ادبیات پایداری اسیران جنگ - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Marjan-khanlari: /* کلید واژه ها */

2026-06-18T17:13:21Z

کلید واژه ها

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۲۰:۴۳
خط ۱۷:		خط ۱۷:

	== چکیده ==		== چکیده ==
	با وقوع جنگ و پیامدهای گوناگون بعد از آن، ادبیاتی به نام ادبیات پایداری رواج می یابد که سعی در گزارش لحظه به لحظه از حوادث جنگ دارد تا کسانی که نتوانستند در جنگ حضور یابند و از نزدیک قساوت وجنایات دشمن را نظاره گر باشند، حداقل بتوانند گوشه ای از آن وقایع را با گوش بشنوند و یا با چشم بخوانند. ادبیات پایداری، نوعی ادبیات است که به بیان وقایعی می پردازد که تاریخ هر کشوری را با مشکلات و فجایع سنگینی رو به رو ساخته است، ادبیاتی که چهره ی رذل و مهیب دشمن را برای تمام جهان جلوه گر می سازد. ادبیاتی که در هر سرزمینی، روایتگر تمامی [[مقاومت]] ها و از خودگذشتگی دلاورترین مردمان است؛ مردمان غیوری که دفاع از وطن، جان و مال و ناموس را از واجبات الهی می دانند. ایران در یک چشم برهم زدنی و ناخواسته وارد بزرگ ترین و مخرب ترین جنگ خانمان سوز جهان شد. کشوری مسلمان که در آن دوران نیز، سخت ترین تحریم های جهانی علیه آن صورت گرفته بود و از نظر دسترسی به ابزارهای جنگی، نمی توانست به مجهزی دولت عراق، آن هم تنها و به خاطر حمایت های ابزاری و همه جانبه ی ابرقدرت های جهان باشد. در پژوهش حاضر، ضمن ارائه ی تمامی تعاریف پیرامون ادبیات پایداری، به بررسی و طبقه بندی جلوه های پایداری در کتاب [[پایی که جا ماند\|پایی که جاماند]] از سیدناصر حسینی پور می پردازیم. تمامی مطالعات حاکی از آن است که واقعی ترین گزارش و توصیفات از دوران جنگ و بعد از آن در این کتاب تدوین شده است. این اطلاعات مفید و موثق تنها به خاطر حضور حقیقی شخص سیدناصر حسینی پور در جبهه و دوران سخت اسارت است. او که تمام تلاش و توان خود را برای ثبت این خاطرات به صورت رمزنوشته و آن هم به طور پنهانی و با مخفی کردن در لوله عصایش بکار می گیرد، سرانجام در شهریور 1369، در [[بیمارستان]] 17تَموز تمامی آن رمزنوشته ها را در دفترچه ی کوچک بیست و سه برگی می نویسد و با پنهان کردن آن در بین بانداژ پای مجروحش به ایران می آورد و در نهایت با تدوین کتابی به ارزشمندی کتاب [[پایی که جا ماند\|پایی که جاماند]]، آن را به نگهبان [[اردوگاه تکریت 16\|اردوگاه16 تکریت]]، وَلید فُرحان که در طول اسارت ~~سخت ترین~~ [[شکنجه\|شکنجه‌]]<nowiki/>ها را در مورد او بکار گرفته است، تقدیم می کند. نتایج حاصل از این پژوهش، نشان می دهد که سید ناصر چون دوربین فیلمبرداری تمام حوادث را ضبط و به ذهنش می سپارد و سپس در کتابش به گزارش و توصیف آن ها می پردازد. وظیفه ی دیده بانی در او چنان نهادینه شده است که حتی در موقع [[اسارت در جنگ تحمیلی عراق علیه ایران\|اسارت]] نیز دست از وظیفه ی خود بر نمی دارد.		با وقوع [[جنگ تحمیلی عراق علیه ایران\|جنگ]] و پیامدهای گوناگون بعد از آن، ادبیاتی به نام ادبیات پایداری رواج می یابد که سعی در گزارش لحظه به لحظه از حوادث جنگ دارد تا کسانی که نتوانستند در جنگ حضور یابند و از نزدیک قساوت وجنایات دشمن را نظاره گر باشند، حداقل بتوانند گوشه ای از آن وقایع را با گوش بشنوند و یا با چشم بخوانند. ادبیات پایداری، نوعی ادبیات است که به بیان وقایعی می پردازد که تاریخ هر کشوری را با مشکلات و فجایع سنگینی رو به رو ساخته است، ادبیاتی که چهره ی رذل و مهیب دشمن را برای تمام جهان جلوه گر می سازد. ادبیاتی که در هر سرزمینی، روایتگر تمامی [[مقاومت]] ها و از خودگذشتگی دلاورترین مردمان است؛ مردمان غیوری که دفاع از وطن، جان و مال و ناموس را از واجبات الهی می دانند. ایران در یک چشم برهم زدنی و ناخواسته وارد بزرگ ترین و مخرب ترین جنگ خانمان سوز جهان شد. کشوری مسلمان که در آن دوران نیز، سخت ترین تحریم های جهانی علیه آن صورت گرفته بود و از نظر دسترسی به ابزارهای جنگی، نمی توانست به مجهزی دولت عراق، آن هم تنها و به خاطر حمایت های ابزاری و همه جانبه ی ابرقدرت های جهان باشد. در پژوهش حاضر، ضمن ارائه ی تمامی تعاریف پیرامون ادبیات پایداری، به بررسی و طبقه بندی جلوه های پایداری در کتاب [[پایی که جا ماند\|پایی که جاماند]] از سیدناصر حسینی پور می پردازیم. تمامی مطالعات حاکی از آن است که واقعی ترین گزارش و توصیفات از دوران جنگ و بعد از آن در این کتاب تدوین شده است. این اطلاعات مفید و موثق تنها به خاطر حضور حقیقی شخص سیدناصر حسینی پور در جبهه و دوران سخت [[اسارت در جنگ تحمیلی عراق علیه ایران\|اسارت]] است. او که تمام تلاش و توان خود را برای ثبت این خاطرات به صورت رمزنوشته و آن هم به طور پنهانی و با مخفی کردن در لوله عصایش بکار می گیرد، سرانجام در شهریور 1369، در [[بیمارستان]] 17تَموز تمامی آن رمزنوشته ها را در دفترچه ی کوچک بیست و سه برگی می نویسد و با پنهان کردن آن در بین بانداژ پای مجروحش به ایران می آورد و در نهایت با تدوین کتابی به ارزشمندی کتاب [[پایی که جا ماند\|پایی که جاماند]]، آن را به نگهبان [[اردوگاه تکریت 16\|اردوگاه16 تکریت]]، وَلید فُرحان که در طول [[اسارت در جنگ تحمیلی عراق علیه ایران\|اسارت]] سخت‌ترین [[شکنجه\|شکنجه‌]]<nowiki/>ها را در مورد او بکار گرفته است، تقدیم می کند. نتایج حاصل از این پژوهش، نشان می دهد که سید ناصر چون دوربین فیلمبرداری تمام حوادث را ضبط و به ذهنش می سپارد و سپس در کتابش به گزارش و توصیف آن ها می پردازد. وظیفه ی دیده بانی در او چنان نهادینه شده است که حتی در موقع [[اسارت در جنگ تحمیلی عراق علیه ایران\|اسارت]] نیز دست از وظیفه ی خود بر نمی دارد.

	== ~~کلید واژه ها~~ ==		== کلیدواژه‌ها ==
	ادبیات پایداری؛ [[پایی که جا ماند]]؛ سید ناصر حسینی پور؛ دفاع مقدس؛ ادبیات جنگ		ادبیات پایداری؛ [[پایی که جا ماند]]؛ سید ناصر حسینی پور؛ دفاع مقدس؛ ادبیات جنگ

Marjan-khanlari: /* کلید واژه ها */

2026-05-27T15:52:34Z

کلید واژه ها

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۹:۲۲
خط ۱:		خط ۱:
	پایان‌نامه‌ای درباره ادبیات پایداری [[اسیران جنگ]] است که توسط فریده دهقان در مقطع کارشناسی ارشد رشته زبان و ادبیات ~~فارسی، ادبیات پایداری~~ در دانشگاه شاهد انجام و در سال 1400 دفاع شده است.		پایان‌نامه‌ای درباره ادبیات پایداری [[اسیران جنگ]] است که توسط فریده دهقان در مقطع کارشناسی ارشد رشته زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه شاهد انجام و در سال 1400 دفاع شده است.

	== فراداده پایان‌نامه ==		== فراداده پایان‌نامه ==
خط ۱۷:		خط ۱۷:

	== چکیده ==		== چکیده ==
	با وقوع جنگ و پیامدهای گوناگون بعد از آن، ادبیاتی به نام ادبیات پایداری رواج می یابد که سعی در گزارش لحظه به لحظه از حوادث جنگ دارد تا کسانی که نتوانستند در جنگ حضور یابند و از نزدیک قساوت وجنایات دشمن را نظاره گر باشند، حداقل بتوانند گوشه ای از آن وقایع را با گوش بشنوند و یا با چشم بخوانند. ادبیات پایداری، نوعی ادبیات است که به بیان وقایعی می پردازد که تاریخ هر کشوری را با مشکلات ~~وفجایع~~ سنگینی رو به رو ساخته است، ادبیاتی که چهره ی رذل و مهیب دشمن را برای تمام جهان جلوه گر می سازد. ادبیاتی که در هر سرزمینی، روایتگر تمامی [[مقاومت]] ها و از خودگذشتگی دلاورترین مردمان است؛ مردمان غیوری که دفاع از وطن، جان و مال و ناموس را از واجبات الهی می دانند. ایران در یک چشم برهم زدنی و ناخواسته وارد بزرگ ترین و مخرب ترین جنگ خانمان سوز جهان شد. کشوری مسلمان که در آن دوران نیز، سخت ترین تحریم های جهانی علیه آن صورت گرفته بود و از نظر دسترسی به ابزارهای جنگی، نمی توانست به مجهزی دولت عراق، آن هم تنها و به خاطر حمایت های ابزاری و همه جانبه ی ابرقدرت های جهان باشد. در پژوهش حاضر، ضمن ارائه ی تمامی تعاریف پیرامون ادبیات پایداری، به بررسی و طبقه بندی جلوه های پایداری در کتاب [[پایی که جا ماند\|پایی که جاماند]] از سیدناصر حسینی پور می پردازیم. تمامی مطالعات حاکی از آن است که واقعی ترین گزارش و توصیفات از دوران جنگ و بعد از آن در این کتاب تدوین شده است. این اطلاعات مفید و موثق تنها به خاطر حضور حقیقی شخص سیدناصر حسینی پور در جبهه و دوران سخت اسارت است. او که تمام تلاش و توان خود را برای ثبت این خاطرات به صورت رمزنوشته و آن هم به طور پنهانی و با مخفی کردن در لوله عصایش بکار می گیرد، سرانجام در شهریور 1369، در [[بیمارستان]] 17تَموز تمامی آن رمزنوشته ها را در دفترچه ی کوچک بیست و سه برگی می نویسد و با پنهان کردن آن در بین بانداژ پای مجروحش به ایران می آورد و در نهایت با تدوین کتابی به ارزشمندی کتاب [[پایی که جا ماند\|پایی که جاماند]]، آن را به نگهبان [[اردوگاه تکریت 16\|اردوگاه16 تکریت]]، وَلید فُرحان که در طول اسارت سخت ترین [[شکنجه]]<nowiki/>ها را در مورد او بکار گرفته است، تقدیم می کند. نتایج حاصل از این پژوهش، نشان می دهد که سید ناصر چون دوربین فیلمبرداری تمام حوادث را ضبط و به ذهنش می سپارد و سپس در کتابش به گزارش و توصیف آن ها می پردازد. وظیفه ی دیده بانی در او چنان نهادینه شده است که حتی در موقع اسارت نیز دست از وظیفه ی خود بر نمی دارد.		با وقوع جنگ و پیامدهای گوناگون بعد از آن، ادبیاتی به نام ادبیات پایداری رواج می یابد که سعی در گزارش لحظه به لحظه از حوادث جنگ دارد تا کسانی که نتوانستند در جنگ حضور یابند و از نزدیک قساوت وجنایات دشمن را نظاره گر باشند، حداقل بتوانند گوشه ای از آن وقایع را با گوش بشنوند و یا با چشم بخوانند. ادبیات پایداری، نوعی ادبیات است که به بیان وقایعی می پردازد که تاریخ هر کشوری را با مشکلات و فجایع سنگینی رو به رو ساخته است، ادبیاتی که چهره ی رذل و مهیب دشمن را برای تمام جهان جلوه گر می سازد. ادبیاتی که در هر سرزمینی، روایتگر تمامی [[مقاومت]] ها و از خودگذشتگی دلاورترین مردمان است؛ مردمان غیوری که دفاع از وطن، جان و مال و ناموس را از واجبات الهی می دانند. ایران در یک چشم برهم زدنی و ناخواسته وارد بزرگ ترین و مخرب ترین جنگ خانمان سوز جهان شد. کشوری مسلمان که در آن دوران نیز، سخت ترین تحریم های جهانی علیه آن صورت گرفته بود و از نظر دسترسی به ابزارهای جنگی، نمی توانست به مجهزی دولت عراق، آن هم تنها و به خاطر حمایت های ابزاری و همه جانبه ی ابرقدرت های جهان باشد. در پژوهش حاضر، ضمن ارائه ی تمامی تعاریف پیرامون ادبیات پایداری، به بررسی و طبقه بندی جلوه های پایداری در کتاب [[پایی که جا ماند\|پایی که جاماند]] از سیدناصر حسینی پور می پردازیم. تمامی مطالعات حاکی از آن است که واقعی ترین گزارش و توصیفات از دوران جنگ و بعد از آن در این کتاب تدوین شده است. این اطلاعات مفید و موثق تنها به خاطر حضور حقیقی شخص سیدناصر حسینی پور در جبهه و دوران سخت اسارت است. او که تمام تلاش و توان خود را برای ثبت این خاطرات به صورت رمزنوشته و آن هم به طور پنهانی و با مخفی کردن در لوله عصایش بکار می گیرد، سرانجام در شهریور 1369، در [[بیمارستان]] 17تَموز تمامی آن رمزنوشته ها را در دفترچه ی کوچک بیست و سه برگی می نویسد و با پنهان کردن آن در بین بانداژ پای مجروحش به ایران می آورد و در نهایت با تدوین کتابی به ارزشمندی کتاب [[پایی که جا ماند\|پایی که جاماند]]، آن را به نگهبان [[اردوگاه تکریت 16\|اردوگاه16 تکریت]]، وَلید فُرحان که در طول اسارت سخت ترین [[شکنجه\|شکنجه‌]]<nowiki/>ها را در مورد او بکار گرفته است، تقدیم می کند. نتایج حاصل از این پژوهش، نشان می دهد که سید ناصر چون دوربین فیلمبرداری تمام حوادث را ضبط و به ذهنش می سپارد و سپس در کتابش به گزارش و توصیف آن ها می پردازد. وظیفه ی دیده بانی در او چنان نهادینه شده است که حتی در موقع [[اسارت در جنگ تحمیلی عراق علیه ایران\|اسارت]] نیز دست از وظیفه ی خود بر نمی دارد.

	== کلید واژه ها ==		== کلید واژه ها ==

Marjan-khanlari: /* فراداده پایان‌نامه */

2025-11-21T15:54:49Z

فراداده پایان‌نامه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۲۴
خط ۲:		خط ۲:

	== فراداده پایان‌نامه ==		== فراداده پایان‌نامه ==
	'''عنوان پایان‌[[نامه]]''': بررسی جلوه های پایداری درکتاب ~~«پایی~~ که ~~جاماند»~~ از سیدناصر حسینی پور		'''عنوان پایان‌[[نامه]]''': بررسی جلوه های پایداری درکتاب «[[پایی که جا ماند\|پایی که جاماند]]» از سیدناصر حسینی پور

	'''پدید آور''': فریده دهقان		'''پدید آور''': فریده دهقان
خط ۱۷:		خط ۱۷:

	== چکیده ==		== چکیده ==
	با وقوع جنگ و پیامدهای گوناگون بعد از آن، ادبیاتی به نام ادبیات پایداری رواج می یابد که سعی در گزارش لحظه به لحظه از حوادث جنگ دارد تا کسانی که نتوانستند در جنگ حضور یابند و از نزدیک قساوت وجنایات دشمن را نظاره گر باشند، حداقل بتوانند گوشه ای از آن وقایع را با گوش بشنوند و یا با چشم بخوانند. ادبیات پایداری، نوعی ادبیات است که به بیان وقایعی می پردازد که تاریخ هر کشوری را با مشکلات وفجایع سنگینی رو به رو ساخته است، ادبیاتی که چهره ی رذل و مهیب دشمن را برای تمام جهان جلوه گر می سازد. ادبیاتی که در هر سرزمینی، روایتگر تمامی [[مقاومت]] ها و از خودگذشتگی دلاورترین مردمان است؛ مردمان غیوری که دفاع از وطن، جان و مال و ناموس را از واجبات الهی می دانند. ایران در یک چشم برهم زدنی و ناخواسته وارد بزرگ ترین و مخرب ترین جنگ خانمان سوز جهان شد. کشوری مسلمان که در آن دوران نیز، سخت ترین تحریم های جهانی علیه آن صورت گرفته بود و از نظر دسترسی به ابزارهای جنگی، نمی توانست به مجهزی دولت عراق، آن هم تنها و به خاطر حمایت های ابزاری و همه جانبه ی ابرقدرت های جهان باشد. در پژوهش حاضر، ضمن ارائه ی تمامی تعاریف پیرامون ادبیات پایداری، به بررسی و طبقه بندی جلوه های پایداری در کتاب پایی که جاماند از سیدناصر حسینی پور می پردازیم. تمامی مطالعات حاکی از آن است که واقعی ترین گزارش و توصیفات از دوران جنگ و بعد از آن در این کتاب تدوین شده است. این اطلاعات مفید و موثق تنها به خاطر حضور حقیقی شخص سیدناصر حسینی پور در جبهه و دوران سخت اسارت است. او که تمام تلاش و توان خود را برای ثبت این خاطرات به صورت رمزنوشته و آن هم به طور پنهانی و با مخفی کردن در لوله عصایش بکار می گیرد، سرانجام در شهریور 1369، در [[بیمارستان]] 17تَموز تمامی آن رمزنوشته ها را در دفترچه ی کوچک بیست و سه برگی می نویسد و با پنهان کردن آن در بین بانداژ پای مجروحش به ایران می آورد و در نهایت با تدوین کتابی به ارزشمندی کتاب پایی که ~~جاماند،~~ آن را به نگهبان اردوگاه16 ~~تکریت،~~ وَلید فُرحان که در طول اسارت سخت ترین [[شکنجه]] ها را در مورد او بکار گرفته است، تقدیم می کند. نتایج حاصل از این پژوهش، نشان می دهد که سید ناصر چون دوربین فیلمبرداری تمام حوادث را ضبط و به ذهنش می سپارد و سپس در کتابش به گزارش و توصیف آن ها می پردازد. وظیفه ی دیده بانی در او چنان نهادینه شده است که حتی در موقع اسارت نیز دست از وظیفه ی خود بر نمی دارد.		با وقوع جنگ و پیامدهای گوناگون بعد از آن، ادبیاتی به نام ادبیات پایداری رواج می یابد که سعی در گزارش لحظه به لحظه از حوادث جنگ دارد تا کسانی که نتوانستند در جنگ حضور یابند و از نزدیک قساوت وجنایات دشمن را نظاره گر باشند، حداقل بتوانند گوشه ای از آن وقایع را با گوش بشنوند و یا با چشم بخوانند. ادبیات پایداری، نوعی ادبیات است که به بیان وقایعی می پردازد که تاریخ هر کشوری را با مشکلات وفجایع سنگینی رو به رو ساخته است، ادبیاتی که چهره ی رذل و مهیب دشمن را برای تمام جهان جلوه گر می سازد. ادبیاتی که در هر سرزمینی، روایتگر تمامی [[مقاومت]] ها و از خودگذشتگی دلاورترین مردمان است؛ مردمان غیوری که دفاع از وطن، جان و مال و ناموس را از واجبات الهی می دانند. ایران در یک چشم برهم زدنی و ناخواسته وارد بزرگ ترین و مخرب ترین جنگ خانمان سوز جهان شد. کشوری مسلمان که در آن دوران نیز، سخت ترین تحریم های جهانی علیه آن صورت گرفته بود و از نظر دسترسی به ابزارهای جنگی، نمی توانست به مجهزی دولت عراق، آن هم تنها و به خاطر حمایت های ابزاری و همه جانبه ی ابرقدرت های جهان باشد. در پژوهش حاضر، ضمن ارائه ی تمامی تعاریف پیرامون ادبیات پایداری، به بررسی و طبقه بندی جلوه های پایداری در کتاب [[پایی که جا ماند\|پایی که جاماند]] از سیدناصر حسینی پور می پردازیم. تمامی مطالعات حاکی از آن است که واقعی ترین گزارش و توصیفات از دوران جنگ و بعد از آن در این کتاب تدوین شده است. این اطلاعات مفید و موثق تنها به خاطر حضور حقیقی شخص سیدناصر حسینی پور در جبهه و دوران سخت اسارت است. او که تمام تلاش و توان خود را برای ثبت این خاطرات به صورت رمزنوشته و آن هم به طور پنهانی و با مخفی کردن در لوله عصایش بکار می گیرد، سرانجام در شهریور 1369، در [[بیمارستان]] 17تَموز تمامی آن رمزنوشته ها را در دفترچه ی کوچک بیست و سه برگی می نویسد و با پنهان کردن آن در بین بانداژ پای مجروحش به ایران می آورد و در نهایت با تدوین کتابی به ارزشمندی کتاب [[پایی که جا ماند\|پایی که جاماند]]، آن را به نگهبان [[اردوگاه تکریت 16\|اردوگاه16 تکریت]]، وَلید فُرحان که در طول اسارت سخت ترین [[شکنجه]]<nowiki/>ها را در مورد او بکار گرفته است، تقدیم می کند. نتایج حاصل از این پژوهش، نشان می دهد که سید ناصر چون دوربین فیلمبرداری تمام حوادث را ضبط و به ذهنش می سپارد و سپس در کتابش به گزارش و توصیف آن ها می پردازد. وظیفه ی دیده بانی در او چنان نهادینه شده است که حتی در موقع اسارت نیز دست از وظیفه ی خود بر نمی دارد.

	== کلید واژه ها ==		== کلید واژه ها ==

Marjan-khanlari در ‏۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۲۱

2025-07-19T16:21:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۵۱
خط ۱:		خط ۱:
	~~پایان [[نامه]] ای~~ درباره ادبیات پایداری [[اسیران جنگ]] است که توسط فریده دهقان در مقطع کارشناسی ارشد رشته زبان و ادبیات فارسی، ادبیات پایداری در دانشگاه شاهد انجام و در سال 1400 دفاع شده است.		پایان‌نامه‌ای درباره ادبیات پایداری [[اسیران جنگ]] است که توسط فریده دهقان در مقطع کارشناسی ارشد رشته زبان و ادبیات فارسی، ادبیات پایداری در دانشگاه شاهد انجام و در سال 1400 دفاع شده است.

	== فراداده ~~پایان نامه~~ ==		== فراداده پایان‌نامه ==
	'''عنوان ~~پایان~~ نامه''': بررسی جلوه های پایداری درکتاب «پایی که جاماند» از سیدناصر حسینی پور		'''عنوان پایان‌[[نامه]]''': بررسی جلوه های پایداری درکتاب «پایی که جاماند» از سیدناصر حسینی پور

	'''پدید آور''': فریده دهقان		'''پدید آور''': فریده دهقان
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	'''نوع فایل''': pdf		'''نوع فایل''': pdf

	'''نوع ماده''': ~~پایان نامه~~ کارشناسی ارشد		'''نوع ماده''': پایان‌نامه کارشناسی ارشد

	== چکیده ==		== چکیده ==
خط ۲۰:		خط ۲۰:

	== کلید واژه ها ==		== کلید واژه ها ==
	ادبیات پایداری؛ پایی که جا ~~ماند؛~~ سید ناصر حسینی پور؛ دفاع مقدس؛ ادبیات جنگ		ادبیات پایداری؛ [[پایی که جا ماند]]؛ سید ناصر حسینی پور؛ دفاع مقدس؛ ادبیات جنگ

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
خط ۲۸:		خط ۲۸:

	== پیوند به بیرون ==		== پیوند به بیرون ==
	پیوند به تمام متن ~~پایان نامه<nowiki/>~~https://ganj.irandoc.ac.ir/#/articles/0048c6954d006f0f87b22106e6518a4e		پیوند به تمام متن پایان‌نامه https://ganj.irandoc.ac.ir/#/articles/0048c6954d006f0f87b22106e6518a4e
	[[رده:~~پایان نامه~~]]		[[رده:پایان‌نامه]]

Marjan-khanlari در ‏۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۰۸

2025-07-19T14:08:34Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۳۸
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	== پیوند به بیرون ==		== پیوند به بیرون ==
	پیوند به تمام متن پایان نامه<nowiki/>https://ganj.irandoc.ac.ir/#/articles/0048c6954d006f0f87b22106e6518a4e		پیوند به تمام متن پایان نامه<nowiki/>https://ganj.irandoc.ac.ir/#/articles/0048c6954d006f0f87b22106e6518a4e
			[[رده:پایان نامه]]
	[[رده:~~ادبیات در اسارت]]~~
	~~[[رده:کتاب~~]]

Marjan-khanlari: صفحه‌ای تازه حاوی «پایان نامه ای درباره ادبیات پایداری اسیران جنگ است که توسط فریده دهقان در مقطع کارشناسی ارشد رشته زبان و ادبیات فارسی، ادبیات پایداری در دانشگاه شاهد انجام و در سال 1400 دفاع شده است. == فراداده پایان نامه == '''عنوان پایان نامه''': بررسی جلوه های...» ایجاد کرد

2024-07-17T09:48:35Z

صفحه‌ای تازه حاوی «پایان نامه ای درباره ادبیات پایداری اسیران جنگ است که توسط فریده دهقان در مقطع کارشناسی ارشد رشته زبان و ادبیات فارسی، ادبیات پایداری در دانشگاه شاهد انجام و در سال 1400 دفاع شده است. == فراداده پایان نامه == '''عنوان پایان نامه''': بررسی جلوه های...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

پایان [[نامه]] ای درباره ادبیات پایداری [[اسیران جنگ]] است که توسط فریده دهقان در مقطع کارشناسی ارشد رشته زبان و ادبیات فارسی، ادبیات پایداری در دانشگاه شاهد انجام و در سال 1400 دفاع شده است.

== فراداده پایان نامه ==
'''عنوان پایان نامه''': بررسی جلوه های پایداری درکتاب «پایی که جاماند» از سیدناصر حسینی پور

'''پدید آور''': فریده دهقان

'''سال نشر''': 1400

'''نام سازمان''': دانشگاه شاهد، دانشکده علوم انسانی

'''رشته تحصیلی''': زبان و ادبیات فارسی، ادبیات پایداری

'''نوع فایل''': pdf

'''نوع ماده''': پایان نامه کارشناسی ارشد

== چکیده ==
با وقوع جنگ و پیامدهای گوناگون بعد از آن، ادبیاتی به نام ادبیات پایداری رواج می یابد که سعی در گزارش لحظه به لحظه از حوادث جنگ دارد تا کسانی که نتوانستند در جنگ حضور یابند و از نزدیک قساوت وجنایات دشمن را نظاره گر باشند، حداقل بتوانند گوشه ای از آن وقایع را با گوش بشنوند و یا با چشم بخوانند. ادبیات پایداری، نوعی ادبیات است که به بیان وقایعی می پردازد که تاریخ هر کشوری را با مشکلات وفجایع سنگینی رو به رو ساخته است، ادبیاتی که چهره ی رذل و مهیب دشمن را برای تمام جهان جلوه گر می سازد. ادبیاتی که در هر سرزمینی، روایتگر تمامی [[مقاومت]] ها و از خودگذشتگی دلاورترین مردمان است؛ مردمان غیوری که دفاع از وطن، جان و مال و ناموس را از واجبات الهی می دانند. ایران در یک چشم برهم زدنی و ناخواسته وارد بزرگ ترین و مخرب ترین جنگ خانمان سوز جهان شد. کشوری مسلمان که در آن دوران نیز، سخت ترین تحریم های جهانی علیه آن صورت گرفته بود و از نظر دسترسی به ابزارهای جنگی، نمی توانست به مجهزی دولت عراق، آن هم تنها و به خاطر حمایت های ابزاری و همه جانبه ی ابرقدرت های جهان باشد. در پژوهش حاضر، ضمن ارائه ی تمامی تعاریف پیرامون ادبیات پایداری، به بررسی و طبقه بندی جلوه های پایداری در کتاب پایی که جاماند از سیدناصر حسینی پور می پردازیم. تمامی مطالعات حاکی از آن است که واقعی ترین گزارش و توصیفات از دوران جنگ و بعد از آن در این کتاب تدوین شده است. این اطلاعات مفید و موثق تنها به خاطر حضور حقیقی شخص سیدناصر حسینی پور در جبهه و دوران سخت اسارت است. او که تمام تلاش و توان خود را برای ثبت این خاطرات به صورت رمزنوشته و آن هم به طور پنهانی و با مخفی کردن در لوله عصایش بکار می گیرد، سرانجام در شهریور 1369، در [[بیمارستان]] 17تَموز تمامی آن رمزنوشته ها را در دفترچه ی کوچک بیست و سه برگی می نویسد و با پنهان کردن آن در بین بانداژ پای مجروحش به ایران می آورد و در نهایت با تدوین کتابی به ارزشمندی کتاب پایی که جاماند، آن را به نگهبان اردوگاه16 تکریت، وَلید فُرحان که در طول اسارت سخت ترین [[شکنجه]] ها را در مورد او بکار گرفته است، تقدیم می کند. نتایج حاصل از این پژوهش، نشان می دهد که سید ناصر چون دوربین فیلمبرداری تمام حوادث را ضبط و به ذهنش می سپارد و سپس در کتابش به گزارش و توصیف آن ها می پردازد. وظیفه ی دیده بانی در او چنان نهادینه شده است که حتی در موقع اسارت نیز دست از وظیفه ی خود بر نمی دارد.

== کلید واژه ها ==
ادبیات پایداری؛ پایی که جا ماند؛ سید ناصر حسینی پور؛ دفاع مقدس؛ ادبیات جنگ

== نیز نگاه کنید به ==

* [[ادبیات اسارت در جنگ]]
* [[پایی که جا ماند]]

== پیوند به بیرون ==
پیوند به تمام متن پایان نامه<nowiki/>https://ganj.irandoc.ac.ir/#/articles/0048c6954d006f0f87b22106e6518a4e

[[رده:ادبیات در اسارت]]
[[رده:کتاب]]