اسرای متاهل - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Marjan-khanlari: /* کتاب‌شناسی */

2025-02-18T07:07:32Z

کتاب‌شناسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۳۷
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	* [[اسیران جنگ]]		* [[اسیران جنگ]]

	== ~~'''کتاب‌شناسی'''~~ ==		== کتابشناسی ==
	<references />		<references />

M-samiei: /* برای مطالعه بیشتر */

2024-01-19T14:15:57Z

برای مطالعه بیشتر

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۴۵
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	خاجی، علی (1391). شرح قفص. اردوگاه‌های اسیران، تهران: [[موسسه فرهنگی هنری پیام آزادگان\|پیام آزادگان]].		خاجی، علی (1391). شرح قفص. اردوگاه‌های اسیران، تهران: [[موسسه فرهنگی هنری پیام آزادگان\|پیام آزادگان]].

	داعی، علی (1387). [[نقض حقوق اسیران جنگی ایرانی و مسئولیت بین‌المللی دولت عراق]]. تهران: پیام آزادگان.		داعی، علی (1387). [[نقض حقوق اسیران جنگی ایرانی و مسئولیت بین‌المللی دولت عراق]]. تهران: [https://www.mfpa.ir/ پیام آزادگان].

	شادمانی، مهدیه (1394). بانوی انتظار. تهران: پیام آزادگان.		شادمانی، مهدیه (1394). بانوی انتظار. تهران: [https://www.mfpa.ir/ پیام آزادگان].

	عسگری، شاداب (1393). اسارت شقاوت مهرورزی، حدیث عزت و اقتدار. تهران: آتشبار وابسته به سازمان حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس ارتش جمهوری اسلامی ایران.		عسگری، شاداب (1393). اسارت شقاوت مهرورزی، حدیث عزت و اقتدار. تهران: آتشبار وابسته به سازمان حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس ارتش جمهوری اسلامی ایران.

M-samiei در ‏۱۹ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۰۶

2024-01-19T14:06:10Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۳۶
خط ۴۴:		خط ۴۴:

	'''مریم‌سادات ذكریایی'''		'''مریم‌سادات ذكریایی'''
			[[رده:اسرای متاهل]]
			[[رده:اسرا]]
			[[رده:اسیران جنگ]]
			[[رده:اسرای مفقود]]

M-samiei در ‏۱۷ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۴۰

2024-01-17T19:40:21Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۳:۱۰
خط ۳:		خط ۳:
	طبق [[آمار]] [[موسسه فرهنگی هنری پیام آزادگان]]، حدود 17 درصد از اسرای [[جنگ تحمیلی عراق علیه ایران]] متأهل بودند. اسرای متأهل به‌خصوص آنها كه دارای فرزند بودند، بیش از دیگر [[اسرا]] دچار سردرگمی و ناراحتی و آلام روحی می‌شدند. بلاتکلیفی و سردرگمی و ازطرفی احساس تعهد نسبت به همسر و فرزندان و اینکه امور زندگی آنان پس از [[اسارت و اسیران\|اسارت]] چگونه می‌گذرد، همواره فکر و ذهن اسرای متأهل را به خود مشغول می‌کرد. تحمل و صبوری بر این رنج عظیم میسر نمی‌شد مگر با توکل و توسل به خداوند و یاری جستن از او و امید به اینکه روزی از قید اسارت آزاد خواهند شد.		طبق [[آمار]] [[موسسه فرهنگی هنری پیام آزادگان]]، حدود 17 درصد از اسرای [[جنگ تحمیلی عراق علیه ایران]] متأهل بودند. اسرای متأهل به‌خصوص آنها كه دارای فرزند بودند، بیش از دیگر [[اسرا]] دچار سردرگمی و ناراحتی و آلام روحی می‌شدند. بلاتکلیفی و سردرگمی و ازطرفی احساس تعهد نسبت به همسر و فرزندان و اینکه امور زندگی آنان پس از [[اسارت و اسیران\|اسارت]] چگونه می‌گذرد، همواره فکر و ذهن اسرای متأهل را به خود مشغول می‌کرد. تحمل و صبوری بر این رنج عظیم میسر نمی‌شد مگر با توکل و توسل به خداوند و یاری جستن از او و امید به اینکه روزی از قید اسارت آزاد خواهند شد.

	ازیک‌طرف عشق و علاقه اسیر متأهل به همسر و فرزند(ان) و خودخواهی‌ درونی‌اش مانع می‌شد اختیار و اجازه طلاق و جدایی به همسرش بدهد. از‌سوی‌دیگر هم نمی‌خواست همسرش پایبندِ آینده مبهم و نامشخص او شود. این تضادهای فکری، اسیر متأهل را تحت‌فشار قرار می‌داد، تا یکی از این دو راه را انتخاب کند و اکثریت قریب‌به‌اتفاق هم راه دوم را انتخاب می‌کردند. اسرایی که امکان نامه‌نگاری با همسرانشان را داشتند- اگر از سانسور عراقی‌ها و گروهک [[منافقین]] و دستكاری نامه‌ها در امان می‌ماندند- به آنها اجازه می‌دادند راه و مسیر زندگی‌شان را خودشان انتخاب کنند. اعضای گروهک [[منافقین]] علاوه‌بر جلوگیری از ارسال نامه‌های [[اسرا]] به ایران، نامه‌هایی غیرواقعی نیز به نام [[اسرا]] می‌نوشتند؛ اخباری مبنی‌بر طلاق غیابی همسران اسرای متاهل را بین سایرین پخش می‌کردند؛ همچنین با کنترل دقیق نامه‌های افراد و آگاهی کامل از مضامین آنها، با درج اخبار کذب و خبرهای مأیوس‌کننده از خانواده‌ها در لابه‌لای نامه‌های ارسال‌شده، مانند: درج خبر فوت یا طلاق همسر یا بیماری او، سعی داشتند بین اسرا جنگ روانی ایجاد کنند و با تحمیل فشار روحی و روانی، اسرا را از [[مقاومت]] و پایبندی به اعتقادات خود و تعهد به میهن بازدارند و به‌سوی [[پناهندگی]] به کشور عراق بکشانند<ref name=":0">عزیزی، مجتبی (1389). «نگاهی به وضعیت اسیران ایرانی در عراق.» تهران: مرکز تحقیقات کامپیوتری علوم اسلامی، مقاله</ref> . (← [[منافقین]] )		== وضعیت اسرای متاهل در اسارت ==
			ازیک‌طرف عشق و علاقه اسیر متأهل به همسر و فرزند(ان) و خودخواهی‌ درونی‌اش مانع می‌شد اختیار و اجازه طلاق و جدایی به همسرش بدهد. از‌سوی‌دیگر هم نمی‌خواست همسرش پایبندِ آینده مبهم و نامشخص او شود. این تضادهای فکری، اسیر متأهل را تحت‌فشار قرار می‌داد، تا یکی از این دو راه را انتخاب کند و اکثریت قریب‌به‌اتفاق هم راه دوم را انتخاب می‌کردند. اسرایی که امکان نامه‌نگاری با همسرانشان را داشتند- اگر از سانسور عراقی‌ها و گروهک [[منافقین]] و دستكاری نامه‌ها در امان می‌ماندند- به آنها اجازه می‌دادند راه و مسیر زندگی‌شان را خودشان انتخاب کنند. اعضای گروهک [[منافقین]] علاوه‌بر جلوگیری از ارسال نامه‌های [[اسرا]] به ایران، نامه‌هایی غیرواقعی نیز به نام [[اسرا]] می‌نوشتند؛ اخباری مبنی‌بر طلاق غیابی همسران اسرای متاهل را بین سایرین پخش می‌کردند؛ همچنین با کنترل دقیق نامه‌های افراد و آگاهی کامل از مضامین آنها، با درج اخبار کذب و خبرهای مأیوس‌کننده از خانواده‌ها در لابه‌لای نامه‌های ارسال‌شده، مانند: درج خبر فوت یا طلاق همسر یا بیماری او، سعی داشتند بین اسرا جنگ روانی ایجاد کنند و با تحمیل فشار روحی و روانی، اسرا را از [[مقاومت]] و پایبندی به اعتقادات خود و تعهد به میهن بازدارند و به‌سوی [[پناهندگی]] به کشور عراق بکشانند<ref name=":0">عزیزی، مجتبی (1389). «نگاهی به وضعیت اسیران ایرانی در عراق.» تهران: مرکز تحقیقات کامپیوتری علوم اسلامی، مقاله</ref> . (← [[منافقین]] )

	اما عده کثیری از اسرای اردوگاه‌هایی که در فهرست [[صلیب سرخ]] ثبت نشده بود، از امکان [[نامه نگاری]] برخوردار نبودند. اسیر ثبت‌نام‌نشده تا واپسین روزهای [[اسارت و اسیران\|اسارت]] خبر نداشت که آیا [[خانواده]] و همسرش، او را شهید و مفقودالاثر فرض کرده‌اند؟ آیا همسرش منتظر او مانده یا ازدواج کرده است؟ آیا اصلاً زنده است؟ چه بلایی بعد از اسارت او بر سر همسر و فرزندانش آمده؟ حتی، تعدادی از این اسرای متأهل كه در هنگام اسارت منتظر تولد فرزندشان بودند، نمی‌دانستند آیا دارای فرزند شده‌اند یا فرزندشان سالم به دنیا آمده است یا خیر؟ اما این شانس برای اسرای ثبت‌نام‌شده محفوظ بود. هرچند که دانستن اینکه دارای فرزند شده‌اند، رنج مضاعفی بر تألمات روحی اسیر متأهل بود و حسرت دیدار فرزند را هر لحظه در دل داشت.		اما عده کثیری از اسرای اردوگاه‌هایی که در فهرست [[صلیب سرخ]] ثبت نشده بود، از امکان [[نامه نگاری]] برخوردار نبودند. اسیر ثبت‌نام‌نشده تا واپسین روزهای [[اسارت و اسیران\|اسارت]] خبر نداشت که آیا [[خانواده]] و همسرش، او را شهید و مفقودالاثر فرض کرده‌اند؟ آیا همسرش منتظر او مانده یا ازدواج کرده است؟ آیا اصلاً زنده است؟ چه بلایی بعد از اسارت او بر سر همسر و فرزندانش آمده؟ حتی، تعدادی از این اسرای متأهل كه در هنگام اسارت منتظر تولد فرزندشان بودند، نمی‌دانستند آیا دارای فرزند شده‌اند یا فرزندشان سالم به دنیا آمده است یا خیر؟ اما این شانس برای اسرای ثبت‌نام‌شده محفوظ بود. هرچند که دانستن اینکه دارای فرزند شده‌اند، رنج مضاعفی بر تألمات روحی اسیر متأهل بود و حسرت دیدار فرزند را هر لحظه در دل داشت.

	همسران اسرا نیز در سال‌های اسارت همسر و نبود پشتیبان و تکیه‌گاه زندگی‌ رنج‌های فراوانی را تحمل كرده‌اند. مادر باید نقش پدر را در خانواده ایفا می‌کرد و با همه توان تلاش می‌كرد این خلأ برای فرزندان آن‌چنان پررنگ و آزاردهنده به چشم نیاید. دومین عاملی که زندگی در شرایط اسارت همسر را برای آنان سخت می‌کرد، مسئولیت گذران امور مادی بود، در شرایطی که مرد خانواده حضور نداشت. زن باید بار مسئولیت بزرگ کردن فرزندان و تامین مادی خانواده‌ و البته زخم‌زبان‌ها و طعنه‌های اطرافیان را تحمل می‌کرد. شاید بتوان گفت بیشترین موضوعی که موجب رنجش همسران آزادگان شده‌، البته اسرا که در طول دوران اسارت فرصت [[نامه نگاری]] داشته‌اند، درخواست همسر از آنها برای طلاق و جدایی بوده است. هرچند به همسرشان حق می‌دادند که چنین درخواستی از آنان داشته باشد و این از سر خیرخواهی بوده است، اما آنان از این دست نامه‌ها به‌عنوان خاطرات تلخ زندگی‌شان یاد می‌کنند: «از من خواستند برایش [[نامه]] بنویسیم. من هم كوتاه نوشتم: حسین عزیز سلام... بعد از شانزده سال حیرانی و بی‌خبری از تو نامه‌ات رسید... در اوج بی‌خبری برای تو صبر كردم و تو خیلی راحت می‌نویسی برو ازدواج كن... بنیاد شهید سال‌ها پیش این حجت را، كه تو امروز بر من تمام كردی، بر ما تمام كرده بود. در تمام این سال‌های سخت چهره علی پیش رویم بود و امید زندگی‌ام... پس ازدواج را فراموش كردم... زندگی برایم سخت شده... ولی چه باید بكنم... سعی می‌كنم قوی باشم.» <ref>جعفریان، گلستان (1393). روزهای بی‌آینه. خاطرات منیژه لشگری. چ سوم، تهران: سوره مهر.</ref>.البته تعداد بسیار محدودی از ~~اسرا،~~ که فرزند نداشتند، یا به اصرار خود یا تقاضای همسر از یكدیگر جدا شدند.		== وضعیت همسران اسرای متاهل ==
			همسران [[اسرا]] نیز در سال‌های اسارت همسر و نبود پشتیبان و تکیه‌گاه زندگی‌ رنج‌های فراوانی را تحمل كرده‌اند. مادر باید نقش پدر را در خانواده ایفا می‌کرد و با همه توان تلاش می‌كرد این خلأ برای فرزندان آن‌چنان پررنگ و آزاردهنده به چشم نیاید. دومین عاملی که زندگی در شرایط [[اسارت و اسیران\|اسارت]] همسر را برای آنان سخت می‌کرد، مسئولیت گذران امور مادی بود، در شرایطی که مرد خانواده حضور نداشت. زن باید بار مسئولیت بزرگ کردن فرزندان و تامین مادی خانواده‌ و البته زخم‌زبان‌ها و طعنه‌های اطرافیان را تحمل می‌کرد. شاید بتوان گفت بیشترین موضوعی که موجب رنجش همسران آزادگان شده‌، البته اسرا که در طول دوران اسارت فرصت [[نامه نگاری]] داشته‌اند، درخواست همسر از آنها برای طلاق و جدایی بوده است. هرچند به همسرشان حق می‌دادند که چنین درخواستی از آنان داشته باشد و این از سر خیرخواهی بوده است، اما آنان از این دست نامه‌ها به‌عنوان خاطرات تلخ زندگی‌شان یاد می‌کنند:<blockquote>«از من خواستند برایش [[نامه]] بنویسیم. من هم كوتاه نوشتم: حسین عزیز سلام... بعد از شانزده سال حیرانی و بی‌خبری از تو نامه‌ات رسید... در اوج بی‌خبری برای تو صبر كردم و تو خیلی راحت می‌نویسی برو ازدواج كن... بنیاد شهید سال‌ها پیش این حجت را، كه تو امروز بر من تمام كردی، بر ما تمام كرده بود. در تمام این سال‌های سخت چهره علی پیش رویم بود و امید زندگی‌ام... پس ازدواج را فراموش كردم... زندگی برایم سخت شده... ولی چه باید بكنم... سعی می‌كنم قوی باشم.» <ref>جعفریان، گلستان (1393). روزهای بی‌آینه. خاطرات منیژه لشگری. چ سوم، تهران: سوره مهر.</ref>.</blockquote>البته تعداد بسیار محدودی از [[اسرا]]، که فرزند نداشتند، یا به اصرار خود یا تقاضای همسر از یكدیگر جدا شدند.

	=== اسرای متاهل مفقود الاثر ===		== اسرای متاهل مفقود الاثر ==
	تعداد انگشت‌شماری از اسرای متأهلِ مفقودالاثر نیز، وقتی روزهای واپسین اسارت ثبت‌نام شدند و به ایران بازگشتند، ناباورانه با طلاق و جدایی همسرشان مواجه گردیدند و باخبر شدند که همسرشان با شخص دیگری ازدواج کرده یا بدتر از آن شخص مذکور، یکی از بستگان آنها و گاهی برادرشان بوده است. در چنین شرایطی مشکلات روحی عدیده و توان‌فرسایی برای دو طرف به‌خصوص اسیر تازه‌آزاد‌شده پدیدار می‌شد که گاه موجبات منزوی یا بستری شدن فرد در آسایشگاه‌های روانی را فراهم کرده است<ref name=":0" /> .		تعداد انگشت‌شماری از اسرای متأهلِ مفقودالاثر نیز، وقتی روزهای واپسین اسارت ثبت‌نام شدند و به ایران بازگشتند، ناباورانه با طلاق و جدایی همسرشان مواجه گردیدند و باخبر شدند که همسرشان با شخص دیگری ازدواج کرده یا بدتر از آن شخص مذکور، یکی از بستگان آنها و گاهی برادرشان بوده است. در چنین شرایطی مشکلات روحی عدیده و توان‌فرسایی برای دو طرف به‌خصوص اسیر تازه‌آزاد‌شده پدیدار می‌شد که گاه موجبات منزوی یا بستری شدن فرد در آسایشگاه‌های روانی را فراهم کرده است<ref name=":0" /> .

	=== پس از آزادی ===		== پس از آزادی ==
	پس از آزادی، یکی از موضوعات شاخص و مشکلات مهم، عدم ارتباط‌گیری و فاصله گرفتن فرزندان از پدرِ اسیر خانواده بود: «علی اوایل با حسین غریبگی می‌كرد؛ پدرش را به اسم كوچك صدا می‌كرد. انگار نمی‌توانست راحت بگوید «پدر». می‌فهمیدم دوست دارد حسین را در آغوش بگیرد و ببوسد، اما چیزی مانع بود: نه حسین بزرگ شدن علی را دیده بود و حس كرده بود و نه علی هیچ‌وقت فهمیده بود پدرش كیست و چه حسی به او دارد. آنها نمی‌توانستند یكدیگر را جذب كنند.» <ref name=":0" />. این مسئله در فرزندان دختر نمود بیشتری داشت. فرزندان دختری که به سن تکلیف رسیده‌ بودند، تا مدتی جلوی پدر چادر سر کرده و از او رو می‌گرفتند، انگار که غریبه‌ای در خانه است و آنان راحت نیستند. رفع این معضل بسیار اساسی نیازمند تلاش فراوان و تدبیر پدر آزاده و همسر بود و روش‌های متفاوتی به‌کار می‌بردند تا به‌مرور زمان فرزندان با پدر خانواده خو گرفته و به وجود او در خانه نه تنها عادت کرده بلکه به‌عنوان یک نیاز نگریسته‌اند و کار بر آزادگانی که سال‌های سال مفقودالاثر بودند، بسیار سخت‌تر از اسرای ثبت‌نام‌شده بود. زیرا در اینجا همسر نیز به جمع فرزندان اضافه شده و آنان در مدت زمان طولانی‌تری موفق شدند به اینکه جایگاه خود را در خانواده و نزد همسر و فرزندان تثبیت كنند.		پس از آزادی، یکی از موضوعات شاخص و مشکلات مهم، عدم ارتباط‌گیری و فاصله گرفتن فرزندان از پدرِ اسیر خانواده بود: «علی اوایل با حسین غریبگی می‌كرد؛ پدرش را به اسم كوچك صدا می‌كرد. انگار نمی‌توانست راحت بگوید «پدر». می‌فهمیدم دوست دارد حسین را در آغوش بگیرد و ببوسد، اما چیزی مانع بود: نه حسین بزرگ شدن علی را دیده بود و حس كرده بود و نه علی هیچ‌وقت فهمیده بود پدرش كیست و چه حسی به او دارد. آنها نمی‌توانستند یكدیگر را جذب كنند.» <ref name=":0" />. این مسئله در فرزندان دختر نمود بیشتری داشت. فرزندان دختری که به سن تکلیف رسیده‌ بودند، تا مدتی جلوی پدر چادر سر کرده و از او رو می‌گرفتند، انگار که غریبه‌ای در خانه است و آنان راحت نیستند. رفع این معضل بسیار اساسی نیازمند تلاش فراوان و تدبیر پدر آزاده و همسر بود و روش‌های متفاوتی به‌کار می‌بردند تا به‌مرور زمان فرزندان با پدر خانواده خو گرفته و به وجود او در خانه نه تنها عادت کرده بلکه به‌عنوان یک نیاز نگریسته‌اند و کار بر آزادگانی که سال‌های سال مفقودالاثر بودند، بسیار سخت‌تر از اسرای ثبت‌نام‌شده بود. زیرا در اینجا همسر نیز به جمع فرزندان اضافه شده و آنان در مدت زمان طولانی‌تری موفق شدند به اینکه جایگاه خود را در خانواده و نزد همسر و فرزندان تثبیت كنند.

	=== '''کتاب‌شناسی''' ===		== نیز نگاه کنید به ==

			* [[اسرا]]
			* [[اسیران نوجوان و جوان]]
			* [[اسیران جنگ]]

			== '''کتاب‌شناسی''' ==
	<references />		<references />

	=== برای مطالعه بیشتر ===		== برای مطالعه بیشتر ==
	پایگاه خبری، تحلیلی مطالعات تروریسم، «هابیلیان» .مروری بر اعمال منافقین در اردوگاه‌های اسرا، 25 آذر 1395.		پایگاه خبری، تحلیلی مطالعات تروریسم، «هابیلیان» .مروری بر اعمال منافقین در اردوگاه‌های اسرا، 25 آذر 1395.

	خاجی، علی (1391). شرح قفص. اردوگاه‌های اسیران، تهران: پیام آزادگان.		خاجی، علی (1391). شرح قفص. اردوگاه‌های اسیران، تهران: [[موسسه فرهنگی هنری پیام آزادگان\|پیام آزادگان]].

	داعی، علی (1387). [[نقض حقوق اسیران جنگی ایرانی و مسئولیت بین‌المللی دولت عراق]]. تهران: پیام آزادگان.		داعی، علی (1387). [[نقض حقوق اسیران جنگی ایرانی و مسئولیت بین‌المللی دولت عراق]]. تهران: پیام آزادگان.
خط ۳۱:		خط ۳۹:
	محمدی ینگجه، عبداله (1394). تهاجم نرم و جنگ روانی در اسارت. اردبیل: خط هشت.		محمدی ینگجه، عبداله (1394). تهاجم نرم و جنگ روانی در اسارت. اردبیل: خط هشت.

	مؤسسه فرهنگی پیام آزادگان (1395). به استقامت سرو. مشهد: بوی شهر بهشت.		[[موسسه فرهنگی هنری پیام آزادگان\|مؤسسه فرهنگی پیام آزادگان]] (1395). به استقامت سرو. مشهد: بوی شهر بهشت.

	نظری گیلانده، لیلا (1396). پشت پنجره‌های انتظار. اردبیل: خط هشت.		نظری گیلانده، لیلا (1396). پشت پنجره‌های انتظار. اردبیل: خط هشت.

	'''مریم‌سادات ذكریایی'''		'''مریم‌سادات ذكریایی'''

M-jafari در ‏۱۵ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۲:۴۳

2023-09-15T02:43:40Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۶:۱۳
خط ۱:		خط ۱:
	'''وضعیت اسرای متأهل جنگ تحمیلی در دوران اسارت.'''		'''وضعیت اسرای متأهل جنگ تحمیلی در دوران اسارت.'''

	طبق [[آمار]] [[موسسه فرهنگی هنری پیام آزادگان]]، حدود 17 درصد از اسرای جنگ تحمیلی متأهل بودند. اسرای متأهل به‌خصوص آنها كه دارای فرزند بودند، بیش از دیگر اسرا دچار سردرگمی و ناراحتی و آلام روحی می‌شدند. بلاتکلیفی و سردرگمی و ازطرفی احساس تعهد نسبت به همسر و فرزندان و اینکه امور زندگی آنان پس از اسارت چگونه می‌گذرد، همواره فکر و ذهن اسرای متأهل را به خود مشغول می‌کرد. تحمل و صبوری بر این رنج عظیم میسر نمی‌شد مگر با توکل و توسل به خداوند و یاری جستن از او و امید به اینکه روزی از قید اسارت آزاد خواهند شد.		طبق [[آمار]] [[موسسه فرهنگی هنری پیام آزادگان]]، حدود 17 درصد از اسرای [[جنگ تحمیلی عراق علیه ایران]] متأهل بودند. اسرای متأهل به‌خصوص آنها كه دارای فرزند بودند، بیش از دیگر [[اسرا]] دچار سردرگمی و ناراحتی و آلام روحی می‌شدند. بلاتکلیفی و سردرگمی و ازطرفی احساس تعهد نسبت به همسر و فرزندان و اینکه امور زندگی آنان پس از [[اسارت و اسیران\|اسارت]] چگونه می‌گذرد، همواره فکر و ذهن اسرای متأهل را به خود مشغول می‌کرد. تحمل و صبوری بر این رنج عظیم میسر نمی‌شد مگر با توکل و توسل به خداوند و یاری جستن از او و امید به اینکه روزی از قید اسارت آزاد خواهند شد.

	ازیک‌طرف عشق و علاقه اسیر متأهل به همسر و فرزند(ان) و خودخواهی‌ درونی‌اش مانع می‌شد اختیار و اجازه طلاق و جدایی به همسرش بدهد. از‌سوی‌دیگر هم نمی‌خواست همسرش پایبندِ آینده مبهم و نامشخص او شود. این تضادهای فکری، اسیر متأهل را تحت‌فشار قرار می‌داد، تا یکی از این دو راه را انتخاب کند و اکثریت قریب‌به‌اتفاق هم راه دوم را انتخاب می‌کردند. اسرایی که امکان نامه‌نگاری با همسرانشان را داشتند- اگر از سانسور عراقی‌ها و گروهک منافقین و دستكاری نامه‌ها در امان می‌ماندند- به آنها اجازه می‌دادند راه و مسیر زندگی‌شان را خودشان انتخاب کنند. اعضای گروهک [[منافقین]] علاوه‌بر جلوگیری از ارسال نامه‌های اسرا به ایران، نامه‌هایی غیرواقعی نیز به نام اسرا می‌نوشتند؛ اخباری مبنی‌بر طلاق غیابی همسران اسرای متاهل را بین سایرین پخش می‌کردند؛ همچنین با کنترل دقیق نامه‌های افراد و آگاهی کامل از مضامین آنها، با درج اخبار کذب و خبرهای مأیوس‌کننده از خانواده‌ها در لابه‌لای نامه‌های ارسال‌شده، مانند: درج خبر فوت یا طلاق همسر یا بیماری او، سعی داشتند بین اسرا جنگ روانی ایجاد کنند و با تحمیل فشار روحی و روانی، اسرا را از مقاومت و پایبندی به اعتقادات خود و تعهد به میهن بازدارند و به‌سوی [[پناهندگی]] به کشور عراق بکشانند<ref name=":0">عزیزی، مجتبی (1389). «نگاهی به وضعیت اسیران ایرانی در عراق.» تهران: مرکز تحقیقات کامپیوتری علوم اسلامی، مقاله</ref> . (← [[منافقین]] )		ازیک‌طرف عشق و علاقه اسیر متأهل به همسر و فرزند(ان) و خودخواهی‌ درونی‌اش مانع می‌شد اختیار و اجازه طلاق و جدایی به همسرش بدهد. از‌سوی‌دیگر هم نمی‌خواست همسرش پایبندِ آینده مبهم و نامشخص او شود. این تضادهای فکری، اسیر متأهل را تحت‌فشار قرار می‌داد، تا یکی از این دو راه را انتخاب کند و اکثریت قریب‌به‌اتفاق هم راه دوم را انتخاب می‌کردند. اسرایی که امکان نامه‌نگاری با همسرانشان را داشتند- اگر از سانسور عراقی‌ها و گروهک [[منافقین]] و دستكاری نامه‌ها در امان می‌ماندند- به آنها اجازه می‌دادند راه و مسیر زندگی‌شان را خودشان انتخاب کنند. اعضای گروهک [[منافقین]] علاوه‌بر جلوگیری از ارسال نامه‌های [[اسرا]] به ایران، نامه‌هایی غیرواقعی نیز به نام [[اسرا]] می‌نوشتند؛ اخباری مبنی‌بر طلاق غیابی همسران اسرای متاهل را بین سایرین پخش می‌کردند؛ همچنین با کنترل دقیق نامه‌های افراد و آگاهی کامل از مضامین آنها، با درج اخبار کذب و خبرهای مأیوس‌کننده از خانواده‌ها در لابه‌لای نامه‌های ارسال‌شده، مانند: درج خبر فوت یا طلاق همسر یا بیماری او، سعی داشتند بین اسرا جنگ روانی ایجاد کنند و با تحمیل فشار روحی و روانی، اسرا را از [[مقاومت]] و پایبندی به اعتقادات خود و تعهد به میهن بازدارند و به‌سوی [[پناهندگی]] به کشور عراق بکشانند<ref name=":0">عزیزی، مجتبی (1389). «نگاهی به وضعیت اسیران ایرانی در عراق.» تهران: مرکز تحقیقات کامپیوتری علوم اسلامی، مقاله</ref> . (← [[منافقین]] )

	اما عده کثیری از اسرای اردوگاه‌هایی که در فهرست [[صلیب سرخ]] ثبت نشده بود، از امکان [[نامه نگاری]] برخوردار نبودند. اسیر ثبت‌نام‌نشده تا واپسین روزهای اسارت خبر نداشت که آیا خانواده و همسرش، او را شهید و مفقودالاثر فرض کرده‌اند؟ آیا همسرش منتظر او مانده یا ازدواج کرده است؟ آیا اصلاً زنده است؟ چه بلایی بعد از اسارت او بر سر همسر و فرزندانش آمده؟ حتی، تعدادی از این اسرای متأهل كه در هنگام اسارت منتظر تولد فرزندشان بودند، نمی‌دانستند آیا دارای فرزند شده‌اند یا فرزندشان سالم به دنیا آمده است یا خیر؟ اما این شانس برای اسرای ثبت‌نام‌شده محفوظ بود. هرچند که دانستن اینکه دارای فرزند شده‌اند، رنج مضاعفی بر تألمات روحی اسیر متأهل بود و حسرت دیدار فرزند را هر لحظه در دل داشت.		اما عده کثیری از اسرای اردوگاه‌هایی که در فهرست [[صلیب سرخ]] ثبت نشده بود، از امکان [[نامه نگاری]] برخوردار نبودند. اسیر ثبت‌نام‌نشده تا واپسین روزهای [[اسارت و اسیران\|اسارت]] خبر نداشت که آیا [[خانواده]] و همسرش، او را شهید و مفقودالاثر فرض کرده‌اند؟ آیا همسرش منتظر او مانده یا ازدواج کرده است؟ آیا اصلاً زنده است؟ چه بلایی بعد از اسارت او بر سر همسر و فرزندانش آمده؟ حتی، تعدادی از این اسرای متأهل كه در هنگام اسارت منتظر تولد فرزندشان بودند، نمی‌دانستند آیا دارای فرزند شده‌اند یا فرزندشان سالم به دنیا آمده است یا خیر؟ اما این شانس برای اسرای ثبت‌نام‌شده محفوظ بود. هرچند که دانستن اینکه دارای فرزند شده‌اند، رنج مضاعفی بر تألمات روحی اسیر متأهل بود و حسرت دیدار فرزند را هر لحظه در دل داشت.

	همسران اسرا نیز در سال‌های اسارت همسر و نبود پشتیبان و تکیه‌گاه زندگی‌ رنج‌های فراوانی را تحمل كرده‌اند. مادر باید نقش پدر را در خانواده ایفا می‌کرد و با همه توان تلاش می‌كرد این خلأ برای فرزندان آن‌چنان پررنگ و آزاردهنده به چشم نیاید. دومین عاملی که زندگی در شرایط اسارت همسر را برای آنان سخت می‌کرد، مسئولیت گذران امور مادی بود، در شرایطی که مرد خانواده حضور نداشت. زن باید بار مسئولیت بزرگ کردن فرزندان و تامین مادی خانواده‌ و البته زخم‌زبان‌ها و طعنه‌های اطرافیان را تحمل می‌کرد. شاید بتوان گفت بیشترین موضوعی که موجب رنجش همسران آزادگان شده‌، البته اسرا که در طول دوران اسارت فرصت ~~نامه‌نگاری~~ داشته‌اند، درخواست همسر از آنها برای طلاق و جدایی بوده است. هرچند به همسرشان حق می‌دادند که چنین درخواستی از آنان داشته باشد و این از سر خیرخواهی بوده است، اما آنان از این دست نامه‌ها به‌عنوان خاطرات تلخ زندگی‌شان یاد می‌کنند: «از من خواستند برایش نامه بنویسیم. من هم كوتاه نوشتم: حسین عزیز سلام... بعد از شانزده سال حیرانی و بی‌خبری از تو نامه‌ات رسید... در اوج بی‌خبری برای تو صبر كردم و تو خیلی راحت می‌نویسی برو ازدواج كن... بنیاد شهید سال‌ها پیش این حجت را، كه تو امروز بر من تمام كردی، بر ما تمام كرده بود. در تمام این سال‌های سخت چهره علی پیش رویم بود و امید زندگی‌ام... پس ازدواج را فراموش كردم... زندگی برایم سخت شده... ولی چه باید بكنم... سعی می‌كنم قوی باشم.» <ref>جعفریان، گلستان (1393). روزهای بی‌آینه. خاطرات منیژه لشگری. چ سوم، تهران: سوره مهر.</ref>.البته تعداد بسیار محدودی از اسرا، که فرزند نداشتند، یا به اصرار خود یا تقاضای همسر از یكدیگر جدا شدند.		همسران اسرا نیز در سال‌های اسارت همسر و نبود پشتیبان و تکیه‌گاه زندگی‌ رنج‌های فراوانی را تحمل كرده‌اند. مادر باید نقش پدر را در خانواده ایفا می‌کرد و با همه توان تلاش می‌كرد این خلأ برای فرزندان آن‌چنان پررنگ و آزاردهنده به چشم نیاید. دومین عاملی که زندگی در شرایط اسارت همسر را برای آنان سخت می‌کرد، مسئولیت گذران امور مادی بود، در شرایطی که مرد خانواده حضور نداشت. زن باید بار مسئولیت بزرگ کردن فرزندان و تامین مادی خانواده‌ و البته زخم‌زبان‌ها و طعنه‌های اطرافیان را تحمل می‌کرد. شاید بتوان گفت بیشترین موضوعی که موجب رنجش همسران آزادگان شده‌، البته اسرا که در طول دوران اسارت فرصت [[نامه نگاری]] داشته‌اند، درخواست همسر از آنها برای طلاق و جدایی بوده است. هرچند به همسرشان حق می‌دادند که چنین درخواستی از آنان داشته باشد و این از سر خیرخواهی بوده است، اما آنان از این دست نامه‌ها به‌عنوان خاطرات تلخ زندگی‌شان یاد می‌کنند: «از من خواستند برایش [[نامه]] بنویسیم. من هم كوتاه نوشتم: حسین عزیز سلام... بعد از شانزده سال حیرانی و بی‌خبری از تو نامه‌ات رسید... در اوج بی‌خبری برای تو صبر كردم و تو خیلی راحت می‌نویسی برو ازدواج كن... بنیاد شهید سال‌ها پیش این حجت را، كه تو امروز بر من تمام كردی، بر ما تمام كرده بود. در تمام این سال‌های سخت چهره علی پیش رویم بود و امید زندگی‌ام... پس ازدواج را فراموش كردم... زندگی برایم سخت شده... ولی چه باید بكنم... سعی می‌كنم قوی باشم.» <ref>جعفریان، گلستان (1393). روزهای بی‌آینه. خاطرات منیژه لشگری. چ سوم، تهران: سوره مهر.</ref>.البته تعداد بسیار محدودی از اسرا، که فرزند نداشتند، یا به اصرار خود یا تقاضای همسر از یكدیگر جدا شدند.

	تعداد انگشت‌شماری از اسرای متأهلِ مفقودالاثر نیز، وقتی روزهای واپسین اسارت ثبت‌نام شدند و به ایران بازگشتند، ناباورانه با طلاق و جدایی همسرشان مواجه گردیدند و باخبر شدند که همسرشان با شخص دیگری ازدواج کرده یا بدتر از آن شخص مذکور، یکی از بستگان آنها و گاهی برادرشان بوده است. در چنین شرایطی مشکلات روحی عدیده و توان‌فرسایی برای دو طرف به‌خصوص اسیر تازه‌آزاد‌شده پدیدار می‌شد که گاه موجبات منزوی یا بستری شدن فرد در آسایشگاه‌های روانی را فراهم کرده است<ref name=":0" /> .		=== اسرای متاهل مفقود الاثر ===
			تعداد انگشت‌شماری از اسرای متأهلِ مفقودالاثر نیز، وقتی روزهای واپسین اسارت ثبت‌نام شدند و به ایران بازگشتند، ناباورانه با طلاق و جدایی همسرشان مواجه گردیدند و باخبر شدند که همسرشان با شخص دیگری ازدواج کرده یا بدتر از آن شخص مذکور، یکی از بستگان آنها و گاهی برادرشان بوده است. در چنین شرایطی مشکلات روحی عدیده و توان‌فرسایی برای دو طرف به‌خصوص اسیر تازه‌آزاد‌شده پدیدار می‌شد که گاه موجبات منزوی یا بستری شدن فرد در آسایشگاه‌های روانی را فراهم کرده است<ref name=":0" /> .

	پس از آزادی، یکی از موضوعات شاخص و مشکلات مهم، عدم ارتباط‌گیری و فاصله گرفتن فرزندان از پدرِ اسیر خانواده بود: «علی اوایل با حسین غریبگی می‌كرد؛ پدرش را به اسم كوچك صدا می‌كرد. انگار نمی‌توانست راحت بگوید «پدر». می‌فهمیدم دوست دارد حسین را در آغوش بگیرد و ببوسد، اما چیزی مانع بود: نه حسین بزرگ شدن علی را دیده بود و حس كرده بود و نه علی هیچ‌وقت فهمیده بود پدرش كیست و چه حسی به او دارد. آنها نمی‌توانستند یكدیگر را جذب كنند.» <ref name=":0" />. این مسئله در فرزندان دختر نمود بیشتری داشت. فرزندان دختری که به سن تکلیف رسیده‌ بودند، تا مدتی جلوی پدر چادر سر کرده و از او رو می‌گرفتند، انگار که غریبه‌ای در خانه است و آنان راحت نیستند. رفع این معضل بسیار اساسی نیازمند تلاش فراوان و تدبیر پدر آزاده و همسر بود و روش‌های متفاوتی به‌کار می‌بردند تا به‌مرور زمان فرزندان با پدر خانواده خو گرفته و به وجود او در خانه نه تنها عادت کرده بلکه به‌عنوان یک نیاز نگریسته‌اند و کار بر آزادگانی که سال‌های سال مفقودالاثر بودند، بسیار سخت‌تر از اسرای ثبت‌نام‌شده بود. زیرا در اینجا همسر نیز به جمع فرزندان اضافه شده و آنان در مدت زمان طولانی‌تری موفق شدند به اینکه جایگاه خود را در خانواده و نزد همسر و فرزندان تثبیت كنند.		=== پس از آزادی ===
			پس از آزادی، یکی از موضوعات شاخص و مشکلات مهم، عدم ارتباط‌گیری و فاصله گرفتن فرزندان از پدرِ اسیر خانواده بود: «علی اوایل با حسین غریبگی می‌كرد؛ پدرش را به اسم كوچك صدا می‌كرد. انگار نمی‌توانست راحت بگوید «پدر». می‌فهمیدم دوست دارد حسین را در آغوش بگیرد و ببوسد، اما چیزی مانع بود: نه حسین بزرگ شدن علی را دیده بود و حس كرده بود و نه علی هیچ‌وقت فهمیده بود پدرش كیست و چه حسی به او دارد. آنها نمی‌توانستند یكدیگر را جذب كنند.» <ref name=":0" />. این مسئله در فرزندان دختر نمود بیشتری داشت. فرزندان دختری که به سن تکلیف رسیده‌ بودند، تا مدتی جلوی پدر چادر سر کرده و از او رو می‌گرفتند، انگار که غریبه‌ای در خانه است و آنان راحت نیستند. رفع این معضل بسیار اساسی نیازمند تلاش فراوان و تدبیر پدر آزاده و همسر بود و روش‌های متفاوتی به‌کار می‌بردند تا به‌مرور زمان فرزندان با پدر خانواده خو گرفته و به وجود او در خانه نه تنها عادت کرده بلکه به‌عنوان یک نیاز نگریسته‌اند و کار بر آزادگانی که سال‌های سال مفقودالاثر بودند، بسیار سخت‌تر از اسرای ثبت‌نام‌شده بود. زیرا در اینجا همسر نیز به جمع فرزندان اضافه شده و آنان در مدت زمان طولانی‌تری موفق شدند به اینکه جایگاه خود را در خانواده و نزد همسر و فرزندان تثبیت كنند.

	=== '''کتاب‌شناسی''' ===		=== '''کتاب‌شناسی''' ===
خط ۲۱:		خط ۲۳:
	خاجی، علی (1391). شرح قفص. اردوگاه‌های اسیران، تهران: پیام آزادگان.		خاجی، علی (1391). شرح قفص. اردوگاه‌های اسیران، تهران: پیام آزادگان.

	داعی، علی (1387). نقض حقوق اسیران جنگی ایرانی و مسئولیت بین‌المللی دولت عراق. تهران: پیام آزادگان.		داعی، علی (1387). [[نقض حقوق اسیران جنگی ایرانی و مسئولیت بین‌المللی دولت عراق]]. تهران: پیام آزادگان.

	شادمانی، مهدیه (1394). بانوی انتظار. تهران: پیام آزادگان.		شادمانی، مهدیه (1394). بانوی انتظار. تهران: پیام آزادگان.

Esarat: جایگزینی متن - 'ي' به 'ی'

2023-09-03T08:24:14Z

جایگزینی متن - 'ي' به 'ی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۵۴
خط ۷:		خط ۷:
	اما عده کثیری از اسرای اردوگاه‌هایی که در فهرست [[صلیب سرخ]] ثبت نشده بود، از امکان [[نامه نگاری]] برخوردار نبودند. اسیر ثبت‌نام‌نشده تا واپسین روزهای اسارت خبر نداشت که آیا خانواده و همسرش، او را شهید و مفقودالاثر فرض کرده‌اند؟ آیا همسرش منتظر او مانده یا ازدواج کرده است؟ آیا اصلاً زنده است؟ چه بلایی بعد از اسارت او بر سر همسر و فرزندانش آمده؟ حتی، تعدادی از این اسرای متأهل كه در هنگام اسارت منتظر تولد فرزندشان بودند، نمی‌دانستند آیا دارای فرزند شده‌اند یا فرزندشان سالم به دنیا آمده است یا خیر؟ اما این شانس برای اسرای ثبت‌نام‌شده محفوظ بود. هرچند که دانستن اینکه دارای فرزند شده‌اند، رنج مضاعفی بر تألمات روحی اسیر متأهل بود و حسرت دیدار فرزند را هر لحظه در دل داشت.		اما عده کثیری از اسرای اردوگاه‌هایی که در فهرست [[صلیب سرخ]] ثبت نشده بود، از امکان [[نامه نگاری]] برخوردار نبودند. اسیر ثبت‌نام‌نشده تا واپسین روزهای اسارت خبر نداشت که آیا خانواده و همسرش، او را شهید و مفقودالاثر فرض کرده‌اند؟ آیا همسرش منتظر او مانده یا ازدواج کرده است؟ آیا اصلاً زنده است؟ چه بلایی بعد از اسارت او بر سر همسر و فرزندانش آمده؟ حتی، تعدادی از این اسرای متأهل كه در هنگام اسارت منتظر تولد فرزندشان بودند، نمی‌دانستند آیا دارای فرزند شده‌اند یا فرزندشان سالم به دنیا آمده است یا خیر؟ اما این شانس برای اسرای ثبت‌نام‌شده محفوظ بود. هرچند که دانستن اینکه دارای فرزند شده‌اند، رنج مضاعفی بر تألمات روحی اسیر متأهل بود و حسرت دیدار فرزند را هر لحظه در دل داشت.

	همسران اسرا نیز در سال‌های اسارت همسر و نبود پشتیبان و تکیه‌گاه زندگی‌ رنج‌های فراوانی را تحمل كرده‌اند. مادر باید نقش پدر را در خانواده ایفا می‌کرد و با همه توان تلاش می‌كرد این خلأ برای فرزندان آن‌چنان پررنگ و آزاردهنده به چشم نیاید. دومین عاملی که زندگی در شرایط اسارت همسر را برای آنان سخت می‌کرد، مسئولیت گذران امور مادی بود، در شرایطی که مرد خانواده حضور نداشت. زن باید بار مسئولیت بزرگ کردن فرزندان و تامین مادی خانواده‌ و البته زخم‌زبان‌ها و طعنه‌های اطرافیان را تحمل می‌کرد. شاید بتوان گفت بیشترین موضوعی که موجب رنجش همسران آزادگان شده‌، البته اسرا که در طول دوران اسارت فرصت نامه‌نگاری داشته‌اند، درخواست همسر از آنها برای طلاق و جدایی بوده است. هرچند به همسرشان حق می‌دادند که چنین درخواستی از آنان داشته باشد و این از سر خیرخواهی بوده است، اما آنان از این دست نامه‌ها به‌عنوان خاطرات تلخ زندگی‌شان یاد می‌کنند: «از من خواستند برایش نامه بنویسیم. من هم كوتاه نوشتم: حسین عزیز سلام... بعد از شانزده سال حیرانی و بی‌خبری از تو نامه‌ات رسید... در اوج بی‌خبری برای تو صبر كردم و تو خیلی راحت می‌نویسی برو ازدواج كن... بنیاد شهید سال‌ها پیش این حجت را، كه تو امروز بر من تمام كردی، بر ما تمام كرده بود. در تمام این سال‌های سخت چهره علی پیش رویم بود و امید زندگی‌ام... پس ازدواج را فراموش كردم... زندگی برایم سخت شده... ولی چه باید بكنم... سعی می‌كنم قوی باشم.» <ref>~~جعفريان،~~ گلستان (1393). ~~روزهاي بي‌آينه~~. خاطرات ~~منيژه لشگري~~. چ سوم، تهران: سوره مهر.</ref>.البته تعداد بسیار محدودی از اسرا، که فرزند نداشتند، یا به اصرار خود یا تقاضای همسر از یكدیگر جدا شدند.		همسران اسرا نیز در سال‌های اسارت همسر و نبود پشتیبان و تکیه‌گاه زندگی‌ رنج‌های فراوانی را تحمل كرده‌اند. مادر باید نقش پدر را در خانواده ایفا می‌کرد و با همه توان تلاش می‌كرد این خلأ برای فرزندان آن‌چنان پررنگ و آزاردهنده به چشم نیاید. دومین عاملی که زندگی در شرایط اسارت همسر را برای آنان سخت می‌کرد، مسئولیت گذران امور مادی بود، در شرایطی که مرد خانواده حضور نداشت. زن باید بار مسئولیت بزرگ کردن فرزندان و تامین مادی خانواده‌ و البته زخم‌زبان‌ها و طعنه‌های اطرافیان را تحمل می‌کرد. شاید بتوان گفت بیشترین موضوعی که موجب رنجش همسران آزادگان شده‌، البته اسرا که در طول دوران اسارت فرصت نامه‌نگاری داشته‌اند، درخواست همسر از آنها برای طلاق و جدایی بوده است. هرچند به همسرشان حق می‌دادند که چنین درخواستی از آنان داشته باشد و این از سر خیرخواهی بوده است، اما آنان از این دست نامه‌ها به‌عنوان خاطرات تلخ زندگی‌شان یاد می‌کنند: «از من خواستند برایش نامه بنویسیم. من هم كوتاه نوشتم: حسین عزیز سلام... بعد از شانزده سال حیرانی و بی‌خبری از تو نامه‌ات رسید... در اوج بی‌خبری برای تو صبر كردم و تو خیلی راحت می‌نویسی برو ازدواج كن... بنیاد شهید سال‌ها پیش این حجت را، كه تو امروز بر من تمام كردی، بر ما تمام كرده بود. در تمام این سال‌های سخت چهره علی پیش رویم بود و امید زندگی‌ام... پس ازدواج را فراموش كردم... زندگی برایم سخت شده... ولی چه باید بكنم... سعی می‌كنم قوی باشم.» <ref>جعفریان، گلستان (1393). روزهای بی‌آینه. خاطرات منیژه لشگری. چ سوم، تهران: سوره مهر.</ref>.البته تعداد بسیار محدودی از اسرا، که فرزند نداشتند، یا به اصرار خود یا تقاضای همسر از یكدیگر جدا شدند.

	تعداد انگشت‌شماری از اسرای متأهلِ مفقودالاثر نیز، وقتی روزهای واپسین اسارت ثبت‌نام شدند و به ایران بازگشتند، ناباورانه با طلاق و جدایی همسرشان مواجه گردیدند و باخبر شدند که همسرشان با شخص دیگری ازدواج کرده یا بدتر از آن شخص مذکور، یکی از بستگان آنها و گاهی برادرشان بوده است. در چنین شرایطی مشکلات روحی عدیده و توان‌فرسایی برای دو طرف به‌خصوص اسیر تازه‌آزاد‌شده پدیدار می‌شد که گاه موجبات منزوی یا بستری شدن فرد در آسایشگاه‌های روانی را فراهم کرده است<ref name=":0" /> .		تعداد انگشت‌شماری از اسرای متأهلِ مفقودالاثر نیز، وقتی روزهای واپسین اسارت ثبت‌نام شدند و به ایران بازگشتند، ناباورانه با طلاق و جدایی همسرشان مواجه گردیدند و باخبر شدند که همسرشان با شخص دیگری ازدواج کرده یا بدتر از آن شخص مذکور، یکی از بستگان آنها و گاهی برادرشان بوده است. در چنین شرایطی مشکلات روحی عدیده و توان‌فرسایی برای دو طرف به‌خصوص اسیر تازه‌آزاد‌شده پدیدار می‌شد که گاه موجبات منزوی یا بستری شدن فرد در آسایشگاه‌های روانی را فراهم کرده است<ref name=":0" /> .

M-jafari: M-jafari صفحهٔ اسرای متأهل را به اسرای متاهل منتقل کرد

2022-07-29T17:17:13Z

M-jafari صفحهٔ اسرای متأهل را به اسرای متاهل منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۰:۴۷
(بدون تفاوت)

M-jafari در ‏۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۱۶

2022-07-29T17:16:43Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۰:۴۶
خط ۱:		خط ۱:
	'''وضعیت اسرای متأهل جنگ تحمیلی در دوران اسارت.'''		'''وضعیت اسرای متأهل جنگ تحمیلی در دوران اسارت.'''

	طبق آمار ~~مؤسسه پيام آزادگان،~~ حدود 17 درصد از اسرای جنگ تحمیلی متأهل بودند. ~~اسراي~~ متأهل به‌خصوص آنها كه دارای فرزند بودند، بیش از دیگر اسرا دچار سردرگمی و ناراحتی و آلام روحی می‌شدند. بلاتکلیفی و سردرگمی و ازطرفی احساس تعهد نسبت به همسر و فرزندان و اینکه امور زندگی آنان پس از اسارت چگونه می‌گذرد، همواره فکر و ذهن اسرای متأهل را به خود مشغول می‌کرد. تحمل و صبوری بر این رنج عظیم میسر نمی‌شد مگر با توکل و توسل به خداوند و یاری جستن از او و امید به اینکه روزی از قید اسارت آزاد خواهند شد.		طبق [[آمار]] [[موسسه فرهنگی هنری پیام آزادگان]]، حدود 17 درصد از اسرای جنگ تحمیلی متأهل بودند. اسرای متأهل به‌خصوص آنها كه دارای فرزند بودند، بیش از دیگر اسرا دچار سردرگمی و ناراحتی و آلام روحی می‌شدند. بلاتکلیفی و سردرگمی و ازطرفی احساس تعهد نسبت به همسر و فرزندان و اینکه امور زندگی آنان پس از اسارت چگونه می‌گذرد، همواره فکر و ذهن اسرای متأهل را به خود مشغول می‌کرد. تحمل و صبوری بر این رنج عظیم میسر نمی‌شد مگر با توکل و توسل به خداوند و یاری جستن از او و امید به اینکه روزی از قید اسارت آزاد خواهند شد.

	ازیک‌طرف عشق و علاقه اسیر متأهل به همسر و فرزند(ان) و خودخواهی‌ ~~دروني‌اش~~ مانع می‌شد اختیار و اجازه طلاق و جدایی به همسرش بدهد. ~~از‌سوي‌ديگر~~ هم ~~نمي‌خواست~~ همسرش پایبندِ آینده مبهم و نامشخص او شود. ~~اين~~ تضادهای فکری، اسیر متأهل را تحت‌فشار قرار می‌داد، تا یکی از ~~اين~~ دو راه را انتخاب کند و اکثریت قریب‌به‌اتفاق هم راه دوم را انتخاب می‌کردند. اسرایی که امکان نامه‌نگاری با همسرانشان را داشتند- اگر از سانسور عراقی‌ها و گروهک ~~منافقين~~ و ~~دستكاري~~ نامه‌ها در امان می‌ماندند- به آنها اجازه می‌دادند راه و مسیر زندگی‌شان را خودشان انتخاب کنند. اعضای گروهک [[منافقین]] علاوه‌بر جلوگیری از ارسال نامه‌های اسرا به ایران، ~~نامه‌هايی~~ غیرواقعی ~~نيز~~ به نام اسرا می‌نوشتند؛ اخباری مبنی‌بر طلاق غیابی همسران ~~اسراي~~ متاهل را بین ~~سايرين~~ پخش می‌کردند؛ ~~همچنين~~ با کنترل دقیق نامه‌های افراد و آگاهی کامل از مضامین آنها، با درج اخبار کذب و خبرهای مأیوس‌کننده از خانواده‌ها در لابه‌لای نامه‌های ارسال‌شده، مانند: درج خبر فوت یا طلاق همسر یا بیماری او، سعی داشتند بین اسرا جنگ روانی ایجاد کنند و با تحمیل فشار روحی و روانی، اسرا را از مقاومت و پایبندی به اعتقادات خود و تعهد به میهن بازدارند و به‌سوی [[پناهندگی]] به کشور عراق بکشانند<ref name=":0">عزیزی، مجتبی (1389). «نگاهی به وضعیت اسیران ایرانی در عراق.» تهران: مرکز تحقیقات کامپیوتری علوم اسلامی، مقاله</ref> . (← [[منافقین]] )		ازیک‌طرف عشق و علاقه اسیر متأهل به همسر و فرزند(ان) و خودخواهی‌ درونی‌اش مانع می‌شد اختیار و اجازه طلاق و جدایی به همسرش بدهد. از‌سوی‌دیگر هم نمی‌خواست همسرش پایبندِ آینده مبهم و نامشخص او شود. این تضادهای فکری، اسیر متأهل را تحت‌فشار قرار می‌داد، تا یکی از این دو راه را انتخاب کند و اکثریت قریب‌به‌اتفاق هم راه دوم را انتخاب می‌کردند. اسرایی که امکان نامه‌نگاری با همسرانشان را داشتند- اگر از سانسور عراقی‌ها و گروهک منافقین و دستكاری نامه‌ها در امان می‌ماندند- به آنها اجازه می‌دادند راه و مسیر زندگی‌شان را خودشان انتخاب کنند. اعضای گروهک [[منافقین]] علاوه‌بر جلوگیری از ارسال نامه‌های اسرا به ایران، نامه‌هایی غیرواقعی نیز به نام اسرا می‌نوشتند؛ اخباری مبنی‌بر طلاق غیابی همسران اسرای متاهل را بین سایرین پخش می‌کردند؛ همچنین با کنترل دقیق نامه‌های افراد و آگاهی کامل از مضامین آنها، با درج اخبار کذب و خبرهای مأیوس‌کننده از خانواده‌ها در لابه‌لای نامه‌های ارسال‌شده، مانند: درج خبر فوت یا طلاق همسر یا بیماری او، سعی داشتند بین اسرا جنگ روانی ایجاد کنند و با تحمیل فشار روحی و روانی، اسرا را از مقاومت و پایبندی به اعتقادات خود و تعهد به میهن بازدارند و به‌سوی [[پناهندگی]] به کشور عراق بکشانند<ref name=":0">عزیزی، مجتبی (1389). «نگاهی به وضعیت اسیران ایرانی در عراق.» تهران: مرکز تحقیقات کامپیوتری علوم اسلامی، مقاله</ref> . (← [[منافقین]] )

	اما عده کثیری از اسرای اردوگاه‌هایی که در فهرست [[صلیب سرخ]] ثبت نشده بود، از امکان [[نامه نگاری]] برخوردار نبودند. اسیر ثبت‌نام‌نشده تا واپسین روزهای اسارت خبر نداشت که آیا خانواده و همسرش، او را شهید و مفقودالاثر فرض کرده‌اند؟ آیا همسرش منتظر او مانده یا ازدواج کرده است؟ آیا اصلاً زنده است؟ چه بلایی بعد از اسارت او بر سر همسر و فرزندانش آمده؟ ~~حتي،~~ تعدادی از ~~اين~~ اسرای متأهل كه در هنگام اسارت منتظر تولد فرزندشان بودند، نمی‌دانستند ~~آيا~~ دارای فرزند شده‌اند يا فرزندشان سالم به ~~دنيا~~ آمده است ~~يا خير؟~~ اما این شانس برای اسرای ثبت‌نام‌شده محفوظ بود. هرچند که دانستن اینکه دارای فرزند شده‌اند، رنج مضاعفی بر تألمات روحی اسیر متأهل بود و حسرت دیدار فرزند را هر لحظه در دل داشت.		اما عده کثیری از اسرای اردوگاه‌هایی که در فهرست [[صلیب سرخ]] ثبت نشده بود، از امکان [[نامه نگاری]] برخوردار نبودند. اسیر ثبت‌نام‌نشده تا واپسین روزهای اسارت خبر نداشت که آیا خانواده و همسرش، او را شهید و مفقودالاثر فرض کرده‌اند؟ آیا همسرش منتظر او مانده یا ازدواج کرده است؟ آیا اصلاً زنده است؟ چه بلایی بعد از اسارت او بر سر همسر و فرزندانش آمده؟ حتی، تعدادی از این اسرای متأهل كه در هنگام اسارت منتظر تولد فرزندشان بودند، نمی‌دانستند آیا دارای فرزند شده‌اند یا فرزندشان سالم به دنیا آمده است یا خیر؟ اما این شانس برای اسرای ثبت‌نام‌شده محفوظ بود. هرچند که دانستن اینکه دارای فرزند شده‌اند، رنج مضاعفی بر تألمات روحی اسیر متأهل بود و حسرت دیدار فرزند را هر لحظه در دل داشت.

	همسران اسرا ~~نيز~~ در سال‌های اسارت همسر و نبود پشتیبان و تکیه‌گاه زندگی‌ ~~رنج‌هاي فراواني~~ را تحمل كرده‌اند. مادر باید نقش پدر را در خانواده ایفا ~~مي‌کرد~~ و با همه توان تلاش ~~مي‌كرد~~ این خلأ برای فرزندان آن‌چنان پررنگ و آزاردهنده به چشم نیاید. دومین عاملی که زندگی در شرایط اسارت همسر را برای آنان سخت می‌کرد، مسئولیت گذران امور مادی بود، در شرایطی که مرد خانواده حضور نداشت. زن باید بار مسئولیت بزرگ کردن فرزندان و ~~تامين~~ مادی خانواده‌ و البته زخم‌زبان‌ها و طعنه‌های اطرافیان را تحمل می‌کرد. شاید بتوان گفت بیشترین موضوعی که موجب رنجش همسران آزادگان شده‌، البته اسرا که در طول دوران اسارت فرصت نامه‌نگاری داشته‌اند، درخواست همسر از آنها ~~براي~~ طلاق و جدایی بوده است. هرچند به همسرشان حق می‌دادند که چنین درخواستی از آنان داشته باشد و این از سر خیرخواهی بوده است، اما آنان از این دست نامه‌ها به‌عنوان خاطرات تلخ زندگی‌شان یاد می‌کنند: «از من خواستند ~~برايش~~ نامه ~~بنويسيم~~. من هم كوتاه نوشتم: ~~حسين عزيز~~ سلام... بعد از شانزده سال ~~حيراني~~ و ~~بي‌خبري~~ از تو نامه‌ات ~~رسيد~~... در اوج ~~بي‌خبري براي~~ تو صبر كردم و تو ~~خيلي~~ راحت ~~مي‌نويسي~~ برو ازدواج كن... ~~بنياد شهيد~~ سال‌ها ~~پيش اين~~ حجت را، كه تو امروز بر من تمام ~~كردي،~~ بر ما تمام كرده بود. در تمام ~~اين سال‌هاي~~ سخت چهره ~~علي پيش رويم~~ بود و ~~اميد زندگي‌ام~~... پس ازدواج را فراموش كردم... ~~زندگي برايم~~ سخت شده... ~~ولي~~ چه ~~بايد~~ بكنم... ~~سعي مي‌كنم قوي~~ باشم.» <ref>جعفريان، گلستان (1393). روزهاي بي‌آينه. خاطرات منيژه لشگري. چ سوم، تهران: سوره مهر.</ref>.البته تعداد بسیار محدودی از اسرا، که فرزند نداشتند، يا به اصرار خود ~~يا تقاضاي~~ همسر از ~~يكديگر~~ جدا شدند.		همسران اسرا نیز در سال‌های اسارت همسر و نبود پشتیبان و تکیه‌گاه زندگی‌ رنج‌های فراوانی را تحمل كرده‌اند. مادر باید نقش پدر را در خانواده ایفا می‌کرد و با همه توان تلاش می‌كرد این خلأ برای فرزندان آن‌چنان پررنگ و آزاردهنده به چشم نیاید. دومین عاملی که زندگی در شرایط اسارت همسر را برای آنان سخت می‌کرد، مسئولیت گذران امور مادی بود، در شرایطی که مرد خانواده حضور نداشت. زن باید بار مسئولیت بزرگ کردن فرزندان و تامین مادی خانواده‌ و البته زخم‌زبان‌ها و طعنه‌های اطرافیان را تحمل می‌کرد. شاید بتوان گفت بیشترین موضوعی که موجب رنجش همسران آزادگان شده‌، البته اسرا که در طول دوران اسارت فرصت نامه‌نگاری داشته‌اند، درخواست همسر از آنها برای طلاق و جدایی بوده است. هرچند به همسرشان حق می‌دادند که چنین درخواستی از آنان داشته باشد و این از سر خیرخواهی بوده است، اما آنان از این دست نامه‌ها به‌عنوان خاطرات تلخ زندگی‌شان یاد می‌کنند: «از من خواستند برایش نامه بنویسیم. من هم كوتاه نوشتم: حسین عزیز سلام... بعد از شانزده سال حیرانی و بی‌خبری از تو نامه‌ات رسید... در اوج بی‌خبری برای تو صبر كردم و تو خیلی راحت می‌نویسی برو ازدواج كن... بنیاد شهید سال‌ها پیش این حجت را، كه تو امروز بر من تمام كردی، بر ما تمام كرده بود. در تمام این سال‌های سخت چهره علی پیش رویم بود و امید زندگی‌ام... پس ازدواج را فراموش كردم... زندگی برایم سخت شده... ولی چه باید بكنم... سعی می‌كنم قوی باشم.» <ref>جعفريان، گلستان (1393). روزهاي بي‌آينه. خاطرات منيژه لشگري. چ سوم، تهران: سوره مهر.</ref>.البته تعداد بسیار محدودی از اسرا، که فرزند نداشتند، یا به اصرار خود یا تقاضای همسر از یكدیگر جدا شدند.

	تعداد ~~انگشت‌شماري~~ از اسرای متأهلِ مفقودالاثر ~~نيز،~~ وقتی روزهای واپسین اسارت ثبت‌نام شدند و به ایران بازگشتند، ناباورانه با طلاق و جدایی همسرشان مواجه گردیدند و باخبر شدند که همسرشان با شخص دیگری ازدواج کرده یا بدتر از آن شخص مذکور، یکی از بستگان آنها و ~~گاهي~~ برادرشان بوده است. در چنین شرایطی مشکلات روحی عدیده و توان‌فرسایی برای دو طرف به‌خصوص اسیر تازه‌آزاد‌شده پدیدار ~~مي‌شد~~ که گاه موجبات منزوی یا بستری شدن فرد در آسایشگاه‌های روانی را فراهم کرده است<ref name=":0" /> .		تعداد انگشت‌شماری از اسرای متأهلِ مفقودالاثر نیز، وقتی روزهای واپسین اسارت ثبت‌نام شدند و به ایران بازگشتند، ناباورانه با طلاق و جدایی همسرشان مواجه گردیدند و باخبر شدند که همسرشان با شخص دیگری ازدواج کرده یا بدتر از آن شخص مذکور، یکی از بستگان آنها و گاهی برادرشان بوده است. در چنین شرایطی مشکلات روحی عدیده و توان‌فرسایی برای دو طرف به‌خصوص اسیر تازه‌آزاد‌شده پدیدار می‌شد که گاه موجبات منزوی یا بستری شدن فرد در آسایشگاه‌های روانی را فراهم کرده است<ref name=":0" /> .

	پس از ~~آزادي،~~ یکی از موضوعات شاخص و مشکلات مهم، عدم ~~ارتباط‌گيري~~ و فاصله گرفتن فرزندان از پدرِ ~~اسير~~ خانواده بود: ~~«علي اوايل~~ با ~~حسين غريبگي مي‌كرد؛~~ پدرش را به اسم كوچك صدا ~~مي‌كرد~~. انگار ~~نمي‌توانست~~ راحت ~~بگويد~~ «پدر». ~~مي‌فهميدم~~ دوست دارد ~~حسين~~ را در آغوش ~~بگيرد~~ و ببوسد، اما ~~چيزي~~ مانع بود: نه ~~حسين~~ بزرگ شدن ~~علي~~ را ~~ديده~~ بود و حس كرده بود و نه ~~علي هيچ‌وقت فهميده~~ بود پدرش ~~كيست~~ و چه ~~حسي~~ به او دارد. آنها ~~نمي‌توانستند يكديگر~~ را جذب كنند.» <ref name=":0" />. ~~اين~~ مسئله در فرزندان دختر نمود ~~بيشتري~~ داشت. فرزندان دختری که به سن تکلیف رسیده‌ بودند، تا مدتی جلوی پدر چادر سر کرده و از او رو می‌گرفتند، انگار که غریبه‌ای در خانه است و آنان راحت نیستند. رفع این معضل بسیار اساسی ~~نيازمند~~ تلاش فراوان و ~~تدبير~~ پدر آزاده و همسر بود و روش‌های متفاوتی به‌کار ~~مي‌بردند~~ تا به‌مرور زمان فرزندان با پدر خانواده خو گرفته و به وجود او در خانه نه تنها عادت کرده بلکه به‌عنوان یک نیاز نگریسته‌اند و کار بر آزادگانی که سال‌های سال مفقودالاثر بودند، بسیار سخت‌تر از اسرای ثبت‌نام‌شده بود. زیرا در اینجا همسر نیز به جمع فرزندان اضافه شده و آنان در مدت زمان طولانی‌تری موفق شدند به اینکه جایگاه خود را در خانواده و نزد همسر و فرزندان تثبیت كنند.		پس از آزادی، یکی از موضوعات شاخص و مشکلات مهم، عدم ارتباط‌گیری و فاصله گرفتن فرزندان از پدرِ اسیر خانواده بود: «علی اوایل با حسین غریبگی می‌كرد؛ پدرش را به اسم كوچك صدا می‌كرد. انگار نمی‌توانست راحت بگوید «پدر». می‌فهمیدم دوست دارد حسین را در آغوش بگیرد و ببوسد، اما چیزی مانع بود: نه حسین بزرگ شدن علی را دیده بود و حس كرده بود و نه علی هیچ‌وقت فهمیده بود پدرش كیست و چه حسی به او دارد. آنها نمی‌توانستند یكدیگر را جذب كنند.» <ref name=":0" />. این مسئله در فرزندان دختر نمود بیشتری داشت. فرزندان دختری که به سن تکلیف رسیده‌ بودند، تا مدتی جلوی پدر چادر سر کرده و از او رو می‌گرفتند، انگار که غریبه‌ای در خانه است و آنان راحت نیستند. رفع این معضل بسیار اساسی نیازمند تلاش فراوان و تدبیر پدر آزاده و همسر بود و روش‌های متفاوتی به‌کار می‌بردند تا به‌مرور زمان فرزندان با پدر خانواده خو گرفته و به وجود او در خانه نه تنها عادت کرده بلکه به‌عنوان یک نیاز نگریسته‌اند و کار بر آزادگانی که سال‌های سال مفقودالاثر بودند، بسیار سخت‌تر از اسرای ثبت‌نام‌شده بود. زیرا در اینجا همسر نیز به جمع فرزندان اضافه شده و آنان در مدت زمان طولانی‌تری موفق شدند به اینکه جایگاه خود را در خانواده و نزد همسر و فرزندان تثبیت كنند.

	=== '''کتاب‌شناسی''' ===		=== '''کتاب‌شناسی''' ===
خط ۳۳:		خط ۳۳:
	نظری گیلانده، لیلا (1396). پشت پنجره‌های انتظار. اردبیل: خط هشت.		نظری گیلانده، لیلا (1396). پشت پنجره‌های انتظار. اردبیل: خط هشت.

	'''~~مريم‌سادات ذكريايي~~'''		'''مریم‌سادات ذكریایی'''

M-jafari در ‏۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۱۴

2022-07-29T17:14:34Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۰:۴۴
خط ۳:		خط ۳:
	طبق آمار مؤسسه پيام آزادگان، حدود 17 درصد از اسرای جنگ تحمیلی متأهل بودند. اسراي متأهل به‌خصوص آنها كه دارای فرزند بودند، بیش از دیگر اسرا دچار سردرگمی و ناراحتی و آلام روحی می‌شدند. بلاتکلیفی و سردرگمی و ازطرفی احساس تعهد نسبت به همسر و فرزندان و اینکه امور زندگی آنان پس از اسارت چگونه می‌گذرد، همواره فکر و ذهن اسرای متأهل را به خود مشغول می‌کرد. تحمل و صبوری بر این رنج عظیم میسر نمی‌شد مگر با توکل و توسل به خداوند و یاری جستن از او و امید به اینکه روزی از قید اسارت آزاد خواهند شد.		طبق آمار مؤسسه پيام آزادگان، حدود 17 درصد از اسرای جنگ تحمیلی متأهل بودند. اسراي متأهل به‌خصوص آنها كه دارای فرزند بودند، بیش از دیگر اسرا دچار سردرگمی و ناراحتی و آلام روحی می‌شدند. بلاتکلیفی و سردرگمی و ازطرفی احساس تعهد نسبت به همسر و فرزندان و اینکه امور زندگی آنان پس از اسارت چگونه می‌گذرد، همواره فکر و ذهن اسرای متأهل را به خود مشغول می‌کرد. تحمل و صبوری بر این رنج عظیم میسر نمی‌شد مگر با توکل و توسل به خداوند و یاری جستن از او و امید به اینکه روزی از قید اسارت آزاد خواهند شد.

	ازیک‌طرف عشق و ~~علاقة~~ اسیر متأهل به همسر و فرزند(ان) و خودخواهی‌ دروني‌اش مانع می‌شد اختیار و ~~اجازة~~ طلاق و جدایی به همسرش بدهد. از‌سوي‌ديگر هم نمي‌خواست همسرش پایبندِ ~~آیندة~~ مبهم و نامشخص او شود. اين تضادهای فکری، اسیر متأهل را تحت‌فشار قرار می‌داد، تا یکی از اين دو راه را انتخاب کند و اکثریت قریب‌به‌اتفاق هم راه دوم را انتخاب می‌کردند. اسرایی که امکان نامه‌نگاری با همسرانشان را داشتند- اگر از سانسور عراقی‌ها و گروهک منافقين و دستكاري نامه‌ها در امان می‌ماندند- به آنها اجازه می‌دادند راه و مسیر زندگی‌شان را خودشان انتخاب کنند. اعضای گروهک [[منافقین]] علاوه‌بر جلوگیری از ارسال نامه‌های اسرا به ایران، نامه‌هايی غیرواقعی نيز به نام اسرا می‌نوشتند؛ اخباری مبنی‌بر طلاق غیابی همسران اسراي متاهل را بین سايرين پخش می‌کردند؛ همچنين با کنترل دقیق نامه‌های افراد و آگاهی کامل از مضامین آنها، با درج اخبار کذب و خبرهای مأیوس‌کننده از خانواده‌ها در لابه‌لای نامه‌های ارسال‌شده، مانند: درج خبر فوت یا طلاق همسر یا بیماری او، سعی داشتند بین اسرا جنگ روانی ایجاد کنند و با تحمیل فشار روحی و روانی، اسرا را از مقاومت و پایبندی به اعتقادات خود و تعهد به میهن بازدارند و به‌سوی [[پناهندگی]] به کشور عراق بکشانند<ref name=":0">عزیزی، مجتبی (1389). «نگاهی به وضعیت اسیران ایرانی در عراق.» تهران: مرکز تحقیقات کامپیوتری علوم اسلامی، مقاله</ref> . (← [[منافقین]] )		ازیک‌طرف عشق و علاقه اسیر متأهل به همسر و فرزند(ان) و خودخواهی‌ دروني‌اش مانع می‌شد اختیار و اجازه طلاق و جدایی به همسرش بدهد. از‌سوي‌ديگر هم نمي‌خواست همسرش پایبندِ آینده مبهم و نامشخص او شود. اين تضادهای فکری، اسیر متأهل را تحت‌فشار قرار می‌داد، تا یکی از اين دو راه را انتخاب کند و اکثریت قریب‌به‌اتفاق هم راه دوم را انتخاب می‌کردند. اسرایی که امکان نامه‌نگاری با همسرانشان را داشتند- اگر از سانسور عراقی‌ها و گروهک منافقين و دستكاري نامه‌ها در امان می‌ماندند- به آنها اجازه می‌دادند راه و مسیر زندگی‌شان را خودشان انتخاب کنند. اعضای گروهک [[منافقین]] علاوه‌بر جلوگیری از ارسال نامه‌های اسرا به ایران، نامه‌هايی غیرواقعی نيز به نام اسرا می‌نوشتند؛ اخباری مبنی‌بر طلاق غیابی همسران اسراي متاهل را بین سايرين پخش می‌کردند؛ همچنين با کنترل دقیق نامه‌های افراد و آگاهی کامل از مضامین آنها، با درج اخبار کذب و خبرهای مأیوس‌کننده از خانواده‌ها در لابه‌لای نامه‌های ارسال‌شده، مانند: درج خبر فوت یا طلاق همسر یا بیماری او، سعی داشتند بین اسرا جنگ روانی ایجاد کنند و با تحمیل فشار روحی و روانی، اسرا را از مقاومت و پایبندی به اعتقادات خود و تعهد به میهن بازدارند و به‌سوی [[پناهندگی]] به کشور عراق بکشانند<ref name=":0">عزیزی، مجتبی (1389). «نگاهی به وضعیت اسیران ایرانی در عراق.» تهران: مرکز تحقیقات کامپیوتری علوم اسلامی، مقاله</ref> . (← [[منافقین]] )

	اما ~~عدة~~ کثیری از اسرای اردوگاه‌هایی که در فهرست [[صلیب سرخ]] ثبت نشده بود، از امکان [[نامه نگاری]] برخوردار نبودند. اسیر ثبت‌نام‌نشده تا واپسین روزهای اسارت خبر نداشت که آیا خانواده و همسرش، او را شهید و مفقودالاثر فرض کرده‌اند؟ آیا همسرش منتظر او مانده یا ازدواج کرده است؟ آیا اصلاً زنده است؟ چه بلایی بعد از اسارت او بر سر همسر و فرزندانش آمده؟ حتي، تعدادی از اين اسرای متأهل كه در هنگام اسارت منتظر تولد فرزندشان بودند، نمی‌دانستند آيا دارای فرزند شده‌اند يا فرزندشان سالم به دنيا آمده است يا خير؟ اما این شانس برای اسرای ثبت‌نام‌شده محفوظ بود. هرچند که دانستن اینکه دارای فرزند شده‌اند، رنج مضاعفی بر تألمات روحی اسیر متأهل بود و حسرت دیدار فرزند را هر لحظه در دل داشت.		اما عده کثیری از اسرای اردوگاه‌هایی که در فهرست [[صلیب سرخ]] ثبت نشده بود، از امکان [[نامه نگاری]] برخوردار نبودند. اسیر ثبت‌نام‌نشده تا واپسین روزهای اسارت خبر نداشت که آیا خانواده و همسرش، او را شهید و مفقودالاثر فرض کرده‌اند؟ آیا همسرش منتظر او مانده یا ازدواج کرده است؟ آیا اصلاً زنده است؟ چه بلایی بعد از اسارت او بر سر همسر و فرزندانش آمده؟ حتي، تعدادی از اين اسرای متأهل كه در هنگام اسارت منتظر تولد فرزندشان بودند، نمی‌دانستند آيا دارای فرزند شده‌اند يا فرزندشان سالم به دنيا آمده است يا خير؟ اما این شانس برای اسرای ثبت‌نام‌شده محفوظ بود. هرچند که دانستن اینکه دارای فرزند شده‌اند، رنج مضاعفی بر تألمات روحی اسیر متأهل بود و حسرت دیدار فرزند را هر لحظه در دل داشت.

	همسران اسرا نيز در سال‌های اسارت همسر و نبود پشتیبان و تکیه‌گاه زندگی‌ رنج‌هاي فراواني را تحمل كرده‌اند. مادر باید نقش پدر را در خانواده ایفا مي‌کرد و با ~~همة~~ توان تلاش مي‌كرد این خلأ برای فرزندان آن‌چنان پررنگ و آزاردهنده به چشم نیاید. دومین عاملی که زندگی در شرایط اسارت همسر را برای آنان سخت می‌کرد، مسئولیت گذران امور مادی بود، در شرایطی که مرد خانواده حضور نداشت. زن باید بار مسئولیت بزرگ کردن فرزندان و تامين مادی خانواده‌ و البته زخم‌زبان‌ها و طعنه‌های اطرافیان را تحمل می‌کرد. شاید بتوان گفت بیشترین موضوعی که موجب رنجش همسران آزادگان شده‌، البته اسرا که در طول دوران اسارت فرصت نامه‌نگاری داشته‌اند، درخواست همسر از آنها براي طلاق و جدایی بوده است. هرچند به همسرشان حق می‌دادند که چنین درخواستی از آنان داشته باشد و این از سر خیرخواهی بوده است، اما آنان از این دست نامه‌ها به‌عنوان خاطرات تلخ زندگی‌شان یاد می‌کنند: «از من خواستند برايش نامه بنويسيم. من هم كوتاه نوشتم: حسين عزيز سلام... بعد از شانزده سال حيراني و بي‌خبري از تو نامه‌ات رسيد... در اوج بي‌خبري براي تو صبر كردم و تو خيلي راحت مي‌نويسي برو ازدواج كن... بنياد شهيد سال‌ها پيش اين حجت را، كه تو امروز بر من تمام كردي، بر ما تمام كرده بود. در تمام اين سال‌هاي سخت ~~چهرة~~ علي پيش رويم بود و اميد زندگي‌ام... پس ازدواج را فراموش كردم... زندگي برايم سخت شده... ولي چه بايد بكنم... سعي مي‌كنم قوي باشم.» <ref>جعفريان، گلستان (1393). روزهاي بي‌آينه. خاطرات منيژه لشگري. چ سوم، تهران: سوره مهر.</ref>.البته تعداد بسیار محدودی از اسرا، که فرزند نداشتند، يا به اصرار خود يا تقاضاي همسر از يكديگر جدا شدند.		همسران اسرا نيز در سال‌های اسارت همسر و نبود پشتیبان و تکیه‌گاه زندگی‌ رنج‌هاي فراواني را تحمل كرده‌اند. مادر باید نقش پدر را در خانواده ایفا مي‌کرد و با همه توان تلاش مي‌كرد این خلأ برای فرزندان آن‌چنان پررنگ و آزاردهنده به چشم نیاید. دومین عاملی که زندگی در شرایط اسارت همسر را برای آنان سخت می‌کرد، مسئولیت گذران امور مادی بود، در شرایطی که مرد خانواده حضور نداشت. زن باید بار مسئولیت بزرگ کردن فرزندان و تامين مادی خانواده‌ و البته زخم‌زبان‌ها و طعنه‌های اطرافیان را تحمل می‌کرد. شاید بتوان گفت بیشترین موضوعی که موجب رنجش همسران آزادگان شده‌، البته اسرا که در طول دوران اسارت فرصت نامه‌نگاری داشته‌اند، درخواست همسر از آنها براي طلاق و جدایی بوده است. هرچند به همسرشان حق می‌دادند که چنین درخواستی از آنان داشته باشد و این از سر خیرخواهی بوده است، اما آنان از این دست نامه‌ها به‌عنوان خاطرات تلخ زندگی‌شان یاد می‌کنند: «از من خواستند برايش نامه بنويسيم. من هم كوتاه نوشتم: حسين عزيز سلام... بعد از شانزده سال حيراني و بي‌خبري از تو نامه‌ات رسيد... در اوج بي‌خبري براي تو صبر كردم و تو خيلي راحت مي‌نويسي برو ازدواج كن... بنياد شهيد سال‌ها پيش اين حجت را، كه تو امروز بر من تمام كردي، بر ما تمام كرده بود. در تمام اين سال‌هاي سخت چهره علي پيش رويم بود و اميد زندگي‌ام... پس ازدواج را فراموش كردم... زندگي برايم سخت شده... ولي چه بايد بكنم... سعي مي‌كنم قوي باشم.» <ref>جعفريان، گلستان (1393). روزهاي بي‌آينه. خاطرات منيژه لشگري. چ سوم، تهران: سوره مهر.</ref>.البته تعداد بسیار محدودی از اسرا، که فرزند نداشتند، يا به اصرار خود يا تقاضاي همسر از يكديگر جدا شدند.

	تعداد انگشت‌شماري از اسرای متأهلِ مفقودالاثر نيز، وقتی روزهای واپسین اسارت ثبت‌نام شدند و به ایران بازگشتند، ناباورانه با طلاق و جدایی همسرشان مواجه گردیدند و باخبر شدند که همسرشان با شخص دیگری ازدواج کرده یا بدتر از آن شخص مذکور، یکی از بستگان آنها و گاهي برادرشان بوده است. در چنین شرایطی مشکلات روحی عدیده و توان‌فرسایی برای دو طرف به‌خصوص اسیر تازه‌آزاد‌شده پدیدار مي‌شد که گاه موجبات منزوی یا بستری شدن فرد در آسایشگاه‌های روانی را فراهم کرده است<ref name=":0" /> .		تعداد انگشت‌شماري از اسرای متأهلِ مفقودالاثر نيز، وقتی روزهای واپسین اسارت ثبت‌نام شدند و به ایران بازگشتند، ناباورانه با طلاق و جدایی همسرشان مواجه گردیدند و باخبر شدند که همسرشان با شخص دیگری ازدواج کرده یا بدتر از آن شخص مذکور، یکی از بستگان آنها و گاهي برادرشان بوده است. در چنین شرایطی مشکلات روحی عدیده و توان‌فرسایی برای دو طرف به‌خصوص اسیر تازه‌آزاد‌شده پدیدار مي‌شد که گاه موجبات منزوی یا بستری شدن فرد در آسایشگاه‌های روانی را فراهم کرده است<ref name=":0" /> .

A-hamidian در ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۰۲

2022-07-23T19:02:11Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۳۲
خط ۱۴:		خط ۱۴:

	=== '''کتاب‌شناسی''' ===		=== '''کتاب‌شناسی''' ===
			<references />

			=== برای مطالعه بیشتر ===
	پایگاه خبری، تحلیلی مطالعات تروریسم، «هابیلیان» .مروری بر اعمال منافقین در اردوگاه‌های اسرا، 25 آذر 1395.		پایگاه خبری، تحلیلی مطالعات تروریسم، «هابیلیان» .مروری بر اعمال منافقین در اردوگاه‌های اسرا، 25 آذر 1395.

	~~جعفريان، گلستان (1393). روزهاي بي‌آينه. خاطرات منيژه لشگري. چ سوم، تهران: سوره مهر.~~

	خاجی، علی (1391). شرح قفص. اردوگاه‌های اسیران، تهران: پیام آزادگان.		خاجی، علی (1391). شرح قفص. اردوگاه‌های اسیران، تهران: پیام آزادگان.
خط ۲۳:		خط ۲۴:

	شادمانی، مهدیه (1394). بانوی انتظار. تهران: پیام آزادگان.		شادمانی، مهدیه (1394). بانوی انتظار. تهران: پیام آزادگان.

	~~عزیزی، مجتبی (1389). «نگاهی به وضعیت اسیران ایرانی در عراق.» تهران: مرکز تحقیقات کامپیوتری علوم اسلامی، مقاله.~~

	عسگری، شاداب (1393). اسارت شقاوت مهرورزی، حدیث عزت و اقتدار. تهران: آتشبار وابسته به سازمان حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس ارتش جمهوری اسلامی ایران.		عسگری، شاداب (1393). اسارت شقاوت مهرورزی، حدیث عزت و اقتدار. تهران: آتشبار وابسته به سازمان حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس ارتش جمهوری اسلامی ایران.