تنبیه و شکنجه های روحی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Marjan-khanlari: /* آینده مبهم و تهدید به قتل */

2025-02-22T14:56:12Z

آینده مبهم و تهدید به قتل

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۲۶
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	برخلاف مقررات بین‌المللی (مواد 26 تا 27 و مواد 129 الی 131 کنوانسیون سوم ژنو)، [[اسیران جنگ\|اسیران جنگی ایرانی]] در طول دوران [[اسارت و اسیران\|اسارت]] خود طعم تشنگی و گرسنگی مفرط را چشیده‌اند. ابتدای [[اسارت و اسیران\|اسارت]] تا مدت زیادی هیچ‌گاه عطش از میان نمی‌رفت. عراقی‌ها گاهی با بهانه‌هایی [[آب]] موجود در آسایشگاه را با ریختن مواد شوینده و خارج کردن مواد غذایی و بستن درها، تا چند روز [[اسرا]] را در وضعیت دشواری قرار می‌دادند. <blockquote>«سرباز عراقی در قمقمه را باز کرد و به سرگرد بعثی داد، مقدار کمی [[آب]] ریخت روی سرم، طوری‌که سردی [[آب]] را حس کردم. نگاهم به دستش بود که [[آب]] قمقمه را در مقابل زبان عطش‌زده‌ام به زمین ریخت.» <ref>حسینی‌پور، سید ناصر (1395). [[پایی که جا ماند]]. چاپ 58، تهران: سوره مهر،ص.80 و367.</ref> </blockquote>		برخلاف مقررات بین‌المللی (مواد 26 تا 27 و مواد 129 الی 131 کنوانسیون سوم ژنو)، [[اسیران جنگ\|اسیران جنگی ایرانی]] در طول دوران [[اسارت و اسیران\|اسارت]] خود طعم تشنگی و گرسنگی مفرط را چشیده‌اند. ابتدای [[اسارت و اسیران\|اسارت]] تا مدت زیادی هیچ‌گاه عطش از میان نمی‌رفت. عراقی‌ها گاهی با بهانه‌هایی [[آب]] موجود در آسایشگاه را با ریختن مواد شوینده و خارج کردن مواد غذایی و بستن درها، تا چند روز [[اسرا]] را در وضعیت دشواری قرار می‌دادند. <blockquote>«سرباز عراقی در قمقمه را باز کرد و به سرگرد بعثی داد، مقدار کمی [[آب]] ریخت روی سرم، طوری‌که سردی [[آب]] را حس کردم. نگاهم به دستش بود که [[آب]] قمقمه را در مقابل زبان عطش‌زده‌ام به زمین ریخت.» <ref>حسینی‌پور، سید ناصر (1395). [[پایی که جا ماند]]. چاپ 58، تهران: سوره مهر،ص.80 و367.</ref> </blockquote>

	== ~~'''[[~~آینده مبهم و تهدید به قتل ~~اسرا\|آینده مبهم و تهدید به قتل]]'''~~ ==		== آینده مبهم و تهدید به قتل ==
	تهدید‌های پی‌درپی برای کلیه [[اسرا]] در ابتدای [[اسارت و اسیران\|اسارت]] و همچنین تهدید به قتل و [[شکنجه در اسارت\|شکنجه]] [[اسرای مفقود\|مفقودین]] و انداختن در [[زندان انفرادی]]، آینده کاملاً مبهمی را برای [[اسرا\|اسرای ایرانی]] درست کرده بود که فشار روحی شدیدی بر روح و روان آزادگان برجا می‌گذاشت.		تهدید‌های پی‌درپی برای کلیه [[اسرا]] در ابتدای [[اسارت و اسیران\|اسارت]] و همچنین تهدید به قتل و [[شکنجه در اسارت\|شکنجه]] [[اسرای مفقود\|مفقودین]] و انداختن در [[زندان انفرادی]]، آینده کاملاً مبهمی را برای [[اسرا\|اسرای ایرانی]] درست کرده بود که فشار روحی شدیدی بر روح و روان آزادگان برجا می‌گذاشت.

Marjan-khanlari در ‏۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۵۵

2025-02-22T14:55:53Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۲۵
خط ۱:		خط ۱:
	اقدامات سربازان و مأمورین عراقی به‌ صورت ضربات روحی و روانی، باعث درد و رنج فراوان [[اسرا\|اسرای ایرانی]] می‌شد. این اقدامات بدون هیچ‌گونه محدودیتی با ابزاری و هر اقدامی که براساس سلیقه شخصی سربازان بعثی برای اذیت [[اسرا]] مطلوب بود اعمال می‌شد. انواع تنبیه و [[شکنجه]] های روحی اسرا به شرح زیر است:		اقدامات سربازان و مأمورین عراقی به‌ صورت ضربات روحی و روانی، باعث درد و رنج فراوان [[اسرا\|اسرای ایرانی]] می‌شد. این اقدامات بدون هیچ‌گونه محدودیتی با ابزاری و هر اقدامی که براساس سلیقه شخصی سربازان بعثی برای اذیت [[اسرا]] مطلوب بود اعمال می‌شد. انواع تنبیه و [[شکنجه]] های روحی اسرا به شرح زیر است:

	== ~~'''[[تنبیه ممانعت ار انجام فرایض دینی\|~~ممانعت از انجام فرایض دینی~~]]'''~~ ==		== ممانعت از انجام فرایض دینی ==
	در اردوگاه‌ها، کلیه فعالیت‌های دینی ممنوع بود، حتی فرایض دینی و علی‌رغم عدم تصریح به ممنوعیت آن، هر اسیری که مقید به انجام فرایض دینی بود و عراقی‌ها او را مشاهده می‌کردند (چون قاطبه آزادگان مقید به امور شرعی و دینی بودند ولی در مرأی و منظر عراقی‌ها نبودند)، به بهانه‌های دیگر تنبیه می‌شدند. البته عراقی‌ها برای [[نماز]] خواندن مشكلی ایجاد نمی‌كردند؛ بیشتر با عبادت‌هایی كه دسته‌جمعی بود مخالفت می‌كردند.		در اردوگاه‌ها، کلیه فعالیت‌های دینی ممنوع بود، حتی فرایض دینی و علی‌رغم عدم تصریح به ممنوعیت آن، هر اسیری که مقید به انجام فرایض دینی بود و عراقی‌ها او را مشاهده می‌کردند (چون قاطبه آزادگان مقید به امور شرعی و دینی بودند ولی در مرأی و منظر عراقی‌ها نبودند)، به بهانه‌های دیگر تنبیه می‌شدند. البته عراقی‌ها برای [[نماز]] خواندن مشكلی ایجاد نمی‌كردند؛ بیشتر با عبادت‌هایی كه دسته‌جمعی بود مخالفت می‌كردند.

	== ~~'''[[~~پخش ترانه‌های مستهجن از بلندگوها در اردوگاه~~]]'''~~ ==		== پخش ترانه‌های مستهجن از بلندگوها در اردوگاه ==
	بلندگوهای بزرگی در اردوگاه‌ها و نیز بلندگوهای کوچکی در داخل آسایشگاه تعبیه شده بود که صبح تا شب و گاهی تا نصف شب ترانه‌های عربی و فارسی با صدای دلخراش پخش می‌کردند که بسیار منزجرکننده بود<ref name=":1">داعی. علی (1387). [[نقض حقوق اسیران جنگی ایرانی و مسئولیت بین المللی دولت عراق(کتاب)\|نقض حقوق اسیران جنگی ایرانی و مسولیت بین‌الملل]]. تهران: [https://www.mfpa.ir/fa/library پیام آزادگان]،ص.90-92.</ref>.		بلندگوهای بزرگی در اردوگاه‌ها و نیز بلندگوهای کوچکی در داخل آسایشگاه تعبیه شده بود که صبح تا شب و گاهی تا نصف شب ترانه‌های عربی و فارسی با صدای دلخراش پخش می‌کردند که بسیار منزجرکننده بود<ref name=":1">داعی. علی (1387). [[نقض حقوق اسیران جنگی ایرانی و مسئولیت بین المللی دولت عراق(کتاب)\|نقض حقوق اسیران جنگی ایرانی و مسولیت بین‌الملل]]. تهران: [https://www.mfpa.ir/fa/library پیام آزادگان]،ص.90-92.</ref>.

	== ~~'''[[اجبار اسرا به دادن شعار علیه مسئولان جمهوری اسلامی ایران\|~~اجبار اسرا به دادن شعار علیه مسئولان نظام جمهوری اسلامی ایران~~]]'''~~ ==		== اجبار اسرا به دادن شعار علیه مسئولان نظام جمهوری اسلامی ایران ==
	از ابتدا تا آخر اسارت، عراقی‌ها با بهانه‌های که داشتند، از [[اسرا]] درخواست داشتند که به رهبران انقلاب اهانت بشود، كه با وجودِ تنبیهات و [[شکنجه در اسارت\|شکنجه‌]]<nowiki/>های سخت، کمتر موفق می‌شدند و [[اسرا]] به‌شدت در مقابل خواسته آنها [[مقاومت]] می‌کردند.<blockquote>«او زیر ضربات سنگین [[شکنجه در اسارت\|شکنجه]] و کابل، که تا سرحد شکستن استخوان‌های دست‌ها و فک او رسید، به عراقی‌ها گفت: من هرگز به امام خمینی توهین نمی‌کنم، حتی اگر من را بکشید و اگر امام را ببینم، از پاهایش تا عمامه‌اش را می‌بوسم و جلوی پاهایش حاضرم جان بدهم.»<ref>عبدالهی، سرافراز (1393). [[زخم عشق(کتاب)\|زخم عشق]]. تهران: [https://www.mfpa.ir/fa/library پیام آزادگان]،ص.134.</ref></blockquote>		از ابتدا تا آخر اسارت، عراقی‌ها با بهانه‌های که داشتند، از [[اسرا]] درخواست داشتند که به رهبران انقلاب اهانت بشود، كه با وجودِ تنبیهات و [[شکنجه در اسارت\|شکنجه‌]]<nowiki/>های سخت، کمتر موفق می‌شدند و [[اسرا]] به‌شدت در مقابل خواسته آنها [[مقاومت]] می‌کردند.<blockquote>«او زیر ضربات سنگین [[شکنجه در اسارت\|شکنجه]] و کابل، که تا سرحد شکستن استخوان‌های دست‌ها و فک او رسید، به عراقی‌ها گفت: من هرگز به امام خمینی توهین نمی‌کنم، حتی اگر من را بکشید و اگر امام را ببینم، از پاهایش تا عمامه‌اش را می‌بوسم و جلوی پاهایش حاضرم جان بدهم.»<ref>عبدالهی، سرافراز (1393). [[زخم عشق(کتاب)\|زخم عشق]]. تهران: [https://www.mfpa.ir/fa/library پیام آزادگان]،ص.134.</ref></blockquote>

	== ~~'''[[~~اجبار اسرا به کتک زدن یکدیگر~~]]'''~~ ==		== اجبار اسرا به کتک زدن یکدیگر ==
	مأموران بعثی [[اسرا]] را وادار می‌کردند همدیگر را کتک بزنند و اگر کسی استنکاف می‌ورزید، به‌شدت [[تنبیه در اسارت\|تنبیه]] می‌شد.		مأموران بعثی [[اسرا]] را وادار می‌کردند همدیگر را کتک بزنند و اگر کسی استنکاف می‌ورزید، به‌شدت [[تنبیه در اسارت\|تنبیه]] می‌شد.

	== ~~'''[[تنبیه~~ قطع آب~~\|قطع آب]]'''~~ ==		== قطع آب ==
	عراقی‌ها برای تحت فشار قرار دادن [[اسرا]]، اقدام به قطع [[آب]] اردوگاه‌ها می‌کردند که تا مدت‌ها از جریان [[آب]] خبری نبود و به [[امکانات بهداشتی\|وضعیت بهداشتی]] اسفناکی منجر می‌شد و [[آب]] شرب را ازطریق تانکر و به‌صورت سهمیه‌بندی بین [[اسرا]] تقسیم می‌کردند.		عراقی‌ها برای تحت فشار قرار دادن [[اسرا]]، اقدام به قطع [[آب]] اردوگاه‌ها می‌کردند که تا مدت‌ها از جریان [[آب]] خبری نبود و به [[امکانات بهداشتی\|وضعیت بهداشتی]] اسفناکی منجر می‌شد و [[آب]] شرب را ازطریق تانکر و به‌صورت سهمیه‌بندی بین [[اسرا]] تقسیم می‌کردند.

	== ~~'''[[~~تشنه و گرسنه نگه داشتن ~~اسرا\|تشنه و گرسنه نگه داشتن]]'''~~ ==		== تشنه و گرسنه نگه داشتن ==
	برخلاف مقررات بین‌المللی (مواد 26 تا 27 و مواد 129 الی 131 کنوانسیون سوم ژنو)، [[اسیران جنگ\|اسیران جنگی ایرانی]] در طول دوران [[اسارت و اسیران\|اسارت]] خود طعم تشنگی و گرسنگی مفرط را چشیده‌اند. ابتدای [[اسارت و اسیران\|اسارت]] تا مدت زیادی هیچ‌گاه عطش از میان نمی‌رفت. عراقی‌ها گاهی با بهانه‌هایی [[آب]] موجود در آسایشگاه را با ریختن مواد شوینده و خارج کردن مواد غذایی و بستن درها، تا چند روز [[اسرا]] را در وضعیت دشواری قرار می‌دادند. <blockquote>«سرباز عراقی در قمقمه را باز کرد و به سرگرد بعثی داد، مقدار کمی [[آب]] ریخت روی سرم، طوری‌که سردی [[آب]] را حس کردم. نگاهم به دستش بود که [[آب]] قمقمه را در مقابل زبان عطش‌زده‌ام به زمین ریخت.» <ref>حسینی‌پور، سید ناصر (1395). [[پایی که جا ماند]]. چاپ 58، تهران: سوره مهر،ص.80 و367.</ref> </blockquote>		برخلاف مقررات بین‌المللی (مواد 26 تا 27 و مواد 129 الی 131 کنوانسیون سوم ژنو)، [[اسیران جنگ\|اسیران جنگی ایرانی]] در طول دوران [[اسارت و اسیران\|اسارت]] خود طعم تشنگی و گرسنگی مفرط را چشیده‌اند. ابتدای [[اسارت و اسیران\|اسارت]] تا مدت زیادی هیچ‌گاه عطش از میان نمی‌رفت. عراقی‌ها گاهی با بهانه‌هایی [[آب]] موجود در آسایشگاه را با ریختن مواد شوینده و خارج کردن مواد غذایی و بستن درها، تا چند روز [[اسرا]] را در وضعیت دشواری قرار می‌دادند. <blockquote>«سرباز عراقی در قمقمه را باز کرد و به سرگرد بعثی داد، مقدار کمی [[آب]] ریخت روی سرم، طوری‌که سردی [[آب]] را حس کردم. نگاهم به دستش بود که [[آب]] قمقمه را در مقابل زبان عطش‌زده‌ام به زمین ریخت.» <ref>حسینی‌پور، سید ناصر (1395). [[پایی که جا ماند]]. چاپ 58، تهران: سوره مهر،ص.80 و367.</ref> </blockquote>

خط ۲۲:		خط ۲۲:
	تهدید‌های پی‌درپی برای کلیه [[اسرا]] در ابتدای [[اسارت و اسیران\|اسارت]] و همچنین تهدید به قتل و [[شکنجه در اسارت\|شکنجه]] [[اسرای مفقود\|مفقودین]] و انداختن در [[زندان انفرادی]]، آینده کاملاً مبهمی را برای [[اسرا\|اسرای ایرانی]] درست کرده بود که فشار روحی شدیدی بر روح و روان آزادگان برجا می‌گذاشت.		تهدید‌های پی‌درپی برای کلیه [[اسرا]] در ابتدای [[اسارت و اسیران\|اسارت]] و همچنین تهدید به قتل و [[شکنجه در اسارت\|شکنجه]] [[اسرای مفقود\|مفقودین]] و انداختن در [[زندان انفرادی]]، آینده کاملاً مبهمی را برای [[اسرا\|اسرای ایرانی]] درست کرده بود که فشار روحی شدیدی بر روح و روان آزادگان برجا می‌گذاشت.

	== ~~'''[[~~شکنجه افراد شاخص و قابل احترام بین اسرا~~]]'''~~ ==		== شکنجه افراد شاخص و قابل احترام بین اسرا ==
	افراد شاخص و مورد احترام مانند روحانیان، فرماندهان، افسران و خلبانان یا پیرمردانی را که در میان [[اسرا]] از احترام برخوردار بودند، گاهی جلوی چشمان بقیه [[شکنجه]] می‌کردند و حتی گاهی آنها را از هرگونه ارتباط تحریم می‌کردند و اگر کسی ارتباط می‌گرفت، او را به‌شدت اذیت می‌کردند<ref name=":1" /> .		افراد شاخص و مورد احترام مانند روحانیان، فرماندهان، افسران و خلبانان یا پیرمردانی را که در میان [[اسرا]] از احترام برخوردار بودند، گاهی جلوی چشمان بقیه [[شکنجه]] می‌کردند و حتی گاهی آنها را از هرگونه ارتباط تحریم می‌کردند و اگر کسی ارتباط می‌گرفت، او را به‌شدت اذیت می‌کردند<ref name=":1" /> .

خط ۳۴:		خط ۳۴:

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==
	<references />مراد شفیعی		<references />'''مراد شفیعی'''
	[[رده:تنبیه و شکنجه های روحی]]		[[رده:تنبیه و شکنجه های روحی]]
	[[رده:تنبیه ممانعت ار انجام فرایض دینی]]		[[رده:تنبیه ممانعت ار انجام فرایض دینی]]

M-samiei: /* قطع آب */

2024-01-20T20:13:35Z

قطع آب

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۳:۴۳
خط ۱۴:		خط ۱۴:

	== '''[[تنبیه قطع آب\|قطع آب]]''' ==		== '''[[تنبیه قطع آب\|قطع آب]]''' ==
	عراقی‌ها برای تحت فشار قرار دادن [[اسرا]]، اقدام به قطع [[آب]] اردوگاه‌ها می‌کردند که تا مدت‌ها از جریان [[آب]] خبری نبود و به وضعیت بهداشتی اسفناکی منجر می‌شد و [[آب]] شرب را ازطریق تانکر و به‌صورت سهمیه‌بندی بین اسرا تقسیم می‌کردند.		عراقی‌ها برای تحت فشار قرار دادن [[اسرا]]، اقدام به قطع [[آب]] اردوگاه‌ها می‌کردند که تا مدت‌ها از جریان [[آب]] خبری نبود و به [[امکانات بهداشتی\|وضعیت بهداشتی]] اسفناکی منجر می‌شد و [[آب]] شرب را ازطریق تانکر و به‌صورت سهمیه‌بندی بین [[اسرا]] تقسیم می‌کردند.

	== '''[[تشنه و گرسنه نگه داشتن اسرا\|تشنه و گرسنه نگه داشتن]]''' ==		== '''[[تشنه و گرسنه نگه داشتن اسرا\|تشنه و گرسنه نگه داشتن]]''' ==
	برخلاف مقررات بین‌المللی (مواد 26 تا 27 و مواد 129 الی 131 کنوانسیون سوم ژنو)، اسیران جنگی ایرانی در طول دوران [[اسارت و اسیران\|اسارت]] خود طعم تشنگی و گرسنگی مفرط را چشیده‌اند. ابتدای [[اسارت و اسیران\|اسارت]] تا مدت زیادی هیچ‌گاه عطش از میان نمی‌رفت. عراقی‌ها گاهی با بهانه‌هایی آب موجود در آسایشگاه را با ریختن مواد شوینده و خارج کردن مواد غذایی و بستن درها، تا چند روز [[اسرا]] را در وضعیت دشواری قرار می‌دادند. <blockquote>«سرباز عراقی در قمقمه را باز کرد و به سرگرد بعثی داد، مقدار کمی [[آب]] ریخت روی سرم، طوری‌که سردی [[آب]] را حس کردم. نگاهم به دستش بود که [[آب]] قمقمه را در مقابل زبان عطش‌زده‌ام به زمین ریخت.» <ref>حسینی‌پور، سید ناصر (1395). [[پایی که جا ماند]]. چاپ 58، تهران: سوره مهر،ص.80 و367.</ref> </blockquote>		برخلاف مقررات بین‌المللی (مواد 26 تا 27 و مواد 129 الی 131 کنوانسیون سوم ژنو)، [[اسیران جنگ\|اسیران جنگی ایرانی]] در طول دوران [[اسارت و اسیران\|اسارت]] خود طعم تشنگی و گرسنگی مفرط را چشیده‌اند. ابتدای [[اسارت و اسیران\|اسارت]] تا مدت زیادی هیچ‌گاه عطش از میان نمی‌رفت. عراقی‌ها گاهی با بهانه‌هایی [[آب]] موجود در آسایشگاه را با ریختن مواد شوینده و خارج کردن مواد غذایی و بستن درها، تا چند روز [[اسرا]] را در وضعیت دشواری قرار می‌دادند. <blockquote>«سرباز عراقی در قمقمه را باز کرد و به سرگرد بعثی داد، مقدار کمی [[آب]] ریخت روی سرم، طوری‌که سردی [[آب]] را حس کردم. نگاهم به دستش بود که [[آب]] قمقمه را در مقابل زبان عطش‌زده‌ام به زمین ریخت.» <ref>حسینی‌پور، سید ناصر (1395). [[پایی که جا ماند]]. چاپ 58، تهران: سوره مهر،ص.80 و367.</ref> </blockquote>

	== '''[[آینده مبهم و تهدید به قتل اسرا\|آینده مبهم و تهدید به قتل]]''' ==		== '''[[آینده مبهم و تهدید به قتل اسرا\|آینده مبهم و تهدید به قتل]]''' ==
	تهدید‌های پی‌درپی برای کلیه [[اسرا]] در ابتدای [[اسارت و اسیران\|اسارت]] و همچنین تهدید به قتل و [[شکنجه در اسارت\|شکنجه]] [[اسرای مفقود\|مفقودین]] و انداختن در [[زندان انفرادی]]، آینده کاملاً مبهمی را برای اسرای ایرانی درست کرده بود که فشار روحی شدیدی بر روح و روان آزادگان برجا می‌گذاشت.		تهدید‌های پی‌درپی برای کلیه [[اسرا]] در ابتدای [[اسارت و اسیران\|اسارت]] و همچنین تهدید به قتل و [[شکنجه در اسارت\|شکنجه]] [[اسرای مفقود\|مفقودین]] و انداختن در [[زندان انفرادی]]، آینده کاملاً مبهمی را برای [[اسرا\|اسرای ایرانی]] درست کرده بود که فشار روحی شدیدی بر روح و روان آزادگان برجا می‌گذاشت.

	== '''[[شکنجه افراد شاخص و قابل احترام بین اسرا]]''' ==		== '''[[شکنجه افراد شاخص و قابل احترام بین اسرا]]''' ==
	افراد شاخص و مورد احترام مانند روحانیان، فرماندهان، افسران و خلبانان یا پیرمردانی را که در میان [[اسرا]] از احترام برخوردار بودند، گاهی جلوی چشمان بقیه شکنجه می‌کردند و حتی گاهی آنها را از هرگونه ارتباط تحریم می‌کردند و اگر کسی ارتباط می‌گرفت، او را به‌شدت اذیت می‌کردند<ref name=":1" /> .		افراد شاخص و مورد احترام مانند روحانیان، فرماندهان، افسران و خلبانان یا پیرمردانی را که در میان [[اسرا]] از احترام برخوردار بودند، گاهی جلوی چشمان بقیه [[شکنجه]] می‌کردند و حتی گاهی آنها را از هرگونه ارتباط تحریم می‌کردند و اگر کسی ارتباط می‌گرفت، او را به‌شدت اذیت می‌کردند<ref name=":1" /> .

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==

M-samiei در ‏۲۰ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۱۲

2024-01-20T20:12:02Z

نمایش تغییرات

M-jafari در ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۳:۰۹

2023-09-14T03:09:48Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۶:۳۹
خط ۷:		خط ۷:
	در اردوگاه‌ها، کلیه فعالیت‌های دینی ممنوع بود، حتی فرایض دینی و علی‌رغم عدم تصریح به ممنوعیت آن، هر اسیری که مقید به انجام فرایض دینی بود و عراقی‌ها او را مشاهده می‌کردند (چون قاطبه آزادگان مقید به امور شرعی و دینی بودند ولی در مرأی و منظر عراقی‌ها نبودند)، به بهانه‌های دیگر تنبیه می‌شدند. البته عراقی‌ها برای [[نماز]] خواندن مشكلی ایجاد نمی‌كردند؛ بیشتر با عبادت‌هایی كه دسته‌جمعی بود مخالفت می‌كردند.(←[[تنبیه ممانعت ار انجام فرایض دینی]])		در اردوگاه‌ها، کلیه فعالیت‌های دینی ممنوع بود، حتی فرایض دینی و علی‌رغم عدم تصریح به ممنوعیت آن، هر اسیری که مقید به انجام فرایض دینی بود و عراقی‌ها او را مشاهده می‌کردند (چون قاطبه آزادگان مقید به امور شرعی و دینی بودند ولی در مرأی و منظر عراقی‌ها نبودند)، به بهانه‌های دیگر تنبیه می‌شدند. البته عراقی‌ها برای [[نماز]] خواندن مشكلی ایجاد نمی‌كردند؛ بیشتر با عبادت‌هایی كه دسته‌جمعی بود مخالفت می‌كردند.(←[[تنبیه ممانعت ار انجام فرایض دینی]])

	==== '''پخش ترانه‌های مستهجن از بلندگوها در [[اردوگاه]]''' ====		==== '''[[پخش ترانه‌های مستهجن از بلندگوها در اردوگاه]]''' ====
	بلندگوهای بزرگی در اردوگاه‌ها و نیز بلندگوهای کوچکی در داخل آسایشگاه تعبیه شده بود که صبح تا شب و گاهی تا نصف شب ترانه‌های عربی و فارسی با صدای دلخراش پخش می‌کردند که بسیار منزجرکننده بود<ref name=":1">داعی. علی (1387). نقض حقوق اسیران جنگی ایرانی و مسولیت بین‌الملل. تهران: پیام آزادگان،ص.90-92.</ref>.		بلندگوهای بزرگی در اردوگاه‌ها و نیز بلندگوهای کوچکی در داخل آسایشگاه تعبیه شده بود که صبح تا شب و گاهی تا نصف شب ترانه‌های عربی و فارسی با صدای دلخراش پخش می‌کردند که بسیار منزجرکننده بود<ref name=":1">داعی. علی (1387). نقض حقوق اسیران جنگی ایرانی و مسولیت بین‌الملل. تهران: پیام آزادگان،ص.90-92.</ref>.( ←[[پخش ترانه‌های مستهجن از بلندگوها در اردوگاه]])

	==== '''اجبار اسرا به دادن شعار علیه مسئولان نظام جمهوری اسلامی ایران''' ====		==== '''اجبار اسرا به دادن شعار علیه مسئولان نظام جمهوری اسلامی ایران''' ====

M-jafari در ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۲:۴۰

2023-09-14T02:40:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۶:۱۰
خط ۲۳:		خط ۲۳:

	==== '''آینده مبهم و تهدید به قتل''' ====		==== '''آینده مبهم و تهدید به قتل''' ====
	تهدید‌های پی‌درپی برای کلیه اسرا در ابتدای [[اسارت و اسیران\|اسارت]] و همچنین تهدید به قتل و شکنجه مفقودین و انداختن در زندان انفرادی، آینده کاملاً مبهمی را برای اسرای ایرانی درست کرده بود که فشار روحی شدیدی بر روح و روان آزادگان برجا می‌گذاشت.		تهدید‌های پی‌درپی برای کلیه اسرا در ابتدای [[اسارت و اسیران\|اسارت]] و همچنین تهدید به قتل و شکنجه مفقودین و انداختن در زندان انفرادی، آینده کاملاً مبهمی را برای اسرای ایرانی درست کرده بود که فشار روحی شدیدی بر روح و روان آزادگان برجا می‌گذاشت.(← [[آینده مبهم و تهدید به قتل اسرا]]).

	==== '''شکنجه افراد شاخص و قابل احترام بین اسرا''' ====		==== '''شکنجه افراد شاخص و قابل احترام بین اسرا''' ====

M-jafari در ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۲:۱۱

2023-09-14T02:11:18Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۴۱
خط ۲۶:		خط ۲۶:

	==== '''شکنجه افراد شاخص و قابل احترام بین اسرا''' ====		==== '''شکنجه افراد شاخص و قابل احترام بین اسرا''' ====
	افراد شاخص و مورد احترام مانند روحانیان، فرماندهان، افسران و خلبانان یا پیرمردانی را که در میان اسرا از احترام برخوردار بودند، گاهی جلوی چشمان بقیه شکنجه می‌کردند و حتی گاهی آنها را از هرگونه ارتباط تحریم می‌کردند و اگر کسی ارتباط می‌گرفت، او را به‌شدت اذیت می‌کردند<ref name=":1" /> .		افراد شاخص و مورد احترام مانند روحانیان، فرماندهان، افسران و خلبانان یا پیرمردانی را که در میان اسرا از احترام برخوردار بودند، گاهی جلوی چشمان بقیه شکنجه می‌کردند و حتی گاهی آنها را از هرگونه ارتباط تحریم می‌کردند و اگر کسی ارتباط می‌گرفت، او را به‌شدت اذیت می‌کردند<ref name=":1" /> .( ← [[شکنجه افراد شاخص و قابل احترام بین اسرا]])

	نیز نگاه کنید به [[تنبیه و شکنجه]]؛ [[تنبیه و شکنجه های جسمی]]؛ [[بیماری‌های روحی‌روانی]]		نیز نگاه کنید به [[تنبیه و شکنجه]]؛ [[تنبیه و شکنجه های جسمی]]؛ [[بیماری‌های روحی‌روانی]]

M-jafari در ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۲:۰۹

2023-09-14T02:09:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۳۹
خط ۲۰:		خط ۲۰:

	==== '''تشنه و گرسنه نگه داشتن''' ====		==== '''تشنه و گرسنه نگه داشتن''' ====
	برخلاف مقررات بین‌المللی (مواد 26 تا 27 و مواد 129 الی 131 کنوانسیون سوم ژنو)، اسیران جنگی ایرانی در طول دوران [[اسارت و اسیران\|اسارت]] خود طعم تشنگی و گرسنگی مفرط را چشیده‌اند. ابتدای اسارت تا مدت زیادی هیچ‌گاه عطش از میان نمی‌رفت. عراقی‌ها گاهی با بهانه‌هایی آب موجود در آسایشگاه را با ریختن مواد شوینده و خارج کردن مواد غذایی و بستن درها، تا چند روز اسرا را در وضعیت دشواری قرار می‌دادند. «سرباز عراقی در قمقمه را باز کرد و به سرگرد بعثی داد، مقدار کمی [[آب]] ریخت روی سرم، طوری‌که سردی [[آب]] را حس کردم. نگاهم به دستش بود که [[آب]] قمقمه را در مقابل زبان عطش‌زده‌ام به زمین ریخت.» <ref>حسینی‌پور، سید ناصر (1395). [[پایی که جا ماند]]. چاپ 58، تهران: سوره مهر،ص.80 و367.</ref>(		برخلاف مقررات بین‌المللی (مواد 26 تا 27 و مواد 129 الی 131 کنوانسیون سوم ژنو)، اسیران جنگی ایرانی در طول دوران [[اسارت و اسیران\|اسارت]] خود طعم تشنگی و گرسنگی مفرط را چشیده‌اند. ابتدای اسارت تا مدت زیادی هیچ‌گاه عطش از میان نمی‌رفت. عراقی‌ها گاهی با بهانه‌هایی آب موجود در آسایشگاه را با ریختن مواد شوینده و خارج کردن مواد غذایی و بستن درها، تا چند روز اسرا را در وضعیت دشواری قرار می‌دادند. «سرباز عراقی در قمقمه را باز کرد و به سرگرد بعثی داد، مقدار کمی [[آب]] ریخت روی سرم، طوری‌که سردی [[آب]] را حس کردم. نگاهم به دستش بود که [[آب]] قمقمه را در مقابل زبان عطش‌زده‌ام به زمین ریخت.» <ref>حسینی‌پور، سید ناصر (1395). [[پایی که جا ماند]]. چاپ 58، تهران: سوره مهر،ص.80 و367.</ref>(← [[تشنه و گرسنه نگه داشتن اسرا]]).

	= تشنه و گرسنه نگه داشتن اسرا =

	*

	==== '''آینده مبهم و تهدید به قتل''' ====		==== '''آینده مبهم و تهدید به قتل''' ====

M-jafari در ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۲:۰۸

2023-09-14T02:08:37Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۳۸
خط ۲۰:		خط ۲۰:

	==== '''تشنه و گرسنه نگه داشتن''' ====		==== '''تشنه و گرسنه نگه داشتن''' ====
	برخلاف مقررات بین‌المللی (مواد 26 تا 27 و مواد 129 الی 131 کنوانسیون سوم ژنو)، اسیران جنگی ایرانی در طول دوران [[اسارت و اسیران\|اسارت]] خود طعم تشنگی و گرسنگی مفرط را چشیده‌اند. ابتدای اسارت تا مدت زیادی هیچ‌گاه عطش از میان نمی‌رفت. عراقی‌ها گاهی با بهانه‌هایی آب موجود در آسایشگاه را با ریختن مواد شوینده و خارج کردن مواد غذایی و بستن درها، تا چند روز اسرا را در وضعیت دشواری قرار می‌دادند. «سرباز عراقی در قمقمه را باز کرد و به سرگرد بعثی داد، مقدار کمی [[آب]] ریخت روی سرم، طوری‌که سردی [[آب]] را حس کردم. نگاهم به دستش بود که [[آب]] قمقمه را در مقابل زبان عطش‌زده‌ام به زمین ریخت.» <ref>حسینی‌پور، سید ناصر (1395). [[پایی که جا ماند]]. چاپ 58، تهران: سوره مهر،ص.80 و367.</ref>		برخلاف مقررات بین‌المللی (مواد 26 تا 27 و مواد 129 الی 131 کنوانسیون سوم ژنو)، اسیران جنگی ایرانی در طول دوران [[اسارت و اسیران\|اسارت]] خود طعم تشنگی و گرسنگی مفرط را چشیده‌اند. ابتدای اسارت تا مدت زیادی هیچ‌گاه عطش از میان نمی‌رفت. عراقی‌ها گاهی با بهانه‌هایی آب موجود در آسایشگاه را با ریختن مواد شوینده و خارج کردن مواد غذایی و بستن درها، تا چند روز اسرا را در وضعیت دشواری قرار می‌دادند. «سرباز عراقی در قمقمه را باز کرد و به سرگرد بعثی داد، مقدار کمی [[آب]] ریخت روی سرم، طوری‌که سردی [[آب]] را حس کردم. نگاهم به دستش بود که [[آب]] قمقمه را در مقابل زبان عطش‌زده‌ام به زمین ریخت.» <ref>حسینی‌پور، سید ناصر (1395). [[پایی که جا ماند]]. چاپ 58، تهران: سوره مهر،ص.80 و367.</ref>(

			= تشنه و گرسنه نگه داشتن اسرا =

			*

	==== '''آینده مبهم و تهدید به قتل''' ====		==== '''آینده مبهم و تهدید به قتل''' ====

M-jafari در ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۲:۰۶

2023-09-14T02:06:29Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۳۶
خط ۱۴:		خط ۱۴:

	==== '''اجبار اسرا به کتک زدن یکدیگر''' ====		==== '''اجبار اسرا به کتک زدن یکدیگر''' ====
	مأموران بعثی اسرا را وادار می‌کردند همدیگر را کتک بزنند و اگر کسی استنکاف می‌ورزید، به‌شدت تنبیه می‌شد.		مأموران بعثی اسرا را وادار می‌کردند همدیگر را کتک بزنند و اگر کسی استنکاف می‌ورزید، به‌شدت تنبیه می‌شد.(←[[اجبار اسرا به کتک زدن یکدیگر]])

	==== '''قطع [[آب]]''' ====		==== '''قطع [[آب]]''' ====