اردوگاه موصل 2 - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Marjan-khanlari: /* كتاب‌شناسی */

2025-02-16T12:23:39Z

كتاب‌شناسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۵۳
خط ۲۵:		خط ۲۵:
	2. در روزهای اول فروردین 1360، شایعه [[اعتصاب در اسارت\|اعتصاب]] در [[اردوگاه]] پیچید و [[اسرا]] به‌دنبال آن، دست به [[اعتصاب در اسارت\|اعتصاب]] غذا زدند؛ البته عراقی‌ها بسیار وحشیانه به جمع [[اسرا]] هجوم آوردند و در عرض یک ساعت، همه آسایشگاه‌ها را زیر کتک و [[شکنجه]] قرار دادند و چون اساس [[اعتصاب در اسارت\|اعتصاب]] مشخص نبود، زود شکسته شد.		2. در روزهای اول فروردین 1360، شایعه [[اعتصاب در اسارت\|اعتصاب]] در [[اردوگاه]] پیچید و [[اسرا]] به‌دنبال آن، دست به [[اعتصاب در اسارت\|اعتصاب]] غذا زدند؛ البته عراقی‌ها بسیار وحشیانه به جمع [[اسرا]] هجوم آوردند و در عرض یک ساعت، همه آسایشگاه‌ها را زیر کتک و [[شکنجه]] قرار دادند و چون اساس [[اعتصاب در اسارت\|اعتصاب]] مشخص نبود، زود شکسته شد.

	3. شانزدهم اردیبهشت 1360، پاهای علی بیات را در محوطه [[اردوگاه]] آتش زدند. علی کلاس قرآن برگزار کرده بود. سعی کردیم کلاس را با مراقبت و نگهبانی از دید عراقی‌ها پنهان کنیم، اما موفق نشدیم. آن روز برخلاف همیشه سوت داخل‌باش را زودتر از موعد زدند و بعد ریختند توی آسایشگاه ما و علی و چهار نفر دیگر را که چراغ داشتند، کشان‌کشان بیرون بردند. گفتند چراغ درست کرده‌اند که خلاف مقررات است. ولی علی اصلاً اهل چراغ درست‌کردن نبود؛ تنها احتمال قریب‌به‌یقین این بود که کلاس قرآن لو رفته بود. آن چهارنفر را برای رد گم‌کردن برده بودند و برای خالی ‌نبودن‌ عریضه کاغذی روشن کرده و لای انگشت دستشان گذاشتند و تمام، اما علی را وسط محوطه نشاندند؛ دست‌ها و پاهایش را بستند و به یک تکه چوب آویزانش کردند. بعد کارتن و مقوا آوردند و گذاشتند زیر پایش و گازوئیل را روی پاهایش خالی کردند. وقتی کارتن‌ها و مقوا را آتش زدند، صدای فریاد الله‌اکبر و یا مهدی! یا مهدی! گفتن‌های علی توی [[اردوگاه]] طنین انداخت. پاهای علی بیات آتش گرفته بود. عراقی‌ها هم مرتب کاسه‌ای را پر از گازوئیل می‌کردند و روی پاهاش می‌ریختند. بعد از این نمایش وحشیانه، ازآنجاکه احتمال می‌دادند [[صلیب سرخ\|صلیب]] همه‌جا را بازدید کند، علی را از [[اردوگاه]] بیرون بردند. آن‌طور که خودش تعریف می‌کرد او را ابتدا در سلولی که یک انبار بود زندانی کردند. در این مدت پاهایش به‌شدت چرک کرده بود. سپس او را از انبار به توالتی صحرایی که حدود 150 متر با [[اردوگاه]] فاصله داشت بردند و آنجا زندانی کردند. علی در این مدت بدون دارو و درمان فقط با یک وعده غذاییِ مختصر زندانی بود. تا اینکه روزی نمایندگان [[صلیب سرخ\|صلیب ‌سرخ]] زودتر از موعد مقرر به [[اردوگاه]] آمدند. آن روز، بچّه‌ها از رفتار عراقی‌ها شکایت کردند و از [[شکنجه]] علی بیات گفتند. مأموران اول این قضیه را باور نداشتند و با تعجّب می‌گفتند چنین چیزی غیر ممکنه؟! بعد از رفتن [[صلیب سرخ\|صلیب‌ سرخی‌]]<nowiki/>ها جسم نیمه‌‌جان علی بیات را، در‌حالی‌که پاهایش در اثر حرارت آتش باد کرده و پخته شده بود، به [[اردوگاه]] برگرداندند<ref>گرامی، اسدالله (1397). [[لبخند گمشده]]. تهران: پیام آزادگان</ref> .بعد از این اتفاق، خلبان ایوب محمدزاده را به [[اردوگاه]] آوردند که [[ارشد اردوگاه]] شد؛ با پیگری و صحبت او با [[صلیب سرخ]]، فرمانده عراقی سرهنگ فیصل را از فرماندهی [[اردوگاه]] برداشتند و سرهنگ طالب را به‌جای او گماردند.		3. شانزدهم اردیبهشت 1360، پاهای علی بیات را در محوطه [[اردوگاه]] آتش زدند. علی کلاس قرآن برگزار کرده بود. سعی کردیم کلاس را با مراقبت و نگهبانی از دید عراقی‌ها پنهان کنیم، اما موفق نشدیم. آن روز برخلاف همیشه سوت داخل‌باش را زودتر از موعد زدند و بعد ریختند توی آسایشگاه ما و علی و چهار نفر دیگر را که چراغ داشتند، کشان‌کشان بیرون بردند. گفتند چراغ درست کرده‌اند که خلاف مقررات است. ولی علی اصلاً اهل چراغ درست‌کردن نبود؛ تنها احتمال قریب‌به‌یقین این بود که کلاس قرآن لو رفته بود. آن چهارنفر را برای رد گم‌کردن برده بودند و برای خالی ‌نبودن‌ عریضه کاغذی روشن کرده و لای انگشت دستشان گذاشتند و تمام، اما علی را وسط محوطه نشاندند؛ دست‌ها و پاهایش را بستند و به یک تکه چوب آویزانش کردند. بعد کارتن و مقوا آوردند و گذاشتند زیر پایش و گازوئیل را روی پاهایش خالی کردند. وقتی کارتن‌ها و مقوا را آتش زدند، صدای فریاد الله‌اکبر و یا مهدی! یا مهدی! گفتن‌های علی توی [[اردوگاه]] طنین انداخت. پاهای علی بیات آتش گرفته بود. عراقی‌ها هم مرتب کاسه‌ای را پر از گازوئیل می‌کردند و روی پاهاش می‌ریختند. بعد از این نمایش وحشیانه، ازآنجاکه احتمال می‌دادند [[صلیب سرخ\|صلیب]] همه‌جا را بازدید کند، علی را از [[اردوگاه]] بیرون بردند. آن‌طور که خودش تعریف می‌کرد او را ابتدا در سلولی که یک انبار بود زندانی کردند. در این مدت پاهایش به‌شدت چرک کرده بود. سپس او را از انبار به توالتی صحرایی که حدود 150 متر با [[اردوگاه]] فاصله داشت بردند و آنجا زندانی کردند. علی در این مدت بدون دارو و درمان فقط با یک وعده غذاییِ مختصر زندانی بود. تا اینکه روزی نمایندگان [[صلیب سرخ\|صلیب ‌سرخ]] زودتر از موعد مقرر به [[اردوگاه]] آمدند. آن روز، بچّه‌ها از رفتار عراقی‌ها شکایت کردند و از [[شکنجه]] علی بیات گفتند. مأموران اول این قضیه را باور نداشتند و با تعجّب می‌گفتند چنین چیزی غیر ممکنه؟! بعد از رفتن [[صلیب سرخ\|صلیب‌ سرخی‌]]<nowiki/>ها جسم نیمه‌‌جان علی بیات را، در‌حالی‌که پاهایش در اثر حرارت آتش باد کرده و پخته شده بود، به [[اردوگاه]] برگرداندند<ref>گرامی، اسدالله (1397). [[لبخند گمشده]]. تهران: [https://www.mfpa.ir پیام آزادگان].</ref> .بعد از این اتفاق، خلبان ایوب محمدزاده را به [[اردوگاه]] آوردند که [[ارشد اردوگاه]] شد؛ با پیگری و صحبت او با [[صلیب سرخ]]، فرمانده عراقی سرهنگ فیصل را از فرماندهی [[اردوگاه]] برداشتند و سرهنگ طالب را به‌جای او گماردند.

	4. یک روز بعد از انفجار حزب جمهوری اسلامی و شهادت شهید بهشتی و یارانش، جمعی از [[اسرا]] با تشویق و حمایت عراقی‌ها به جشن و پایکوبی و رقص پرداختند و شربت پخش کردند.		4. یک روز بعد از انفجار حزب جمهوری اسلامی و شهادت شهید بهشتی و یارانش، جمعی از [[اسرا]] با تشویق و حمایت عراقی‌ها به جشن و پایکوبی و رقص پرداختند و شربت پخش کردند.
خط ۶۲:		خط ۶۲:
	* [[اردوگاه موصل 4]]		* [[اردوگاه موصل 4]]

	== ~~'''كتاب‌شناسی'''~~ ==		== كتابشناسی ==
	<references />~~http://dehnamaki.com~~		<references />

	https://musel.ir		== پیوند به بیرون ==
			قابل بازیابی از<nowiki/>http://dehnamaki.com

			قابل بازیابی از<nowiki/>https://musel.ir

	'''علی علی‌دوست قزوینی'''		'''علی علی‌دوست قزوینی'''

Marjan-khanlari: /* كتاب‌شناسی */

2024-08-24T09:52:58Z

كتاب‌شناسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۲۲
خط ۶۴:		خط ۶۴:
	== '''كتاب‌شناسی''' ==		== '''كتاب‌شناسی''' ==
	<references />http://dehnamaki.com		<references />http://dehnamaki.com

			https://musel.ir

	'''علی علی‌دوست قزوینی'''		'''علی علی‌دوست قزوینی'''

Marjan-khanlari در ‏۲۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۱۴

2024-06-20T08:14:36Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۴۴
خط ۹۴:		خط ۹۴:
	[[رده:امکانات اردوگاه موصل 2]]		[[رده:امکانات اردوگاه موصل 2]]
	[[رده:گاهشمار اردوگاه موصل 2]]		[[رده:گاهشمار اردوگاه موصل 2]]
			[[en:Musel camp 2]]

M-samiei در ‏۱۹ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۰۵

2024-01-19T09:05:32Z

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-'''یكی از اردوگاه‌های نگه‌داری اسرای ایرانی در عراق.'''
+'''یكی از [[اردوگاه|اردوگاه‌]]<nowiki/>های نگه‌داری [[اسرا|اسرای ایرانی]] در عراق.'''
 اردوگاه موصل 2 در اواسط مهرماه 1359 در داخل پادگانی در نزدیکی شهر موصل افتتاح شد. موصل مرکز استان نینوا است که در غربی‌ترین نقطه عراق قرار دارد و بیشترین فاصله را با مرزهای ایران دارد و این فاصله زیاد سبب می‌شد که [[اسرا]] کمتر به فکر فرار باشند<ref name=":0">روزبهانی ،احمد(1396). مصاحبه ،تهران ، مورخ 8 اسفند 1396</ref> <ref name=":1">باباخان ،قدرت (1396).مصاحبه . تهران ،مورخ 8 اسفند 1396.</ref>.مردم استان نینوا و موصل اكثرشان اهل سنت و نسبت به رژیم بعثی‌ صدام وفادار بودند. اردوگاه موصل 2 با فاصله کمی در نزدیکی‌ سه [[اردوگاه]] دیگر قرار داشت که به‌مرور زمان در ادامه جنگ این سه قلعه نیز محل نگه‌داری اسرا‌ گردید.
@@ خط ۶۶: / خط ۶۶: @@
 '''علی علی‌دوست قزوینی'''

M-samiei: /* سرانجام اردوگاه */

2024-01-19T08:59:36Z

سرانجام اردوگاه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۲۹
خط ۱۶:		خط ۱۶:

	== [[امکانات اردوگاه موصل 2\|امكانات اردوگاه]] ==		== [[امکانات اردوگاه موصل 2\|امكانات اردوگاه]] ==
	در کنار آسایشگاه‌ها، اتاقی در گوشه [[اردوگاه]] بود که به‌عنوان [[آشپزخانه در اسارت\|آشپزخانه]] از آن استفاده می‌شد؛ ابتدا [[آشپزخانه در اسارت\|آشپزخانه]] دست عراقی‌ها بود و وضعیت طبخ غذا بسیار نامناسب بود. بعد از مدتی، رضا روشن، حسین سعادت و محمد محبی پیشنهاد دادند که طبخ غذا را به [[اسرا]] واگذار کنند که موافقت شد و وضع طبخ [[غذای اسارت\|غذا]] بهتر شد.صبح‌ها مقداری عدس و برنج را می‌جوشاندند و به‌عنوان آش به [[اسرا]] می‌دادند که به هر نفر حدود هفت [[قاشق در اسارت\|قاشق]] می‌رسید و ظهرها معمولاً برنج بود با مقداری گوشت یا سیب‌زمینی یا‌ بادمجان یا سبزی. [[ناهار در اسارت\|ناهار]] نیز از ده قاشق بیشتر تجاوز نمی‌کرد و اوایل [[آب]] خورشت را نگه می‌داشتند و به‌عنوان [[شام در اسارت\|شام]] می‌دادند ولی بعد از چندماه، بر[[نامه]] تغییر کرد و فقط [[ناهار در اسارت\|ناهار]] می‌دادند و از [[شام در اسارت\|شام]] خبری نبود. روزانه دو عدد [[نان در اسارت\|نان]] ساندویچی می‌دادند (اکثر مواقع نان‌ها خمیر و غیرقابل استفاده بود). [[اسرا]] یکی از این [[نان در اسارت\|نان‌]]<nowiki/>ها را صبح میل کرده و دیگری را برای [[شام در اسارت\|شام]] ذخیره می‌کردند. ضمناً هر روز صبح نفری یک لیوان [[چای در اسارت\|چای]] می‌دادند.		در کنار آسایشگاه‌ها، اتاقی در گوشه [[اردوگاه]] بود که به‌عنوان [[آشپزخانه در اسارت\|آشپزخانه]] از آن استفاده می‌شد؛ ابتدا [[آشپزخانه در اسارت\|آشپزخانه]] دست عراقی‌ها بود و وضعیت طبخ غذا بسیار نامناسب بود. بعد از مدتی، رضا روشن، حسین سعادت و محمد محبی پیشنهاد دادند که طبخ غذا را به [[اسرا]] واگذار کنند که موافقت شد و وضع طبخ [[غذای اسارت\|غذا]] بهتر شد.صبح‌ها مقداری عدس و برنج را می‌جوشاندند و به‌عنوان آش به [[اسرا]] می‌دادند که به هر نفر حدود هفت [[قاشق در اسارت\|قاشق]] می‌رسید و ظهرها معمولاً برنج بود با مقداری گوشت یا سیب‌زمینی یا‌ بادمجان یا سبزی. [[ناهار در اسارت\|ناهار]] نیز از ده قاشق بیشتر تجاوز نمی‌کرد و اوایل [[آب]] خورشت را نگه می‌داشتند و به‌عنوان [[شام در اسارت\|شام]] می‌دادند ولی بعد از چندماه، بر[[نامه]] تغییر کرد و فقط [[ناهار در اسارت\|ناهار]] می‌دادند و از [[شام در اسارت\|شام]] خبری نبود. روزانه دو عدد [[نان در اسارت\|نان]] ساندویچی می‌دادند (اکثر مواقع نان‌ها خمیر و غیرقابل استفاده بود). [[اسرا]] یکی از این [[نان در اسارت\|نان‌]]<nowiki/>ها را صبح میل کرده و دیگری را برای [[شام در اسارت\|شام]] ذخیره می‌کردند. ضمناً هر روز صبح نفری یک لیوان [[چای در اسارت\|چای]] می‌دادند.

	در سمت دیگر [[اردوگاه]]، اتاقی شبیه [[آشپزخانه در اسارت\|آشپزخانه]] بود که بهداری محسوب می‌شد. در کنار بهداری نیز اتاق کوچکی بود که به‌عنوان خیاط‌خانه مورد استفاده قرار می‌گرفت و سه نفر خیاط در آن کار می‌کردند. در کنار [[آشپزخانه در اسارت\|آشپزخانه]]، سالن کوچکی بود که دو اتاق کوچک داشت و به‌عنوان [[زندان انفرادی\|سلول انفرادی]] استفاده می‌شد. در آخر [[اردوگاه]] بعد از [[آشپزخانه در اسارت\|آشپزخانه]]، دو سایه‌بان هریك به مساحت 200 متر وجود داشت که [[اسرا]] هنگام آفتاب زیر آنها قدم می‌زدند.		در سمت دیگر [[اردوگاه]]، اتاقی شبیه [[آشپزخانه در اسارت\|آشپزخانه]] بود که بهداری محسوب می‌شد. در کنار بهداری نیز اتاق کوچکی بود که به‌عنوان خیاط‌خانه مورد استفاده قرار می‌گرفت و سه نفر خیاط در آن کار می‌کردند. در کنار [[آشپزخانه در اسارت\|آشپزخانه]]، سالن کوچکی بود که دو اتاق کوچک داشت و به‌عنوان [[زندان انفرادی\|سلول انفرادی]] استفاده می‌شد. در آخر [[اردوگاه]] بعد از [[آشپزخانه در اسارت\|آشپزخانه]]، دو سایه‌بان هریك به مساحت 200 متر وجود داشت که [[اسرا]] هنگام آفتاب زیر آنها قدم می‌زدند.
خط ۲۵:		خط ۲۵:
	2. در روزهای اول فروردین 1360، شایعه [[اعتصاب در اسارت\|اعتصاب]] در [[اردوگاه]] پیچید و [[اسرا]] به‌دنبال آن، دست به [[اعتصاب در اسارت\|اعتصاب]] غذا زدند؛ البته عراقی‌ها بسیار وحشیانه به جمع [[اسرا]] هجوم آوردند و در عرض یک ساعت، همه آسایشگاه‌ها را زیر کتک و [[شکنجه]] قرار دادند و چون اساس [[اعتصاب در اسارت\|اعتصاب]] مشخص نبود، زود شکسته شد.		2. در روزهای اول فروردین 1360، شایعه [[اعتصاب در اسارت\|اعتصاب]] در [[اردوگاه]] پیچید و [[اسرا]] به‌دنبال آن، دست به [[اعتصاب در اسارت\|اعتصاب]] غذا زدند؛ البته عراقی‌ها بسیار وحشیانه به جمع [[اسرا]] هجوم آوردند و در عرض یک ساعت، همه آسایشگاه‌ها را زیر کتک و [[شکنجه]] قرار دادند و چون اساس [[اعتصاب در اسارت\|اعتصاب]] مشخص نبود، زود شکسته شد.

	3. شانزدهم اردیبهشت 1360، پاهای علی بیات را در محوطه [[اردوگاه]] آتش زدند. علی کلاس قرآن برگزار کرده بود. سعی کردیم کلاس را با مراقبت و نگهبانی از دید عراقی‌ها پنهان کنیم، اما موفق نشدیم. آن روز برخلاف همیشه سوت داخل‌باش را زودتر از موعد زدند و بعد ریختند توی آسایشگاه ما و علی و چهار نفر دیگر را که چراغ داشتند، کشان‌کشان بیرون بردند. گفتند چراغ درست کرده‌اند که خلاف مقررات است. ولی علی اصلاً اهل چراغ درست‌کردن نبود؛ تنها احتمال قریب‌به‌یقین این بود که کلاس قرآن لو رفته بود. آن چهارنفر را برای رد گم‌کردن برده بودند و برای خالی ‌نبودن‌ عریضه کاغذی روشن کرده و لای انگشت دستشان گذاشتند و تمام، اما علی را وسط محوطه نشاندند؛ دست‌ها و پاهایش را بستند و به یک تکه چوب آویزانش کردند. بعد کارتن و مقوا آوردند و گذاشتند زیر پایش و گازوئیل را روی پاهایش خالی کردند. وقتی کارتن‌ها و مقوا را آتش زدند، صدای فریاد الله‌اکبر و یا مهدی! یا مهدی! گفتن‌های علی توی [[اردوگاه]] طنین انداخت. پاهای علی بیات آتش گرفته بود. عراقی‌ها هم مرتب کاسه‌ای را پر از گازوئیل می‌کردند و روی پاهاش می‌ریختند. بعد از این نمایش وحشیانه، ازآنجاکه احتمال می‌دادند صلیب همه‌جا را بازدید کند، علی را از [[اردوگاه]] بیرون بردند. آن‌طور که خودش تعریف می‌کرد او را ابتدا در سلولی که یک انبار بود زندانی کردند. در این مدت پاهایش به‌شدت چرک کرده بود. سپس او را از انبار به توالتی صحرایی که حدود 150 متر با [[اردوگاه]] فاصله داشت بردند و آنجا زندانی کردند. علی در این مدت بدون دارو و درمان فقط با یک وعده غذاییِ مختصر زندانی بود. تا اینکه روزی نمایندگان [[صلیب سرخ\|صلیب ‌سرخ]] زودتر از موعد مقرر به [[اردوگاه]] آمدند. آن روز، بچّه‌ها از رفتار عراقی‌ها شکایت کردند و از [[شکنجه]] علی بیات گفتند. مأموران اول این قضیه را باور نداشتند و با تعجّب می‌گفتند چنین چیزی غیر ممکنه؟! بعد از رفتن [[صلیب سرخ\|صلیب‌ سرخی‌]]<nowiki/>ها جسم نیمه‌‌جان علی بیات را، در‌حالی‌که پاهایش در اثر حرارت آتش باد کرده و پخته شده بود، به [[اردوگاه]] برگرداندند<ref>گرامی، اسدالله (1397). [[لبخند گمشده]]. تهران: پیام آزادگان</ref> .بعد از این اتفاق، خلبان ایوب محمدزاده را به [[اردوگاه]] آوردند که ارشد اردوگاه شد؛ با پیگری و صحبت او با [[صلیب سرخ]]، فرمانده عراقی سرهنگ فیصل را از فرماندهی [[اردوگاه]] برداشتند و سرهنگ طالب را به‌جای او گماردند.		3. شانزدهم اردیبهشت 1360، پاهای علی بیات را در محوطه [[اردوگاه]] آتش زدند. علی کلاس قرآن برگزار کرده بود. سعی کردیم کلاس را با مراقبت و نگهبانی از دید عراقی‌ها پنهان کنیم، اما موفق نشدیم. آن روز برخلاف همیشه سوت داخل‌باش را زودتر از موعد زدند و بعد ریختند توی آسایشگاه ما و علی و چهار نفر دیگر را که چراغ داشتند، کشان‌کشان بیرون بردند. گفتند چراغ درست کرده‌اند که خلاف مقررات است. ولی علی اصلاً اهل چراغ درست‌کردن نبود؛ تنها احتمال قریب‌به‌یقین این بود که کلاس قرآن لو رفته بود. آن چهارنفر را برای رد گم‌کردن برده بودند و برای خالی ‌نبودن‌ عریضه کاغذی روشن کرده و لای انگشت دستشان گذاشتند و تمام، اما علی را وسط محوطه نشاندند؛ دست‌ها و پاهایش را بستند و به یک تکه چوب آویزانش کردند. بعد کارتن و مقوا آوردند و گذاشتند زیر پایش و گازوئیل را روی پاهایش خالی کردند. وقتی کارتن‌ها و مقوا را آتش زدند، صدای فریاد الله‌اکبر و یا مهدی! یا مهدی! گفتن‌های علی توی [[اردوگاه]] طنین انداخت. پاهای علی بیات آتش گرفته بود. عراقی‌ها هم مرتب کاسه‌ای را پر از گازوئیل می‌کردند و روی پاهاش می‌ریختند. بعد از این نمایش وحشیانه، ازآنجاکه احتمال می‌دادند [[صلیب سرخ\|صلیب]] همه‌جا را بازدید کند، علی را از [[اردوگاه]] بیرون بردند. آن‌طور که خودش تعریف می‌کرد او را ابتدا در سلولی که یک انبار بود زندانی کردند. در این مدت پاهایش به‌شدت چرک کرده بود. سپس او را از انبار به توالتی صحرایی که حدود 150 متر با [[اردوگاه]] فاصله داشت بردند و آنجا زندانی کردند. علی در این مدت بدون دارو و درمان فقط با یک وعده غذاییِ مختصر زندانی بود. تا اینکه روزی نمایندگان [[صلیب سرخ\|صلیب ‌سرخ]] زودتر از موعد مقرر به [[اردوگاه]] آمدند. آن روز، بچّه‌ها از رفتار عراقی‌ها شکایت کردند و از [[شکنجه]] علی بیات گفتند. مأموران اول این قضیه را باور نداشتند و با تعجّب می‌گفتند چنین چیزی غیر ممکنه؟! بعد از رفتن [[صلیب سرخ\|صلیب‌ سرخی‌]]<nowiki/>ها جسم نیمه‌‌جان علی بیات را، در‌حالی‌که پاهایش در اثر حرارت آتش باد کرده و پخته شده بود، به [[اردوگاه]] برگرداندند<ref>گرامی، اسدالله (1397). [[لبخند گمشده]]. تهران: پیام آزادگان</ref> .بعد از این اتفاق، خلبان ایوب محمدزاده را به [[اردوگاه]] آوردند که [[ارشد اردوگاه]] شد؛ با پیگری و صحبت او با [[صلیب سرخ]]، فرمانده عراقی سرهنگ فیصل را از فرماندهی [[اردوگاه]] برداشتند و سرهنگ طالب را به‌جای او گماردند.

	4. یک روز بعد از انفجار حزب جمهوری اسلامی و شهادت شهید بهشتی و یارانش، جمعی از [[اسرا]] با تشویق و حمایت عراقی‌ها به جشن و پایکوبی و رقص پرداختند و شربت پخش کردند.		4. یک روز بعد از انفجار حزب جمهوری اسلامی و شهادت شهید بهشتی و یارانش، جمعی از [[اسرا]] با تشویق و حمایت عراقی‌ها به جشن و پایکوبی و رقص پرداختند و شربت پخش کردند.
خط ۵۲:		خط ۵۲:
	سرانجام [[اردوگاه]] در روزهای 14 و 15 اسفند 1362، شب‌هنگام، عراقی‌ها 7 آسایشگاه از 14 آسایشگاه را از [[اردوگاه]] خارج كردند و به‌سوی رمادی حرکت دادند. بعد از باز شدن درها و دادن صبحانه، انتقال‌ نیمه دوم [[اردوگاه]] نیز آغاز شد كه تا ظهر کل [[اردوگاه]] خالی شد و به‌این‌ترتیب، عمر [[اردوگاه موصل 1]] قدیم تمام شد.		سرانجام [[اردوگاه]] در روزهای 14 و 15 اسفند 1362، شب‌هنگام، عراقی‌ها 7 آسایشگاه از 14 آسایشگاه را از [[اردوگاه]] خارج كردند و به‌سوی رمادی حرکت دادند. بعد از باز شدن درها و دادن صبحانه، انتقال‌ نیمه دوم [[اردوگاه]] نیز آغاز شد كه تا ظهر کل [[اردوگاه]] خالی شد و به‌این‌ترتیب، عمر [[اردوگاه موصل 1]] قدیم تمام شد.

	در همان زمان که آخرین نفرات را از [[اردوگاه]] خارج می‌کردند، اسرای عملیات خیبر را وارد این اردوگاه کردند. بعد از مدتی‌، شماره این [[اردوگاه]] به موصل 2 تغییر یافت و اسرای عملیات خیبر‌ تا 1369 با فرازونشیب‌های زیادی در این اردوگاه بودند. اسرای‌ عملیات خیبر اولین گروهی بودند که داخل خاک عراق اسیر شدند، به‌همین‌خاطر، بیشتر مورد آزار و اذیت عراقی‌ها قرار گرفتند و به مدت یک سال هر روز همه آنها کتک‌ می‌خوردند و یک سال به [[صلیب سرخ]] اجازه ندادند که وارد این [[اردوگاه]] شود. در زمستان 1363 هیئتی سه نفره ازطرف سازمان ملل برای بازدید‌ از اسرا به عراق آمدند و بعد از دیدار این ‌هیئت بود‌ که اندکی از آزار و اذیت اسرای خیبر کاسته شد. زندگی در [[اردوگاه]] ادامه داشت و هر روز اتفاق تازه‌ای رخ می‌داد. گاهی گروهی را از [[اردوگاه]] می‌بردند و گروه دیگری به اسرا ملحق می‌شد تا اینكه روزهای 27 و 28 مرداد 1369 اسرا‌ از [[اردوگاه]] خارج شدند و پرونده ~~موصل 1 (←~~[[موصل ~~1،اردوگاه~~\|~~اردوگاه~~ موصل 1]] )برای همیشه بسته شد.		در همان زمان که آخرین نفرات را از [[اردوگاه]] خارج می‌کردند، اسرای [https://defamoghaddas.ir/news/1981/%D8%B9%D9%85%D9%84%DB%8C%D8%A7%D8%AA-%D8%AE%DB%8C%D8%A8%D8%B1 عملیات خیبر] را وارد این [[اردوگاه]] کردند. بعد از مدتی‌، شماره این [[اردوگاه]] به موصل 2 تغییر یافت و اسرای [https://defamoghaddas.ir/news/1981/%D8%B9%D9%85%D9%84%DB%8C%D8%A7%D8%AA-%D8%AE%DB%8C%D8%A8%D8%B1 عملیات خیبر‌] تا 1369 با فرازونشیب‌های زیادی در این اردوگاه بودند. اسرای‌ [https://defamoghaddas.ir/news/1981/%D8%B9%D9%85%D9%84%DB%8C%D8%A7%D8%AA-%D8%AE%DB%8C%D8%A8%D8%B1 عملیات خیبر] اولین گروهی بودند که داخل خاک عراق اسیر شدند، به‌همین‌خاطر، بیشتر مورد آزار و اذیت عراقی‌ها قرار گرفتند و به مدت یک سال هر روز همه آنها کتک‌ می‌خوردند و یک سال به [[صلیب سرخ]] اجازه ندادند که وارد این [[اردوگاه]] شود. در زمستان 1363 هیئتی سه نفره ازطرف [https://www.un.org/ سازمان ملل] برای بازدید‌ از [[اسرا]] به عراق آمدند و بعد از دیدار این ‌هیئت بود‌ که اندکی از آزار و اذیت اسرای خیبر کاسته شد. زندگی در [[اردوگاه]] ادامه داشت و هر روز اتفاق تازه‌ای رخ می‌داد. گاهی گروهی را از [[اردوگاه]] می‌بردند و گروه دیگری به [[اسرا]] ملحق می‌شد تا اینكه روزهای 27 و 28 مرداد 1369 [[اسرا\|اسرا‌]] از [[اردوگاه]] خارج شدند و پرونده [[اردوگاه موصل 1\|موصل 1]] برای همیشه بسته شد.

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==

M-samiei در ‏۱۹ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۵۵

2024-01-19T08:55:25Z

نمایش تغییرات

M-jafari در ‏۲۲ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۰۰

2023-09-22T09:00:37Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۳۰
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	بعد از این چند گروه، تعدادی (حدود چهل نفر) [[خانواده]] را، که زنان و مردان پیری بودند و توان فرار نداشتند، از اطراف خرمشهر جمع‌آوری كرده و به این [[اردوگاه]] آوردند و آنها را در اتاقی تقریباً 12 در 12 متر جای دادند و آخرین گروه در 2 اسفند 1359 وارد این اردوگاه شد كه از اهالی قصر شیرین و سرپل‌ذهاب و نیروهای رزمی این منطقه بودند.		بعد از این چند گروه، تعدادی (حدود چهل نفر) [[خانواده]] را، که زنان و مردان پیری بودند و توان فرار نداشتند، از اطراف خرمشهر جمع‌آوری كرده و به این [[اردوگاه]] آوردند و آنها را در اتاقی تقریباً 12 در 12 متر جای دادند و آخرین گروه در 2 اسفند 1359 وارد این اردوگاه شد كه از اهالی قصر شیرین و سرپل‌ذهاب و نیروهای رزمی این منطقه بودند.

	با ورود این 180 نفر جمعیت [[اردوگاه]] از هزار نفر گذشت؛ در هرکدام از نُه آسایشگاه بزرگ موصل 2 (تعداد اتاق‌ها 14 تا بود؛ در سال‌های اول و دوم فقط از ۹ آسایشگاه استفاده می‌شد و درهای پنج آسایشگاه دیگر بسته بود. بعد از عملیات فتح‌المبین، 2 آسایشگاه و بعد از عملیات بیت‌المقدس، 3 آسایشگاه دیگر اضافه شد که جمع آن به 14 رسید)، تعداد 125 نفر جای داده شده بودند. حدود 50 نفر نیز خانواده‌ها بودند که در اتاقی جداگانه اسكان داده شده بودند. ضمن آنكه شش نفر از افسران ارتش جمهوری اسلامی در اتاقی کوچک حضور داشتند.		با ورود این 180 نفر جمعیت [[اردوگاه]] از هزار نفر گذشت؛ در هرکدام از نُه آسایشگاه بزرگ موصل 2 (تعداد اتاق‌ها 14 تا بود؛ در سال‌های اول و دوم فقط از ۹ آسایشگاه استفاده می‌شد و درهای پنج آسایشگاه دیگر بسته بود. بعد از عملیات فتح‌المبین، 2 آسایشگاه و بعد از عملیات بیت‌المقدس، 3 آسایشگاه دیگر اضافه شد که جمع آن به 14 رسید)، تعداد 125 نفر جای داده شده بودند. حدود 50 نفر نیز خانواده‌ها بودند که در اتاقی جداگانه اسكان داده شده بودند. ضمن آنكه شش نفر از افسران ارتش جمهوری اسلامی در اتاقی کوچک حضور داشتند.( ←[[گاهشمار اردوگاه موصل 2]])

	=== امكانات [[اردوگاه]] ===		=== امكانات [[اردوگاه]] ===

A-hamidian در ‏۱۷ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۴۶

2023-09-17T08:46:41Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۱۶
خط ۴۴:		خط ۴۴:
	11. شب عید 1361، دو نفر در نیمه‌های شب از بالای در آسایشگاه 2 و سپس از پنجره حمام اتاق 7 [[اردوگاه]] خارج شدند. عراقی‌ها نزدیک‌ ظهر متوجه موضوع شدند و همه را تحت فشار قرار دادند. گرچه آن دو نفر موفق شدند به ایران بیایند، ولی عاقبت بسیار سخت و شومی برای بقیه اسرا رقم زدند. (← [[فرار]])		11. شب عید 1361، دو نفر در نیمه‌های شب از بالای در آسایشگاه 2 و سپس از پنجره حمام اتاق 7 [[اردوگاه]] خارج شدند. عراقی‌ها نزدیک‌ ظهر متوجه موضوع شدند و همه را تحت فشار قرار دادند. گرچه آن دو نفر موفق شدند به ایران بیایند، ولی عاقبت بسیار سخت و شومی برای بقیه اسرا رقم زدند. (← [[فرار]])

	12. بعد از [[فرار]] این دو نفر، عراقی‌ها اقدام‌های امنیتی و كنترلی خود را افزایش دادند؛ ازجمله پنجره‌هایی را که به خارج [[اردوگاه]] باز می‌شد گرفتند. حین این كار دو عدد نارنجک كه بچه‌ها روز آتش‌سوزی از انبار آورده بودند، در یکی از پنجره‌ها پیدا و باعث حساسیت عراقی‌ها شد. به‌این‌ترتیب عراقی‌ها به دنبال کسانی افتادند که انبار را آتش زده بودند. آنها حدود 40 نفر از [[اردوگاه]] 1 و 3 را زیر شکنجه قرار دادند‌ و در عملیات تفحصی که با مین‌یاب انجام دادند، چیزهای دیگری پیدا کردند و به دنبال مسبب اصلی این قضایا بودند. خلیل فاتحی برای‌ نجات جان بقیه، همه‌چیز را به‌عهده گرفت و زیر شکنجه به شهادت رسید. ~~(← [[فاتحی، یعقوب\|فاتحی، یعقوب]])~~		12. بعد از [[فرار]] این دو نفر، عراقی‌ها اقدام‌های امنیتی و كنترلی خود را افزایش دادند؛ ازجمله پنجره‌هایی را که به خارج [[اردوگاه]] باز می‌شد گرفتند. حین این كار دو عدد نارنجک كه بچه‌ها روز آتش‌سوزی از انبار آورده بودند، در یکی از پنجره‌ها پیدا و باعث حساسیت عراقی‌ها شد. به‌این‌ترتیب عراقی‌ها به دنبال کسانی افتادند که انبار را آتش زده بودند. آنها حدود 40 نفر از [[اردوگاه]] 1 و 3 را زیر شکنجه قرار دادند‌ و در عملیات تفحصی که با مین‌یاب انجام دادند، چیزهای دیگری پیدا کردند و به دنبال مسبب اصلی این قضایا بودند. خلیل فاتحی برای‌ نجات جان بقیه، همه‌چیز را به‌عهده گرفت و زیر شکنجه به شهادت رسید.

	13. بعثی‌ها برای اجرای برنامه‌های تبلیغاتی خودشان مبادرت به ساخت سکویی در اردوگاه کردند. بچه‌ها سه ماه وقت صرف کردند تا جلوی این‌ کار را بگیرند. عاقبت عراقی‌ها تسلیم شدند و دستور دادند اسرا خودشان نسبت به جمع‌آوری سکو اقدام کنند. در حین کار بند انگشت یکی از اسرا به نام حسین شیری قطع شد<ref name=":2">تاج فر،عبدالله (1398). مصاحبه . تهران مورخ مهر 1398.</ref>.		13. بعثی‌ها برای اجرای برنامه‌های تبلیغاتی خودشان مبادرت به ساخت سکویی در اردوگاه کردند. بچه‌ها سه ماه وقت صرف کردند تا جلوی این‌ کار را بگیرند. عاقبت عراقی‌ها تسلیم شدند و دستور دادند اسرا خودشان نسبت به جمع‌آوری سکو اقدام کنند. در حین کار بند انگشت یکی از اسرا به نام حسین شیری قطع شد<ref name=":2">تاج فر،عبدالله (1398). مصاحبه . تهران مورخ مهر 1398.</ref>.

	14. در 1364، بعثی‌ها اسیران را به عتبات‌عالیات بردند. اسرا برای انتقال پیام امام‌ خمینی از هر فرصتی استفاده می‌کردند. یکی از اسرا به ‌نام جمال محرر تصویری از حضرت امام خمینی(ره) را پنهانی روی دشداشه نقاشی کرده بود و با خودش آورد و در فرصتی مناسب آن را در سالن غذا‌خوری حرم حضرت عباس(ع) از پنجره آویزان کرد. این عمل بعثی‌ها را بسیار خشمگین کرد و باعث شد دیگر گروه باقی‌مانده این اردوگاه را به کربلا نبرند<ref name=":2" />.		14. در 1364، بعثی‌ها اسیران را به عتبات‌عالیات بردند. اسرا برای انتقال پیام امام‌ خمینی از هر فرصتی استفاده می‌کردند. یکی از اسرا به ‌نام جمال محرر تصویری از حضرت امام خمینی(ره) را پنهانی روی دشداشه نقاشی کرده بود و با خودش آورد و در فرصتی مناسب آن را در سالن غذا‌خوری حرم حضرت عباس(ع) از پنجره آویزان کرد. این عمل بعثی‌ها را بسیار خشمگین کرد و باعث شد دیگر گروه باقی‌مانده این اردوگاه را به کربلا نبرند<ref name=":2" />.(← [[وقایع مهم اردوگاه موصل 2]])

	=== سرانجام اردوگاه ===		=== سرانجام اردوگاه ===

A-hamidian در ‏۱۷ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۴

2023-09-17T08:34:09Z

نمایش تغییرات

Esarat: جایگزینی متن - 'ي' به 'ی'

2023-09-03T23:10:31Z

جایگزینی متن - 'ي' به 'ی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۲:۴۰
خط ۴۴:		خط ۴۴:
	11. شب عید 1361، دو نفر در نیمه‌های شب از بالای در آسایشگاه 2 و سپس از پنجره حمام اتاق 7 [[اردوگاه]] خارج شدند. عراقی‌ها نزدیک‌ ظهر متوجه موضوع شدند و همه را تحت فشار قرار دادند. گرچه آن دو نفر موفق شدند به ایران بیایند، ولی عاقبت بسیار سخت و شومی برای بقیه اسرا رقم زدند. (← [[فرار]])		11. شب عید 1361، دو نفر در نیمه‌های شب از بالای در آسایشگاه 2 و سپس از پنجره حمام اتاق 7 [[اردوگاه]] خارج شدند. عراقی‌ها نزدیک‌ ظهر متوجه موضوع شدند و همه را تحت فشار قرار دادند. گرچه آن دو نفر موفق شدند به ایران بیایند، ولی عاقبت بسیار سخت و شومی برای بقیه اسرا رقم زدند. (← [[فرار]])

	12. بعد از [[فرار]] این دو نفر، عراقی‌ها اقدام‌های امنیتی و كنترلی خود را افزایش دادند؛ ازجمله پنجره‌هایی را که به خارج [[اردوگاه]] باز می‌شد گرفتند. حین این كار دو عدد نارنجک كه بچه‌ها روز آتش‌سوزی از انبار آورده بودند، در یکی از پنجره‌ها پیدا و باعث حساسیت عراقی‌ها شد. به‌این‌ترتیب عراقی‌ها به دنبال کسانی افتادند که انبار را آتش زده بودند. آنها حدود 40 نفر از [[اردوگاه]] 1 و 3 را زیر شکنجه قرار دادند‌ و در عملیات تفحصی که با مین‌یاب انجام دادند، چیزهای دیگری پیدا کردند و به دنبال مسبب اصلی این قضایا بودند. خلیل فاتحی برای‌ نجات جان بقیه، همه‌چیز را به‌عهده گرفت و زیر شکنجه به شهادت رسید. (← [[~~فاتحي، يعقوب~~\|فاتحی، یعقوب]])		12. بعد از [[فرار]] این دو نفر، عراقی‌ها اقدام‌های امنیتی و كنترلی خود را افزایش دادند؛ ازجمله پنجره‌هایی را که به خارج [[اردوگاه]] باز می‌شد گرفتند. حین این كار دو عدد نارنجک كه بچه‌ها روز آتش‌سوزی از انبار آورده بودند، در یکی از پنجره‌ها پیدا و باعث حساسیت عراقی‌ها شد. به‌این‌ترتیب عراقی‌ها به دنبال کسانی افتادند که انبار را آتش زده بودند. آنها حدود 40 نفر از [[اردوگاه]] 1 و 3 را زیر شکنجه قرار دادند‌ و در عملیات تفحصی که با مین‌یاب انجام دادند، چیزهای دیگری پیدا کردند و به دنبال مسبب اصلی این قضایا بودند. خلیل فاتحی برای‌ نجات جان بقیه، همه‌چیز را به‌عهده گرفت و زیر شکنجه به شهادت رسید. (← [[فاتحی، یعقوب\|فاتحی، یعقوب]])

	13. بعثی‌ها برای اجرای برنامه‌های تبلیغاتی خودشان مبادرت به ساخت سکویی در اردوگاه کردند. بچه‌ها سه ماه وقت صرف کردند تا جلوی این‌ کار را بگیرند. عاقبت عراقی‌ها تسلیم شدند و دستور دادند اسرا خودشان نسبت به جمع‌آوری سکو اقدام کنند. در حین کار بند انگشت یکی از اسرا به نام حسین شیری قطع شد<ref name=":2">تاج فر،عبدالله (1398). مصاحبه . تهران مورخ مهر 1398.</ref>.		13. بعثی‌ها برای اجرای برنامه‌های تبلیغاتی خودشان مبادرت به ساخت سکویی در اردوگاه کردند. بچه‌ها سه ماه وقت صرف کردند تا جلوی این‌ کار را بگیرند. عاقبت عراقی‌ها تسلیم شدند و دستور دادند اسرا خودشان نسبت به جمع‌آوری سکو اقدام کنند. در حین کار بند انگشت یکی از اسرا به نام حسین شیری قطع شد<ref name=":2">تاج فر،عبدالله (1398). مصاحبه . تهران مورخ مهر 1398.</ref>.