اعتراض - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Marjan-khanlari: /* اعتراض به حضور مخالفین نظام و جاسوسان */

2026-08-07T15:09:08Z

اعتراض به حضور مخالفین نظام و جاسوسان

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ اوت ۲۰۲۶، ساعت ۱۸:۳۹
خط ۳۳:		خط ۳۳:
	عمده این اعتراضات در قالب شکوائیه‌های شفاهی به [[صلیب سرخ]] جهانی، که هراز چندگاه از اردوگاه‌ها بازدید می‌کردند، یا به‌صورت نادر به فرماندهان ارشد [[اردوگاه]] ‌مطرح می‌شد که غالباً مورد بی‌توجهی مقامات عراقی قرار می‌گرفت.		عمده این اعتراضات در قالب شکوائیه‌های شفاهی به [[صلیب سرخ]] جهانی، که هراز چندگاه از اردوگاه‌ها بازدید می‌کردند، یا به‌صورت نادر به فرماندهان ارشد [[اردوگاه]] ‌مطرح می‌شد که غالباً مورد بی‌توجهی مقامات عراقی قرار می‌گرفت.

	=== اعتراض به وضعیت بهداشتی اسیران ===		=== [[اعتراض به وضعیت بهداشتی اسیران]] ===
	عراقی‌ها ازلحاظ بهداشتی، به اسرای ایرانی توجهی مسئولانه نداشتند و بسیاری از اسرای مجروح، جان خود را به‌خاطر بیماری‌های جزئی و زخم‌های واردشده از دست می‌دادند یا به‌راحتی دست و پای آنها را به‌سبب جراحتی كه برداشته بود، از بدنشان جدا می‌کردند: «به [[اردوگاه]] وارد شدیم... جایی‌که در بیمارستان‌هایش دست شکسته را می‌بریدند و پای مجروح را قطع می‌کردند. کسی دغدغه معالجه اسیر را به دلش راه نمی‌داد... هنگامی‌که یک زخم ساده با سهل‌انگاری عراقی‌ها در مراقبت از آنها عفونت می‌کرد، عمیق‌تر می‌شد و... آنها با قیافه‌ای دلسوزانه! می‌گفتند راهی جز قطع عضو وجود ندارد! این قان‌قاریاست و ممکن است موجب مرگ اسیر شود<ref name=":0" /> (← [[بهداشت و درمان]])		عراقی‌ها ازلحاظ بهداشتی، به اسرای ایرانی توجهی مسئولانه نداشتند و بسیاری از اسرای مجروح، جان خود را به‌خاطر بیماری‌های جزئی و زخم‌های واردشده از دست می‌دادند یا به‌راحتی دست و پای آنها را به‌سبب جراحتی كه برداشته بود، از بدنشان جدا می‌کردند: «به [[اردوگاه]] وارد شدیم... جایی‌که در بیمارستان‌هایش دست شکسته را می‌بریدند و پای مجروح را قطع می‌کردند. کسی دغدغه معالجه اسیر را به دلش راه نمی‌داد... هنگامی‌که یک زخم ساده با سهل‌انگاری عراقی‌ها در مراقبت از آنها عفونت می‌کرد، عمیق‌تر می‌شد و... آنها با قیافه‌ای دلسوزانه! می‌گفتند راهی جز قطع عضو وجود ندارد! این قان‌قاریاست و ممکن است موجب مرگ اسیر شود<ref name=":0" /> (← [[بهداشت و درمان]])

	=== اعتراض به شکنجه و آزار اسیران ===		=== [[اعتراض به شکنجه و آزار اسیران]] ===
	[[شکنجه]] امری عادی در اردوگاه‌های [[اسرا]] بود طوری‌که هر امر کوچکی بهانه‌ای می‌شد برای [[شکنجه]] [[اسیران جنگ\|اسیران ایرانی]] به‌دست عراقی‌ها. یکی از موارد [[شکنجه]] در اردوگا‌ه‌های عراقی «قانون سربه‌زیری» بود؛ به‌این‌صورت که اسرای ایرانی ملزم بودند که در برابر عراقی‌ها همیشه سرشان پایین باشد و در‌صورتی‌که این قانون اطاعت نمی‌شد، شکنجه‌های سخت‌تری در انتظار آنها بود. عراقی‌ها اسیران ایرانی را به بهانه‌ای کوچک روزها در تشنگی و گرسنگی نگه می‌داشتند و پس از آن، با باتوم و کابل به شکنجه آنها می‌پرداختند طوری‌که یکی از [[اسیران جنگ\|اسیران]] در زیر [[شکنجه\|شکنجه‌]]<nowiki/>های آنها و آن هم به‌خاطر یادآوری منشور ژنو درباره اسیران جان خود را از دست داد<ref name=":0" /> (← [[تنبیه و شکنجه]])		[[شکنجه]] امری عادی در اردوگاه‌های [[اسرا]] بود طوری‌که هر امر کوچکی بهانه‌ای می‌شد برای [[شکنجه]] [[اسیران جنگ\|اسیران ایرانی]] به‌دست عراقی‌ها. یکی از موارد [[شکنجه]] در اردوگا‌ه‌های عراقی «قانون سربه‌زیری» بود؛ به‌این‌صورت که اسرای ایرانی ملزم بودند که در برابر عراقی‌ها همیشه سرشان پایین باشد و در‌صورتی‌که این قانون اطاعت نمی‌شد، شکنجه‌های سخت‌تری در انتظار آنها بود. عراقی‌ها اسیران ایرانی را به بهانه‌ای کوچک روزها در تشنگی و گرسنگی نگه می‌داشتند و پس از آن، با باتوم و کابل به شکنجه آنها می‌پرداختند طوری‌که یکی از [[اسیران جنگ\|اسیران]] در زیر [[شکنجه\|شکنجه‌]]<nowiki/>های آنها و آن هم به‌خاطر یادآوری منشور ژنو درباره اسیران جان خود را از دست داد<ref name=":0" /> (← [[تنبیه و شکنجه]])

خط ۶۶:		خط ۶۶:
	· یک شب تصمیم گرفتیم هم‌زمان با دیگر آسایشگاه‌ها نماز را به جماعت بخوانیم... بعد از آمارگیری شب، هر آسایشگاه یک مؤذن، یک امام جماعت و دو نفر نگهبان تعیین كردند و صف‌های منظم نماز جماعت هم‌زمان در همه آسایشگاه‌ها تشکیل شد. معمولاً این موقع از شب، سروصدای زیادی در [[اردوگاه]] ایجاد می‌شد. به‌همین‌علت سکوت آن شب عراقی‌ها را متعجب کرده بود و آنها برای سر درآوردن از این موضوع، یک نفر نگهبان را به بالا و نگهبان دیگری را به پایین فرستادند. نگهبانانی که ازطرف ما تعیین شده بودند، خبر ورود عراقی‌ها را به ما دادند. ولی بدون هیچ التفات و توجهی، نماز را ادامه دادیم. در رکعت آخر نماز بودیم که عراقی‌ها به ما حمله کردند و با کابل و چوب تا می‌توانستند بچه‌ها را کتک زدند<ref name=":1" />.		· یک شب تصمیم گرفتیم هم‌زمان با دیگر آسایشگاه‌ها نماز را به جماعت بخوانیم... بعد از آمارگیری شب، هر آسایشگاه یک مؤذن، یک امام جماعت و دو نفر نگهبان تعیین كردند و صف‌های منظم نماز جماعت هم‌زمان در همه آسایشگاه‌ها تشکیل شد. معمولاً این موقع از شب، سروصدای زیادی در [[اردوگاه]] ایجاد می‌شد. به‌همین‌علت سکوت آن شب عراقی‌ها را متعجب کرده بود و آنها برای سر درآوردن از این موضوع، یک نفر نگهبان را به بالا و نگهبان دیگری را به پایین فرستادند. نگهبانانی که ازطرف ما تعیین شده بودند، خبر ورود عراقی‌ها را به ما دادند. ولی بدون هیچ التفات و توجهی، نماز را ادامه دادیم. در رکعت آخر نماز بودیم که عراقی‌ها به ما حمله کردند و با کابل و چوب تا می‌توانستند بچه‌ها را کتک زدند<ref name=":1" />.

	=== [[اعتراض به حضور ~~مخالفین نظام و جاسوسان~~ در اردوگاه ها\|اعتراض به حضور مخالفین نظام و جاسوسان]] ===		=== [[اعتراض به حضور سرکرده منافقین در اردوگاه\|اعتراض به حضور مخالفین نظام و جاسوسان]] ===
	در 1361، یک روز گروهی 9 نفره شامل شش مرد و سه زن از مخالفان جمهوری اسلامی با هماهنگی مسئولان عراقی و با هدف تأثیرگذاری بر اسیران جوان و نوجوان به [[اردوگاه]] آمدند. حدود پنجاه نفر از اسیران کم‌سن‌وسال را در سالنی در مقر فرمانده اردوگاه جمع كردند. در مجموع هرکدام که صحبت می‌کردند، جنبه‌هایی از موضوعات را مطرح و سعی می‌کردند با برانگیختن احساسات و عواطف اسیران به تأثیرگذاری حرف‌هایشان عمق بیشتری ببخشند... در نهایت، تعدادی از [[اسیران نوجوان و جوان]] ضمن اعتراض به حضور آنان در خاک دشمن، به ادعاهای آنها پاسخ دادند. یکی از اسیران گفت شما چند ساعت خودتان را خسته کرده‌اید. اگر چهل ساعت دیگر هم صحبت کنید، ما دست از یاری امام خمینی نخواهیم کشید. با شنیدن نام امام، همه اسیران حاضر در سالن در مقابل چشمان مخالفان و عراقی‌ها معترضانه به حضور آنها با صدای بلند صلوات فرستادند که مخالفین به این نتیجه رسیدند که حضورشان دیگر فایده‌ای ندارد و مغبونانه [[اردوگاه]] را ترک کردند؛ گرچه همه اسیران حاضر در آن جلسه شب‌هنگام به‌شدت مورد ضرب‌وشتم قرار گرفتند<ref name=":2" />		در 1361، یک روز گروهی 9 نفره شامل شش مرد و سه زن از مخالفان جمهوری اسلامی با هماهنگی مسئولان عراقی و با هدف تأثیرگذاری بر اسیران جوان و نوجوان به [[اردوگاه]] آمدند. حدود پنجاه نفر از اسیران کم‌سن‌وسال را در سالنی در مقر فرمانده اردوگاه جمع كردند. در مجموع هرکدام که صحبت می‌کردند، جنبه‌هایی از موضوعات را مطرح و سعی می‌کردند با برانگیختن احساسات و عواطف اسیران به تأثیرگذاری حرف‌هایشان عمق بیشتری ببخشند... در نهایت، تعدادی از [[اسیران نوجوان و جوان]] ضمن اعتراض به حضور آنان در خاک دشمن، به ادعاهای آنها پاسخ دادند. یکی از اسیران گفت شما چند ساعت خودتان را خسته کرده‌اید. اگر چهل ساعت دیگر هم صحبت کنید، ما دست از یاری امام خمینی نخواهیم کشید. با شنیدن نام امام، همه اسیران حاضر در سالن در مقابل چشمان مخالفان و عراقی‌ها معترضانه به حضور آنها با صدای بلند صلوات فرستادند که مخالفین به این نتیجه رسیدند که حضورشان دیگر فایده‌ای ندارد و مغبونانه [[اردوگاه]] را ترک کردند؛ گرچه همه اسیران حاضر در آن جلسه شب‌هنگام به‌شدت مورد ضرب‌وشتم قرار گرفتند<ref name=":2" />

خط ۹۲:		خط ۹۲:
	یوسف‌زاده، احمد (1392). آن 23 نفر. تهران: سوره مهر.		یوسف‌زاده، احمد (1392). آن 23 نفر. تهران: سوره مهر.

	~~'''~~مجید فصیحی هرندی~~'''~~		== نویسنده مقاله ==
			مجید فصیحی هرندی
	[[رده:اعتراض]]		[[رده:اعتراض]]
	[[رده:شیوه های اعتراض در اردوگاه ها]]		[[رده:شیوه های اعتراض در اردوگاه ها]]

Marjan-khanlari: /* كتاب‌شناسی */

2025-02-18T07:21:54Z

كتاب‌شناسی

نمایش تغییرات

Marjan-khanlari در ‏۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۲۹

2025-01-05T14:29:39Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۵۹
خط ۹۹:		خط ۹۹:
	[[رده:انواع اعتراضات اسرا]]		[[رده:انواع اعتراضات اسرا]]
	[[رده:اردوگاه]]		[[رده:اردوگاه]]
			[[en:Protest]]

M-samiei: /* برای مطالعه بیشتر */

2024-08-22T16:31:19Z

برای مطالعه بیشتر

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۰۱
خط ۸۲:		خط ۸۲:
	* [[مقاومت اعتراضی در اسارت]]		* [[مقاومت اعتراضی در اسارت]]

	==~~= '''~~كتاب‌شناسی~~''' =~~==		== كتاب‌شناسی ==
	<references />		<references />

M-samiei: /* برای مطالعه بیشتر */

2024-08-22T16:30:34Z

برای مطالعه بیشتر

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۰۰
خط ۳۳:		خط ۳۳:
	عمده این اعتراضات در قالب شکوائیه‌های شفاهی به [[صلیب سرخ]] جهانی، که هراز چندگاه از اردوگاه‌ها بازدید می‌کردند، یا به‌صورت نادر به فرماندهان ارشد [[اردوگاه]] ‌مطرح می‌شد که غالباً مورد بی‌توجهی مقامات عراقی قرار می‌گرفت.		عمده این اعتراضات در قالب شکوائیه‌های شفاهی به [[صلیب سرخ]] جهانی، که هراز چندگاه از اردوگاه‌ها بازدید می‌کردند، یا به‌صورت نادر به فرماندهان ارشد [[اردوگاه]] ‌مطرح می‌شد که غالباً مورد بی‌توجهی مقامات عراقی قرار می‌گرفت.

	== ~~'''~~[[اعتراض به وضعیت بهداشتی اسیران]]~~'''~~ ==		== [[اعتراض به وضعیت بهداشتی اسیران]] ==
	عراقی‌ها ازلحاظ بهداشتی، به اسرای ایرانی توجهی مسئولانه نداشتند و بسیاری از اسرای مجروح، جان خود را به‌خاطر بیماری‌های جزئی و زخم‌های واردشده از دست می‌دادند یا به‌راحتی دست و پای آنها را به‌سبب جراحتی كه برداشته بود، از بدنشان جدا می‌کردند: «به [[اردوگاه]] وارد شدیم... جایی‌که در بیمارستان‌هایش دست شکسته را می‌بریدند و پای مجروح را قطع می‌کردند. کسی دغدغه معالجه اسیر را به دلش راه نمی‌داد... هنگامی‌که یک زخم ساده با سهل‌انگاری عراقی‌ها در مراقبت از آنها عفونت می‌کرد، عمیق‌تر می‌شد و... آنها با قیافه‌ای دلسوزانه! می‌گفتند راهی جز قطع عضو وجود ندارد! این قان‌قاریاست و ممکن است موجب مرگ اسیر شود<ref name=":0" /> (← [[بهداشت و درمان]])		عراقی‌ها ازلحاظ بهداشتی، به اسرای ایرانی توجهی مسئولانه نداشتند و بسیاری از اسرای مجروح، جان خود را به‌خاطر بیماری‌های جزئی و زخم‌های واردشده از دست می‌دادند یا به‌راحتی دست و پای آنها را به‌سبب جراحتی كه برداشته بود، از بدنشان جدا می‌کردند: «به [[اردوگاه]] وارد شدیم... جایی‌که در بیمارستان‌هایش دست شکسته را می‌بریدند و پای مجروح را قطع می‌کردند. کسی دغدغه معالجه اسیر را به دلش راه نمی‌داد... هنگامی‌که یک زخم ساده با سهل‌انگاری عراقی‌ها در مراقبت از آنها عفونت می‌کرد، عمیق‌تر می‌شد و... آنها با قیافه‌ای دلسوزانه! می‌گفتند راهی جز قطع عضو وجود ندارد! این قان‌قاریاست و ممکن است موجب مرگ اسیر شود<ref name=":0" /> (← [[بهداشت و درمان]])

	== ~~'''~~[[اعتراض به شکنجه و آزار اسیران]]~~'''~~ ==		== [[اعتراض به شکنجه و آزار اسیران]] ==
	[[شکنجه]] امری عادی در اردوگاه‌های [[اسرا]] بود طوری‌که هر امر کوچکی بهانه‌ای می‌شد برای [[شکنجه]] [[اسیران جنگ\|اسیران ایرانی]] به‌دست عراقی‌ها. یکی از موارد [[شکنجه]] در اردوگا‌ه‌های عراقی «قانون سربه‌زیری» بود؛ به‌این‌صورت که اسرای ایرانی ملزم بودند که در برابر عراقی‌ها همیشه سرشان پایین باشد و در‌صورتی‌که این قانون اطاعت نمی‌شد، شکنجه‌های سخت‌تری در انتظار آنها بود. عراقی‌ها اسیران ایرانی را به بهانه‌ای کوچک روزها در تشنگی و گرسنگی نگه می‌داشتند و پس از آن، با باتوم و کابل به شکنجه آنها می‌پرداختند طوری‌که یکی از [[اسیران جنگ\|اسیران]] در زیر [[شکنجه\|شکنجه‌]]<nowiki/>های آنها و آن هم به‌خاطر یادآوری منشور ژنو درباره اسیران جان خود را از دست داد<ref name=":0" /> (← [[تنبیه و شکنجه]])		[[شکنجه]] امری عادی در اردوگاه‌های [[اسرا]] بود طوری‌که هر امر کوچکی بهانه‌ای می‌شد برای [[شکنجه]] [[اسیران جنگ\|اسیران ایرانی]] به‌دست عراقی‌ها. یکی از موارد [[شکنجه]] در اردوگا‌ه‌های عراقی «قانون سربه‌زیری» بود؛ به‌این‌صورت که اسرای ایرانی ملزم بودند که در برابر عراقی‌ها همیشه سرشان پایین باشد و در‌صورتی‌که این قانون اطاعت نمی‌شد، شکنجه‌های سخت‌تری در انتظار آنها بود. عراقی‌ها اسیران ایرانی را به بهانه‌ای کوچک روزها در تشنگی و گرسنگی نگه می‌داشتند و پس از آن، با باتوم و کابل به شکنجه آنها می‌پرداختند طوری‌که یکی از [[اسیران جنگ\|اسیران]] در زیر [[شکنجه\|شکنجه‌]]<nowiki/>های آنها و آن هم به‌خاطر یادآوری منشور ژنو درباره اسیران جان خود را از دست داد<ref name=":0" /> (← [[تنبیه و شکنجه]])

	== ~~'''~~[[اعتراض اسرا به وضعیت اردوگاه ها\|اعتراض به وضعیت آسایشگاه‌ها]]~~'''~~ ==		== [[اعتراض اسرا به وضعیت اردوگاه ها\|اعتراض به وضعیت آسایشگاه‌ها]] ==
	عراقی‌ها اسرای ایرانی را در بدترین جاها اسکان می‌دادند و طوری آنها را در آسایشگاه‌ها تقسیم می‌کردند که متحمل سخت‌ترین عذاب و [[شکنجه های جسمی و روحی\|شکنجه روحی و جسمی]] می‌شدند. یکی از آزادگان که در [[اردوگاه رمادی 10]] به مدت 5 سال اسیر بوده، وضعیت رفاهی و بهداشتی را چنین تشریح می‌کند: «از حداقل [[امکانات]] رفاهی نیز برخوردار نبودیم. جای سکونت ما برای تعداد نفراتی که در آن زندگی می‌کردیم، بسیار کوچک بود. آسایشگاه ما از حمام و دستشویی برخوردار نبود. گاهی‌اوقات به‌سبب اتمام وقت آزادباش عده‌ای نمی‌توانستند یا فرصت نداشتند که به دستشویی بروند. کیفیت غذا بسیار بد بود و ازنظر کمّی نیز بسیار پایین بود. بسیاری از اسرا نمی‌توانستند به‌طور مرتب و عادی استحمام كنند و گاهی با یک تیغ ده نفر از اسرا سروصورت خودشان را اصلاح می‌کردند. داروها و دیگر امکانات بهداشتی، بسیار اندک و ابتدایی بود. طوری‌که یک روز به‌خاطر اعتراض بنده به این وضعیت نزد مأموران [[صلیب سرخ]]، ازطرف نگهبان احضار و تنبیه شدم و به‌همین‌خاطر یک روز که به بهداری مراجعه کردم تا دندان پوسیده‌ام را بکشم، بهدار دندان سالمی را هم همراه آن کشید که ریشه آن در لثه‌ام ماند و تا آخر اسارت اذیتم می‌کرد. به‌لحاظ آموزشی، آنها نه تنها کمکی به [[آموزش]] اسیران نمی‌کردند، بلکه در استفاده از حداقل [[امکانات]] آموزشی‌ای که [[صلیب سرخ]] برای اسیران ایرانی (کتاب، [[کاغذ در اسارت\|کاغذ]] و [[قلم در اسارت\|قلم]]) فراهم می‌كرد، نهایت سخت‌گیری ممکن را روا می‌داشتند<ref name=":0" />.		عراقی‌ها اسرای ایرانی را در بدترین جاها اسکان می‌دادند و طوری آنها را در آسایشگاه‌ها تقسیم می‌کردند که متحمل سخت‌ترین عذاب و [[شکنجه های جسمی و روحی\|شکنجه روحی و جسمی]] می‌شدند. یکی از آزادگان که در [[اردوگاه رمادی 10]] به مدت 5 سال اسیر بوده، وضعیت رفاهی و بهداشتی را چنین تشریح می‌کند: «از حداقل [[امکانات]] رفاهی نیز برخوردار نبودیم. جای سکونت ما برای تعداد نفراتی که در آن زندگی می‌کردیم، بسیار کوچک بود. آسایشگاه ما از حمام و دستشویی برخوردار نبود. گاهی‌اوقات به‌سبب اتمام وقت آزادباش عده‌ای نمی‌توانستند یا فرصت نداشتند که به دستشویی بروند. کیفیت غذا بسیار بد بود و ازنظر کمّی نیز بسیار پایین بود. بسیاری از اسرا نمی‌توانستند به‌طور مرتب و عادی استحمام كنند و گاهی با یک تیغ ده نفر از اسرا سروصورت خودشان را اصلاح می‌کردند. داروها و دیگر امکانات بهداشتی، بسیار اندک و ابتدایی بود. طوری‌که یک روز به‌خاطر اعتراض بنده به این وضعیت نزد مأموران [[صلیب سرخ]]، ازطرف نگهبان احضار و تنبیه شدم و به‌همین‌خاطر یک روز که به بهداری مراجعه کردم تا دندان پوسیده‌ام را بکشم، بهدار دندان سالمی را هم همراه آن کشید که ریشه آن در لثه‌ام ماند و تا آخر اسارت اذیتم می‌کرد. به‌لحاظ آموزشی، آنها نه تنها کمکی به [[آموزش]] اسیران نمی‌کردند، بلکه در استفاده از حداقل [[امکانات]] آموزشی‌ای که [[صلیب سرخ]] برای اسیران ایرانی (کتاب، [[کاغذ در اسارت\|کاغذ]] و [[قلم در اسارت\|قلم]]) فراهم می‌كرد، نهایت سخت‌گیری ممکن را روا می‌داشتند<ref name=":0" />.

	== ~~'''~~[[اعتراض به وضعیت غذا و پوشاک در اردوگاه ها\|اعتراض به وضعیت غذا و پوشاک]] و شرایط سخت و طاقت‌فرسا~~'''~~ ==		== [[اعتراض به وضعیت غذا و پوشاک در اردوگاه ها\|اعتراض به وضعیت غذا و پوشاک]] و شرایط سخت و طاقت‌فرسا ==
	روزی مسئولان عراقی برای بازدید به [[اردوگاه]] آمدند. یکی از اسرا بلند شد و به وضعیت غذا، [[پوشاک]] و کفش اسیران اعتراض کرد. بعد از آنکه مسئولان عراقی رفتند، زندانبانان به سروقت او آمدند. او را حسابی زدند، آن‌گونه که از ضربات کابل بی‌هوش شد <ref>امانی ، محمد رضا (1396). روزنامه شهر اراء،شماره 1044.</ref>.· نیروهای بعثی در واپسین روزهای آبان ۱۳۶۱ طرح جداسازی اسرای ارتشی از بسیجی را مطرح کردند که این طرح، با مخالفت و اعتراض اسیران روبه‌رو شد. اجتناب اسرا از اجرای طرح جداسازی، باعث بروز تنش بین آنان و بعثی‌ها شد. اسیران به مدت یک هفته، به اعتراض خود تحت حصر شدید ادامه دادند و در روز هشتم، با وجود ضعف از گرسنگی و تشنگی طاقت‌فرسا، اقدام به خروج از آسایشگاه‌ها کردند و در مقابل هشدار نگهبانان مبنی‌‌بر بازگشت به آسایشگاه‌ها، شرط بازگشت خود را آزادی ارشدها اعلام و در محوطه اردوگاه [[نماز]] جماعت اقامه کردند. در تاریخ ۸ آذر 13۶۱ اسرا علیه وحشی‌گری و درنده‌خویی بعثی‌ها شورش کردند؛ بعثی‌ها برای سرکوبی این شورش، ناچار شدند نیروهای ویژه خود را وارد عمل کنند. در این روز، اسیران ایرانی درحالی‌که قریب هشت روز در [[اردوگاه موصل 2]] تحت حصر شدید و شکنجه بی‌آبی و بی‌غذایی ظالمانه و ضدبشری زندانبانان بعثی قرار داشتند، دست به شورش زدند که در جریان سرکوب وحشیانه این شورش ازسوی نیروهای بعثی، دو تن از اسیران بی‌دفاع، محمد سوری و امیر بامیری‌زاده، مظلومانه به شهادت رسیدند و بیش از ۳۰۰ تن دیگر مجروح شدند<ref name=":1">سایت مؤسسه فرهنگی هنری پیام آزادگان. قابل بازیابی از<nowiki/>https://www.mfpa.ir/</ref>.		روزی مسئولان عراقی برای بازدید به [[اردوگاه]] آمدند. یکی از اسرا بلند شد و به وضعیت غذا، [[پوشاک]] و کفش اسیران اعتراض کرد. بعد از آنکه مسئولان عراقی رفتند، زندانبانان به سروقت او آمدند. او را حسابی زدند، آن‌گونه که از ضربات کابل بی‌هوش شد <ref>امانی ، محمد رضا (1396). روزنامه شهر اراء،شماره 1044.</ref>.· نیروهای بعثی در واپسین روزهای آبان ۱۳۶۱ طرح جداسازی اسرای ارتشی از بسیجی را مطرح کردند که این طرح، با مخالفت و اعتراض اسیران روبه‌رو شد. اجتناب اسرا از اجرای طرح جداسازی، باعث بروز تنش بین آنان و بعثی‌ها شد. اسیران به مدت یک هفته، به اعتراض خود تحت حصر شدید ادامه دادند و در روز هشتم، با وجود ضعف از گرسنگی و تشنگی طاقت‌فرسا، اقدام به خروج از آسایشگاه‌ها کردند و در مقابل هشدار نگهبانان مبنی‌‌بر بازگشت به آسایشگاه‌ها، شرط بازگشت خود را آزادی ارشدها اعلام و در محوطه اردوگاه [[نماز]] جماعت اقامه کردند. در تاریخ ۸ آذر 13۶۱ اسرا علیه وحشی‌گری و درنده‌خویی بعثی‌ها شورش کردند؛ بعثی‌ها برای سرکوبی این شورش، ناچار شدند نیروهای ویژه خود را وارد عمل کنند. در این روز، اسیران ایرانی درحالی‌که قریب هشت روز در [[اردوگاه موصل 2]] تحت حصر شدید و شکنجه بی‌آبی و بی‌غذایی ظالمانه و ضدبشری زندانبانان بعثی قرار داشتند، دست به شورش زدند که در جریان سرکوب وحشیانه این شورش ازسوی نیروهای بعثی، دو تن از اسیران بی‌دفاع، محمد سوری و امیر بامیری‌زاده، مظلومانه به شهادت رسیدند و بیش از ۳۰۰ تن دیگر مجروح شدند<ref name=":1">سایت مؤسسه فرهنگی هنری پیام آزادگان. قابل بازیابی از<nowiki/>https://www.mfpa.ir/</ref>.

M-samiei در ‏۲۲ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۲۷

2024-08-22T16:27:50Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۵۷
خط ۶:		خط ۶:
	دشمن از هر اسیری چندین‌بار و به روش‌های مختلف [[بازجویی در اسارت\|بازجویی]] می‌کند<ref>داعی، علی (1387). [[نقض حقوق اسیران جنگی ایرانی و مسئولیت بین‌المللی دولت عراق]]. تهران: [https://www.mfpa.ir/ پیام آزادگان].</ref>. معمولاً دشمن، دست به اعمال زیر می‌زند:		دشمن از هر اسیری چندین‌بار و به روش‌های مختلف [[بازجویی در اسارت\|بازجویی]] می‌کند<ref>داعی، علی (1387). [[نقض حقوق اسیران جنگی ایرانی و مسئولیت بین‌المللی دولت عراق]]. تهران: [https://www.mfpa.ir/ پیام آزادگان].</ref>. معمولاً دشمن، دست به اعمال زیر می‌زند:

	الف) محبوس کردن اسیر در اتاقی تنگ و تاریک بدون پنجره؛		* الف) محبوس کردن اسیر در اتاقی تنگ و تاریک بدون پنجره؛
			* ب) بستن چشمان اسیر و تهدید او به اعدام؛
	ب) بستن چشمان اسیر و تهدید او به اعدام؛		* ج) اسیر را شب‌هنگام به‌صورت برهنه در هوای سرد تا صبح نگه می‌دارد یا او را در محلی که حشرات زیادی وجود دارند، قرار می‌دهد؛
			* د) خسته و اذیت کردن اسیر و منع او از خواب؛
	ج) اسیر را شب‌هنگام به‌صورت برهنه در هوای سرد تا صبح نگه می‌دارد یا او را در محلی که حشرات زیادی وجود دارند، قرار می‌دهد؛		* ذ) اهانت و ناسزا گفتن به اسیر و مسخره کردن او؛
			* و) اخبار دروغی از وضع جبهه و اوضاع سیاسی داخل کشورش به او می‌دهد؛
	د) خسته و اذیت کردن اسیر و منع او از خواب؛		* ی) [[شکنجه های جسمی\|شکنجه جسمی]] و محروم کردن او از خوردن و آشامیدن<ref>سایت پژوهشگاه علوم و معارف دفاع مقدس. قابل بازیابی از<nowiki/>https://www.dsrc.ir/</ref> و این روش‌های برخورد، نمونه بارز همان چیزهایی است که عموم اسیران ایرانی در عراق با آن مواجه شده‌اند.

	ذ) اهانت و ناسزا گفتن به اسیر و مسخره کردن او؛

	و) اخبار دروغی از وضع جبهه و اوضاع سیاسی داخل کشورش به او می‌دهد؛

	ی) [[شکنجه های جسمی\|شکنجه جسمی]] و محروم کردن او از خوردن و آشامیدن<ref>سایت پژوهشگاه علوم و معارف دفاع مقدس. قابل بازیابی از<nowiki/>https://www.dsrc.ir/</ref> و این روش‌های برخورد، نمونه بارز همان چیزهایی است که عموم اسیران ایرانی در عراق با آن مواجه شده‌اند.

	در پاییز 1363، پس از بالاگرفتن فشارهای بین‌المللی در موضوع [[اسرا]]، رژیم بعث اجازه داد کمیته‌ای از [https://www.un.org/ سازمان ملل] برای بررسی وضعیت اسیران از نزدیک از چند [[اردوگاه]] بازدید کنند. گزارش آنها حاوی شواهدی بود که از خشونت‌ها و بدرفتاری‌های روحی و جسمی در اسرای ایرانی حکایت می‌کرد. در این گزارش اذعان شده بود بدون استثنا، بر بدن اسیران ایرانی آثار کبودی مشاهده شده است و به‌واسطه ضربات وارده، به بینایی و شنوایی تعدادی از آنها آسیب‌های جدی وارد شده است.		در پاییز 1363، پس از بالاگرفتن فشارهای بین‌المللی در موضوع [[اسرا]]، رژیم بعث اجازه داد کمیته‌ای از [https://www.un.org/ سازمان ملل] برای بررسی وضعیت اسیران از نزدیک از چند [[اردوگاه]] بازدید کنند. گزارش آنها حاوی شواهدی بود که از خشونت‌ها و بدرفتاری‌های روحی و جسمی در اسرای ایرانی حکایت می‌کرد. در این گزارش اذعان شده بود بدون استثنا، بر بدن اسیران ایرانی آثار کبودی مشاهده شده است و به‌واسطه ضربات وارده، به بینایی و شنوایی تعدادی از آنها آسیب‌های جدی وارد شده است.

M-samiei در ‏۱۹ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۵۰

2024-01-19T14:50:12Z

نمایش تغییرات

M-samiei در ‏۱۸ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۲۱

2024-01-18T09:21:32Z

نمایش تغییرات

M-samiei در ‏۳۰ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۴۰

2023-09-30T18:40:03Z

نمایش تغییرات

M-samiei در ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۲۳

2023-09-10T15:23:40Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۵۳
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	عمده این اعتراضات در قالب شکوائیه‌های شفاهی به [[صلیب سرخ]] جهانی، که هراز چندگاه از اردوگاه‌ها بازدید می‌کردند، یا به‌صورت نادر به فرماندهان ارشد [[اردوگاه]] ‌مطرح می‌شد که غالباً مورد بی‌توجهی مقامات عراقی قرار می‌گرفت.		عمده این اعتراضات در قالب شکوائیه‌های شفاهی به [[صلیب سرخ]] جهانی، که هراز چندگاه از اردوگاه‌ها بازدید می‌کردند، یا به‌صورت نادر به فرماندهان ارشد [[اردوگاه]] ‌مطرح می‌شد که غالباً مورد بی‌توجهی مقامات عراقی قرار می‌گرفت.

	· '''''وضعیت بهداشتی اسیران:''''' عراقی‌ها ازلحاظ بهداشتی، به اسرای ایرانی توجهی مسئولانه نداشتند و بسیاری از اسرای مجروح، جان خود را به‌خاطر بیماری‌های جزئی و زخم‌های واردشده از دست می‌دادند یا به‌راحتی دست و پای آنها را به‌سبب جراحتی كه برداشته بود، از بدنشان جدا می‌کردند: «به [[اردوگاه]] وارد شدیم... جایی‌که در بیمارستان‌هایش دست شکسته را می‌بریدند و پای مجروح را قطع می‌کردند. کسی دغدغه معالجه اسیر را به دلش راه نمی‌داد... هنگامی‌که یک زخم ساده با سهل‌انگاری عراقی‌ها در مراقبت از آنها عفونت می‌کرد، عمیق‌تر می‌شد و... آنها با قیافه‌ای دلسوزانه! می‌گفتند راهی جز قطع عضو وجود ندارد! این قان‌قاریاست و ممکن است موجب مرگ اسیر شود<ref name=":0" /> (← [[بهداشت و درمان]])		'''''وضعیت بهداشتی اسیران:''''' عراقی‌ها ازلحاظ بهداشتی، به اسرای ایرانی توجهی مسئولانه نداشتند و بسیاری از اسرای مجروح، جان خود را به‌خاطر بیماری‌های جزئی و زخم‌های واردشده از دست می‌دادند یا به‌راحتی دست و پای آنها را به‌سبب جراحتی كه برداشته بود، از بدنشان جدا می‌کردند: «به [[اردوگاه]] وارد شدیم... جایی‌که در بیمارستان‌هایش دست شکسته را می‌بریدند و پای مجروح را قطع می‌کردند. کسی دغدغه معالجه اسیر را به دلش راه نمی‌داد... هنگامی‌که یک زخم ساده با سهل‌انگاری عراقی‌ها در مراقبت از آنها عفونت می‌کرد، عمیق‌تر می‌شد و... آنها با قیافه‌ای دلسوزانه! می‌گفتند راهی جز قطع عضو وجود ندارد! این قان‌قاریاست و ممکن است موجب مرگ اسیر شود<ref name=":0" /> (← [[بهداشت و درمان]])

	· '''''شکنجه و آزار اسیران:''''' شکنجه امری عادی در اردوگاه‌های اسرا بود طوری‌که هر امر کوچکی بهانه‌ای می‌شد برای شکنجه اسیران ایرانی به‌دست عراقی‌ها. یکی از موارد شکنجه در اردوگا‌ه‌های عراقی «قانون سربه‌زیری» بود؛ به‌این‌صورت که اسرای ایرانی ملزم بودند که در برابر عراقی‌ها همیشه سرشان پایین باشد و در‌صورتی‌که این قانون اطاعت نمی‌شد، شکنجه‌های سخت‌تری در انتظار آنها بود. عراقی‌ها اسیران ایرانی را به بهانه‌ای کوچک روزها در تشنگی و گرسنگی نگه می‌داشتند و پس از آن، با باتوم و کابل به شکنجه آنها می‌پرداختند طوری‌که یکی از اسیران در زیر شکنجه‌های آنها و آن هم به‌خاطر یادآوری منشور ژنو درباره اسیران جان خود را از دست داد<ref name=":0" /> (← [[تنبیه و شکنجه]])		'''''شکنجه و آزار اسیران:''''' شکنجه امری عادی در اردوگاه‌های اسرا بود طوری‌که هر امر کوچکی بهانه‌ای می‌شد برای شکنجه اسیران ایرانی به‌دست عراقی‌ها. یکی از موارد شکنجه در اردوگا‌ه‌های عراقی «قانون سربه‌زیری» بود؛ به‌این‌صورت که اسرای ایرانی ملزم بودند که در برابر عراقی‌ها همیشه سرشان پایین باشد و در‌صورتی‌که این قانون اطاعت نمی‌شد، شکنجه‌های سخت‌تری در انتظار آنها بود. عراقی‌ها اسیران ایرانی را به بهانه‌ای کوچک روزها در تشنگی و گرسنگی نگه می‌داشتند و پس از آن، با باتوم و کابل به شکنجه آنها می‌پرداختند طوری‌که یکی از اسیران در زیر شکنجه‌های آنها و آن هم به‌خاطر یادآوری منشور ژنو درباره اسیران جان خود را از دست داد<ref name=":0" /> (← [[تنبیه و شکنجه]])

	'''''· وضعیت آسایشگاه‌ها:''''' عراقی‌ها اسرای ایرانی را در بدترین جاها اسکان می‌دادند و طوری آنها را در آسایشگاه‌ها تقسیم می‌کردند که متحمل سخت‌ترین عذاب و شکنجه روحی و جسمی می‌شدند. یکی از آزادگان که در [[اردوگاه رمادی 10]] به مدت 5 سال اسیر بوده، وضعیت رفاهی و بهداشتی را چنین تشریح می‌کند: «از حداقل [[امکانات]] رفاهی نیز برخوردار نبودیم. جای سکونت ما برای تعداد نفراتی که در آن زندگی می‌کردیم، بسیار کوچک بود. آسایشگاه ما از حمام و دستشویی برخوردار نبود. گاهی‌اوقات به‌سبب اتمام وقت آزادباش عده‌ای نمی‌توانستند یا فرصت نداشتند که به دستشویی بروند. کیفیت غذا بسیار بد بود و ازنظر کمّی نیز بسیار پایین بود. بسیاری از اسرا نمی‌توانستند به‌طور مرتب و عادی استحمام كنند و گاهی با یک تیغ ده نفر از اسرا سروصورت خودشان را اصلاح می‌کردند. داروها و دیگر امکانات بهداشتی، بسیار اندک و ابتدایی بود. طوری‌که یک روز به‌خاطر اعتراض بنده به این وضعیت نزد مأموران [[صلیب سرخ]]، ازطرف نگهبان احضار و تنبیه شدم و به‌همین‌خاطر یک روز که به بهداری مراجعه کردم تا دندان پوسیده‌ام را بکشم، بهدار دندان سالمی را هم همراه آن کشید که ریشه آن در لثه‌ام ماند و تا آخر اسارت اذیتم می‌کرد. به‌لحاظ آموزشی، آنها نه تنها کمکی به [[آموزش]] اسیران نمی‌کردند، بلکه در استفاده از حداقل [[امکانات]] آموزشی‌ای که [[صلیب سرخ]] برای اسیران ایرانی (کتاب، کاغذ و قلم) فراهم می‌كرد، نهایت سخت‌گیری ممکن را روا می‌داشتند<ref name=":0" />.		'''''وضعیت آسایشگاه‌ها:''''' عراقی‌ها اسرای ایرانی را در بدترین جاها اسکان می‌دادند و طوری آنها را در آسایشگاه‌ها تقسیم می‌کردند که متحمل سخت‌ترین عذاب و شکنجه روحی و جسمی می‌شدند. یکی از آزادگان که در [[اردوگاه رمادی 10]] به مدت 5 سال اسیر بوده، وضعیت رفاهی و بهداشتی را چنین تشریح می‌کند: «از حداقل [[امکانات]] رفاهی نیز برخوردار نبودیم. جای سکونت ما برای تعداد نفراتی که در آن زندگی می‌کردیم، بسیار کوچک بود. آسایشگاه ما از حمام و دستشویی برخوردار نبود. گاهی‌اوقات به‌سبب اتمام وقت آزادباش عده‌ای نمی‌توانستند یا فرصت نداشتند که به دستشویی بروند. کیفیت غذا بسیار بد بود و ازنظر کمّی نیز بسیار پایین بود. بسیاری از اسرا نمی‌توانستند به‌طور مرتب و عادی استحمام كنند و گاهی با یک تیغ ده نفر از اسرا سروصورت خودشان را اصلاح می‌کردند. داروها و دیگر امکانات بهداشتی، بسیار اندک و ابتدایی بود. طوری‌که یک روز به‌خاطر اعتراض بنده به این وضعیت نزد مأموران [[صلیب سرخ]]، ازطرف نگهبان احضار و تنبیه شدم و به‌همین‌خاطر یک روز که به بهداری مراجعه کردم تا دندان پوسیده‌ام را بکشم، بهدار دندان سالمی را هم همراه آن کشید که ریشه آن در لثه‌ام ماند و تا آخر اسارت اذیتم می‌کرد. به‌لحاظ آموزشی، آنها نه تنها کمکی به [[آموزش]] اسیران نمی‌کردند، بلکه در استفاده از حداقل [[امکانات]] آموزشی‌ای که [[صلیب سرخ]] برای اسیران ایرانی (کتاب، کاغذ و قلم) فراهم می‌كرد، نهایت سخت‌گیری ممکن را روا می‌داشتند<ref name=":0" />.

	· '''''اعتراض به وضعیت غذا و پوشاک و شرایط سخت و طاقت‌فرسا:''''' روزی مسئولان عراقی برای بازدید به [[اردوگاه]] آمدند. یکی از اسرا بلند شد و به وضعیت غذا، پوشاک و کفش اسیران اعتراض کرد. بعد از آنکه مسئولان عراقی رفتند، زندانبانان به سروقت او آمدند. او را حسابی زدند، آن‌گونه که از ضربات کابل بی‌هوش شد <ref>امانی ، محمد رضا (1396). روزنامه شهر اراء،شماره 1044.</ref>.· نیروهای بعثی در واپسین روزهای آبان ۱۳۶۱ طرح جداسازی اسرای ارتشی از بسیجی را مطرح کردند که این طرح، با مخالفت و اعتراض اسیران روبه‌رو شد. اجتناب اسرا از اجرای طرح جداسازی، باعث بروز تنش بین آنان و بعثی‌ها شد. اسیران به مدت یک هفته، به اعتراض خود تحت حصر شدید ادامه دادند و در روز هشتم، با وجود ضعف از گرسنگی و تشنگی طاقت‌فرسا، اقدام به خروج از آسایشگاه‌ها کردند و در مقابل هشدار نگهبانان مبنی‌‌بر بازگشت به آسایشگاه‌ها، شرط بازگشت خود را آزادی ارشدها اعلام و در محوطه اردوگاه نماز جماعت اقامه کردند. در تاریخ ۸ آذر 13۶۱ اسرا علیه وحشی‌گری و درنده‌خویی بعثی‌ها شورش کردند؛ بعثی‌ها برای سرکوبی این شورش، ناچار شدند نیروهای ویژه خود را وارد عمل کنند. در این روز، اسیران ایرانی درحالی‌که قریب هشت روز در [[اردوگاه موصل 2]] تحت حصر شدید و شکنجه بی‌آبی و بی‌غذایی ظالمانه و ضدبشری زندانبانان بعثی قرار داشتند، دست به شورش زدند که در جریان سرکوب وحشیانه این شورش ازسوی نیروهای بعثی، دو تن از اسیران بی‌دفاع، محمد سوری و امیر بامیری‌زاده، مظلومانه به شهادت رسیدند و بیش از ۳۰۰ تن دیگر مجروح شدند<ref name=":1">سایت مؤسسه فرهنگی هنری پیام آزادگان.</ref>.( ←[[انواع اعتراضات اسرا]])		'''''اعتراض به وضعیت غذا و پوشاک و شرایط سخت و طاقت‌فرسا:''''' روزی مسئولان عراقی برای بازدید به [[اردوگاه]] آمدند. یکی از اسرا بلند شد و به وضعیت غذا، پوشاک و کفش اسیران اعتراض کرد. بعد از آنکه مسئولان عراقی رفتند، زندانبانان به سروقت او آمدند. او را حسابی زدند، آن‌گونه که از ضربات کابل بی‌هوش شد <ref>امانی ، محمد رضا (1396). روزنامه شهر اراء،شماره 1044.</ref>.· نیروهای بعثی در واپسین روزهای آبان ۱۳۶۱ طرح جداسازی اسرای ارتشی از بسیجی را مطرح کردند که این طرح، با مخالفت و اعتراض اسیران روبه‌رو شد. اجتناب اسرا از اجرای طرح جداسازی، باعث بروز تنش بین آنان و بعثی‌ها شد. اسیران به مدت یک هفته، به اعتراض خود تحت حصر شدید ادامه دادند و در روز هشتم، با وجود ضعف از گرسنگی و تشنگی طاقت‌فرسا، اقدام به خروج از آسایشگاه‌ها کردند و در مقابل هشدار نگهبانان مبنی‌‌بر بازگشت به آسایشگاه‌ها، شرط بازگشت خود را آزادی ارشدها اعلام و در محوطه اردوگاه نماز جماعت اقامه کردند. در تاریخ ۸ آذر 13۶۱ اسرا علیه وحشی‌گری و درنده‌خویی بعثی‌ها شورش کردند؛ بعثی‌ها برای سرکوبی این شورش، ناچار شدند نیروهای ویژه خود را وارد عمل کنند. در این روز، اسیران ایرانی درحالی‌که قریب هشت روز در [[اردوگاه موصل 2]] تحت حصر شدید و شکنجه بی‌آبی و بی‌غذایی ظالمانه و ضدبشری زندانبانان بعثی قرار داشتند، دست به شورش زدند که در جریان سرکوب وحشیانه این شورش ازسوی نیروهای بعثی، دو تن از اسیران بی‌دفاع، محمد سوری و امیر بامیری‌زاده، مظلومانه به شهادت رسیدند و بیش از ۳۰۰ تن دیگر مجروح شدند<ref name=":1">سایت مؤسسه فرهنگی هنری پیام آزادگان.</ref>.( ←[[انواع اعتراضات اسرا]])

	==== اعتراض به شکنجه‌های روحی و روانی ====		==== اعتراض به شکنجه‌های روحی و روانی ====