امکانات بهداشتی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

M-samiei در ‏۱۹ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۲۳

2024-01-19T15:23:33Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۵۳
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==
	<references />داوود خدایی		<references />داوود خدایی
			[[رده:امکانات بهداشتی]]
			[[رده:امکانات]]
			[[رده:بهداشت و درمان]]
			[[رده:بهداشت آب]]

M-samiei در ‏۱۸ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۰۳

2024-01-18T11:03:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۳۳
خط ۱:		خط ۱:

	~~===مقدمه===~~		رژیم بعث عراق به علل گوناگون در درمان اسرای مجروح یا بیمار و تأمین دارو کوتاهی می‌کرد. شکست در خطوط مقدم و نیز روحیه خود کادر درمان و پایین بودن دانش پزشکی از علل این امر بود. وضعیت نامناسب انتقال مجروحان از خط مقدم، گاهی سبب [[شهید و شهادت\|شهادت]] برخی از [[اسرا]] می‌شد:<blockquote>«یکی از بچه‌های کاشان از ناحیه سر، ترکش خورده بود. حالش به هم خورد. هرچه دکترهای ایرانی به دکتر عراقی التماس کردند که او را به [[بیمارستان]] ببرند، با جواب منفی او روبه‌رو شدند، تا اینکه شهد شیرین شهادت، درد او را از بین برد.»<ref>خدایگانی، حسینعلی (1371). فصل بلند غربت. تهران: حوزه هنری.</ref> «به‌دلیل عداوت بیش از حد عراقی‌ها، اسرا به‌طور جدّی مورد مداوا و درمان واقع نمی‌شدند. دکتر فائق بسیار بد و خشن بود. همین‌که اسرا برای ویزیت نزد او می‌رفتند، با خشونت می‌گفت: در جبهه سربازهای ما را می‌کُشید و حالا برای درمان می‌آیید.» <ref name=":0">افشین‌پور، عبدالامیر (1389). شن‌های سرخ تکریت. چ دوم. تهران: سوره مهر.</ref> </blockquote><blockquote>«پرستار هرچند که اسلحه نداشت تا قلب بچه‌ها را نشانه بگیرد، با همان قیچی کوچک و قیافه عبوس و غضبناک خود انگار همان کار را انجام می‌داد. او با کندن وحشیانه باندهای چسبیده بر روی زخم‌های خشک‌شده، ناله بچّه‌ها را درمی‌آورد.»<ref>ربیعی، جعفر (1391). رمل‌های تشنه. چ دوم. تهران: سوره مهر.</ref></blockquote>نیاز جبهه و سربازان عراقی به دارو و درمان از عوامل این خسّت و بخل بود: <blockquote>«فرمانده [[اردوگاه]] گفت کشور ما در حال جنگ است و اعتراف می‌کنم ما کمبود دارو و دکتر داریم.» <ref>فتّاحی ‌تختگاهی، حیدر (1386). آیینۀ اسارت. تهران: شاهد.</ref></blockquote>ازجمله این داروها، داروهای ضدعفونی بوده است که فقدان آن فاجعه به بار می‌آورد. ناکافی بودن كاركنان نیز از دیگر دلایل این امر بوده است.: <blockquote>«بالأخره عراقی‌ها چند پرستار فیلیپینی و هندی آوردند تا به ما واکسن تیفوئید تزریق کنند.»<ref>زردبانی، علی (1388). [[گداخته]]. چ دوم. تهران: سوره مهر.</ref> </blockquote>فقدان پزشکان و متخصصان در زمینه‌های گوناگون در اردوگاه‌ها آشکار بوده است. عراقی‌ها در بیشتر موارد به‌جای درمان و جراحی بیماران و مجروحان به قطع عضو آنان می‌پرداختند. از دیگر مسائل مهم در [[اردوگاه]] ها استفاده عراقی‌ها از داروها و تجهیزات برای کنترل [[اسرا]] یا مخالفت برای برگزاری مراسم دینی و آیینی بود.
	رژیم بعث عراق به علل گوناگون در درمان اسرای مجروح یا بیمار و تأمین دارو کوتاهی می‌کرد. شکست در خطوط مقدم و نیز روحیه خود کادر درمان و پایین بودن دانش پزشکی از علل این امر بود. وضعیت نامناسب انتقال مجروحان از خط مقدم، گاهی سبب شهادت برخی از [[اسرا]] می‌شد: «یکی از بچه‌های کاشان از ناحیه سر، ترکش خورده بود. حالش به هم خورد. هرچه دکترهای ایرانی به دکتر عراقی التماس کردند که او را به [[بیمارستان]] ببرند، با جواب منفی او روبه‌رو شدند، تا اینکه شهد شیرین شهادت، درد او را از بین برد.»<ref>خدایگانی، حسینعلی (1371). فصل بلند غربت. تهران: حوزه هنری.</ref> «به‌دلیل عداوت بیش از حد عراقی‌ها، اسرا به‌طور جدّی مورد مداوا و درمان واقع نمی‌شدند. دکتر فائق بسیار بد و خشن بود. همین‌که اسرا برای ویزیت نزد او می‌رفتند، با خشونت می‌گفت: در جبهه سربازهای ما را می‌کُشید و حالا برای درمان می‌آیید.» <ref name=":0">افشین‌پور، عبدالامیر (1389). شن‌های سرخ تکریت. چ دوم. تهران: سوره مهر.</ref> «پرستار هرچند که اسلحه نداشت تا قلب بچه‌ها را نشانه بگیرد، با همان قیچی کوچک و قیافه عبوس و غضبناک خود انگار همان کار را انجام می‌داد. او با کندن وحشیانه باندهای چسبیده بر روی زخم‌های خشک‌شده، ناله بچّه‌ها را درمی‌آورد.»<ref>ربیعی، جعفر (1391). رمل‌های تشنه. چ دوم. تهران: سوره مهر.</ref> نیاز جبهه و سربازان عراقی به دارو و درمان از عوامل این خسّت و بخل بود: «فرمانده [[اردوگاه]] گفت کشور ما در حال جنگ است و اعتراف می‌کنم ما کمبود دارو و دکتر داریم.» <ref>فتّاحی ‌تختگاهی، حیدر (1386). آیینۀ اسارت. تهران: شاهد.</ref>ازجمله این داروها، داروهای ضدعفونی بوده است که فقدان آن فاجعه به بار می‌آورد. ناکافی بودن كاركنان نیز از دیگر دلایل این امر بوده است.: «بالأخره عراقی‌ها چند پرستار فیلیپینی و هندی آوردند تا به ما واکسن تیفوئید تزریق کنند.»<ref>زردبانی، علی (1388). [[گداخته]]. چ دوم. تهران: سوره مهر.</ref> .فقدان پزشکان و متخصصان در زمینه‌های گوناگون در اردوگاه‌ها آشکار بوده است. عراقی‌ها در بیشتر موارد به‌جای درمان و جراحی بیماران و مجروحان به قطع عضو آنان می‌پرداختند. از دیگر مسائل مهم در [[اردوگاه]] ها استفاده عراقی‌ها از داروها و تجهیزات برای کنترل اسرا یا مخالفت برای برگزاری مراسم دینی و آیینی بود. ~~(← [[بهداشت و درمان]])~~

	نیز نگاه کنید به ~~[[امکانات]]~~		== نیز نگاه کنید به ==

	=== کتابشناسی ===		* [[امکانات]]

			* [[بهداشت و درمان]]
			* [[امکانات درمانی اردوگاه ها]]
			* [[شهید و شهادت]]

			== کتابشناسی ==
	<references />داوود خدایی		<references />داوود خدایی

M-samiei در ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۳۷

2023-09-10T15:37:09Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۰۷
خط ۶:		خط ۶:

	=== کتابشناسی ===		=== کتابشناسی ===
			<references />داوود خدایی

M-samiei: صفحه‌ای تازه حاوی « ===مقدمه=== رژیم بعث عراق به علل گوناگون در درمان اسرای مجروح یا بیمار و تأمین دارو کوتاهی می‌کرد. شکست در خطوط مقدم و نیز روحیه خود کادر درمان و پایین بودن دانش پزشکی از علل این امر بود. وضعیت نامناسب انتقال مجروحان از خط مقدم، گاهی سبب شهادت بر...» ایجاد کرد

2023-09-10T15:36:30Z

صفحه‌ای تازه حاوی « ===مقدمه=== رژیم بعث عراق به علل گوناگون در درمان اسرای مجروح یا بیمار و تأمین دارو کوتاهی می‌کرد. شکست در خطوط مقدم و نیز روحیه خود کادر درمان و پایین بودن دانش پزشکی از علل این امر بود. وضعیت نامناسب انتقال مجروحان از خط مقدم، گاهی سبب شهادت بر...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

===مقدمه===
رژیم بعث عراق به علل گوناگون در درمان اسرای مجروح یا بیمار و تأمین دارو کوتاهی می‌کرد. شکست در خطوط مقدم و نیز روحیه خود کادر درمان و پایین بودن دانش پزشکی از علل این امر بود. وضعیت نامناسب انتقال مجروحان از خط مقدم، گاهی سبب شهادت برخی از [[اسرا]] می‌شد: «یکی از بچه‌های کاشان از ناحیه سر، ترکش خورده بود. حالش به هم خورد. هرچه دکترهای ایرانی به دکتر عراقی التماس کردند که او را به [[بیمارستان]] ببرند، با جواب منفی او روبه‌رو شدند، تا اینکه شهد شیرین شهادت، درد او را از بین برد.»<ref>خدایگانی، حسینعلی (1371). فصل بلند غربت. تهران: حوزه هنری.</ref> «به‌دلیل عداوت بیش از حد عراقی‌ها، اسرا به‌طور جدّی مورد مداوا و درمان واقع نمی‌شدند. دکتر فائق بسیار بد و خشن بود. همین‌که اسرا برای ویزیت نزد او می‌رفتند، با خشونت می‌گفت: در جبهه سربازهای ما را می‌کُشید و حالا برای درمان می‌آیید.» <ref name=":0">افشین‌پور، عبدالامیر (1389). شن‌های سرخ تکریت. چ دوم. تهران: سوره مهر.</ref> «پرستار هرچند که اسلحه نداشت تا قلب بچه‌ها را نشانه بگیرد، با همان قیچی کوچک و قیافه عبوس و غضبناک خود انگار همان کار را انجام می‌داد. او با کندن وحشیانه باندهای چسبیده بر روی زخم‌های خشک‌شده، ناله بچّه‌ها را درمی‌آورد.»<ref>ربیعی، جعفر (1391). رمل‌های تشنه. چ دوم. تهران: سوره مهر.</ref> نیاز جبهه و سربازان عراقی به دارو و درمان از عوامل این خسّت و بخل بود: «فرمانده [[اردوگاه]] گفت کشور ما در حال جنگ است و اعتراف می‌کنم ما کمبود دارو و دکتر داریم.» <ref>فتّاحی ‌تختگاهی، حیدر (1386). آیینۀ اسارت. تهران: شاهد.</ref>ازجمله این داروها، داروهای ضدعفونی بوده است که فقدان آن فاجعه به بار می‌آورد. ناکافی بودن كاركنان نیز از دیگر دلایل این امر بوده است.: «بالأخره عراقی‌ها چند پرستار فیلیپینی و هندی آوردند تا به ما واکسن تیفوئید تزریق کنند.»<ref>زردبانی، علی (1388). [[گداخته]]. چ دوم. تهران: سوره مهر.</ref> .فقدان پزشکان و متخصصان در زمینه‌های گوناگون در اردوگاه‌ها آشکار بوده است. عراقی‌ها در بیشتر موارد به‌جای درمان و جراحی بیماران و مجروحان به قطع عضو آنان می‌پرداختند. از دیگر مسائل مهم در [[اردوگاه]] ها استفاده عراقی‌ها از داروها و تجهیزات برای کنترل اسرا یا مخالفت برای برگزاری مراسم دینی و آیینی بود. (← [[بهداشت و درمان]])

نیز نگاه کنید به [[امکانات]]

=== کتابشناسی ===