اردوگاه بعقوبه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Marjan-khanlari در ‏۲۵ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۲۸

2025-05-25T10:28:29Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۵۸
خط ۱:		خط ۱:
	~~===~~ یكی از اردوگاه‌های نگه‌داری اسرای ایرانی در عراق. ~~===~~		'''یكی از اردوگاه‌های نگه‌داری اسرای ایرانی در عراق.'''
	اردوگاه 18 بعقوبه یکی از اردوگاه‌های اسرای مفقودین ایرانی بود که در 1367 در یکی از استان‌های شرقی عراق، به نام دیالی به مرکزیت شهر بعقوبه و در پادگانی نظامی به نام العباس تأسیس شد. این [[اردوگاه]] در 59 کیلومتری بغداد واقع شده بود و حدوداً 17 هزار کیلومتر مساحت داشت و اطرافش را سیم‌خاردار کشیده بودند<ref name=":0">خاجی، علی (1391). شرح قفص. تهران: [https://www.mfpa.ir پیام آزادگان].</ref>.
			اردوگاه 18 بعقوبه یکی از اردوگاه‌های اسرای مفقودین ایرانی بود که در 1367 در یکی از استان‌های شرقی عراق، به نام دیالی به مرکزیت شهر بعقوبه و در پادگانی نظامی به نام العباس تأسیس شد. این [[اردوگاه]] در 59 کیلومتری بغداد واقع شده بود و حدوداً 17 هزار کیلومتر مساحت داشت و اطرافش را سیم‌خاردار کشیده بودند<ref name=":0">خاجی، علی (1391). [[شرح قفس(کتاب)\|شرح قفص]]. تهران: [https://www.mfpa.ir پیام آزادگان]،</ref>.

	اردوگاه بعقوبه ازلحاظ آب‌وهوایی در منطقه گرم و خشک قرار داشت که تابستان‌های آن به‌شدت گرم و زمستان‌هایش سرد و استخوان‌سوز بود.		اردوگاه بعقوبه ازلحاظ آب‌وهوایی در منطقه گرم و خشک قرار داشت که تابستان‌های آن به‌شدت گرم و زمستان‌هایش سرد و استخوان‌سوز بود.

	== وضعیت ظاهری ==		== وضعیت ظاهری ==
	این [[اردوگاه]]، از سه قسمت اصلی، ملحق، قلعه تشکیل شده بود که بین آنها سیم‌خاردار قرار داشت و اسرا نمی‌توانستند در بین این سه قسمت تردد داشته باشند. دورتادور [[اردوگاه]]، به‌وسیله یک‌سری دیوار بتونی و پس از آن، مجموعه‌ای از سیم‌خاردار حلقوی احاطه شده بود. فاصله آنها با دیوار حدود 8 متر و عرض تقریبی سیم‌خاردار حدود 6 متر بود<ref name=":0" />. در این [[اردوگاه]] پنج آسایشگاه وجود داشت که سه تا از آنها بزرگ و دو تای دیگر کوچک بود. آسایشگاه‌های بزرگ، تعداد 1100 نفر اسیر و آسایشگاه‌های کوچک حدود 500 الی 600 نفر را در خود جای می‌داد<ref name=":1">~~ستاری ،بهمن~~ (1395). مصاحبه</ref>.		این [[اردوگاه]]، از سه قسمت اصلی، ملحق، قلعه تشکیل شده بود که بین آنها سیم‌خاردار قرار داشت و اسرا نمی‌توانستند در بین این سه قسمت تردد داشته باشند. دورتادور [[اردوگاه]]، به‌وسیله یک‌سری دیوار بتونی و پس از آن، مجموعه‌ای از سیم‌خاردار حلقوی احاطه شده بود. فاصله آنها با دیوار حدود 8 متر و عرض تقریبی سیم‌خاردار حدود 6 متر بود<ref name=":0" />. در این [[اردوگاه]] پنج آسایشگاه وجود داشت که سه تا از آنها بزرگ و دو تای دیگر کوچک بود. آسایشگاه‌های بزرگ، تعداد 1100 نفر اسیر و آسایشگاه‌های کوچک حدود 500 الی 600 نفر را در خود جای می‌داد<ref name=":1">ستاری، بهمن(1395). مصاحبه</ref>.

	=== قسمت اصلی ===		=== قسمت اصلی ===
خط ۱۹:		خط ۲۰:
	آسایشگاه اصلی برای تهویه پنجره، پنکه سقفی و هواکش نداشت. دیوارها هم فلزی بود؛ بنابراین اسرا جهت تهویه آسایشگاه‌های اصلی درهای بزرگ ورودی را باز می‌گذاشتند<ref name=":1" />اما هر آسایشگاه ملحق، دارای 5 و 6 پنجره بود که در یک طرف و رو به محوطه اردوگاه قرار داشت<ref name=":0" />. ازآنجاکه این [[اردوگاه]] نظامی بود، کف‌سازی آن از بتن بود و اسرا برای مفروش کردن آن از پتوهایی که در اختیارشان گذاشته بودند، استفاده می‌کردند.<ref name=":0" /> آشپزخانه در سمت چپ آسایشگاه 5 واقع شده بود و غذای همه قسمت‌های [[اردوگاه]] در آن به‌وسیله اسرای ایرانی تهیه می‌شد. آشپزخانه نیز به‌صورت آسایشگاه‌های ازپیش‌ساخته، فاقد پنجره و دارای سه در سقفی، مانند سقف آسایشگاه‌ها و شیب‌دار بوده است<ref name=":0" />.		آسایشگاه اصلی برای تهویه پنجره، پنکه سقفی و هواکش نداشت. دیوارها هم فلزی بود؛ بنابراین اسرا جهت تهویه آسایشگاه‌های اصلی درهای بزرگ ورودی را باز می‌گذاشتند<ref name=":1" />اما هر آسایشگاه ملحق، دارای 5 و 6 پنجره بود که در یک طرف و رو به محوطه اردوگاه قرار داشت<ref name=":0" />. ازآنجاکه این [[اردوگاه]] نظامی بود، کف‌سازی آن از بتن بود و اسرا برای مفروش کردن آن از پتوهایی که در اختیارشان گذاشته بودند، استفاده می‌کردند.<ref name=":0" /> آشپزخانه در سمت چپ آسایشگاه 5 واقع شده بود و غذای همه قسمت‌های [[اردوگاه]] در آن به‌وسیله اسرای ایرانی تهیه می‌شد. آشپزخانه نیز به‌صورت آسایشگاه‌های ازپیش‌ساخته، فاقد پنجره و دارای سه در سقفی، مانند سقف آسایشگاه‌ها و شیب‌دار بوده است<ref name=":0" />.

	در ابتدای ورود اسرا، سرویس بهداشتی در آسایشگاه وجود نداشت؛ بنابراین اسرا به‌اجبار از قسمتی در آسایشگاه به‌عنوان دستشویی([[توالت]]) استفاده می‌کردند‌. البته هر آسایشگاهی 5-6 [[توالت]] جداگانه در خارج از محیط آسایشگاه ‌داشت. نبود [[آب]] در دستشویی امری عادی بود و بعضی از دستشویی‌ها‌ حتی در نداشتند و از پتو به‌جای در ‌استفاده ‌می‌شد.<ref name=":1" />در مقابل جاده‌ای که آسایشگاه‌های 1، 2، 3 را از 4 و 5 جدا کرد بود، توالت‌های آسایشگاه 1 و 2 واقع شده بود. فاصله آسایشگاه‌های 1، 2، 3 از یکدیگر تقریباً 20 متر و فاصله آسایشگاه‌های 4 و 5 حدود 50 متر بود. البته برای هر بند ملحق نیز توالت جداگانه‌ای وجود داشت. دیواره اینها سیمانی و به رنگ سفید و از سایر توالت‌هایی که در آسایشگاه‌های قبلی وجود داشت، سالم‌تر بود<ref>رحمانیان، عبدالمجید (1388). تنفس ممنوع. تهران: [https://www.mfpa.ir پیام آزادگان]،ص.210.</ref>.همچنین در قسمت قلعه نیز توالت‌های جداگانه ساخته شده بود که در قسمت جنوبی قلعه و کنار اتاق‌ها قرار داشت. هر آسایشگاهی برای خود سه چهار حمام داشت که در ابعاد یك در یك متر بود. حمام در ضلع جنوبی کنار آسایشگاه واقع شده بود و دوش نداشت. [[آب]] گرم هم در اختیار اسرا نبود. استحمام به‌صورت نوبتی انجام می‌شد و برای این كار، سطلی را جلوی نور خورشید می‌گذاشتند تا گرم ‌شود<ref name=":1" />.( [[توالت]])		در ابتدای ورود اسرا، سرویس بهداشتی در آسایشگاه وجود نداشت؛ بنابراین اسرا به‌اجبار از قسمتی در آسایشگاه به‌عنوان دستشویی([[توالت]]) استفاده می‌کردند‌. البته هر آسایشگاهی 5-6 [[توالت]] جداگانه در خارج از محیط آسایشگاه ‌داشت. نبود [[آب]] در دستشویی امری عادی بود و بعضی از دستشویی‌ها‌ حتی در نداشتند و از پتو به‌جای در ‌استفاده ‌می‌شد.<ref name=":1" />در مقابل جاده‌ای که آسایشگاه‌های 1، 2، 3 را از 4 و 5 جدا کرد بود، توالت‌های آسایشگاه 1 و 2 واقع شده بود. فاصله آسایشگاه‌های 1، 2، 3 از یکدیگر تقریباً 20 متر و فاصله آسایشگاه‌های 4 و 5 حدود 50 متر بود. البته برای هر بند ملحق نیز توالت جداگانه‌ای وجود داشت. دیواره اینها سیمانی و به رنگ سفید و از سایر توالت‌هایی که در آسایشگاه‌های قبلی وجود داشت، سالم‌تر بود<ref>رحمانیان، عبدالمجید(1388). [[تنفس ممنوع(کتاب)\|تنفس ممنوع]]. تهران: [https://www.mfpa.ir پیام آزادگان]،ص.210.</ref>.همچنین در قسمت قلعه نیز توالت‌های جداگانه ساخته شده بود که در قسمت جنوبی قلعه و کنار اتاق‌ها قرار داشت. هر آسایشگاهی برای خود سه چهار حمام داشت که در ابعاد یك در یك متر بود. حمام در ضلع جنوبی کنار آسایشگاه واقع شده بود و دوش نداشت. [[آب]] گرم هم در اختیار اسرا نبود. استحمام به‌صورت نوبتی انجام می‌شد و برای این كار، سطلی را جلوی نور خورشید می‌گذاشتند تا گرم ‌شود<ref name=":1" />.( [[توالت]])

	وضعیت بهداشتی در [[اردوگاه]] مفقودین بسیار بد بود. شپش در کل [[اردوگاه]] شیوع پیدا کرده بود. کمبود [[امکانات]] بهداشتی باعث شیوع بیماری گال، اسهال خونی و سل شده بود که به‌صورت جدی مداوا نمی‌شدند. البته اتاقکی به نام بهداری در محوطه اردوگاه بعد از اتاق دژبانی و مابین ملحق و قلعه واقع شده بود که ازلحاظ دارویی [[امکانات]] خیلی ناچیزی داشت. بهداری را یکی از اسرای ایرانی که تکنسین [[درمانگاه]] بود اداره می‌‌كرد.علاوه‌بر چهار برجک‌ نگهبانی، که در گوشه‌های [[اردوگاه]] قرار داشت، و سیم‌خاردارهای حلقوی‌شکلِ دور [[اردوگاه]]، یك اتاق نگهبانی نیز در ابتدای ورودی و سمت چپ درِ اصلی قرار داشت. البته در قلعه نیز، اتاق نگهبانی درِ ورودی قلعه قرار داشت.		وضعیت بهداشتی در [[اردوگاه]] مفقودین بسیار بد بود. شپش در کل [[اردوگاه]] شیوع پیدا کرده بود. کمبود [[امکانات]] بهداشتی باعث شیوع بیماری گال، اسهال خونی و سل شده بود که به‌صورت جدی مداوا نمی‌شدند. البته اتاقکی به نام بهداری در محوطه اردوگاه بعد از اتاق دژبانی و مابین ملحق و قلعه واقع شده بود که ازلحاظ دارویی [[امکانات]] خیلی ناچیزی داشت. بهداری را یکی از اسرای ایرانی که تکنسین [[درمانگاه]] بود اداره می‌‌كرد.علاوه‌بر چهار برجک‌ نگهبانی، که در گوشه‌های [[اردوگاه]] قرار داشت، و سیم‌خاردارهای حلقوی‌شکلِ دور [[اردوگاه]]، یك اتاق نگهبانی نیز در ابتدای ورودی و سمت چپ درِ اصلی قرار داشت. البته در قلعه نیز، اتاق نگهبانی درِ ورودی قلعه قرار داشت.
خط ۲۸:		خط ۲۹:
	بعقوبه 18 از آخرین اردوگاه‌های اسرای ایرانی در عراق بود که با انتقال [[اسرا]] از [[اردوگاه نهروان]] در 1367 تشکیل شد. در ماه‌های بعد، تعدادی از اسرای ساکن در اردوگاه‌های منطقه تکریت همچون ‌15 ( [[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 15]] )، 14( [[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 14]] )، 12( [[اردوگاه تکریت 12]] )، 11 ([[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 11]] )و ‌16 ( [[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 16]] )،به این [[اردوگاه]] انتقال داده شدند که بیشتر اسرای ارتشی یا سرباز بودند<ref>اکبری، رحمت‌الله (1383). زخم غزال. تهران: نشر رسانش،ص.7-24.</ref>.		بعقوبه 18 از آخرین اردوگاه‌های اسرای ایرانی در عراق بود که با انتقال [[اسرا]] از [[اردوگاه نهروان]] در 1367 تشکیل شد. در ماه‌های بعد، تعدادی از اسرای ساکن در اردوگاه‌های منطقه تکریت همچون ‌15 ( [[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 15]] )، 14( [[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 14]] )، 12( [[اردوگاه تکریت 12]] )، 11 ([[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 11]] )و ‌16 ( [[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 16]] )،به این [[اردوگاه]] انتقال داده شدند که بیشتر اسرای ارتشی یا سرباز بودند<ref>اکبری، رحمت‌الله (1383). زخم غزال. تهران: نشر رسانش،ص.7-24.</ref>.

	البته در بین اسرای ارتشی هم 5-6 نفر از اقلیت‌های دینی (مسیحی) وجود داشتند<ref name=":12"~~>ستاری ،بهمن (1395). مصاحبه<~~/~~ref~~>.		البته در بین اسرای ارتشی هم 5-6 نفر از اقلیت‌های دینی (مسیحی) وجود داشتند<ref name=":1" />.

	در تاریخ 15 مهر 1368 نیز تعدادی از اسرای اردوگاه 11 ( [[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 11]] )به این [[اردوگاه]] منتقل شدند.		در تاریخ 15 مهر 1368 نیز تعدادی از اسرای اردوگاه 11 ( [[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 11]] )به این [[اردوگاه]] منتقل شدند.
خط ۳۶:		خط ۳۷:
	همچنین اسرای اردوگاه 12 ( [[اردوگاه تکریت 12]] )را در دو نوبت و در تاریخ های 18 و 26 شهریور 1368 و 24 مهر 1368 به اردوگاه 18( [[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 18]] ) انتقال دادند.		همچنین اسرای اردوگاه 12 ( [[اردوگاه تکریت 12]] )را در دو نوبت و در تاریخ های 18 و 26 شهریور 1368 و 24 مهر 1368 به اردوگاه 18( [[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 18]] ) انتقال دادند.

	[[آمار]] دقیقی از تعداد اسرای ساکن در این [[اردوگاه]] در دست نیست، اما گزارش [[صلیب سرخ]] حاکی از آن است که در مرداد 1369 و در زمان تبادل اسرا حدود 5250 نفر اسیر ایرانی را شامل می‌شد که 4/13 درصد کل اسرای ایرانی بود و یکی از اردوگاه‌های پرجمعیت محسوب می‌شد.<ref name=":02"~~>خاجی، علی (1391). شرح قفص. تهران: [https:~~/~~/www.mfpa.ir پیام آزادگان].</ref~~>([[گاهشمار اردوگاه بعقوبه]]).		[[آمار]] دقیقی از تعداد اسرای ساکن در این [[اردوگاه]] در دست نیست، اما گزارش [[صلیب سرخ]] حاکی از آن است که در مرداد 1369 و در زمان تبادل اسرا حدود 5250 نفر اسیر ایرانی را شامل می‌شد که 4/13 درصد کل اسرای ایرانی بود و یکی از اردوگاه‌های پرجمعیت محسوب می‌شد.<ref name=":0" />([[گاهشمار اردوگاه بعقوبه]]).

	== وقایع مهم ==		== وقایع مهم ==
	بعد از [[رحلت امام خمینی]] (ره)، افسران عراقی به آسایشگاه می‌روند و از [[اسرا]] می‌خواهند که مراسم رقص و پایکوبی به راه بیندازند. اما [[اسرا]] به حرف آنها وقعی نمی‌نهند. افسران عصر دوباره به آسایشگاه بازمی‌گردند و سخن صبح خود را تکرار می‌کنند، اما وقتی [[اسرا]] ناراحتی و [[اعتراض]] خود را نشان می‌دهند، دستور می‌دهند در آسایشگاه را ببندند. روز چهارم در باز می‌شود و افسران غذای چهار روز را یک‌جا به [[اسرا]] می‌دهند و دو روز دیگر در را به روی آنها می‌بندند<ref name=":03"~~>خاجی، علی (1391). شرح قفص. تهران: [https:~~/~~/www.mfpa.ir پیام آزادگان].</ref~~>.		بعد از [[رحلت امام خمینی]] (ره)، افسران عراقی به آسایشگاه می‌روند و از [[اسرا]] می‌خواهند که مراسم رقص و پایکوبی به راه بیندازند. اما [[اسرا]] به حرف آنها وقعی نمی‌نهند. افسران عصر دوباره به آسایشگاه بازمی‌گردند و سخن صبح خود را تکرار می‌کنند، اما وقتی [[اسرا]] ناراحتی و [[اعتراض]] خود را نشان می‌دهند، دستور می‌دهند در آسایشگاه را ببندند. روز چهارم در باز می‌شود و افسران غذای چهار روز را یک‌جا به [[اسرا]] می‌دهند و دو روز دیگر در را به روی آنها می‌بندند<ref name=":0" />.

	پس از اعلام خبر توافق تبادل اسرا، تعدادی از اسرای اردوگاه‌ها، خاصه مفقودین اقدام به تنبیه جاسوسانی می‌كنند که در طول [[اسارت و اسیران\|اسارت]] با دشمن همکاری می‌كردند. درگیری بین [[اسرا]] و جاسوسان چند روزی ادامه دارد، اما عراقی‌ها واكنش خاصی نشان نمی‌دادند تا اینکه آنها هم در 26 مرداد 1369 برای حمایت از جاسوسان وارد درگیری می‌شوند و تلاش می‌كنند اوضاع را با ضرب‌وشتم و حتی تیر هوایی آرام كنند. در این درگیری، [[حسین پیراینده]] با اصابت گلوله به شهادت می‌رسد. بعد از شهادت [[حسین پیراینده]]، [[اسرا]] به مدت سه روز اعتصاب غذا می‌كنند و بعد از 3 روز با قول فرمانده مبنی‌بر اجابت خواسته [[اسرا]]، اعتصاب غذا پایان می‌یابد. البته فرمانده قول دیگری هم می‌دهد که پیکر [[حسین پیراینده]]، در هنگام تبادل [[اسرا]] به ایران باز‌گردد، او به قول خود وفا نمی‌کند و پیکر شهید [[حسین پیراینده]] بعد از 11 سال به ایران بازمی‌گردد<ref name=":03" />.		پس از اعلام خبر توافق تبادل اسرا، تعدادی از اسرای اردوگاه‌ها، خاصه مفقودین اقدام به تنبیه جاسوسانی می‌كنند که در طول [[اسارت و اسیران\|اسارت]] با دشمن همکاری می‌كردند. درگیری بین [[اسرا]] و جاسوسان چند روزی ادامه دارد، اما عراقی‌ها واكنش خاصی نشان نمی‌دادند تا اینکه آنها هم در 26 مرداد 1369 برای حمایت از جاسوسان وارد درگیری می‌شوند و تلاش می‌كنند اوضاع را با ضرب‌وشتم و حتی تیر هوایی آرام كنند. در این درگیری، [[حسین پیراینده]] با اصابت گلوله به شهادت می‌رسد. بعد از شهادت [[حسین پیراینده]]، [[اسرا]] به مدت سه روز اعتصاب غذا می‌كنند و بعد از 3 روز با قول فرمانده مبنی‌بر اجابت خواسته [[اسرا]]، اعتصاب غذا پایان می‌یابد. البته فرمانده قول دیگری هم می‌دهد که پیکر [[حسین پیراینده]]، در هنگام تبادل [[اسرا]] به ایران باز‌گردد، او به قول خود وفا نمی‌کند و پیکر شهید [[حسین پیراینده]] بعد از 11 سال به ایران بازمی‌گردد<ref name=":0" />.

	علاوه‌بر [[حسین پیراینده]]، جعفر جعفری از زنجان در اثر ابتلا به سل در این [[اردوگاه]] درگذشت؛ یکی از بچه‌های کرمان در اثر عدم تست پنی‌سیلین در اواخر 1368 فوت كرد و در عراق به خاک سپرده شد<ref name=":13"~~>ستاری ،بهمن (1395). مصاحبه<~~/~~ref~~> ..( [[وقایع مهم اردوگاه بعقوبه]])		علاوه‌بر [[حسین پیراینده]]، جعفر جعفری از زنجان در اثر ابتلا به سل در این [[اردوگاه]] درگذشت؛ یکی از بچه‌های کرمان در اثر عدم تست پنی‌سیلین در اواخر 1368 فوت كرد و در عراق به خاک سپرده شد<ref name=":1" /> ..( [[وقایع مهم اردوگاه بعقوبه]])

	== سرانجام [[اردوگاه]] ==		== سرانجام [[اردوگاه]] ==

Marjan-khanlari: /* كتابشناسی */

2025-02-11T08:29:49Z

كتابشناسی

Marjan-khanlari: /* وقایع مهم */

2024-11-10T07:29:26Z

وقایع مهم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۵۹
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	آسایشگاه اصلی برای تهویه پنجره، پنکه سقفی و هواکش نداشت. دیوارها هم فلزی بود؛ بنابراین اسرا جهت تهویه آسایشگاه‌های اصلی درهای بزرگ ورودی را باز می‌گذاشتند<ref name=":1" />اما هر آسایشگاه ملحق، دارای 5 و 6 پنجره بود که در یک طرف و رو به محوطه اردوگاه قرار داشت<ref name=":0" />. ازآنجاکه این [[اردوگاه]] نظامی بود، کف‌سازی آن از بتن بود و اسرا برای مفروش کردن آن از پتوهایی که در اختیارشان گذاشته بودند، استفاده می‌کردند.<ref name=":0" /> آشپزخانه در سمت چپ آسایشگاه 5 واقع شده بود و غذای همه قسمت‌های [[اردوگاه]] در آن به‌وسیله اسرای ایرانی تهیه می‌شد. آشپزخانه نیز به‌صورت آسایشگاه‌های ازپیش‌ساخته، فاقد پنجره و دارای سه در سقفی، مانند سقف آسایشگاه‌ها و شیب‌دار بوده است<ref name=":0" />.		آسایشگاه اصلی برای تهویه پنجره، پنکه سقفی و هواکش نداشت. دیوارها هم فلزی بود؛ بنابراین اسرا جهت تهویه آسایشگاه‌های اصلی درهای بزرگ ورودی را باز می‌گذاشتند<ref name=":1" />اما هر آسایشگاه ملحق، دارای 5 و 6 پنجره بود که در یک طرف و رو به محوطه اردوگاه قرار داشت<ref name=":0" />. ازآنجاکه این [[اردوگاه]] نظامی بود، کف‌سازی آن از بتن بود و اسرا برای مفروش کردن آن از پتوهایی که در اختیارشان گذاشته بودند، استفاده می‌کردند.<ref name=":0" /> آشپزخانه در سمت چپ آسایشگاه 5 واقع شده بود و غذای همه قسمت‌های [[اردوگاه]] در آن به‌وسیله اسرای ایرانی تهیه می‌شد. آشپزخانه نیز به‌صورت آسایشگاه‌های ازپیش‌ساخته، فاقد پنجره و دارای سه در سقفی، مانند سقف آسایشگاه‌ها و شیب‌دار بوده است<ref name=":0" />.

	در ابتدای ورود اسرا، سرویس بهداشتی در آسایشگاه وجود نداشت؛ بنابراین اسرا به‌اجبار از قسمتی در آسایشگاه به‌عنوان دستشویی( ←[[توالت]]) استفاده می‌کردند‌. البته هر آسایشگاهی 5-6 [[توالت]] جداگانه در خارج از محیط آسایشگاه ‌داشت. نبود [[آب]] در دستشویی امری عادی بود و بعضی از دستشویی‌ها‌ حتی در نداشتند و از پتو به‌جای در ‌استفاده ‌می‌شد.<ref name=":1" />در مقابل جاده‌ای که آسایشگاه‌های 1، 2، 3 را از 4 و 5 جدا کرد بود، توالت‌های آسایشگاه 1 و 2 واقع شده بود. فاصله آسایشگاه‌های 1، 2، 3 از یکدیگر تقریباً 20 متر و فاصله آسایشگاه‌های 4 و 5 حدود 50 متر بود. البته برای هر بند ملحق نیز توالت جداگانه‌ای وجود داشت. دیواره اینها سیمانی و به رنگ سفید و از سایر توالت‌هایی که در آسایشگاه‌های قبلی وجود داشت، سالم‌تر بود<ref>رحمانیان، عبدالمجید (1388). تنفس ممنوع. تهران: پیام آزادگان،ص.210.</ref>.همچنین در قسمت قلعه نیز توالت‌های جداگانه ساخته شده بود که در قسمت جنوبی قلعه و کنار اتاق‌ها قرار داشت. هر آسایشگاهی برای خود سه چهار حمام داشت که در ابعاد یك در یك متر بود. حمام در ضلع جنوبی کنار آسایشگاه واقع شده بود و دوش نداشت. [[آب]] گرم هم در اختیار اسرا نبود. استحمام به‌صورت نوبتی انجام می‌شد و برای این كار، سطلی را جلوی نور خورشید می‌گذاشتند تا گرم ‌شود<ref name=":1" />.( ←[[توالت]])		در ابتدای ورود اسرا، سرویس بهداشتی در آسایشگاه وجود نداشت؛ بنابراین اسرا به‌اجبار از قسمتی در آسایشگاه به‌عنوان دستشویی([[توالت]]) استفاده می‌کردند‌. البته هر آسایشگاهی 5-6 [[توالت]] جداگانه در خارج از محیط آسایشگاه ‌داشت. نبود [[آب]] در دستشویی امری عادی بود و بعضی از دستشویی‌ها‌ حتی در نداشتند و از پتو به‌جای در ‌استفاده ‌می‌شد.<ref name=":1" />در مقابل جاده‌ای که آسایشگاه‌های 1، 2، 3 را از 4 و 5 جدا کرد بود، توالت‌های آسایشگاه 1 و 2 واقع شده بود. فاصله آسایشگاه‌های 1، 2، 3 از یکدیگر تقریباً 20 متر و فاصله آسایشگاه‌های 4 و 5 حدود 50 متر بود. البته برای هر بند ملحق نیز توالت جداگانه‌ای وجود داشت. دیواره اینها سیمانی و به رنگ سفید و از سایر توالت‌هایی که در آسایشگاه‌های قبلی وجود داشت، سالم‌تر بود<ref>رحمانیان، عبدالمجید (1388). تنفس ممنوع. تهران: پیام آزادگان،ص.210.</ref>.همچنین در قسمت قلعه نیز توالت‌های جداگانه ساخته شده بود که در قسمت جنوبی قلعه و کنار اتاق‌ها قرار داشت. هر آسایشگاهی برای خود سه چهار حمام داشت که در ابعاد یك در یك متر بود. حمام در ضلع جنوبی کنار آسایشگاه واقع شده بود و دوش نداشت. [[آب]] گرم هم در اختیار اسرا نبود. استحمام به‌صورت نوبتی انجام می‌شد و برای این كار، سطلی را جلوی نور خورشید می‌گذاشتند تا گرم ‌شود<ref name=":1" />.( [[توالت]])

	وضعیت بهداشتی در [[اردوگاه]] مفقودین بسیار بد بود. شپش در کل [[اردوگاه]] شیوع پیدا کرده بود. کمبود [[امکانات]] بهداشتی باعث شیوع بیماری گال، اسهال خونی و سل شده بود که به‌صورت جدی مداوا نمی‌شدند. البته اتاقکی به نام بهداری در محوطه اردوگاه بعد از اتاق دژبانی و مابین ملحق و قلعه واقع شده بود که ازلحاظ دارویی [[امکانات]] خیلی ناچیزی داشت. بهداری را یکی از اسرای ایرانی که تکنسین [[درمانگاه]] بود اداره می‌‌كرد.علاوه‌بر چهار برجک‌ نگهبانی، که در گوشه‌های [[اردوگاه]] قرار داشت، و سیم‌خاردارهای حلقوی‌شکلِ دور [[اردوگاه]]، یك اتاق نگهبانی نیز در ابتدای ورودی و سمت چپ درِ اصلی قرار داشت. البته در قلعه نیز، اتاق نگهبانی درِ ورودی قلعه قرار داشت.		وضعیت بهداشتی در [[اردوگاه]] مفقودین بسیار بد بود. شپش در کل [[اردوگاه]] شیوع پیدا کرده بود. کمبود [[امکانات]] بهداشتی باعث شیوع بیماری گال، اسهال خونی و سل شده بود که به‌صورت جدی مداوا نمی‌شدند. البته اتاقکی به نام بهداری در محوطه اردوگاه بعد از اتاق دژبانی و مابین ملحق و قلعه واقع شده بود که ازلحاظ دارویی [[امکانات]] خیلی ناچیزی داشت. بهداری را یکی از اسرای ایرانی که تکنسین [[درمانگاه]] بود اداره می‌‌كرد.علاوه‌بر چهار برجک‌ نگهبانی، که در گوشه‌های [[اردوگاه]] قرار داشت، و سیم‌خاردارهای حلقوی‌شکلِ دور [[اردوگاه]]، یك اتاق نگهبانی نیز در ابتدای ورودی و سمت چپ درِ اصلی قرار داشت. البته در قلعه نیز، اتاق نگهبانی درِ ورودی قلعه قرار داشت.

	اردوگاه بعقوبه 18 جز اردوگاه‌های مفقودین بود و به این علت یک سری امکانات ازجمله سلمانی برای اصلاح سروصورت، کتابخانه، خیاط‌خانه و فروشگاه بی‌بهره بودند<ref name=":1" />. در این اردوگاه حبانه وجود نداشت و اسرا در لیوان‌های آلومینیومی، که در اختیارشان قرار داده شده بود، با خود آب می‌بردند و چون سطلی برای قضای حاجت در آسایشگاه نبود، مجبور می‌شدند در مواقع اضطراری، از این لیوان‌ها به‌عنوان ظرفی جهت قضای حاجت استفاده کنند و صبح‌ها هم آن را می‌شستند و به‌عنوان لیوان [[آب]] یا چای، مورد استفاده قرار می‌دادند.(← [[امکانات اردوگاه بعقوبه]])		اردوگاه بعقوبه 18 جز اردوگاه‌های مفقودین بود و به این علت یک سری امکانات ازجمله سلمانی برای اصلاح سروصورت، کتابخانه، خیاط‌خانه و فروشگاه بی‌بهره بودند<ref name=":1" />. در این اردوگاه حبانه وجود نداشت و اسرا در لیوان‌های آلومینیومی، که در اختیارشان قرار داده شده بود، با خود آب می‌بردند و چون سطلی برای قضای حاجت در آسایشگاه نبود، مجبور می‌شدند در مواقع اضطراری، از این لیوان‌ها به‌عنوان ظرفی جهت قضای حاجت استفاده کنند و صبح‌ها هم آن را می‌شستند و به‌عنوان لیوان [[آب]] یا چای، مورد استفاده قرار می‌دادند.( [[امکانات اردوگاه بعقوبه]])

	== گاه‌شمار و تركیب اسرا ==		== گاه‌شمار و تركیب اسرا ==
	بعقوبه 18 از آخرین اردوگاه‌های اسرای ایرانی در عراق بود که با انتقال [[اسرا]] از [[اردوگاه 17(نهروان)]] در 1367 تشکیل شد. در ماه‌های بعد، تعدادی از اسرای ساکن در اردوگاه‌های منطقه تکریت همچون ‌15 ( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 15]] )، 14( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 14]] )، 12( ←[[اردوگاه تکریت 12]] )، 11 ( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 11]] )و ‌16 ( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 16]] )،به این [[اردوگاه]] انتقال داده شدند که بیشتر اسرای ارتشی یا سرباز بودند<ref>اکبری، رحمت‌الله (1383). زخم غزال. تهران: نشر رسانش،ص.7-24.</ref>.		بعقوبه 18 از آخرین اردوگاه‌های اسرای ایرانی در عراق بود که با انتقال [[اسرا]] از [[اردوگاه 17(نهروان)]] در 1367 تشکیل شد. در ماه‌های بعد، تعدادی از اسرای ساکن در اردوگاه‌های منطقه تکریت همچون ‌15 ( [[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 15]] )، 14( [[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 14]] )، 12( [[اردوگاه تکریت 12]] )، 11 ([[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 11]] )و ‌16 ( [[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 16]] )،به این [[اردوگاه]] انتقال داده شدند که بیشتر اسرای ارتشی یا سرباز بودند<ref>اکبری، رحمت‌الله (1383). زخم غزال. تهران: نشر رسانش،ص.7-24.</ref>.

	البته در بین اسرای ارتشی هم 5-6 نفر از اقلیت‌های دینی (مسیحی) وجود داشتند<ref name=":12">ستاری ،بهمن (1395). مصاحبه</ref>. در تاریخ 15 مهر 1368 نیز تعدادی از اسرای اردوگاه 11 ( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 11]] )به این [[اردوگاه]] منتقل شدند.		البته در بین اسرای ارتشی هم 5-6 نفر از اقلیت‌های دینی (مسیحی) وجود داشتند<ref name=":12">ستاری ،بهمن (1395). مصاحبه</ref>.

	~~5 مرداد 1368، ملحق اردوگاه 16( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 16]] ) را تخلیه كردند و~~ اسرای ~~ساکن به دو گروه تقسیم شدند و اکثر بیماران مبتلا به گال را به~~ اردوگاه ~~18( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 18]] ) و 20~~ ( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت ~~20]] )انتقال دادند؛ همچنین اسرای اردوگاه 12 ( ←[[اردوگاه تکریت 12~~]] )~~را در دو نوبت و در تاریخ های 18 و 26 شهریور 1368 و 24 مهر 1368~~ به ~~اردوگاه 18( ←~~[[اردوگاه ~~تکریت 12\|اردوگاه تکریت 18~~]] ~~) انتقال دادند~~.		در تاریخ 15 مهر 1368 نیز تعدادی از اسرای اردوگاه 11 ( [[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 11]] )به این [[اردوگاه]] منتقل شدند.

	[[آمار]] دقیقی از تعداد اسرای ساکن در این [[اردوگاه]] در دست نیست، اما گزارش [[صلیب سرخ]] حاکی از آن است که در مرداد 1369 و در زمان تبادل اسرا حدود 5250 نفر اسیر ایرانی را شامل می‌شد که 4/13 درصد کل اسرای ایرانی بود و یکی از اردوگاه‌های پرجمعیت محسوب می‌شد<ref name=":02">خاجی، علی (1391). شرح قفص. تهران: پیام آزادگان.</ref>(← [[گاهشمار اردوگاه بعقوبه]]).		5 مرداد 1368، ملحق اردوگاه 16( [[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 16]] ) را تخلیه كردند و اسرای ساکن به دو گروه تقسیم شدند و اکثر بیماران مبتلا به گال را به اردوگاه 18( [[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 18]] ) و 20 ( [[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 20]] )انتقال دادند؛

			همچنین اسرای اردوگاه 12 ( [[اردوگاه تکریت 12]] )را در دو نوبت و در تاریخ های 18 و 26 شهریور 1368 و 24 مهر 1368 به اردوگاه 18( [[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 18]] ) انتقال دادند.

			[[آمار]] دقیقی از تعداد اسرای ساکن در این [[اردوگاه]] در دست نیست، اما گزارش [[صلیب سرخ]] حاکی از آن است که در مرداد 1369 و در زمان تبادل اسرا حدود 5250 نفر اسیر ایرانی را شامل می‌شد که 4/13 درصد کل اسرای ایرانی بود و یکی از اردوگاه‌های پرجمعیت محسوب می‌شد.<ref name=":02">خاجی، علی (1391). شرح قفص. تهران: پیام آزادگان.</ref>([[گاهشمار اردوگاه بعقوبه]]).

	== وقایع مهم ==		== وقایع مهم ==
	بعد از [[رحلت امام خمینی]] (ره)، افسران عراقی به آسایشگاه می‌روند و از [[اسرا]] می‌خواهند که مراسم رقص و پایکوبی به راه بیندازند. اما [[اسرا]] به حرف آنها وقعی نمی‌نهند. افسران عصر دوباره به آسایشگاه بازمی‌گردند و سخن صبح خود را تکرار می‌کنند، اما وقتی [[اسرا]] ناراحتی و [[اعتراض]] خود را نشان می‌دهند، دستور می‌دهند در آسایشگاه را ببندند. روز چهارم در باز می‌شود و افسران غذای چهار روز را یک‌جا به [[اسرا]] می‌دهند و دو روز دیگر در را به روی آنها می‌بندند<ref name=":03">خاجی، علی (1391). شرح قفص. تهران: پیام آزادگان.</ref>.		بعد از [[رحلت امام خمینی]] (ره)، افسران عراقی به آسایشگاه می‌روند و از [[اسرا]] می‌خواهند که مراسم رقص و پایکوبی به راه بیندازند. اما [[اسرا]] به حرف آنها وقعی نمی‌نهند. افسران عصر دوباره به آسایشگاه بازمی‌گردند و سخن صبح خود را تکرار می‌کنند، اما وقتی [[اسرا]] ناراحتی و [[اعتراض]] خود را نشان می‌دهند، دستور می‌دهند در آسایشگاه را ببندند. روز چهارم در باز می‌شود و افسران غذای چهار روز را یک‌جا به [[اسرا]] می‌دهند و دو روز دیگر در را به روی آنها می‌بندند<ref name=":03">خاجی، علی (1391). شرح قفص. تهران: پیام آزادگان.</ref>.

	پس از اعلام خبر توافق تبادل اسرا، تعدادی از اسرای اردوگاه‌ها، خاصه مفقودین اقدام به تنبیه جاسوسانی می‌كنند که در طول [[اسارت و اسیران\|اسارت]] با دشمن همکاری می‌كردند. درگیری بین [[اسرا]] و جاسوسان چند روزی ادامه دارد، اما عراقی‌ها واكنش خاصی نشان نمی‌دادند تا اینکه آنها هم در 26 مرداد 1369 برای حمایت از جاسوسان وارد درگیری می‌شوند و تلاش می‌كنند اوضاع را با ضرب‌وشتم و حتی تیر هوایی آرام كنند. در این درگیری، [[حسین پیراینده]] با اصابت گلوله به شهادت می‌رسد. بعد از شهادت [[حسین پیراینده]]، [[اسرا]] به مدت سه روز اعتصاب غذا می‌كنند و بعد از 3 روز با قول فرمانده مبنی‌بر اجابت خواسته [[اسرا]]، اعتصاب غذا پایان می‌یابد. البته فرمانده قول دیگری هم می‌دهد که پیکر [[حسین پیراینده]]، در هنگام تبادل [[اسرا]] به ایران باز‌گردد، او به قول خود وفا نمی‌کند و پیکر شهید [[حسین پیراینده]] بعد از 11 سال به ایران بازمی‌گردد<ref name=":03" />.علاوه‌بر [[حسین پیراینده]]، جعفر جعفری از زنجان در اثر ابتلا به سل در این [[اردوگاه]] درگذشت؛ یکی از بچه‌های کرمان در اثر عدم تست پنی‌سیلین در اواخر 1368 فوت كرد و در عراق به خاک سپرده شد<ref name=":13">ستاری ،بهمن (1395). مصاحبه</ref> ..(← [[وقایع مهم اردوگاه بعقوبه]])		پس از اعلام خبر توافق تبادل اسرا، تعدادی از اسرای اردوگاه‌ها، خاصه مفقودین اقدام به تنبیه جاسوسانی می‌كنند که در طول [[اسارت و اسیران\|اسارت]] با دشمن همکاری می‌كردند. درگیری بین [[اسرا]] و جاسوسان چند روزی ادامه دارد، اما عراقی‌ها واكنش خاصی نشان نمی‌دادند تا اینکه آنها هم در 26 مرداد 1369 برای حمایت از جاسوسان وارد درگیری می‌شوند و تلاش می‌كنند اوضاع را با ضرب‌وشتم و حتی تیر هوایی آرام كنند. در این درگیری، [[حسین پیراینده]] با اصابت گلوله به شهادت می‌رسد. بعد از شهادت [[حسین پیراینده]]، [[اسرا]] به مدت سه روز اعتصاب غذا می‌كنند و بعد از 3 روز با قول فرمانده مبنی‌بر اجابت خواسته [[اسرا]]، اعتصاب غذا پایان می‌یابد. البته فرمانده قول دیگری هم می‌دهد که پیکر [[حسین پیراینده]]، در هنگام تبادل [[اسرا]] به ایران باز‌گردد، او به قول خود وفا نمی‌کند و پیکر شهید [[حسین پیراینده]] بعد از 11 سال به ایران بازمی‌گردد<ref name=":03" />.

			علاوه‌بر [[حسین پیراینده]]، جعفر جعفری از زنجان در اثر ابتلا به سل در این [[اردوگاه]] درگذشت؛ یکی از بچه‌های کرمان در اثر عدم تست پنی‌سیلین در اواخر 1368 فوت كرد و در عراق به خاک سپرده شد<ref name=":13">ستاری ،بهمن (1395). مصاحبه</ref> ..( [[وقایع مهم اردوگاه بعقوبه]])

	== سرانجام [[اردوگاه]] ==		== سرانجام [[اردوگاه]] ==
خط ۴۶:		خط ۵۲:
	* [[اسارت و اسیران]]		* [[اسارت و اسیران]]
	* [[اردوگاه]]		* [[اردوگاه]]
			* [[صلیب سرخ]]

	== ~~'''~~كتابشناسی~~'''~~ ==		== كتابشناسی ==
	<references />'''معصومه جعفرزاده'''		<references />'''معصومه جعفرزاده'''
	[[en:Baghuba camp]]		[[en:Baghuba camp]]
	[[رده:اسارت و اسیران]]		[[رده:اسارت و اسیران]]
	[[رده:اردوگاه]]		[[رده:اردوگاه]]
			[[رده:صلیب سرخ]]

Marjan-khanlari در ‏۲۰ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۵۷

2024-10-20T07:57:54Z

نمایش تغییرات

Marjan-khanlari در ‏۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۱۹

2024-07-30T04:19:50Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۴۹
خط ۴۲:		خط ۴۲:
	=== '''كتاب‌شناسی''' ===		=== '''كتاب‌شناسی''' ===
	<references />'''معصومه جعفرزاده'''		<references />'''معصومه جعفرزاده'''
			[[en:Baghuba camp]]

M-jafari در ‏۲۲ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۳۲

2023-09-22T09:32:40Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۰۲
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	[[آمار]] دقیقی از تعداد اسرای ساکن در این [[اردوگاه]] در دست نیست، اما گزارش [[صلیب سرخ]] حاکی از آن است که در مرداد 1369 و در زمان تبادل اسرا حدود 5250 نفر اسیر ایرانی را شامل می‌شد که 4/13 درصد کل اسرای ایرانی بود و یکی از اردوگاه‌های پرجمعیت محسوب می‌شد<ref name=":02">خاجی، علی (1391). شرح قفص. تهران: پیام آزادگان.</ref>(← [[گاهشمار اردوگاه بعقوبه]]).		[[آمار]] دقیقی از تعداد اسرای ساکن در این [[اردوگاه]] در دست نیست، اما گزارش [[صلیب سرخ]] حاکی از آن است که در مرداد 1369 و در زمان تبادل اسرا حدود 5250 نفر اسیر ایرانی را شامل می‌شد که 4/13 درصد کل اسرای ایرانی بود و یکی از اردوگاه‌های پرجمعیت محسوب می‌شد<ref name=":02">خاجی، علی (1391). شرح قفص. تهران: پیام آزادگان.</ref>(← [[گاهشمار اردوگاه بعقوبه]]).
	=== وقایع مهم ===		=== وقایع مهم ===
	بعد از [[رحلت امام خمینی]] (ره)، افسران عراقی به آسایشگاه می‌روند و از اسرا می‌خواهند که مراسم رقص و پایکوبی به راه بیندازند. اما اسرا به حرف آنها وقعی نمی‌نهند. افسران عصر دوباره به آسایشگاه بازمی‌گردند و سخن صبح خود را تکرار می‌کنند، اما وقتی اسرا ناراحتی و [[اعتراض]] خود را نشان می‌دهند، دستور می‌دهند در آسایشگاه را ببندند. روز چهارم در باز می‌شود و افسران غذای چهار روز را یک‌جا به اسرا می‌دهند و دو روز دیگر در را به روی آنها می‌بندند<ref name=":0" />.		بعد از [[رحلت امام خمینی]] (ره)، افسران عراقی به آسایشگاه می‌روند و از [[اسرا]] می‌خواهند که مراسم رقص و پایکوبی به راه بیندازند. اما [[اسرا]] به حرف آنها وقعی نمی‌نهند. افسران عصر دوباره به آسایشگاه بازمی‌گردند و سخن صبح خود را تکرار می‌کنند، اما وقتی [[اسرا]] ناراحتی و [[اعتراض]] خود را نشان می‌دهند، دستور می‌دهند در آسایشگاه را ببندند. روز چهارم در باز می‌شود و افسران غذای چهار روز را یک‌جا به [[اسرا]] می‌دهند و دو روز دیگر در را به روی آنها می‌بندند<ref name=":03">خاجی، علی (1391). شرح قفص. تهران: پیام آزادگان.</ref>.

	پس از اعلام خبر توافق تبادل اسرا، تعدادی از اسرای اردوگاه‌ها، خاصه مفقودین اقدام به تنبیه جاسوسانی می‌كنند که در طول اسارت با دشمن همکاری می‌كردند. درگیری بین اسرا و جاسوسان چند روزی ادامه دارد، اما عراقی‌ها واكنش خاصی نشان نمی‌دادند تا اینکه آنها هم در 26/5/1369 برای حمایت از جاسوسان وارد درگیری می‌شوند و تلاش می‌كنند اوضاع را با ضرب‌وشتم و حتی تیر هوایی آرام كنند. در این درگیری، [[حسین پیراینده]] با اصابت گلوله به شهادت می‌رسد. بعد از شهادت حسین پیراینده، اسرا به مدت سه روز اعتصاب غذا می‌كنند و بعد از 3 روز با قول فرمانده مبنی‌بر اجابت خواسته اسرا، اعتصاب غذا پایان می‌یابد. البته فرمانده قول دیگری هم می‌دهد که پیکر حسین پیراینده، در هنگام تبادل اسرا به ایران باز‌گردد، او به قول خود وفا نمی‌کند و پیکر شهید پیراینده بعد از 11 سال به ایران بازمی‌گردد<~~ref name=":0"~~ />.علاوه‌بر [[حسین پیراینده]]، جعفر جعفری از زنجان در اثر ابتلا به سل در این [[اردوگاه]] درگذشت؛ یکی از بچه‌های کرمان در اثر عدم تست پنی‌سیلین در اواخر 1368 فوت كرد و در عراق به خاک سپرده شد<ref ~~name=":1" /~~> .~~(← [[وقایع مهم اردوگاه بعقوبه]])~~

			پس از اعلام خبر توافق تبادل اسرا، تعدادی از اسرای اردوگاه‌ها، خاصه مفقودین اقدام به تنبیه جاسوسانی می‌كنند که در طول [[اسارت و اسیران\|اسارت]] با دشمن همکاری می‌كردند. درگیری بین [[اسرا]] و جاسوسان چند روزی ادامه دارد، اما عراقی‌ها واكنش خاصی نشان نمی‌دادند تا اینکه آنها هم در 26 مرداد 1369 برای حمایت از جاسوسان وارد درگیری می‌شوند و تلاش می‌كنند اوضاع را با ضرب‌وشتم و حتی تیر هوایی آرام كنند. در این درگیری، [[حسین پیراینده]] با اصابت گلوله به شهادت می‌رسد. بعد از شهادت [[حسین پیراینده]]، [[اسرا]] به مدت سه روز اعتصاب غذا می‌كنند و بعد از 3 روز با قول فرمانده مبنی‌بر اجابت خواسته [[اسرا]]، اعتصاب غذا پایان می‌یابد. البته فرمانده قول دیگری هم می‌دهد که پیکر [[حسین پیراینده]]، در هنگام تبادل [[اسرا]] به ایران باز‌گردد، او به قول خود وفا نمی‌کند و پیکر شهید [[حسین پیراینده]] بعد از 11 سال به ایران بازمی‌گردد<ref name=":03" />.علاوه‌بر [[حسین پیراینده]]، جعفر جعفری از زنجان در اثر ابتلا به سل در این [[اردوگاه]] درگذشت؛ یکی از بچه‌های کرمان در اثر عدم تست پنی‌سیلین در اواخر 1368 فوت كرد و در عراق به خاک سپرده شد<ref name=":13">ستاری ،بهمن (1395). مصاحبه</ref> ..(← [[وقایع مهم اردوگاه بعقوبه]])
	=== سرانجام [[اردوگاه]] ===		=== سرانجام [[اردوگاه]] ===
	اسرای این [[اردوگاه]] در 21 شهریور 1369 هم‌زمان با تبادل اسرا در فهرست [[صلیب سرخ]] ثبت‌نام شده و [[اردوگاه]] با تخلیه اسرا منحل می‌شود.		اسرای این [[اردوگاه]] در 21 شهریور 1369 هم‌زمان با تبادل اسرا در فهرست [[صلیب سرخ]] ثبت‌نام شده و [[اردوگاه]] با تخلیه اسرا منحل می‌شود.

M-jafari در ‏۲۲ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۲۷

2023-09-22T09:27:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۵۷
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	وضعیت بهداشتی در [[اردوگاه]] مفقودین بسیار بد بود. شپش در کل [[اردوگاه]] شیوع پیدا کرده بود. کمبود [[امکانات]] بهداشتی باعث شیوع بیماری گال، اسهال خونی و سل شده بود که به‌صورت جدی مداوا نمی‌شدند. البته اتاقکی به نام بهداری در محوطه اردوگاه بعد از اتاق دژبانی و مابین ملحق و قلعه واقع شده بود که ازلحاظ دارویی [[امکانات]] خیلی ناچیزی داشت. بهداری را یکی از اسرای ایرانی که تکنسین [[درمانگاه]] بود اداره می‌‌كرد.علاوه‌بر چهار برجک‌ نگهبانی، که در گوشه‌های [[اردوگاه]] قرار داشت، و سیم‌خاردارهای حلقوی‌شکلِ دور [[اردوگاه]]، یك اتاق نگهبانی نیز در ابتدای ورودی و سمت چپ درِ اصلی قرار داشت. البته در قلعه نیز، اتاق نگهبانی درِ ورودی قلعه قرار داشت.		وضعیت بهداشتی در [[اردوگاه]] مفقودین بسیار بد بود. شپش در کل [[اردوگاه]] شیوع پیدا کرده بود. کمبود [[امکانات]] بهداشتی باعث شیوع بیماری گال، اسهال خونی و سل شده بود که به‌صورت جدی مداوا نمی‌شدند. البته اتاقکی به نام بهداری در محوطه اردوگاه بعد از اتاق دژبانی و مابین ملحق و قلعه واقع شده بود که ازلحاظ دارویی [[امکانات]] خیلی ناچیزی داشت. بهداری را یکی از اسرای ایرانی که تکنسین [[درمانگاه]] بود اداره می‌‌كرد.علاوه‌بر چهار برجک‌ نگهبانی، که در گوشه‌های [[اردوگاه]] قرار داشت، و سیم‌خاردارهای حلقوی‌شکلِ دور [[اردوگاه]]، یك اتاق نگهبانی نیز در ابتدای ورودی و سمت چپ درِ اصلی قرار داشت. البته در قلعه نیز، اتاق نگهبانی درِ ورودی قلعه قرار داشت.

	اردوگاه بعقوبه 18 جز اردوگاه‌های مفقودین بود و به این علت یک سری امکانات ازجمله سلمانی برای اصلاح سروصورت، کتابخانه، خیاط‌خانه و فروشگاه بی‌بهره بودند<ref name=":1" />. در این اردوگاه حبانه وجود نداشت و اسرا در لیوان‌های آلومینیومی، که در اختیارشان قرار داده شده بود، با خود آب می‌بردند و چون سطلی برای قضای حاجت در آسایشگاه نبود، مجبور می‌شدند در مواقع اضطراری، از این لیوان‌ها به‌عنوان ظرفی جهت قضای حاجت استفاده کنند و صبح‌ها هم آن را می‌شستند و به‌عنوان لیوان [[آب]] یا چای، مورد استفاده قرار می‌دادند.		اردوگاه بعقوبه 18 جز اردوگاه‌های مفقودین بود و به این علت یک سری امکانات ازجمله سلمانی برای اصلاح سروصورت، کتابخانه، خیاط‌خانه و فروشگاه بی‌بهره بودند<ref name=":1" />. در این اردوگاه حبانه وجود نداشت و اسرا در لیوان‌های آلومینیومی، که در اختیارشان قرار داده شده بود، با خود آب می‌بردند و چون سطلی برای قضای حاجت در آسایشگاه نبود، مجبور می‌شدند در مواقع اضطراری، از این لیوان‌ها به‌عنوان ظرفی جهت قضای حاجت استفاده کنند و صبح‌ها هم آن را می‌شستند و به‌عنوان لیوان [[آب]] یا چای، مورد استفاده قرار می‌دادند.(← [[امکانات اردوگاه بعقوبه]])

	=== گاه‌شمار و تركیب اسرا ===		=== گاه‌شمار و تركیب اسرا ===
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	5 مرداد 1368، ملحق اردوگاه 16( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 16]] ) را تخلیه كردند و اسرای ساکن به دو گروه تقسیم شدند و اکثر بیماران مبتلا به گال را به اردوگاه 18( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 18]] ) و 20 ( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 20]] )انتقال دادند؛ همچنین اسرای اردوگاه 12 ( ←[[اردوگاه تکریت 12]] )را در دو نوبت و در تاریخ های 18 و 26 شهریور 1368 و 24 مهر 1368 به اردوگاه 18( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 18]] ) انتقال دادند.		5 مرداد 1368، ملحق اردوگاه 16( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 16]] ) را تخلیه كردند و اسرای ساکن به دو گروه تقسیم شدند و اکثر بیماران مبتلا به گال را به اردوگاه 18( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 18]] ) و 20 ( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 20]] )انتقال دادند؛ همچنین اسرای اردوگاه 12 ( ←[[اردوگاه تکریت 12]] )را در دو نوبت و در تاریخ های 18 و 26 شهریور 1368 و 24 مهر 1368 به اردوگاه 18( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 18]] ) انتقال دادند.

	[[آمار]] دقیقی از تعداد اسرای ساکن در این [[اردوگاه]] در دست نیست، اما گزارش [[صلیب سرخ]] حاکی از آن است که در مرداد 1369 و در زمان تبادل اسرا حدود 5250 نفر اسیر ایرانی را شامل می‌شد که 4/13 درصد کل اسرای ایرانی بود و یکی از اردوگاه‌های پرجمعیت محسوب می‌شد<ref name=":02">خاجی، علی (1391). شرح قفص. تهران: پیام آزادگان.</ref>		[[آمار]] دقیقی از تعداد اسرای ساکن در این [[اردوگاه]] در دست نیست، اما گزارش [[صلیب سرخ]] حاکی از آن است که در مرداد 1369 و در زمان تبادل اسرا حدود 5250 نفر اسیر ایرانی را شامل می‌شد که 4/13 درصد کل اسرای ایرانی بود و یکی از اردوگاه‌های پرجمعیت محسوب می‌شد<ref name=":02">خاجی، علی (1391). شرح قفص. تهران: پیام آزادگان.</ref>(← [[گاهشمار اردوگاه بعقوبه]]).
	=== وقایع مهم ===		=== وقایع مهم ===
	بعد از [[رحلت امام خمینی]] (ره)، افسران عراقی به آسایشگاه می‌روند و از اسرا می‌خواهند که مراسم رقص و پایکوبی به راه بیندازند. اما اسرا به حرف آنها وقعی نمی‌نهند. افسران عصر دوباره به آسایشگاه بازمی‌گردند و سخن صبح خود را تکرار می‌کنند، اما وقتی اسرا ناراحتی و [[اعتراض]] خود را نشان می‌دهند، دستور می‌دهند در آسایشگاه را ببندند. روز چهارم در باز می‌شود و افسران غذای چهار روز را یک‌جا به اسرا می‌دهند و دو روز دیگر در را به روی آنها می‌بندند<ref name=":0" />.		بعد از [[رحلت امام خمینی]] (ره)، افسران عراقی به آسایشگاه می‌روند و از اسرا می‌خواهند که مراسم رقص و پایکوبی به راه بیندازند. اما اسرا به حرف آنها وقعی نمی‌نهند. افسران عصر دوباره به آسایشگاه بازمی‌گردند و سخن صبح خود را تکرار می‌کنند، اما وقتی اسرا ناراحتی و [[اعتراض]] خود را نشان می‌دهند، دستور می‌دهند در آسایشگاه را ببندند. روز چهارم در باز می‌شود و افسران غذای چهار روز را یک‌جا به اسرا می‌دهند و دو روز دیگر در را به روی آنها می‌بندند<ref name=":0" />.

	پس از اعلام خبر توافق تبادل اسرا، تعدادی از اسرای اردوگاه‌ها، خاصه مفقودین اقدام به تنبیه جاسوسانی می‌كنند که در طول اسارت با دشمن همکاری می‌كردند. درگیری بین اسرا و جاسوسان چند روزی ادامه دارد، اما عراقی‌ها واكنش خاصی نشان نمی‌دادند تا اینکه آنها هم در 26/5/1369 برای حمایت از جاسوسان وارد درگیری می‌شوند و تلاش می‌كنند اوضاع را با ضرب‌وشتم و حتی تیر هوایی آرام كنند. در این درگیری، [[حسین پیراینده]] با اصابت گلوله به شهادت می‌رسد. بعد از شهادت حسین پیراینده، اسرا به مدت سه روز اعتصاب غذا می‌كنند و بعد از 3 روز با قول فرمانده مبنی‌بر اجابت خواسته اسرا، اعتصاب غذا پایان می‌یابد. البته فرمانده قول دیگری هم می‌دهد که پیکر حسین پیراینده، در هنگام تبادل اسرا به ایران باز‌گردد، او به قول خود وفا نمی‌کند و پیکر شهید پیراینده بعد از 11 سال به ایران بازمی‌گردد<ref name=":0" />.علاوه‌بر [[حسین پیراینده]]، جعفر جعفری از زنجان در اثر ابتلا به سل در این [[اردوگاه]] درگذشت؛ یکی از بچه‌های کرمان در اثر عدم تست پنی‌سیلین در اواخر 1368 فوت كرد و در عراق به خاک سپرده شد<ref name=":1" /> .		پس از اعلام خبر توافق تبادل اسرا، تعدادی از اسرای اردوگاه‌ها، خاصه مفقودین اقدام به تنبیه جاسوسانی می‌كنند که در طول اسارت با دشمن همکاری می‌كردند. درگیری بین اسرا و جاسوسان چند روزی ادامه دارد، اما عراقی‌ها واكنش خاصی نشان نمی‌دادند تا اینکه آنها هم در 26/5/1369 برای حمایت از جاسوسان وارد درگیری می‌شوند و تلاش می‌كنند اوضاع را با ضرب‌وشتم و حتی تیر هوایی آرام كنند. در این درگیری، [[حسین پیراینده]] با اصابت گلوله به شهادت می‌رسد. بعد از شهادت حسین پیراینده، اسرا به مدت سه روز اعتصاب غذا می‌كنند و بعد از 3 روز با قول فرمانده مبنی‌بر اجابت خواسته اسرا، اعتصاب غذا پایان می‌یابد. البته فرمانده قول دیگری هم می‌دهد که پیکر حسین پیراینده، در هنگام تبادل اسرا به ایران باز‌گردد، او به قول خود وفا نمی‌کند و پیکر شهید پیراینده بعد از 11 سال به ایران بازمی‌گردد<ref name=":0" />.علاوه‌بر [[حسین پیراینده]]، جعفر جعفری از زنجان در اثر ابتلا به سل در این [[اردوگاه]] درگذشت؛ یکی از بچه‌های کرمان در اثر عدم تست پنی‌سیلین در اواخر 1368 فوت كرد و در عراق به خاک سپرده شد<ref name=":1" /> .(← [[وقایع مهم اردوگاه بعقوبه]])

	=== سرانجام [[اردوگاه]] ===		=== سرانجام [[اردوگاه]] ===
	اسرای این [[اردوگاه]] در 21 شهریور 1369 هم‌زمان با تبادل اسرا در فهرست [[صلیب سرخ]] ثبت‌نام شده و [[اردوگاه]] با تخلیه اسرا منحل می‌شود.		اسرای این [[اردوگاه]] در 21 شهریور 1369 هم‌زمان با تبادل اسرا در فهرست [[صلیب سرخ]] ثبت‌نام شده و [[اردوگاه]] با تخلیه اسرا منحل می‌شود.

			نیز نگاه کنید به [[اردوگاه]]

	=== '''كتاب‌شناسی''' ===		=== '''كتاب‌شناسی''' ===
	<references />'''معصومه جعفرزاده'''		<references />'''معصومه جعفرزاده'''

M-jafari در ‏۲۲ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۲۵

2023-09-22T09:25:25Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۵۵
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	در ابتدای ورود اسرا، سرویس بهداشتی در آسایشگاه وجود نداشت؛ بنابراین اسرا به‌اجبار از قسمتی در آسایشگاه به‌عنوان دستشویی( ←[[توالت]]) استفاده می‌کردند‌. البته هر آسایشگاهی 5-6 [[توالت]] جداگانه در خارج از محیط آسایشگاه ‌داشت. نبود [[آب]] در دستشویی امری عادی بود و بعضی از دستشویی‌ها‌ حتی در نداشتند و از پتو به‌جای در ‌استفاده ‌می‌شد.<ref name=":1" />در مقابل جاده‌ای که آسایشگاه‌های 1، 2، 3 را از 4 و 5 جدا کرد بود، توالت‌های آسایشگاه 1 و 2 واقع شده بود. فاصله آسایشگاه‌های 1، 2، 3 از یکدیگر تقریباً 20 متر و فاصله آسایشگاه‌های 4 و 5 حدود 50 متر بود. البته برای هر بند ملحق نیز توالت جداگانه‌ای وجود داشت. دیواره اینها سیمانی و به رنگ سفید و از سایر توالت‌هایی که در آسایشگاه‌های قبلی وجود داشت، سالم‌تر بود<ref>رحمانیان، عبدالمجید (1388). تنفس ممنوع. تهران: پیام آزادگان،ص.210.</ref>.همچنین در قسمت قلعه نیز توالت‌های جداگانه ساخته شده بود که در قسمت جنوبی قلعه و کنار اتاق‌ها قرار داشت. هر آسایشگاهی برای خود سه چهار حمام داشت که در ابعاد یك در یك متر بود. حمام در ضلع جنوبی کنار آسایشگاه واقع شده بود و دوش نداشت. [[آب]] گرم هم در اختیار اسرا نبود. استحمام به‌صورت نوبتی انجام می‌شد و برای این كار، سطلی را جلوی نور خورشید می‌گذاشتند تا گرم ‌شود<ref name=":1" />.( ←[[توالت]])		در ابتدای ورود اسرا، سرویس بهداشتی در آسایشگاه وجود نداشت؛ بنابراین اسرا به‌اجبار از قسمتی در آسایشگاه به‌عنوان دستشویی( ←[[توالت]]) استفاده می‌کردند‌. البته هر آسایشگاهی 5-6 [[توالت]] جداگانه در خارج از محیط آسایشگاه ‌داشت. نبود [[آب]] در دستشویی امری عادی بود و بعضی از دستشویی‌ها‌ حتی در نداشتند و از پتو به‌جای در ‌استفاده ‌می‌شد.<ref name=":1" />در مقابل جاده‌ای که آسایشگاه‌های 1، 2، 3 را از 4 و 5 جدا کرد بود، توالت‌های آسایشگاه 1 و 2 واقع شده بود. فاصله آسایشگاه‌های 1، 2، 3 از یکدیگر تقریباً 20 متر و فاصله آسایشگاه‌های 4 و 5 حدود 50 متر بود. البته برای هر بند ملحق نیز توالت جداگانه‌ای وجود داشت. دیواره اینها سیمانی و به رنگ سفید و از سایر توالت‌هایی که در آسایشگاه‌های قبلی وجود داشت، سالم‌تر بود<ref>رحمانیان، عبدالمجید (1388). تنفس ممنوع. تهران: پیام آزادگان،ص.210.</ref>.همچنین در قسمت قلعه نیز توالت‌های جداگانه ساخته شده بود که در قسمت جنوبی قلعه و کنار اتاق‌ها قرار داشت. هر آسایشگاهی برای خود سه چهار حمام داشت که در ابعاد یك در یك متر بود. حمام در ضلع جنوبی کنار آسایشگاه واقع شده بود و دوش نداشت. [[آب]] گرم هم در اختیار اسرا نبود. استحمام به‌صورت نوبتی انجام می‌شد و برای این كار، سطلی را جلوی نور خورشید می‌گذاشتند تا گرم ‌شود<ref name=":1" />.( ←[[توالت]])

	وضعیت بهداشتی در [[اردوگاه]] مفقودین بسیار بد بود. شپش در کل [[اردوگاه]] شیوع پیدا کرده بود. کمبود [[امکانات]] بهداشتی باعث شیوع بیماری گال، اسهال خونی و سل شده بود که به‌صورت جدی مداوا نمی‌شدند. البته اتاقکی به نام بهداری در محوطه اردوگاه بعد از اتاق دژبانی و مابین ملحق و قلعه واقع شده بود که ازلحاظ دارویی [[امکانات]] خیلی ناچیزی داشت. بهداری را یکی از اسرای ایرانی که تکنسین درمانگاه بود اداره می‌‌كرد.علاوه‌بر چهار برجک‌ نگهبانی، که در گوشه‌های [[اردوگاه]] قرار داشت، و سیم‌خاردارهای حلقوی‌شکلِ دور [[اردوگاه]]، یك اتاق نگهبانی نیز در ابتدای ورودی و سمت چپ درِ اصلی قرار داشت. البته در قلعه نیز، اتاق نگهبانی درِ ورودی قلعه قرار داشت.		وضعیت بهداشتی در [[اردوگاه]] مفقودین بسیار بد بود. شپش در کل [[اردوگاه]] شیوع پیدا کرده بود. کمبود [[امکانات]] بهداشتی باعث شیوع بیماری گال، اسهال خونی و سل شده بود که به‌صورت جدی مداوا نمی‌شدند. البته اتاقکی به نام بهداری در محوطه اردوگاه بعد از اتاق دژبانی و مابین ملحق و قلعه واقع شده بود که ازلحاظ دارویی [[امکانات]] خیلی ناچیزی داشت. بهداری را یکی از اسرای ایرانی که تکنسین [[درمانگاه]] بود اداره می‌‌كرد.علاوه‌بر چهار برجک‌ نگهبانی، که در گوشه‌های [[اردوگاه]] قرار داشت، و سیم‌خاردارهای حلقوی‌شکلِ دور [[اردوگاه]]، یك اتاق نگهبانی نیز در ابتدای ورودی و سمت چپ درِ اصلی قرار داشت. البته در قلعه نیز، اتاق نگهبانی درِ ورودی قلعه قرار داشت.

	اردوگاه بعقوبه 18 جز اردوگاه‌های مفقودین بود و به این علت یک سری امکانات ازجمله سلمانی برای اصلاح سروصورت، کتابخانه، خیاط‌خانه و فروشگاه بی‌بهره بودند<ref name=":1" />. در این اردوگاه حبانه وجود نداشت و اسرا در لیوان‌های آلومینیومی، که در اختیارشان قرار داده شده بود، با خود آب می‌بردند و چون سطلی برای قضای حاجت در آسایشگاه نبود، مجبور می‌شدند در مواقع اضطراری، از این لیوان‌ها به‌عنوان ظرفی جهت قضای حاجت استفاده کنند و صبح‌ها هم آن را می‌شستند و به‌عنوان لیوان [[آب]] یا چای، مورد استفاده قرار می‌دادند.		اردوگاه بعقوبه 18 جز اردوگاه‌های مفقودین بود و به این علت یک سری امکانات ازجمله سلمانی برای اصلاح سروصورت، کتابخانه، خیاط‌خانه و فروشگاه بی‌بهره بودند<ref name=":1" />. در این اردوگاه حبانه وجود نداشت و اسرا در لیوان‌های آلومینیومی، که در اختیارشان قرار داده شده بود، با خود آب می‌بردند و چون سطلی برای قضای حاجت در آسایشگاه نبود، مجبور می‌شدند در مواقع اضطراری، از این لیوان‌ها به‌عنوان ظرفی جهت قضای حاجت استفاده کنند و صبح‌ها هم آن را می‌شستند و به‌عنوان لیوان [[آب]] یا چای، مورد استفاده قرار می‌دادند.

	=== گاه‌شمار و تركیب اسرا ===		=== گاه‌شمار و تركیب اسرا ===
	بعقوبه 18 از آخرین اردوگاه‌های اسرای ایرانی در عراق بود که با انتقال اسرا از [[اردوگاه 17(نهروان)]] در 1367 تشکیل شد. در ماه‌های بعد، تعدادی از اسرای ساکن در اردوگاه‌های منطقه تکریت همچون ‌15 ( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 15]] )، 14( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 14]] )، 12( ←[[اردوگاه تکریت 12]] )، 11 ( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 11]] )و ‌16 ( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 16]] )،به این [[اردوگاه]] انتقال داده شدند که بیشتر اسرای ارتشی یا سرباز بودند<ref>اکبری، رحمت‌الله (1383). زخم غزال. تهران: نشر رسانش،ص.7-24.</ref>. البته در بین اسرای ارتشی هم 5-6 نفر از اقلیت‌های دینی (مسیحی) وجود داشتند<ref name=":1" />. در تاریخ 15/7/ 1368 نیز تعدادی از اسرای اردوگاه 11 ( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 11]] )به این [[اردوگاه]] منتقل شدند. 5 مرداد 1368، ملحق اردوگاه 16( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 16]] ) را تخلیه كردند و اسرای ساکن به دو گروه تقسیم شدند و اکثر بیماران مبتلا به گال را به اردوگاه 18( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 18]] ) و 20 ( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 20]] )انتقال دادند؛ همچنین اسرای اردوگاه 12 ( ←[[اردوگاه تکریت 12]] )را در دو نوبت و در تاریخ های 18 26/6/ 1368 و 24/7/1368 به اردوگاه 18( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 18]] ) انتقال دادند. آمار دقیقی از تعداد اسرای ساکن در این [[اردوگاه]] در دست نیست، اما گزارش [[صلیب سرخ]] حاکی از آن است که در مرداد 1369 و در زمان تبادل اسرا حدود 5250 نفر اسیر ایرانی را شامل می‌شد که 4/13 درصد کل اسرای ایرانی بود و یکی از اردوگاه‌های پرجمعیت محسوب می‌شد<ref name=":0" />		بعقوبه 18 از آخرین اردوگاه‌های اسرای ایرانی در عراق بود که با انتقال [[اسرا]] از [[اردوگاه 17(نهروان)]] در 1367 تشکیل شد. در ماه‌های بعد، تعدادی از اسرای ساکن در اردوگاه‌های منطقه تکریت همچون ‌15 ( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 15]] )، 14( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 14]] )، 12( ←[[اردوگاه تکریت 12]] )، 11 ( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 11]] )و ‌16 ( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 16]] )،به این [[اردوگاه]] انتقال داده شدند که بیشتر اسرای ارتشی یا سرباز بودند<ref>اکبری، رحمت‌الله (1383). زخم غزال. تهران: نشر رسانش،ص.7-24.</ref>.

			البته در بین اسرای ارتشی هم 5-6 نفر از اقلیت‌های دینی (مسیحی) وجود داشتند<ref name=":12">ستاری ،بهمن (1395). مصاحبه</ref>. در تاریخ 15 مهر 1368 نیز تعدادی از اسرای اردوگاه 11 ( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 11]] )به این [[اردوگاه]] منتقل شدند.

			5 مرداد 1368، ملحق اردوگاه 16( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 16]] ) را تخلیه كردند و اسرای ساکن به دو گروه تقسیم شدند و اکثر بیماران مبتلا به گال را به اردوگاه 18( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 18]] ) و 20 ( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 20]] )انتقال دادند؛ همچنین اسرای اردوگاه 12 ( ←[[اردوگاه تکریت 12]] )را در دو نوبت و در تاریخ های 18 و 26 شهریور 1368 و 24 مهر 1368 به اردوگاه 18( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 18]] ) انتقال دادند.

			[[آمار]] دقیقی از تعداد اسرای ساکن در این [[اردوگاه]] در دست نیست، اما گزارش [[صلیب سرخ]] حاکی از آن است که در مرداد 1369 و در زمان تبادل اسرا حدود 5250 نفر اسیر ایرانی را شامل می‌شد که 4/13 درصد کل اسرای ایرانی بود و یکی از اردوگاه‌های پرجمعیت محسوب می‌شد<ref name=":02">خاجی، علی (1391). شرح قفص. تهران: پیام آزادگان.</ref>
	=== وقایع مهم ===		=== وقایع مهم ===
	بعد از [[رحلت امام خمینی]] (ره)، افسران عراقی به آسایشگاه می‌روند و از اسرا می‌خواهند که مراسم رقص و پایکوبی به راه بیندازند. اما اسرا به حرف آنها وقعی نمی‌نهند. افسران عصر دوباره به آسایشگاه بازمی‌گردند و سخن صبح خود را تکرار می‌کنند، اما وقتی اسرا ناراحتی و اعتراض خود را نشان می‌دهند، دستور می‌دهند در آسایشگاه را ببندند. روز چهارم در باز می‌شود و افسران غذای چهار روز را یک‌جا به اسرا می‌دهند و دو روز دیگر در را به روی آنها می‌بندند<ref name=":0" />.		بعد از [[رحلت امام خمینی]] (ره)، افسران عراقی به آسایشگاه می‌روند و از اسرا می‌خواهند که مراسم رقص و پایکوبی به راه بیندازند. اما اسرا به حرف آنها وقعی نمی‌نهند. افسران عصر دوباره به آسایشگاه بازمی‌گردند و سخن صبح خود را تکرار می‌کنند، اما وقتی اسرا ناراحتی و [[اعتراض]] خود را نشان می‌دهند، دستور می‌دهند در آسایشگاه را ببندند. روز چهارم در باز می‌شود و افسران غذای چهار روز را یک‌جا به اسرا می‌دهند و دو روز دیگر در را به روی آنها می‌بندند<ref name=":0" />.

	پس از اعلام خبر توافق تبادل اسرا، تعدادی از اسرای اردوگاه‌ها، خاصه مفقودین اقدام به تنبیه جاسوسانی می‌كنند که در طول اسارت با دشمن همکاری می‌كردند. درگیری بین اسرا و جاسوسان چند روزی ادامه دارد، اما عراقی‌ها واكنش خاصی نشان نمی‌دادند تا اینکه آنها هم در 26/5/1369 برای حمایت از جاسوسان وارد درگیری می‌شوند و تلاش می‌كنند اوضاع را با ضرب‌وشتم و حتی تیر هوایی آرام كنند. در این درگیری، [[حسین پیراینده]] با اصابت گلوله به شهادت می‌رسد. بعد از شهادت حسین پیراینده، اسرا به مدت سه روز اعتصاب غذا می‌كنند و بعد از 3 روز با قول فرمانده مبنی‌بر اجابت خواسته اسرا، اعتصاب غذا پایان می‌یابد. البته فرمانده قول دیگری هم می‌دهد که پیکر حسین پیراینده، در هنگام تبادل اسرا به ایران باز‌گردد، او به قول خود وفا نمی‌کند و پیکر شهید پیراینده بعد از 11 سال به ایران بازمی‌گردد<ref name=":0" />.علاوه‌بر [[حسین پیراینده]]، جعفر جعفری از زنجان در اثر ابتلا به سل در این [[اردوگاه]] درگذشت؛ یکی از بچه‌های کرمان در اثر عدم تست پنی‌سیلین در اواخر 1368 فوت كرد و در عراق به خاک سپرده شد<ref name=":1" /> .		پس از اعلام خبر توافق تبادل اسرا، تعدادی از اسرای اردوگاه‌ها، خاصه مفقودین اقدام به تنبیه جاسوسانی می‌كنند که در طول اسارت با دشمن همکاری می‌كردند. درگیری بین اسرا و جاسوسان چند روزی ادامه دارد، اما عراقی‌ها واكنش خاصی نشان نمی‌دادند تا اینکه آنها هم در 26/5/1369 برای حمایت از جاسوسان وارد درگیری می‌شوند و تلاش می‌كنند اوضاع را با ضرب‌وشتم و حتی تیر هوایی آرام كنند. در این درگیری، [[حسین پیراینده]] با اصابت گلوله به شهادت می‌رسد. بعد از شهادت حسین پیراینده، اسرا به مدت سه روز اعتصاب غذا می‌كنند و بعد از 3 روز با قول فرمانده مبنی‌بر اجابت خواسته اسرا، اعتصاب غذا پایان می‌یابد. البته فرمانده قول دیگری هم می‌دهد که پیکر حسین پیراینده، در هنگام تبادل اسرا به ایران باز‌گردد، او به قول خود وفا نمی‌کند و پیکر شهید پیراینده بعد از 11 سال به ایران بازمی‌گردد<ref name=":0" />.علاوه‌بر [[حسین پیراینده]]، جعفر جعفری از زنجان در اثر ابتلا به سل در این [[اردوگاه]] درگذشت؛ یکی از بچه‌های کرمان در اثر عدم تست پنی‌سیلین در اواخر 1368 فوت كرد و در عراق به خاک سپرده شد<ref name=":1" /> .

M-jafari در ‏۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۰۱

2022-07-29T05:01:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۳۱
خط ۲۴:		خط ۲۴:

	=== گاه‌شمار و تركیب اسرا ===		=== گاه‌شمار و تركیب اسرا ===
	بعقوبه 18 از آخرین اردوگاه‌های اسرای ایرانی در عراق بود که با انتقال اسرا از [[اردوگاه 17 (نهروان)]] در 1367 تشکیل شد. در ماه‌های بعد، تعدادی از اسرای ساکن در اردوگاه‌های منطقه تکریت همچون ‌15 ( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 15]] )، 14( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 14]] )، 12( ←[[اردوگاه تکریت 12]] )، 11 ( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 11]] )و ‌16 ( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 16]] )،به این [[اردوگاه]] انتقال داده شدند که بیشتر اسرای ارتشی یا سرباز بودند<ref>اکبری، رحمت‌الله (1383). زخم غزال. تهران: نشر رسانش،ص.7-24.</ref>. البته در بین اسرای ارتشی هم 5-6 نفر از اقلیت‌های دینی (مسیحی) وجود داشتند<ref name=":1" />. در تاریخ 15/7/ 1368 نیز تعدادی از اسرای اردوگاه 11 ( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 11]] )به این [[اردوگاه]] منتقل شدند. 5 مرداد 1368، ملحق اردوگاه 16( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 16]] ) را تخلیه كردند و اسرای ساکن به دو گروه تقسیم شدند و اکثر بیماران مبتلا به گال را به اردوگاه 18( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 18]] ) و 20 ( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 20]] )انتقال دادند؛ همچنین اسرای اردوگاه 12 ( ←[[اردوگاه تکریت 12]] )را در دو نوبت و در تاریخ های 18 26/6/ 1368 و 24/7/1368 به اردوگاه 18( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 18]] ) انتقال دادند. آمار دقیقی از تعداد اسرای ساکن در این [[اردوگاه]] در دست نیست، اما گزارش [[صلیب سرخ]] حاکی از آن است که در مرداد 1369 و در زمان تبادل اسرا حدود 5250 نفر اسیر ایرانی را شامل می‌شد که 4/13 درصد کل اسرای ایرانی بود و یکی از اردوگاه‌های پرجمعیت محسوب می‌شد<ref name=":0" />		بعقوبه 18 از آخرین اردوگاه‌های اسرای ایرانی در عراق بود که با انتقال اسرا از [[اردوگاه 17(نهروان)]] در 1367 تشکیل شد. در ماه‌های بعد، تعدادی از اسرای ساکن در اردوگاه‌های منطقه تکریت همچون ‌15 ( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 15]] )، 14( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 14]] )، 12( ←[[اردوگاه تکریت 12]] )، 11 ( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 11]] )و ‌16 ( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 16]] )،به این [[اردوگاه]] انتقال داده شدند که بیشتر اسرای ارتشی یا سرباز بودند<ref>اکبری، رحمت‌الله (1383). زخم غزال. تهران: نشر رسانش،ص.7-24.</ref>. البته در بین اسرای ارتشی هم 5-6 نفر از اقلیت‌های دینی (مسیحی) وجود داشتند<ref name=":1" />. در تاریخ 15/7/ 1368 نیز تعدادی از اسرای اردوگاه 11 ( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 11]] )به این [[اردوگاه]] منتقل شدند. 5 مرداد 1368، ملحق اردوگاه 16( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 16]] ) را تخلیه كردند و اسرای ساکن به دو گروه تقسیم شدند و اکثر بیماران مبتلا به گال را به اردوگاه 18( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 18]] ) و 20 ( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 20]] )انتقال دادند؛ همچنین اسرای اردوگاه 12 ( ←[[اردوگاه تکریت 12]] )را در دو نوبت و در تاریخ های 18 26/6/ 1368 و 24/7/1368 به اردوگاه 18( ←[[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 18]] ) انتقال دادند. آمار دقیقی از تعداد اسرای ساکن در این [[اردوگاه]] در دست نیست، اما گزارش [[صلیب سرخ]] حاکی از آن است که در مرداد 1369 و در زمان تبادل اسرا حدود 5250 نفر اسیر ایرانی را شامل می‌شد که 4/13 درصد کل اسرای ایرانی بود و یکی از اردوگاه‌های پرجمعیت محسوب می‌شد<ref name=":0" />

	=== وقایع مهم ===		=== وقایع مهم ===

M-jafari: M-jafari صفحهٔ بعقوبه، اردوگاه 18 را به اردوگاه بعقوبه منتقل کرد

2022-07-29T05:00:36Z

M-jafari صفحهٔ بعقوبه، اردوگاه 18 را به اردوگاه بعقوبه منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۳۰
(بدون تفاوت)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۵۹
خط ۱:		خط ۱:
	=== یكی از اردوگاه‌های نگه‌داری اسرای ایرانی در عراق. ===		=== یكی از اردوگاه‌های نگه‌داری اسرای ایرانی در عراق. ===
	اردوگاه 18 بعقوبه یکی از اردوگاه‌های اسرای مفقودین ایرانی بود که در 1367 در یکی از استان‌های شرقی عراق، به نام دیالی به مرکزیت شهر بعقوبه و در پادگانی نظامی به نام العباس تأسیس شد. این [[اردوگاه]] در 59 کیلومتری بغداد واقع شده بود و حدوداً 17 هزار کیلومتر مساحت داشت و اطرافش را سیم‌خاردار کشیده بودند<ref name=":0">خاجی، علی (1391). شرح قفص. تهران: پیام آزادگان.</ref>.		اردوگاه 18 بعقوبه یکی از اردوگاه‌های اسرای مفقودین ایرانی بود که در 1367 در یکی از استان‌های شرقی عراق، به نام دیالی به مرکزیت شهر بعقوبه و در پادگانی نظامی به نام العباس تأسیس شد. این [[اردوگاه]] در 59 کیلومتری بغداد واقع شده بود و حدوداً 17 هزار کیلومتر مساحت داشت و اطرافش را سیم‌خاردار کشیده بودند<ref name=":0">خاجی، علی (1391). شرح قفص. تهران: [https://www.mfpa.ir پیام آزادگان].</ref>.

	اردوگاه بعقوبه ازلحاظ آب‌وهوایی در منطقه گرم و خشک قرار داشت که تابستان‌های آن به‌شدت گرم و زمستان‌هایش سرد و استخوان‌سوز بود.		اردوگاه بعقوبه ازلحاظ آب‌وهوایی در منطقه گرم و خشک قرار داشت که تابستان‌های آن به‌شدت گرم و زمستان‌هایش سرد و استخوان‌سوز بود.
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	آسایشگاه اصلی برای تهویه پنجره، پنکه سقفی و هواکش نداشت. دیوارها هم فلزی بود؛ بنابراین اسرا جهت تهویه آسایشگاه‌های اصلی درهای بزرگ ورودی را باز می‌گذاشتند<ref name=":1" />اما هر آسایشگاه ملحق، دارای 5 و 6 پنجره بود که در یک طرف و رو به محوطه اردوگاه قرار داشت<ref name=":0" />. ازآنجاکه این [[اردوگاه]] نظامی بود، کف‌سازی آن از بتن بود و اسرا برای مفروش کردن آن از پتوهایی که در اختیارشان گذاشته بودند، استفاده می‌کردند.<ref name=":0" /> آشپزخانه در سمت چپ آسایشگاه 5 واقع شده بود و غذای همه قسمت‌های [[اردوگاه]] در آن به‌وسیله اسرای ایرانی تهیه می‌شد. آشپزخانه نیز به‌صورت آسایشگاه‌های ازپیش‌ساخته، فاقد پنجره و دارای سه در سقفی، مانند سقف آسایشگاه‌ها و شیب‌دار بوده است<ref name=":0" />.		آسایشگاه اصلی برای تهویه پنجره، پنکه سقفی و هواکش نداشت. دیوارها هم فلزی بود؛ بنابراین اسرا جهت تهویه آسایشگاه‌های اصلی درهای بزرگ ورودی را باز می‌گذاشتند<ref name=":1" />اما هر آسایشگاه ملحق، دارای 5 و 6 پنجره بود که در یک طرف و رو به محوطه اردوگاه قرار داشت<ref name=":0" />. ازآنجاکه این [[اردوگاه]] نظامی بود، کف‌سازی آن از بتن بود و اسرا برای مفروش کردن آن از پتوهایی که در اختیارشان گذاشته بودند، استفاده می‌کردند.<ref name=":0" /> آشپزخانه در سمت چپ آسایشگاه 5 واقع شده بود و غذای همه قسمت‌های [[اردوگاه]] در آن به‌وسیله اسرای ایرانی تهیه می‌شد. آشپزخانه نیز به‌صورت آسایشگاه‌های ازپیش‌ساخته، فاقد پنجره و دارای سه در سقفی، مانند سقف آسایشگاه‌ها و شیب‌دار بوده است<ref name=":0" />.

	در ابتدای ورود اسرا، سرویس بهداشتی در آسایشگاه وجود نداشت؛ بنابراین اسرا به‌اجبار از قسمتی در آسایشگاه به‌عنوان دستشویی([[توالت]]) استفاده می‌کردند‌. البته هر آسایشگاهی 5-6 [[توالت]] جداگانه در خارج از محیط آسایشگاه ‌داشت. نبود [[آب]] در دستشویی امری عادی بود و بعضی از دستشویی‌ها‌ حتی در نداشتند و از پتو به‌جای در ‌استفاده ‌می‌شد.<ref name=":1" />در مقابل جاده‌ای که آسایشگاه‌های 1، 2، 3 را از 4 و 5 جدا کرد بود، توالت‌های آسایشگاه 1 و 2 واقع شده بود. فاصله آسایشگاه‌های 1، 2، 3 از یکدیگر تقریباً 20 متر و فاصله آسایشگاه‌های 4 و 5 حدود 50 متر بود. البته برای هر بند ملحق نیز توالت جداگانه‌ای وجود داشت. دیواره اینها سیمانی و به رنگ سفید و از سایر توالت‌هایی که در آسایشگاه‌های قبلی وجود داشت، سالم‌تر بود<ref>رحمانیان، عبدالمجید (1388). تنفس ممنوع. تهران: پیام ~~آزادگان،ص~~.210.</ref>.همچنین در قسمت قلعه نیز توالت‌های جداگانه ساخته شده بود که در قسمت جنوبی قلعه و کنار اتاق‌ها قرار داشت. هر آسایشگاهی برای خود سه چهار حمام داشت که در ابعاد یك در یك متر بود. حمام در ضلع جنوبی کنار آسایشگاه واقع شده بود و دوش نداشت. [[آب]] گرم هم در اختیار اسرا نبود. استحمام به‌صورت نوبتی انجام می‌شد و برای این كار، سطلی را جلوی نور خورشید می‌گذاشتند تا گرم ‌شود<ref name=":1" />.( [[توالت]])		در ابتدای ورود اسرا، سرویس بهداشتی در آسایشگاه وجود نداشت؛ بنابراین اسرا به‌اجبار از قسمتی در آسایشگاه به‌عنوان دستشویی([[توالت]]) استفاده می‌کردند‌. البته هر آسایشگاهی 5-6 [[توالت]] جداگانه در خارج از محیط آسایشگاه ‌داشت. نبود [[آب]] در دستشویی امری عادی بود و بعضی از دستشویی‌ها‌ حتی در نداشتند و از پتو به‌جای در ‌استفاده ‌می‌شد.<ref name=":1" />در مقابل جاده‌ای که آسایشگاه‌های 1، 2، 3 را از 4 و 5 جدا کرد بود، توالت‌های آسایشگاه 1 و 2 واقع شده بود. فاصله آسایشگاه‌های 1، 2، 3 از یکدیگر تقریباً 20 متر و فاصله آسایشگاه‌های 4 و 5 حدود 50 متر بود. البته برای هر بند ملحق نیز توالت جداگانه‌ای وجود داشت. دیواره اینها سیمانی و به رنگ سفید و از سایر توالت‌هایی که در آسایشگاه‌های قبلی وجود داشت، سالم‌تر بود<ref>رحمانیان، عبدالمجید (1388). تنفس ممنوع. تهران: [https://www.mfpa.ir پیام آزادگان]،ص.210.</ref>.همچنین در قسمت قلعه نیز توالت‌های جداگانه ساخته شده بود که در قسمت جنوبی قلعه و کنار اتاق‌ها قرار داشت. هر آسایشگاهی برای خود سه چهار حمام داشت که در ابعاد یك در یك متر بود. حمام در ضلع جنوبی کنار آسایشگاه واقع شده بود و دوش نداشت. [[آب]] گرم هم در اختیار اسرا نبود. استحمام به‌صورت نوبتی انجام می‌شد و برای این كار، سطلی را جلوی نور خورشید می‌گذاشتند تا گرم ‌شود<ref name=":1" />.( [[توالت]])

	وضعیت بهداشتی در [[اردوگاه]] مفقودین بسیار بد بود. شپش در کل [[اردوگاه]] شیوع پیدا کرده بود. کمبود [[امکانات]] بهداشتی باعث شیوع بیماری گال، اسهال خونی و سل شده بود که به‌صورت جدی مداوا نمی‌شدند. البته اتاقکی به نام بهداری در محوطه اردوگاه بعد از اتاق دژبانی و مابین ملحق و قلعه واقع شده بود که ازلحاظ دارویی [[امکانات]] خیلی ناچیزی داشت. بهداری را یکی از اسرای ایرانی که تکنسین [[درمانگاه]] بود اداره می‌‌كرد.علاوه‌بر چهار برجک‌ نگهبانی، که در گوشه‌های [[اردوگاه]] قرار داشت، و سیم‌خاردارهای حلقوی‌شکلِ دور [[اردوگاه]]، یك اتاق نگهبانی نیز در ابتدای ورودی و سمت چپ درِ اصلی قرار داشت. البته در قلعه نیز، اتاق نگهبانی درِ ورودی قلعه قرار داشت.		وضعیت بهداشتی در [[اردوگاه]] مفقودین بسیار بد بود. شپش در کل [[اردوگاه]] شیوع پیدا کرده بود. کمبود [[امکانات]] بهداشتی باعث شیوع بیماری گال، اسهال خونی و سل شده بود که به‌صورت جدی مداوا نمی‌شدند. البته اتاقکی به نام بهداری در محوطه اردوگاه بعد از اتاق دژبانی و مابین ملحق و قلعه واقع شده بود که ازلحاظ دارویی [[امکانات]] خیلی ناچیزی داشت. بهداری را یکی از اسرای ایرانی که تکنسین [[درمانگاه]] بود اداره می‌‌كرد.علاوه‌بر چهار برجک‌ نگهبانی، که در گوشه‌های [[اردوگاه]] قرار داشت، و سیم‌خاردارهای حلقوی‌شکلِ دور [[اردوگاه]]، یك اتاق نگهبانی نیز در ابتدای ورودی و سمت چپ درِ اصلی قرار داشت. البته در قلعه نیز، اتاق نگهبانی درِ ورودی قلعه قرار داشت.
خط ۲۶:		خط ۲۶:

	== گاه‌شمار و تركیب اسرا ==		== گاه‌شمار و تركیب اسرا ==
	بعقوبه 18 از آخرین اردوگاه‌های اسرای ایرانی در عراق بود که با انتقال [[اسرا]] از [[اردوگاه ~~17(~~نهروان)]] در 1367 تشکیل شد. در ماه‌های بعد، تعدادی از اسرای ساکن در اردوگاه‌های منطقه تکریت همچون ‌15 ( [[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 15]] )، 14( [[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 14]] )، 12( [[اردوگاه تکریت 12]] )، 11 ([[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 11]] )و ‌16 ( [[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 16]] )،به این [[اردوگاه]] انتقال داده شدند که بیشتر اسرای ارتشی یا سرباز بودند<ref>اکبری، رحمت‌الله (1383). زخم غزال. تهران: نشر رسانش،ص.7-24.</ref>.		بعقوبه 18 از آخرین اردوگاه‌های اسرای ایرانی در عراق بود که با انتقال [[اسرا]] از [[اردوگاه نهروان]] در 1367 تشکیل شد. در ماه‌های بعد، تعدادی از اسرای ساکن در اردوگاه‌های منطقه تکریت همچون ‌15 ( [[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 15]] )، 14( [[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 14]] )، 12( [[اردوگاه تکریت 12]] )، 11 ([[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 11]] )و ‌16 ( [[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 16]] )،به این [[اردوگاه]] انتقال داده شدند که بیشتر اسرای ارتشی یا سرباز بودند<ref>اکبری، رحمت‌الله (1383). زخم غزال. تهران: نشر رسانش،ص.7-24.</ref>.

	البته در بین اسرای ارتشی هم 5-6 نفر از اقلیت‌های دینی (مسیحی) وجود داشتند<ref name=":12">ستاری ،بهمن (1395). مصاحبه</ref>.		البته در بین اسرای ارتشی هم 5-6 نفر از اقلیت‌های دینی (مسیحی) وجود داشتند<ref name=":12">ستاری ،بهمن (1395). مصاحبه</ref>.
خط ۳۶:		خط ۳۶:
	همچنین اسرای اردوگاه 12 ( [[اردوگاه تکریت 12]] )را در دو نوبت و در تاریخ های 18 و 26 شهریور 1368 و 24 مهر 1368 به اردوگاه 18( [[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 18]] ) انتقال دادند.		همچنین اسرای اردوگاه 12 ( [[اردوگاه تکریت 12]] )را در دو نوبت و در تاریخ های 18 و 26 شهریور 1368 و 24 مهر 1368 به اردوگاه 18( [[اردوگاه تکریت 12\|اردوگاه تکریت 18]] ) انتقال دادند.

	[[آمار]] دقیقی از تعداد اسرای ساکن در این [[اردوگاه]] در دست نیست، اما گزارش [[صلیب سرخ]] حاکی از آن است که در مرداد 1369 و در زمان تبادل اسرا حدود 5250 نفر اسیر ایرانی را شامل می‌شد که 4/13 درصد کل اسرای ایرانی بود و یکی از اردوگاه‌های پرجمعیت محسوب می‌شد.<ref name=":02">خاجی، علی (1391). شرح قفص. تهران: پیام آزادگان.</ref>([[گاهشمار اردوگاه بعقوبه]]).		[[آمار]] دقیقی از تعداد اسرای ساکن در این [[اردوگاه]] در دست نیست، اما گزارش [[صلیب سرخ]] حاکی از آن است که در مرداد 1369 و در زمان تبادل اسرا حدود 5250 نفر اسیر ایرانی را شامل می‌شد که 4/13 درصد کل اسرای ایرانی بود و یکی از اردوگاه‌های پرجمعیت محسوب می‌شد.<ref name=":02">خاجی، علی (1391). شرح قفص. تهران: [https://www.mfpa.ir پیام آزادگان].</ref>([[گاهشمار اردوگاه بعقوبه]]).

	== وقایع مهم ==		== وقایع مهم ==
	بعد از [[رحلت امام خمینی]] (ره)، افسران عراقی به آسایشگاه می‌روند و از [[اسرا]] می‌خواهند که مراسم رقص و پایکوبی به راه بیندازند. اما [[اسرا]] به حرف آنها وقعی نمی‌نهند. افسران عصر دوباره به آسایشگاه بازمی‌گردند و سخن صبح خود را تکرار می‌کنند، اما وقتی [[اسرا]] ناراحتی و [[اعتراض]] خود را نشان می‌دهند، دستور می‌دهند در آسایشگاه را ببندند. روز چهارم در باز می‌شود و افسران غذای چهار روز را یک‌جا به [[اسرا]] می‌دهند و دو روز دیگر در را به روی آنها می‌بندند<ref name=":03">خاجی، علی (1391). شرح قفص. تهران: پیام آزادگان.</ref>.		بعد از [[رحلت امام خمینی]] (ره)، افسران عراقی به آسایشگاه می‌روند و از [[اسرا]] می‌خواهند که مراسم رقص و پایکوبی به راه بیندازند. اما [[اسرا]] به حرف آنها وقعی نمی‌نهند. افسران عصر دوباره به آسایشگاه بازمی‌گردند و سخن صبح خود را تکرار می‌کنند، اما وقتی [[اسرا]] ناراحتی و [[اعتراض]] خود را نشان می‌دهند، دستور می‌دهند در آسایشگاه را ببندند. روز چهارم در باز می‌شود و افسران غذای چهار روز را یک‌جا به [[اسرا]] می‌دهند و دو روز دیگر در را به روی آنها می‌بندند<ref name=":03">خاجی، علی (1391). شرح قفص. تهران: [https://www.mfpa.ir پیام آزادگان].</ref>.

	پس از اعلام خبر توافق تبادل اسرا، تعدادی از اسرای اردوگاه‌ها، خاصه مفقودین اقدام به تنبیه جاسوسانی می‌كنند که در طول [[اسارت و اسیران\|اسارت]] با دشمن همکاری می‌كردند. درگیری بین [[اسرا]] و جاسوسان چند روزی ادامه دارد، اما عراقی‌ها واكنش خاصی نشان نمی‌دادند تا اینکه آنها هم در 26 مرداد 1369 برای حمایت از جاسوسان وارد درگیری می‌شوند و تلاش می‌كنند اوضاع را با ضرب‌وشتم و حتی تیر هوایی آرام كنند. در این درگیری، [[حسین پیراینده]] با اصابت گلوله به شهادت می‌رسد. بعد از شهادت [[حسین پیراینده]]، [[اسرا]] به مدت سه روز اعتصاب غذا می‌كنند و بعد از 3 روز با قول فرمانده مبنی‌بر اجابت خواسته [[اسرا]]، اعتصاب غذا پایان می‌یابد. البته فرمانده قول دیگری هم می‌دهد که پیکر [[حسین پیراینده]]، در هنگام تبادل [[اسرا]] به ایران باز‌گردد، او به قول خود وفا نمی‌کند و پیکر شهید [[حسین پیراینده]] بعد از 11 سال به ایران بازمی‌گردد<ref name=":03" />.		پس از اعلام خبر توافق تبادل اسرا، تعدادی از اسرای اردوگاه‌ها، خاصه مفقودین اقدام به تنبیه جاسوسانی می‌كنند که در طول [[اسارت و اسیران\|اسارت]] با دشمن همکاری می‌كردند. درگیری بین [[اسرا]] و جاسوسان چند روزی ادامه دارد، اما عراقی‌ها واكنش خاصی نشان نمی‌دادند تا اینکه آنها هم در 26 مرداد 1369 برای حمایت از جاسوسان وارد درگیری می‌شوند و تلاش می‌كنند اوضاع را با ضرب‌وشتم و حتی تیر هوایی آرام كنند. در این درگیری، [[حسین پیراینده]] با اصابت گلوله به شهادت می‌رسد. بعد از شهادت [[حسین پیراینده]]، [[اسرا]] به مدت سه روز اعتصاب غذا می‌كنند و بعد از 3 روز با قول فرمانده مبنی‌بر اجابت خواسته [[اسرا]]، اعتصاب غذا پایان می‌یابد. البته فرمانده قول دیگری هم می‌دهد که پیکر [[حسین پیراینده]]، در هنگام تبادل [[اسرا]] به ایران باز‌گردد، او به قول خود وفا نمی‌کند و پیکر شهید [[حسین پیراینده]] بعد از 11 سال به ایران بازمی‌گردد<ref name=":03" />.