سرگرمی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Marjan-khanlari در ‏۴ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۰۳:۱۷

2025-03-04T03:17:31Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۴۷
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:سرگرمی.png\|بندانگشتی]]		[[پرونده:سرگرمی.png\|بندانگشتی\|237x237پیکسل]]
	'''تفریحات و سرگرمی‌های مختلف اسرای ایرانی در اردوگاه‌های عراق.'''		'''تفریحات و سرگرمی‌های مختلف اسرای ایرانی در اردوگاه‌های عراق.'''

خط ۲۸:		خط ۲۸:
	سیاست کلی برنامه‌ریزی [[تئاتر در اسارت\|تئاتر]] به دست شورای نمایش بود، نمایش‌نامه‌نویسان نیز با این شورا در تماس بودند با توجه به مناسبت‌ها نمایش‌نامه‌ها را انتخاب می‌کردند و برای اجرا در اختیار کارگردان‌ها قرار می‌دادند و آنها به‌کمک مسئول تئاتر و تدارکات و عوامل اجرایی به تمرین می‌پرداختند. نمایش‌های کمدی بیشتر برای به سخره گرفتن عراقی‌ها بود. گرو‌های [[نمایش در اسارت\|نمایش]] در ادامه کار آن‌قدر پیشرفت کردند که گریم‌های مختلف انجام می‌دادند و به شکل‌های متفاوتی درمی‌آمدند و برای اجرای نمایش وسایل متعددی را درست می‌کردند. [[نمایش در اسارت\|نمایش]] یک تئاتر بیست دقیقه‌ای، شاید دو سه روز به طول می‌انجامید و تماشاچیان کار را با حوصله دنبال می‌کردند و لذت می‌بردند. نگهبانان باید با کشیک دادن و شوخی و خنده با نیروهای عراقی، وضعیت را برای تماشای نمایش سفید می‌کردند. هرگاه نگهبانان اعلام وضعیت سیاه می‌کردند، [[اسرا]] وسایل را جمع می‌کردند و به حالت عادی درمی‌آوردند؛ ازاین‌رو [[نمایش در اسارت\|نمایش]] قطع و به زمانی كه وضعیت سفید شود موکول می‌شد. نمایش‌نامه‌های متعددی در طول هشت سال [[اسارت و اسیران\|اسارت]] به‌وسیله [[اسرا]] به نمایش درآمد: نمایش‌نامه کوچک جنگلی، قلندر، اسیر پرس آدینه، نمایش عروسکی آقای مشتاق، و معروف‌ترین [[تئاتر در اسارت\|تئاتر]] که در اواخر دوره [[اسارت و اسیران\|اسارت]] در اردوگاه تکریت (← [[اردوگاه]] )به اجرا درآمد، [[نمایش خداحافظ اسارت]] بود.		سیاست کلی برنامه‌ریزی [[تئاتر در اسارت\|تئاتر]] به دست شورای نمایش بود، نمایش‌نامه‌نویسان نیز با این شورا در تماس بودند با توجه به مناسبت‌ها نمایش‌نامه‌ها را انتخاب می‌کردند و برای اجرا در اختیار کارگردان‌ها قرار می‌دادند و آنها به‌کمک مسئول تئاتر و تدارکات و عوامل اجرایی به تمرین می‌پرداختند. نمایش‌های کمدی بیشتر برای به سخره گرفتن عراقی‌ها بود. گرو‌های [[نمایش در اسارت\|نمایش]] در ادامه کار آن‌قدر پیشرفت کردند که گریم‌های مختلف انجام می‌دادند و به شکل‌های متفاوتی درمی‌آمدند و برای اجرای نمایش وسایل متعددی را درست می‌کردند. [[نمایش در اسارت\|نمایش]] یک تئاتر بیست دقیقه‌ای، شاید دو سه روز به طول می‌انجامید و تماشاچیان کار را با حوصله دنبال می‌کردند و لذت می‌بردند. نگهبانان باید با کشیک دادن و شوخی و خنده با نیروهای عراقی، وضعیت را برای تماشای نمایش سفید می‌کردند. هرگاه نگهبانان اعلام وضعیت سیاه می‌کردند، [[اسرا]] وسایل را جمع می‌کردند و به حالت عادی درمی‌آوردند؛ ازاین‌رو [[نمایش در اسارت\|نمایش]] قطع و به زمانی كه وضعیت سفید شود موکول می‌شد. نمایش‌نامه‌های متعددی در طول هشت سال [[اسارت و اسیران\|اسارت]] به‌وسیله [[اسرا]] به نمایش درآمد: نمایش‌نامه کوچک جنگلی، قلندر، اسیر پرس آدینه، نمایش عروسکی آقای مشتاق، و معروف‌ترین [[تئاتر در اسارت\|تئاتر]] که در اواخر دوره [[اسارت و اسیران\|اسارت]] در اردوگاه تکریت (← [[اردوگاه]] )به اجرا درآمد، [[نمایش خداحافظ اسارت]] بود.

	لباس‌های گروه [[سرود در اسارت\|سرود]] از دشداشه‌هایی تهیه می‌شد که به [[اسرا]] می‌دادند. رنگ‌های لباس‌ها با هم فرق داشت؛ هر رنگ را برای گروهی درنظر می‌گرفتند. گاهی دشداشه‌های سفید را به‌صورت پیراهن و شلوار می‌دوختند و به بچه‌های گروه [[سرود در اسارت\|سرود]] می‌دادند که آنها هم برای زیباتر شدن لباس، تکه‌پارچه‌ای مثل روبان یا پاپیون به رنگ دیگر دور یقه گره می‌دادند. گروه [[سرود در اسارت\|سرود]] هر [[اردوگاه]] از تعدادی نزدیک به پانزده نفر تشکیل شده بود که از هر آسایشگاه دو تا سه نفر در این گروه شرکت می‌کردند. این گروه در مراسم خاص شبیه [[مناسبت ملی دهه فجر\|دهه فجر]] برنامه‌های خود را در یک فرصت مناسب برای کل [[اردوگاه]] به اجرا می‌گذاشتند و به‌همین‌علت به آن، گروه [[سرود در اسارت\|سرود]] اردوگاهی می‌گفتند. خیلی از [[اسرا]] شعر می‌سرودند و به این گروه می‌دادند، اما سرودهای داخلی ایران را هم اجرا می‌کردند. اگر قرار بود سرودی را در یک برنامه اجرا کنند، از یک ماه جلوتر تمرین را شروع می‌کردند. برخی از [[سرود در اسارت\|سرود]]<nowiki/>ها هم به سه زبان انگلیسی، عربی و فرانسوی ارائه می‌شد، مثل [[سرود در اسارت\|سرود]] «ما سربازان امام حسین هستیم» و [[سرود در اسارت\|سرود]] «خمینی ای امام».		لباس‌های گروه [[سرود در اسارت\|سرود]] از دشداشه‌هایی تهیه می‌شد که به [[اسرا]] می‌دادند. رنگ‌های لباس‌ها با هم فرق داشت؛ هر رنگ را برای گروهی درنظر می‌گرفتند. گاهی دشداشه‌های سفید را به‌صورت پیراهن و شلوار می‌دوختند و به بچه‌های گروه [[سرود در اسارت\|سرود]] می‌دادند که آنها هم برای زیباتر شدن لباس، تکه‌پارچه‌ای مثل روبان یا پاپیون به رنگ دیگر دور یقه گره می‌دادند. گروه [[سرود در اسارت\|سرود]] هر [[اردوگاه]] از تعدادی نزدیک به پانزده نفر تشکیل شده بود که از هر آسایشگاه دو تا سه نفر در این گروه شرکت می‌کردند. این گروه در مراسم خاص شبیه [[مناسبت ملی دهه فجر\|دهه فجر]] برنامه‌های خود را در یک فرصت مناسب برای کل [[اردوگاه]] به اجرا می‌گذاشتند و به‌همین‌علت به آن، گروه [[سرود در اسارت\|سرود]] اردوگاهی می‌گفتند. خیلی از [[اسرا]] شعر می‌سرودند و به این گروه می‌دادند، اما سرودهای داخلی ایران را هم اجرا می‌کردند. اگر قرار بود سرودی را در یک برنامه اجرا کنند، از یک ماه جلوتر تمرین را شروع می‌کردند. برخی از [[سرود در اسارت\|سرود]]<nowiki/>ها هم به سه زبان انگلیسی، عربی و فرانسوی ارائه می‌شد، مثل [[سرود در اسارت\|سرود]] «ما سربازان امام حسین هستیم» و [[سرود در اسارت\|سرود]] «خمینی ای امام».

	== [[برنامه های آموزشی در اسارت\|برنامه‌های آموزشی]] ==		== [[برنامه های آموزشی در اسارت\|برنامه‌های آموزشی]] ==
خط ۴۹:		خط ۴۹:
	* [[صنایع دستی در اسارت]]		* [[صنایع دستی در اسارت]]

	== ~~'''کتاب‌شناسی'''~~ ==		== کتابشناسی ==
	<references />		<references />

خط ۵۵:		خط ۵۵:
	خجسته، امیر (1388). آن‌سوی فرات. چ 2. تهران: نشر شاهد.		خجسته، امیر (1388). آن‌سوی فرات. چ 2. تهران: نشر شاهد.

	کاشانی‌زاده، پروین (1395). من علیرضا متولد اپاتان. چ 3. تهران: [https://www.mfpa.ir/fa/library پیام آزادگان].		کاشانی‌زاده، پروین (1395). [[من علیرضا متولد اُپاتان(کتاب)\|من علیرضا متولد اپاتان]]. چ 3. تهران: [https://www.mfpa.ir/fa/library پیام آزادگان].

	'''پروین کاشانی‌زاده'''		'''پروین کاشانی‌زاده'''

M-samiei در ‏۲۴ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۳۲

2024-01-24T15:32:32Z

نمایش تغییرات

M-samiei در ‏۲۴ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۱۰

2024-01-24T11:10:40Z

نمایش تغییرات

M-jafari در ‏۱۶ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۲:۰۴

2023-09-16T22:04:14Z

نمایش تغییرات

M-samiei در ‏۱۲ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۰۱

2023-09-12T15:01:55Z

نمایش تغییرات

A-hamidian در ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۰۲

2022-07-28T19:02:56Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۳۲
خط ۵:		خط ۵:
	در هشت سال دفاع مقدس، مردم ایران با هر طبقه و بینش و سطح سواد، دفاع از میهن را واجب دانستند و راهی جبهه و جنگ شدند؛ تعدادی از آنها با معلومات و توانایی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های مختلف، به‌اجبار، در اردوگاه‌های عراق گرد هم آمدند. پس از گذشت مدتی، این ویژگی باعث شد تا رزمندگانی، که به اسارت دشمن درآمده بودند، با علم به اینکه ممکن است جنگ و مدت اسارت آنها طولانی شود، دست به ابتکارات جالبی بزنند. آنها با بهره‌گیری از استعداد و خلاقیت خود، از کمبودها و محرومیت‌‌‌‌ها استفاده کردند و دوران اسارت را برای زنده ماندن و زندگی کردن به میدان جهاد تبدیل کردند؛ جهاد علیه شکنجه و توهین و تحقیر نیروهای عراقی با ایجاد شرایط مناسب برای تفریح و سرگرمی حتی برای لحظه‌‌هایی کوتاه.		در هشت سال دفاع مقدس، مردم ایران با هر طبقه و بینش و سطح سواد، دفاع از میهن را واجب دانستند و راهی جبهه و جنگ شدند؛ تعدادی از آنها با معلومات و توانایی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های مختلف، به‌اجبار، در اردوگاه‌های عراق گرد هم آمدند. پس از گذشت مدتی، این ویژگی باعث شد تا رزمندگانی، که به اسارت دشمن درآمده بودند، با علم به اینکه ممکن است جنگ و مدت اسارت آنها طولانی شود، دست به ابتکارات جالبی بزنند. آنها با بهره‌گیری از استعداد و خلاقیت خود، از کمبودها و محرومیت‌‌‌‌ها استفاده کردند و دوران اسارت را برای زنده ماندن و زندگی کردن به میدان جهاد تبدیل کردند؛ جهاد علیه شکنجه و توهین و تحقیر نیروهای عراقی با ایجاد شرایط مناسب برای تفریح و سرگرمی حتی برای لحظه‌‌هایی کوتاه.

	اسرا با هدف سپری کردن روزهای سخت اسارت، درگیری کمتر با نیروهای عراقی، حفظ روحیه و انگیزه زندگی در دوران اسارت، برنامه‌‌های سرگرمی و [[ورزش]] متنوعی را پی‌‌‌ریزی کردند و با بهره‌گیری از تخصص و مهارت‌هایشان اسرا به اجرا درآوردند. برای اینکه افراد هر آسایشگاه سرگردان نباشند، عده‌‌ای به عنوان گروه فرهنگی، گروه احکام، شهردار و... انتخاب می‌شدند تا زمان انجام و نوع فعالیت‌ها را تعیین کنند. البته این گروه‌ها نسبت به علاقه‌مندی اسرا به زمینه‌‌‌‌‌‌‌‌های مختلف اقدام می‌کردند. کافی بود افراد اعلام کنند که علاقه‌مند به فعالیت هستند؛ گروه‌‌‌‌‌ها برای آنها برنامه‌ریزی می‌کردند.		اسرا با هدف سپری کردن روزهای سخت اسارت، درگیری کمتر با نیروهای عراقی، حفظ روحیه و انگیزه زندگی در دوران اسارت، برنامه‌‌های سرگرمی و [[ورزش]] متنوعی را پی‌‌‌ریزی کردند و با بهره‌گیری از تخصص و مهارت‌هایشان اسرا به اجرا درآوردند. برای اینکه افراد هر آسایشگاه سرگردان نباشند، عده‌‌ای به عنوان گروه فرهنگی، گروه احکام، شهردار و... انتخاب می‌شدند تا زمان انجام و نوع فعالیت‌ها را تعیین کنند. البته این گروه‌ها نسبت به علاقه‌مندی اسرا به زمینه‌‌‌‌‌‌‌‌های مختلف اقدام می‌کردند. کافی بود افراد اعلام کنند که علاقه‌مند به فعالیت هستند؛ گروه‌‌‌‌‌ها برای آنها برنامه‌ریزی می‌کردند<ref name=":1" />.

	=== برگزاری مراسم مذهبی و ملی ===		=== برگزاری مراسم مذهبی و ملی ===
	یکی از مهم‌ترین کارها برای پر کردن اوقات فراغت و تقویت ایمان اسرا، برگزاری مراسم دعا، ختم قرآن و صلوات بود. با توجه به اینکه اجرای این‌گونه مراسم در [[اردوگاه]] ممنوع بود، برای انجام آن باید چند نگهبان بیرون آسایشگاه قرار می‌گرفتند تا مراسم در آرامش انجام می‌شد. بعد از اطمینان از وضعیت، اسرا آرام می‌نشستند و مسئول برنامه، مراحل انجام برنامه را عنوان می‌کرد، همیشه با قرائت قرآن شروع می‌شد و بعد از آن، با سخنرانی در مورد چگونگیِ برخورد اسرا با نیروهای عراقی و جلوگیری از حساسیت آنها نسبت به افراد [[اردوگاه]] ادامه پیدا می‌کرد. گروه احکام وظیفه پاسخ‌گویی به سؤالات اخلاقی و شرعی بچه‌های اردوگاه را به‌عهده داشت و گروه خبر، اخبار سیاسی جنگ و داخلی کشور را که از روش‌های مختلف به‌دست می‌آورد، ازطریق مسئول [[اردوگاه]] در اختیار اسرا قرار می‌داد. استفاده از [[رادیو]] و مطبوعات غیرعراقی ممنوع بود. گروه خبر، که از افراد تحصیل‌کرده و آشنا به زبان‌های خارجی بودند، اخبار خارجی را مخفیانه از [[رادیو]] و مطبوعات می‌گرفتند و ترجمه و تفسیر می‌کردند و طی اجرای مراسم، در اختیار اسرا قرار می‌دادند. یک جلد قرآن را جزء‌به‌جزء می‌کردند و به کمک عده‌ای که شغل آنها صحافی بود، هر جزء را با مقوای مواد غذایی و نخ و سوزن صحافی می‌كردند و در مراسم، ختم قرآن می‌گرفتند. با توجه به اینکه به‌جز قرآن، کتاب‌های دیگر ممنوع بود، دعاهای مختلف را كه به حافظه سپرده بودند، در مراسم می‌خواندند<ref>سالمی‌نژاد، عبدالرضا (1386). شهردار اردوگاه. چ 2. تهران: پیام آزادگان.</ref>.		یکی از مهم‌ترین کارها برای پر کردن اوقات فراغت و تقویت ایمان اسرا، برگزاری مراسم دعا، ختم قرآن و صلوات بود. با توجه به اینکه اجرای این‌گونه مراسم در [[اردوگاه]] ممنوع بود، برای انجام آن باید چند نگهبان بیرون آسایشگاه قرار می‌گرفتند تا مراسم در آرامش انجام می‌شد. بعد از اطمینان از وضعیت، اسرا آرام می‌نشستند و مسئول برنامه، مراحل انجام برنامه را عنوان می‌کرد، همیشه با قرائت قرآن شروع می‌شد و بعد از آن، با سخنرانی در مورد چگونگیِ برخورد اسرا با نیروهای عراقی و جلوگیری از حساسیت آنها نسبت به افراد [[اردوگاه]] ادامه پیدا می‌کرد. گروه احکام وظیفه پاسخ‌گویی به سؤالات اخلاقی و شرعی بچه‌های اردوگاه را به‌عهده داشت و گروه خبر، اخبار سیاسی جنگ و داخلی کشور را که از روش‌های مختلف به‌دست می‌آورد، ازطریق مسئول [[اردوگاه]] در اختیار اسرا قرار می‌داد. استفاده از [[رادیو]] و مطبوعات غیرعراقی ممنوع بود. گروه خبر، که از افراد تحصیل‌کرده و آشنا به زبان‌های خارجی بودند، اخبار خارجی را مخفیانه از [[رادیو]] و مطبوعات می‌گرفتند و ترجمه و تفسیر می‌کردند و طی اجرای مراسم، در اختیار اسرا قرار می‌دادند. یک جلد قرآن را جزء‌به‌جزء می‌کردند و به کمک عده‌ای که شغل آنها صحافی بود، هر جزء را با مقوای مواد غذایی و نخ و سوزن صحافی می‌كردند و در مراسم، ختم قرآن می‌گرفتند. با توجه به اینکه به‌جز قرآن، کتاب‌های دیگر ممنوع بود، دعاهای مختلف را كه به حافظه سپرده بودند، در مراسم می‌خواندند<ref name=":1">سالمی‌نژاد، عبدالرضا (1386). شهردار اردوگاه. چ 2. تهران: پیام آزادگان.</ref>.

	مراسم دیگری که اجرا می‌شد، برگزاری عزاداری بستگان اسرا بود. وقتی خبر فوت یکی از اعضای خانواده به‌وسیله نامه می‌رسید، از آسایشگاه‌های دیگر به دیدن صاحب عزا می‌رفتند و برای برگزاری مجلس ختم در آشپزخانه حلوا می‌پختند و خیرات می‌کردند که البته اجرای این برنامه‌ها بستری برای تبادل اطلاعات بین اسرا بود. برگزاری مراسم سال نو و تدارک سفره هفت‌سین هم راهی برای سرگرم شدن اسرا در مدت اسارتشان بود. آنها برای چیدن سفره هفت‌سین از همه امکاناتی که داشتند استفاده می‌کردند تا جایی که در سفره، سیم‌خاردار، سنجاق، سوزن، ساعت، سنگ، سکه می‌گذاشتند و هفتمین سین را هم خود آسایشگاه (سجین به زبان عربی) قرار می‌دادند. قرآن و آینه و شیرینی‌هایی را که با خرما و نان پخته بودند، هم به سفره اضافه می‌کردند.		مراسم دیگری که اجرا می‌شد، برگزاری عزاداری بستگان اسرا بود. وقتی خبر فوت یکی از اعضای خانواده به‌وسیله نامه می‌رسید، از آسایشگاه‌های دیگر به دیدن صاحب عزا می‌رفتند و برای برگزاری مجلس ختم در آشپزخانه حلوا می‌پختند و خیرات می‌کردند که البته اجرای این برنامه‌ها بستری برای تبادل اطلاعات بین اسرا بود. برگزاری مراسم سال نو و تدارک سفره هفت‌سین هم راهی برای سرگرم شدن اسرا در مدت اسارتشان بود. آنها برای چیدن سفره هفت‌سین از همه امکاناتی که داشتند استفاده می‌کردند تا جایی که در سفره، سیم‌خاردار، سنجاق، سوزن، ساعت، سنگ، سکه می‌گذاشتند و هفتمین سین را هم خود آسایشگاه (سجین به زبان عربی) قرار می‌دادند. قرآن و آینه و شیرینی‌هایی را که با خرما و نان پخته بودند، هم به سفره اضافه می‌کردند.
خط ۴۹:		خط ۴۹:
	<references />		<references />
	=== برای مطالعه بیشتر ===		=== برای مطالعه بیشتر ===



	خجسته، امیر (1388). آن‌سوی فرات. چ 2. تهران: نشر شاهد.		خجسته، امیر (1388). آن‌سوی فرات. چ 2. تهران: نشر شاهد.

	کاشانی‌زاده، پروین (1395). من علیرضا متولد اپاتان. چ 3. تهران: پیام آزادگان.		کاشانی‌زاده، پروین (1395). من علیرضا متولد اپاتان. چ 3. تهران: پیام آزادگان.

	'''پروین کاشانی‌زاده'''		'''پروین کاشانی‌زاده'''

A-hamidian در ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۰۱

2022-07-28T19:01:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۳۱
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:سرگرمی.png\|بندانگشتی]]
	'''تفریحات و سرگرمی‌های مختلف اسرای ایرانی در اردوگاه‌های عراق.'''		'''تفریحات و سرگرمی‌های مختلف اسرای ایرانی در اردوگاه‌های عراق.'''

A-hamidian در ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۰۰

2022-07-28T19:00:25Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۳۰
خط ۲۹:		خط ۲۹:


	لباس‌های گروه سرود از دشداشه‌هایی تهیه می‌شد که به اسرا می‌دادند. رنگ‌های لباس‌ها با هم فرق داشت؛ هر رنگ را برای گروهی درنظر می‌گرفتند. گاهی دشداشه‌های سفید را به‌صورت پیراهن و شلوار می‌دوختند و به بچه‌های گروه سرود می‌دادند که آنها هم برای زیباتر شدن لباس، تکه‌پارچه‌ای مثل روبان یا پاپیون به رنگ دیگر دور یقه گره می‌دادند. گروه سرود هر اردوگاه از تعدادی نزدیک به پانزده نفر تشکیل شده بود که از هر آسایشگاه دو تا سه نفر در این گروه شرکت می‌کردند. این گروه در مراسم خاص شبیه دهه فجر برنامه‌های خود را در یک فرصت مناسب برای کل [[اردوگاه]] به اجرا می‌گذاشتند و به‌همین‌علت به آن، گروه سرود اردوگاهی می‌گفتند. خیلی از اسرا شعر می‌سرودند و به این گروه می‌دادند، اما سرودهای داخلی ایران را هم اجرا می‌کردند. اگر قرار بود سرودی را در یک برنامه اجرا کنند، از یک ماه جلوتر تمرین را شروع می‌کردند. برخی از سرودها هم به سه زبان انگلیسی، عربی و فرانسوی ارائه می‌شد، مثل سرود «ما سربازان امام حسین هستیم» و سرود «خمینی ای امام». (← [[~~ادبيات و هنر\|~~ادبیات و هنر]])		لباس‌های گروه سرود از دشداشه‌هایی تهیه می‌شد که به اسرا می‌دادند. رنگ‌های لباس‌ها با هم فرق داشت؛ هر رنگ را برای گروهی درنظر می‌گرفتند. گاهی دشداشه‌های سفید را به‌صورت پیراهن و شلوار می‌دوختند و به بچه‌های گروه سرود می‌دادند که آنها هم برای زیباتر شدن لباس، تکه‌پارچه‌ای مثل روبان یا پاپیون به رنگ دیگر دور یقه گره می‌دادند. گروه سرود هر اردوگاه از تعدادی نزدیک به پانزده نفر تشکیل شده بود که از هر آسایشگاه دو تا سه نفر در این گروه شرکت می‌کردند. این گروه در مراسم خاص شبیه دهه فجر برنامه‌های خود را در یک فرصت مناسب برای کل [[اردوگاه]] به اجرا می‌گذاشتند و به‌همین‌علت به آن، گروه سرود اردوگاهی می‌گفتند. خیلی از اسرا شعر می‌سرودند و به این گروه می‌دادند، اما سرودهای داخلی ایران را هم اجرا می‌کردند. اگر قرار بود سرودی را در یک برنامه اجرا کنند، از یک ماه جلوتر تمرین را شروع می‌کردند. برخی از سرودها هم به سه زبان انگلیسی، عربی و فرانسوی ارائه می‌شد، مثل سرود «ما سربازان امام حسین هستیم» و سرود «خمینی ای امام». (← [[ادبیات و هنر]])

	=== برنامه‌های آموزشی ===		=== برنامه‌های آموزشی ===
خط ۴۶:		خط ۴۶:
	=== '''کتاب‌شناسی''' ===		=== '''کتاب‌شناسی''' ===

			<references />
	=== برای مطالعه بیشتر ===		=== برای مطالعه بیشتر ===


	خجسته، امیر (1388). آن‌سوی فرات. چ 2. تهران: نشر شاهد.		خجسته، امیر (1388). آن‌سوی فرات. چ 2. تهران: نشر شاهد.


	کاشانی‌زاده، پروین (1395). من علیرضا متولد اپاتان. چ 3. تهران: پیام آزادگان.		کاشانی‌زاده، پروین (1395). من علیرضا متولد اپاتان. چ 3. تهران: پیام آزادگان.


	'''پروین کاشانی‌زاده'''		'''پروین کاشانی‌زاده'''

A-hamidian در ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۵۷

2022-07-28T18:57:33Z

نمایش تغییرات

A-hamidian در ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۳۷

2022-07-28T18:37:44Z

نمایش تغییرات