرادی که در این اردوگاه‌های مردمی نگه‌داری می‌شدند؛ می‌توانستند روزها برای امرار معاش از [[اردوگاه]] خارج شوند، برای کارگری به شهر رمادی بروند و شب برگردند. کسانی اجازه خروج داشتند که خانواده‌هایشان در [[اردوگاه]] ساکن و گروگان بودند<ref name=":1" /> . با شروع جنگ تحمیلی نیز تعدادی از آوارگان روستاهای مرزی ثلاث باباجانی ایران، که موفق به [[فرار]] نشده بودند، به اردوگاه‌های مردمی مرزی در عراق، که تحت‌نظر [[صلیب سرخ]] جهانی بود، کوچ داده شدند.

	~~نیز نگاه کنید به~~ [[~~اردوگاه مردمی التاش~~]]		== زندان الرّشید بغداد ==
			در این زندان امنیتی و سیاسی‌های عراق اسرای عادی آواره و غیرنظامی ایرانی هم نگه‌داری می‌شدند.( ← [[آوارگان زندان الرشید]])

	=== ~~زندان الرّشید بغداد~~ ===		== نیز نگاه کنید به ==
	در این زندان امنیتی و سیاسی‌های عراق اسرای عادی آواره و غیرنظامی ایرانی هم نگه‌داری می‌شدند.( ← [[آوارگان زندان الرشید]])

	~~نیز نگاه کنید به~~ [[زندان الرشید]]		* [[زندان الرشید]]
			* [[اردوگاه مردمی التاش]]
			* [[آوارگان اردوگاه مردمی التاش]]
			* [[آوارگان در اردوگاه مردمی التاش]]

	=== '''كتاب‌شناسی''' ===		=== '''كتاب‌شناسی''' ===

M-jafari در ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۰۷

2023-09-14T16:07:10Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۳۷
خط ۱۸:		خط ۱۸:

	=== [[اردوگاه العماره]] ===		=== [[اردوگاه العماره]] ===
	در [[اردوگاه]] نظامی العماره هم اسرای مردمی غیرنظامی نگه‌داری می‌شدند. اردوگاه العماره سه ساختمان داشت و هرکدام دو طبقه بود. در یکی از ساختمان‌ها افسرها و در دو تای دیگر اسرای عادی اسکان داده شده بودند.(← [[آوارگان اردوگاه العماره]])		در [[اردوگاه]] نظامی العماره هم اسرای مردمی غیرنظامی نگه‌داری می‌شدند. [[اردوگاه العماره]] سه ساختمان داشت و هرکدام دو طبقه بود. در یکی از ساختمان‌ها افسرها و در دو تای دیگر اسرای عادی اسکان داده شده بودند.(← [[آوارگان اردوگاه العماره]])

	نیز نگاه کنید به [[اردوگاه العماره]]		نیز نگاه کنید به [[اردوگاه العماره]]