ماجرای بلوک زنی در اردوگاه موصل 2 - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Marjan-khanlari در ‏۱۳ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۴۱

2025-04-13T04:41:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۱۱
خط ۱:		خط ۱:
	در دوران [[اسارت در جنگ تحمیلی عراق علیه ایران\|اسارتِ]] رزمندگان ایرانی در اردوگاه‌های رژیم بعث عراق، ارتش این کشور با اهداف مختلفی همچون: سلب قدرت تفکر و خلاقیت از [[اسیران جنگ\|اسیران]]، كنترل راحت‌تر [[اسیران جنگ\|اسیران]]، ایجاد احساس حقارت، زجر، اضطراب، شکست و مانند آن، انجام كارهای عمرانی مانند ساختن ساختمان، كندن چاه، توسعه اردوگاه‌ها، كشیدن سیم‌خاردار، و سرگرم كردن [[اسیران جنگ\|اسیران]]<ref>[[دانشنامه آزادگان]]، ذیل مدخل [[بیگاری]]</ref> [[اسیران جنگ\|اسیران]] ایرانی را وادار به [[بیگاری]] می‌کرد. استناد عراقی‌ها به فصل سوم کنوانسیون سوم ژنو ماده 89 بند 3 در مورد [[بیگاری]] [[اسیران جنگ\|اسیران]] جنگی بود و گاه قبولِ آن را به اختیار [[اسیران جنگ\|اسیران]] می‌گذاشت و حتی در قبال انجام آن حقوق نیز پرداخت می‌کرد.		در دوران [[اسارت در جنگ تحمیلی عراق علیه ایران\|اسارتِ]] رزمندگان ایرانی در اردوگاه‌های رژیم بعث عراق، ارتش این کشور با اهداف مختلفی همچون: سلب قدرت تفکر و خلاقیت از [[اسیران جنگ\|اسیران]]، كنترل راحت‌تر [[اسیران جنگ\|اسیران]]، ایجاد احساس حقارت، زجر، اضطراب، شکست و مانند آن، انجام كارهای عمرانی مانند ساختن ساختمان، كندن چاه، توسعه اردوگاه‌ها، كشیدن سیم‌خاردار، و سرگرم كردن [[اسیران جنگ\|اسیران]]<ref>[[دانشنامه آزادگان]]، ذیل مدخل [[بیگاری]]</ref> [[اسیران جنگ\|اسیران]] ایرانی را وادار به [[بیگاری]] می‌کرد. استناد عراقی‌ها به فصل سوم کنوانسیون سوم ژنو ماده 89 بند 3 در مورد [[بیگاری]] [[اسیران جنگ\|اسیران]] جنگی بود و گاه قبولِ آن را به اختیار [[اسیران جنگ\|اسیران]] می‌گذاشت و حتی در قبال انجام آن حقوق نیز پرداخت می‌کرد.

	بلوک‌زنی ازجمله مصادیق [[بیگاری]] بود که در اردوگاه‌های مختلف انجام می‌شد. در اواخر پاییز 1360، فرمانده عراقی [[اردوگاه موصل 2]] (موصل 1 قدیم یا خیبری‌ها)، سرهنگ محمد، [[اسیران جنگ\|اسیران]] را گرد می‌آورد و اعلام می‌کند [[اسیران جنگ\|اسیران]] طبق قانون ژنو باید کارِ بلوک‌زنی کنند‌ و در ازای آن حقوق دریافت کنند. نیم بیشتری از [[اسیران جنگ\|اسیران]] [[اردوگاه]] مدتی، بدون هیچ‌گونه اعتراضی، به‌نوبت برای عراقی‌ها بلوک می‌‌زنند. اما عده‌ای از بچه‌های حزب‌اللهی در چهار آسایشگاه با شور و مشورت به این نتیجه می‌رسند که کار برای دشمن حربی حرام است و چه‌بسا از این بلوک‌ها برای‌ سنگرسازی استفاده‌ شود. بنابراین، تصمیم می‌‌گیرند به بلوک‌زنی نروند: «یکی از افراد خائن را به‌عنوان مسئول این کار گذاشته بودند. وقتی نوبت به اتاق ما رسید، شب قبل آمد و اطلاع داد که فردا نوبت اتاق شماست که به بلوک‌زنی بروید. بچه‌ها گفتند: ما به بلوک‌زنی نمی‌رویم. او هم خبر را به عراقی‌ها رسانده بود.»<ref name=":0">عبدالحسینی، سهیلا (1396). [[خداحافظ آقای رئیس(کتاب)\|خداحافظ آقای رئیس]]. خاطرات علی علیدوست قزوینی. تهران: [https://mfpa.ir پیام آزادگان].</ref>		بلوک‌زنی ازجمله مصادیق [[بیگاری]] بود که در اردوگاه‌های مختلف انجام می‌شد. در اواخر پاییز 1360، فرمانده عراقی [[اردوگاه موصل 2]] (موصل 1 قدیم یا خیبری‌ها)، سرهنگ محمد، [[اسیران جنگ\|اسیران]] را گرد می‌آورد و اعلام می‌کند [[اسیران جنگ\|اسیران]] طبق قانون ژنو باید کارِ بلوک‌زنی کنند‌ و در ازای آن حقوق دریافت کنند. نیم بیشتری از [[اسیران جنگ\|اسیران]] [[اردوگاه]] مدتی، بدون هیچ‌گونه اعتراضی، به‌نوبت برای عراقی‌ها بلوک می‌‌زنند. اما عده‌ای از بچه‌های حزب‌اللهی در چهار آسایشگاه با شور و مشورت به این نتیجه می‌رسند که کار برای دشمن حربی حرام است و چه‌بسا از این بلوک‌ها برای‌ سنگرسازی استفاده‌ شود. بنابراین، تصمیم می‌‌گیرند به بلوک‌زنی نروند:<blockquote>«یکی از افراد خائن را به‌عنوان مسئول این کار گذاشته بودند. وقتی نوبت به اتاق ما رسید، شب قبل آمد و اطلاع داد که فردا نوبت اتاق شماست که به بلوک‌زنی بروید. بچه‌ها گفتند: ما به بلوک‌زنی نمی‌رویم. او هم خبر را به عراقی‌ها رسانده بود.»<ref name=":0">عبدالحسینی، سهیلا (1396). [[خداحافظ آقای رئیس(کتاب)\|خداحافظ آقای رئیس]]. خاطرات علی علیدوست قزوینی. تهران: [https://mfpa.ir پیام آزادگان].</ref></blockquote>فرمانده [[اردوگاه]] چند درجه‌دار را برای صحبت با [[اسیران جنگ\|اسیران]] و اقناع آنها می‌فرستد، اما [[اسیران جنگ\|اسیران]] بر تصمیم خود استوارند. سپس، خود فرمانده و با درجه‌دارها و افسرها می‌آیند و تهدید می‌کنند در صورت عدم همکاری، [[اسیران جنگ\|اسیران]] را تنبیه خواهند کرد. فرمانده [[اردوگاه]] با شنیدن جواب منفی [[اسیران جنگ\|اسیران]] و مقاومتشان به‌‌شدت عصبانی و ناراحت می‌شود و یک دوره سخت و طاقت‌فرسا برای [[اسیران جنگ\|اسیران]] این اردوگاه آغاز می شود.

	~~فرمانده [[اردوگاه]] چند درجه‌دار را برای صحبت با~~ [[اسیران جنگ\|اسیران]] و ~~اقناع آنها می‌فرستد، اما [[اسیران جنگ\|اسیران]]~~ بر ~~تصمیم خود استوارند~~. ~~سپس، خود فرمانده~~ و ~~با درجه‌دارها~~ و ~~افسرها می‌آیند~~ و ~~تهدید می‌کنند در صورت عدم همکاری، [[اسیران جنگ\|اسیران]]~~ را ~~تنبیه خواهند کرد. فرمانده [[اردوگاه]] با شنیدن جواب منفی [[اسیران جنگ\|اسیران]]~~ و ~~مقاومتشان به‌‌شدت عصبانی~~ و ~~ناراحت می‌شود~~ و ~~یک دوره سخت و طاقت‌فرسا برای [[اسیران جنگ\|اسیران]] این اردوگاه آغاز می شود~~.		اولین کاری که می‌کنند، دستور ضرب‌وشتم [[اسیران جنگ\|اسیران]] همان چهار آسایشگاه را می‌دهند. از هر آسایشگاه ده نفر ده نفر به طبقه بالا می‌برند و به‌شدت کتک می‌زنند تا شاید در بین این تعداد کسی پشیمان شود: «بچه‌ها که متوجه شدند، سعی می‌کردند داوطلبانه جزو ده نفر بعدی باشند. خلاصه سر این قضیه بین بچه‌ها یک مسابقه ایثار بر پا شده بود. از آنهایی که کتک خورده و برگشته بودند هم می‌خواستند به‌جای افرادِ ضعیف‌تر دوباره توی صف قرار بگیرند... دشمن سی نفر اول را که برد کتک زد، امیدوار بود کسانی برای کار کردن داوطلب شوند و وقتی متوجه شد کتک‌ها بیهوده است، از زدن بچه‌ها دلسرد شد. به‌خصوص آنکه می‌دیدند کسانی که از کتک خوردن بازمی‌گردند، بچه‌های دیگر مانند قهرمان از آنها استقبال می‌کنند؛ برایشان صلوات می‌فرستند و آنها را می‌بوسند و بغل می‌کنند و خوشامد می‌گویند. بنابراین، کتک زدن را قطع کردند و سعی کردند با برنامه‌ریزی طولانی‌مدت استقامت بچه‌ها را بشکنند.»<ref name=":0" />

	~~اولین کاری که می‌کنند، دستور ضرب‌وشتم~~ [[اسیران جنگ\|اسیران]] ~~همان چهار آسایشگاه~~ را ~~می‌دهند. از هر آسایشگاه~~ ده ~~نفر ده نفر به طبقه بالا می‌برند و به‌شدت کتک می‌زنند تا شاید~~ در بین این تعداد کسی پشیمان شود: «بچه‌ها که متوجه شدند، سعی می‌کردند داوطلبانه جزو ده نفر بعدی باشند. خلاصه سر این قضیه بین بچه‌ها یک مسابقه ایثار بر پا شده بود. از آنهایی که کتک خورده و برگشته بودند هم می‌خواستند به‌جای افرادِ ضعیف‌تر دوباره توی صف قرار بگیرند... دشمن سی نفر اول را که برد کتک زد، امیدوار بود کسانی برای کار کردن داوطلب شوند و وقتی متوجه شد کتک‌ها بیهوده است، از زدن بچه‌ها دلسرد شد. به‌خصوص آنکه می‌دیدند کسانی که از کتک خوردن بازمی‌گردند، بچه‌های دیگر مانند قهرمان از آنها استقبال می‌کنند؛ برایشان صلوات می‌فرستند و آنها را ~~می‌بوسند و بغل~~ می‌کنند و خوشامد می‌گویند. بنابراین، کتک زدن را قطع کردند و سعی کردند با برنامه‌ریزی طولانی‌مدت استقامت بچه‌ها را بشکنند.»<ref name=":~~0" />~~		برای شکستن استقامت [[اسیران جنگ\|اسیران]]، درهای آسایشگاه‌ها را می‌بندند و فقط ده دقیقه در روز برای دستشویی درها را باز می‌کنند:

	برای شکستن استقامت [[اسیران جنگ\|اسیران]]، درهای آسایشگاه‌ها را می‌بندند و فقط ده دقیقه در روز برای دستشویی درها را باز می‌کنند: «اوایل دی‌ماه بود که درِ اتاق را به روی ما بستند. هر غروب درها را به مدت ده دقیقه باز می‌کردند تا افراد برای استفاده از [[توالت\|دستشویی]] بروند. کل زمانْ ده دقیقه بود. در این زمان کوتاه ما باید به‌سرعت و به‌نوبت از [[توالت]] استفاده می‌کردیم. اگر ده دقیقه تمام می‌شد و کسی داخل [[توالت]] و یا حیاط بود، در هر حالت و وضعیتی که بود کتک می‌خورد. بیشتر بچه‌ها کتک می‌خوردند و کم پیدا می‌شد کسی از کتک بی‌بهره مانده باشد.»		«اوایل دی‌ماه بود که درِ اتاق را به روی ما بستند. هر غروب درها را به مدت ده دقیقه باز می‌کردند تا افراد برای استفاده از [[توالت\|دستشویی]] بروند. کل زمانْ ده دقیقه بود. در این زمان کوتاه ما باید به‌سرعت و به‌نوبت از [[توالت]] استفاده می‌کردیم. اگر ده دقیقه تمام می‌شد و کسی داخل [[توالت]] و یا حیاط بود، در هر حالت و وضعیتی که بود کتک می‌خورد. بیشتر بچه‌ها کتک می‌خوردند و کم پیدا می‌شد کسی از کتک بی‌بهره مانده باشد.»

	این وضعیت تا حدود چهار ماه ادامه پیدا می‌کنند. گرچه [[اسیران جنگ\|اسیران]] در این مدت تلاش‌هایی مثل کشیدن شیلنگ از حمام به داخل آسایشگاه و استفاده از اِلِمنت برای گرم کردن [[آب]] برای رفع محرومیت‌‌ها انجام می‌دهند، اما [[شکنجه\|شکنجه‌]]<nowiki/>های پی‌درپی، استفاده از آب تصفیه‌نشده برای شرب، نبود [[تغذیه]] کافی، استفاده نکردن از نور خورشید و عدم رعایت ابتدایی‌ترین مسائل بهداشتی سبب‌ساز [[بیماری‌های روحی‌روانی\|بیماری‌]]<nowiki/>های مختلفی همچون ضعف اعصاب، ناراحتی معده و دستگاه گوارش و کلیه و بیماری‌های مفصلی و استخوانی می‌شود.		این وضعیت تا حدود چهار ماه ادامه پیدا می‌کنند. گرچه [[اسیران جنگ\|اسیران]] در این مدت تلاش‌هایی مثل کشیدن شیلنگ از حمام به داخل آسایشگاه و استفاده از اِلِمنت برای گرم کردن [[آب]] برای رفع محرومیت‌‌ها انجام می‌دهند، اما [[شکنجه\|شکنجه‌]]<nowiki/>های پی‌درپی، استفاده از آب تصفیه‌نشده برای شرب، نبود [[تغذیه]] کافی، استفاده نکردن از نور خورشید و عدم رعایت ابتدایی‌ترین مسائل بهداشتی سبب‌ساز [[بیماری‌های روحی‌روانی\|بیماری‌]]<nowiki/>های مختلفی همچون ضعف اعصاب، ناراحتی معده و دستگاه گوارش و کلیه و بیماری‌های مفصلی و استخوانی می‌شود.

	ورود سید علی‌اکبر [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] و۱۵۰ اسیر دیگر در ۲۲ فروردین ۱۳۶۱ به [[اردوگاه]] نویدبخش اصلاح رفتار متقابل [[اسیران جنگ\|اسیران]] و عراقی‌ها در قبال همدیگر می‌شود. هم‌زمان، هیئت [[صلیب سرخ]] نیز از [[اردوگاه]] بازدید می‌کند و به فرمانده [[اردوگاه]] پیشنهاد می کند برای حل این مشکل از آقای [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] کمک بگیرد: «در سه روز حضور هیئت در [[اردوگاه]]، درهای اتاق ما باز بود... فرمانده با حاج‌آقا [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] صحبت کرده بود و مسئله را برایش روشن کرده بود. آقای [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] قول داده بود مشکل را حل کند. بنابراین، به محض گشوده شدن در اتاق، خود ایشان به دیدن ما آمدند. عراقی‌ها هم از اینکه دائم مراقب ما باشند خسته شده بودند و مایل بودند این مشکل به‌نحوی حل شود. حاج‌آقا پنج روز از عراقی‌ها مهلت گرفته بود و درخواست کرده بود که در این مدت در اتاق بسته نشود.» <ref name=":0" />		ورود سید علی‌اکبر [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] و۱۵۰ اسیر دیگر در ۲۲ فروردین ۱۳۶۱ به [[اردوگاه]] نویدبخش اصلاح رفتار متقابل [[اسیران جنگ\|اسیران]] و عراقی‌ها در قبال همدیگر می‌شود. هم‌زمان، هیئت [[صلیب سرخ]] نیز از [[اردوگاه]] بازدید می‌کند و به فرمانده [[اردوگاه]] پیشنهاد می کند برای حل این مشکل از آقای [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] کمک بگیرد:

			«در سه روز حضور هیئت در [[اردوگاه]]، درهای اتاق ما باز بود... فرمانده با حاج‌آقا [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] صحبت کرده بود و مسئله را برایش روشن کرده بود. آقای [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] قول داده بود مشکل را حل کند. بنابراین، به محض گشوده شدن در اتاق، خود ایشان به دیدن ما آمدند. عراقی‌ها هم از اینکه دائم مراقب ما باشند خسته شده بودند و مایل بودند این مشکل به‌نحوی حل شود. حاج‌آقا پنج روز از عراقی‌ها مهلت گرفته بود و درخواست کرده بود که در این مدت در اتاق بسته نشود.» <ref name=":0" />

			عده قابل توجهی از [[اسیران جنگ\|اسیران]] همچنان به آقای [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] اعتماد نداشتند، اما صحبت‌ها و استدلال‌های او را می‌شنوند:

	عده قابل توجهی از [[اسیران جنگ\|اسیران]] همچنان به آقای [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] اعتماد نداشتند، اما صحبت‌ها و استدلال‌های او را می‌شنوند: «شما به وظیفه خود عمل کرده‌اید و نزد خداوند اجر و پاداش شما محفوظ است. از این به بعد کار کنید و با عراقی‌ها برخورد نکنید. برای اینکه شما ذخایر انقلابید و باید برگردید و سالم باشید. اشکال شرعی کار اجباری را من به‌عهده می‌گیرم، شما پیشنهاد بعثی‌ها را بپذیرید. شما کاری کردید که از نظر معنوی کسانی که در حوزه علمیه بیست سال تهذیب نفس می‌کنند، نمی‌توانند به مراتب شما برسند و من این را به یقین به شما می‌گویم. در [[اسارت در جنگ تحمیلی عراق علیه ایران\|اسارت]]، همه ما مثل دونده‌هایی هستیم که باید همه با هم به آخر خط برسیم. اگر کسی عقب بیفتد و نفسش کم بیاید، شما نمی‌توانید بگویید من می خواهم بروم. اگر او جا بماند، شما مقصرید که او نفس کم آورده، آیا قبول ندارید که در بین خودتان در این چهار ماه خیلی‌ها نفس کم آوردند و خیلی از کسانی که آن طرف [<nowiki/>[[اردوگاه]]] هستند نباید آنجا باشند. نباید این‌طور باشد که در مقابل هم باشید وانگهی این بلوک‌ها جلو نمی‌رود. بلوک زدن یاری کردن ظالم نیست. اینها را برای ساختمان‌سازی می‌برند. و فاصله اینجا تا جبهه چقدر است، چرا باید اینجا بلوک بزنند. بهتر این است که ما بلوک بزنیم و درعین‌حال تبلیغمان را هم بکنیم.»<ref>«راز وحدت اسیران در کنار سید آزادگان» درج شده در خبرگزاری دفاع مقدس به تاریخ ۲۵ مرداد ۱۳۹۳ (https://defapress.ir ) به نقل از سایت جامع آزادگان.</ref>		«شما به وظیفه خود عمل کرده‌اید و نزد خداوند اجر و پاداش شما محفوظ است. از این به بعد کار کنید و با عراقی‌ها برخورد نکنید. برای اینکه شما ذخایر انقلابید و باید برگردید و سالم باشید. اشکال شرعی کار اجباری را من به‌عهده می‌گیرم، شما پیشنهاد بعثی‌ها را بپذیرید. شما کاری کردید که از نظر معنوی کسانی که در حوزه علمیه بیست سال تهذیب نفس می‌کنند، نمی‌توانند به مراتب شما برسند و من این را به یقین به شما می‌گویم. در [[اسارت در جنگ تحمیلی عراق علیه ایران\|اسارت]]، همه ما مثل دونده‌هایی هستیم که باید همه با هم به آخر خط برسیم. اگر کسی عقب بیفتد و نفسش کم بیاید، شما نمی‌توانید بگویید من می خواهم بروم. اگر او جا بماند، شما مقصرید که او نفس کم آورده، آیا قبول ندارید که در بین خودتان در این چهار ماه خیلی‌ها نفس کم آوردند و خیلی از کسانی که آن طرف <sup>[<nowiki/>[[اردوگاه]]]</sup> هستند نباید آنجا باشند. نباید این‌طور باشد که در مقابل هم باشید وانگهی این بلوک‌ها جلو نمی‌رود. بلوک زدن یاری کردن ظالم نیست. اینها را برای ساختمان‌سازی می‌برند. و فاصله اینجا تا جبهه چقدر است، چرا باید اینجا بلوک بزنند. بهتر این است که ما بلوک بزنیم و درعین‌حال تبلیغمان را هم بکنیم.»<ref>«راز وحدت اسیران در کنار سید آزادگان» درج شده در خبرگزاری دفاع مقدس به تاریخ ۲۵ مرداد ۱۳۹۳ (https://defapress.ir ) به نقل از سایت جامع آزادگان.</ref>

	به‌این‌ترتیب، [[اسیران جنگ\|اسیران]] قانع می‌شوند و از فردا کار را آغاز می‌کنند. این در حالی است که خود آقای ابوترابی پیشقدم می‌شود و بیل به دست می‌گیرد و کار را شروع می‌کند. [[اسیران جنگ\|اسیران]] با هر بلوکی که می‌زنند، بلند صلوات می‌فرستند و در ادامه آن <sup>«و عجل فرجهم و اهلک اعدائهم و اید امام الخمینی و انصر جیوش المسلمین»</sup> را می‌خوانند.		به‌این‌ترتیب، [[اسیران جنگ\|اسیران]] قانع می‌شوند و از فردا کار را آغاز می‌کنند. این در حالی است که خود آقای ابوترابی پیشقدم می‌شود و بیل به دست می‌گیرد و کار را شروع می‌کند. [[اسیران جنگ\|اسیران]] با هر بلوکی که می‌زنند، بلند صلوات می‌فرستند و در ادامه آن <sup>«و عجل فرجهم و اهلک اعدائهم و اید امام الخمینی و انصر جیوش المسلمین»</sup> را می‌خوانند.

Marjan-khanlari در ‏۱۹ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۵۹

2025-02-19T04:59:08Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۲۹
خط ۳۵:		خط ۳۵:
	[[رده:کتاب]]		[[رده:کتاب]]
	<references />'''مسعود امیرخانی'''		<references />'''مسعود امیرخانی'''
			[[en:The affair of blockwork in Musel camp 2]]

M-samiei در ‏۲۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۰۵

2025-01-25T17:05:35Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۳۵
خط ۱:		خط ۱:
	در دوران [[اسارت در جنگ تحمیلی عراق علیه ایران\|اسارتِ]] رزمندگان ایرانی در اردوگاه‌های رژیم بعث عراق، ارتش این کشور با اهداف مختلفی همچون: سلب قدرت تفکر و خلاقیت از [[اسیران جنگ\|اسیران]]، كنترل راحت‌تر [[اسیران جنگ\|اسیران]]، ایجاد احساس حقارت، زجر، اضطراب، شکست و مانند آن، انجام كارهای عمرانی مانند ساختن ساختمان، كندن چاه، توسعه اردوگاه‌ها، كشیدن سیم‌خاردار، و سرگرم كردن [[اسیران جنگ\|اسیران]] ([[دانشنامه آزادگان]]، ذیل مدخل [[بیگاری]]) [[اسیران جنگ\|اسیران]] ایرانی را وادار به [[بیگاری]] می‌کرد. استناد عراقی‌ها به فصل سوم کنوانسیون سوم ژنو ماده 89 بند 3 در مورد [[بیگاری]] [[اسیران جنگ\|اسیران]] جنگی بود و گاه قبولِ آن را به اختیار [[اسیران جنگ\|اسیران]] می‌گذاشت و حتی در قبال انجام آن حقوق نیز پرداخت می‌کرد.		در دوران [[اسارت در جنگ تحمیلی عراق علیه ایران\|اسارتِ]] رزمندگان ایرانی در اردوگاه‌های رژیم بعث عراق، ارتش این کشور با اهداف مختلفی همچون: سلب قدرت تفکر و خلاقیت از [[اسیران جنگ\|اسیران]]، كنترل راحت‌تر [[اسیران جنگ\|اسیران]]، ایجاد احساس حقارت، زجر، اضطراب، شکست و مانند آن، انجام كارهای عمرانی مانند ساختن ساختمان، كندن چاه، توسعه اردوگاه‌ها، كشیدن سیم‌خاردار، و سرگرم كردن [[اسیران جنگ\|اسیران]]<ref>[[دانشنامه آزادگان]]، ذیل مدخل [[بیگاری]]</ref> [[اسیران جنگ\|اسیران]] ایرانی را وادار به [[بیگاری]] می‌کرد. استناد عراقی‌ها به فصل سوم کنوانسیون سوم ژنو ماده 89 بند 3 در مورد [[بیگاری]] [[اسیران جنگ\|اسیران]] جنگی بود و گاه قبولِ آن را به اختیار [[اسیران جنگ\|اسیران]] می‌گذاشت و حتی در قبال انجام آن حقوق نیز پرداخت می‌کرد.

	بلوک‌زنی ازجمله مصادیق [[بیگاری]] بود که در اردوگاه‌های مختلف انجام می‌شد. در اواخر پاییز 1360، فرمانده عراقی [[اردوگاه موصل 2]] (موصل 1 قدیم یا خیبری‌ها)، سرهنگ محمد، [[اسیران جنگ\|اسیران]] را گرد می‌آورد و اعلام می‌کند [[اسیران جنگ\|اسیران]] طبق قانون ژنو باید کارِ بلوک‌زنی کنند‌ و در ازای آن حقوق دریافت کنند. نیم بیشتری از [[اسیران جنگ\|اسیران]] [[اردوگاه]] مدتی، بدون هیچ‌گونه اعتراضی، به‌نوبت برای عراقی‌ها بلوک می‌‌زنند. اما عده‌ای از بچه‌های حزب‌اللهی در چهار آسایشگاه با شور و مشورت به این نتیجه می‌رسند که کار برای دشمن حربی حرام است و چه‌بسا از این بلوک‌ها برای‌ سنگرسازی استفاده‌ شود. بنابراین، تصمیم می‌‌گیرند به بلوک‌زنی نروند: «یکی از افراد خائن را به‌عنوان مسئول این کار گذاشته بودند. وقتی نوبت به اتاق ما رسید، شب قبل آمد و اطلاع داد که فردا نوبت اتاق شماست که به بلوک‌زنی بروید. بچه‌ها گفتند: ما به بلوک‌زنی نمی‌رویم. او هم خبر را به عراقی‌ها رسانده بود.»<ref name=":0">عبدالحسینی، سهیلا (1396). [[خداحافظ آقای رئیس(کتاب)\|خداحافظ آقای رئیس]]. خاطرات علی علیدوست قزوینی. تهران: [https://mfpa.ir پیام آزادگان].</ref>		بلوک‌زنی ازجمله مصادیق [[بیگاری]] بود که در اردوگاه‌های مختلف انجام می‌شد. در اواخر پاییز 1360، فرمانده عراقی [[اردوگاه موصل 2]] (موصل 1 قدیم یا خیبری‌ها)، سرهنگ محمد، [[اسیران جنگ\|اسیران]] را گرد می‌آورد و اعلام می‌کند [[اسیران جنگ\|اسیران]] طبق قانون ژنو باید کارِ بلوک‌زنی کنند‌ و در ازای آن حقوق دریافت کنند. نیم بیشتری از [[اسیران جنگ\|اسیران]] [[اردوگاه]] مدتی، بدون هیچ‌گونه اعتراضی، به‌نوبت برای عراقی‌ها بلوک می‌‌زنند. اما عده‌ای از بچه‌های حزب‌اللهی در چهار آسایشگاه با شور و مشورت به این نتیجه می‌رسند که کار برای دشمن حربی حرام است و چه‌بسا از این بلوک‌ها برای‌ سنگرسازی استفاده‌ شود. بنابراین، تصمیم می‌‌گیرند به بلوک‌زنی نروند: «یکی از افراد خائن را به‌عنوان مسئول این کار گذاشته بودند. وقتی نوبت به اتاق ما رسید، شب قبل آمد و اطلاع داد که فردا نوبت اتاق شماست که به بلوک‌زنی بروید. بچه‌ها گفتند: ما به بلوک‌زنی نمی‌رویم. او هم خبر را به عراقی‌ها رسانده بود.»<ref name=":0">عبدالحسینی، سهیلا (1396). [[خداحافظ آقای رئیس(کتاب)\|خداحافظ آقای رئیس]]. خاطرات علی علیدوست قزوینی. تهران: [https://mfpa.ir پیام آزادگان].</ref>
خط ۹:		خط ۹:
	برای شکستن استقامت [[اسیران جنگ\|اسیران]]، درهای آسایشگاه‌ها را می‌بندند و فقط ده دقیقه در روز برای دستشویی درها را باز می‌کنند: «اوایل دی‌ماه بود که درِ اتاق را به روی ما بستند. هر غروب درها را به مدت ده دقیقه باز می‌کردند تا افراد برای استفاده از [[توالت\|دستشویی]] بروند. کل زمانْ ده دقیقه بود. در این زمان کوتاه ما باید به‌سرعت و به‌نوبت از [[توالت]] استفاده می‌کردیم. اگر ده دقیقه تمام می‌شد و کسی داخل [[توالت]] و یا حیاط بود، در هر حالت و وضعیتی که بود کتک می‌خورد. بیشتر بچه‌ها کتک می‌خوردند و کم پیدا می‌شد کسی از کتک بی‌بهره مانده باشد.»		برای شکستن استقامت [[اسیران جنگ\|اسیران]]، درهای آسایشگاه‌ها را می‌بندند و فقط ده دقیقه در روز برای دستشویی درها را باز می‌کنند: «اوایل دی‌ماه بود که درِ اتاق را به روی ما بستند. هر غروب درها را به مدت ده دقیقه باز می‌کردند تا افراد برای استفاده از [[توالت\|دستشویی]] بروند. کل زمانْ ده دقیقه بود. در این زمان کوتاه ما باید به‌سرعت و به‌نوبت از [[توالت]] استفاده می‌کردیم. اگر ده دقیقه تمام می‌شد و کسی داخل [[توالت]] و یا حیاط بود، در هر حالت و وضعیتی که بود کتک می‌خورد. بیشتر بچه‌ها کتک می‌خوردند و کم پیدا می‌شد کسی از کتک بی‌بهره مانده باشد.»

	این وضعیت تا حدود چهار ماه ادامه پیدا می‌کنند. گرچه [[اسیران جنگ\|اسیران]] در این مدت تلاش‌هایی مثل کشیدن شیلنگ از حمام به داخل آسایشگاه و استفاده از اِلِمنت برای گرم کردن [[آب]] برای رفع محرومیت‌‌ها انجام می‌دهند، اما [[شکنجه\|شکنجه‌]]<nowiki/>های پی‌درپی، استفاده از آب تصفیه‌نشده برای شرب، نبود [[تغذیه]] کافی، استفاده نکردن از نور خورشید و عدم رعایت ابتدایی‌ترین مسائل بهداشتی سبب‌ساز [[بیماری‌های روحی‌روانی\|بیماری‌]]<nowiki/>های مختلفی همچون ضعف اعصاب، ناراحتی معده و دستگاه گوارش و کلیه و بیماری‌های مفصلی و استخوانی می‌شود.		این وضعیت تا حدود چهار ماه ادامه پیدا می‌کنند. گرچه [[اسیران جنگ\|اسیران]] در این مدت تلاش‌هایی مثل کشیدن شیلنگ از حمام به داخل آسایشگاه و استفاده از اِلِمنت برای گرم کردن [[آب]] برای رفع محرومیت‌‌ها انجام می‌دهند، اما [[شکنجه\|شکنجه‌]]<nowiki/>های پی‌درپی، استفاده از آب تصفیه‌نشده برای شرب، نبود [[تغذیه]] کافی، استفاده نکردن از نور خورشید و عدم رعایت ابتدایی‌ترین مسائل بهداشتی سبب‌ساز [[بیماری‌های روحی‌روانی\|بیماری‌]]<nowiki/>های مختلفی همچون ضعف اعصاب، ناراحتی معده و دستگاه گوارش و کلیه و بیماری‌های مفصلی و استخوانی می‌شود.

	ورود سید علی‌اکبر [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] و۱۵۰ اسیر دیگر در ۲۲ فروردین ۱۳۶۱ به [[اردوگاه]] نویدبخش اصلاح رفتار متقابل [[اسیران جنگ\|اسیران]] و عراقی‌ها در قبال همدیگر می‌شود. هم‌زمان، هیئت [[صلیب سرخ]] نیز از [[اردوگاه]] بازدید می‌کند و به فرمانده [[اردوگاه]] پیشنهاد می کند برای حل این مشکل از آقای [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] کمک بگیرد: «در سه روز حضور هیئت در [[اردوگاه]]، درهای اتاق ما باز بود... فرمانده با حاج‌آقا [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] صحبت کرده بود و مسئله را برایش روشن کرده بود. آقای [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] قول داده بود مشکل را حل کند. بنابراین، به محض گشوده شدن در اتاق، خود ایشان به دیدن ما آمدند. عراقی‌ها هم از اینکه دائم مراقب ما باشند خسته شده بودند و مایل بودند این مشکل به‌نحوی حل شود. حاج‌آقا پنج روز از عراقی‌ها مهلت گرفته بود و درخواست کرده بود که در این مدت در اتاق بسته نشود.» <ref name=":0" />		ورود سید علی‌اکبر [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] و۱۵۰ اسیر دیگر در ۲۲ فروردین ۱۳۶۱ به [[اردوگاه]] نویدبخش اصلاح رفتار متقابل [[اسیران جنگ\|اسیران]] و عراقی‌ها در قبال همدیگر می‌شود. هم‌زمان، هیئت [[صلیب سرخ]] نیز از [[اردوگاه]] بازدید می‌کند و به فرمانده [[اردوگاه]] پیشنهاد می کند برای حل این مشکل از آقای [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] کمک بگیرد: «در سه روز حضور هیئت در [[اردوگاه]]، درهای اتاق ما باز بود... فرمانده با حاج‌آقا [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] صحبت کرده بود و مسئله را برایش روشن کرده بود. آقای [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] قول داده بود مشکل را حل کند. بنابراین، به محض گشوده شدن در اتاق، خود ایشان به دیدن ما آمدند. عراقی‌ها هم از اینکه دائم مراقب ما باشند خسته شده بودند و مایل بودند این مشکل به‌نحوی حل شود. حاج‌آقا پنج روز از عراقی‌ها مهلت گرفته بود و درخواست کرده بود که در این مدت در اتاق بسته نشود.» <ref name=":0" />

Marjan-khanlari در ‏۱۲ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۵۰

2024-11-12T07:50:28Z

نمایش تغییرات

Marjan-khanlari در ‏۱۲ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۱۷

2024-11-12T07:17:04Z

نمایش تغییرات

Marjan-khanlari: صفحه‌ای تازه حاوی «در دوران اسارتِ رزمندگان ایرانی در اردوگاه‌های رژیم بعث عراق، ارتش این کشور با اهداف مختلفی همچون: سلب قدرت تفکر و خلاقیت از اسیران، كنترل راحت‌تر اسیران، ایجاد احساس حقارت، زجر، اضطراب، شکست و مانند آن، انجام كارهاي عمراني مانند ساختن ساخ...» ایجاد کرد

2024-11-12T07:05:54Z

صفحه‌ای تازه حاوی «در دوران اسارتِ رزمندگان ایرانی در اردوگاه‌های رژیم بعث عراق، ارتش این کشور با اهداف مختلفی همچون: سلب قدرت تفکر و خلاقیت از اسیران، كنترل راحت‌تر اسیران، ایجاد احساس حقارت، زجر، اضطراب، شکست و مانند آن، انجام كارهاي عمراني مانند ساختن ساخ...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

در دوران اسارتِ رزمندگان ایرانی در اردوگاه‌های رژیم بعث عراق، ارتش این کشور با اهداف مختلفی همچون: سلب قدرت تفکر و خلاقیت از اسیران، كنترل راحت‌تر اسیران، ایجاد احساس حقارت، زجر، اضطراب، شکست و مانند آن، انجام كارهاي عمراني مانند ساختن ساختمان، كندن چاه، توسعه اردوگاه‌ها، كشيدن سيم‌خاردار، و سرگرم كردن اسيران ([[دانشنامه آزادگان]]، ذیل مدخل [[بیگاری]]) اسیران ایرانی را وادار به بیگاری می‌کرد. استناد عراقی‌ها به فصل سوم کنوانسیون سوم ژنو ماده 89 بند 3 در مورد بیگاری اسیران جنگی بود و گاه قبولِ آن را به اختیار [[اسیران جنگ|اسیران]] می‌گذاشت و حتی در قبال انجام آن حقوق نیز پرداخت می‌کرد.

بلوک‌زنی ازجمله مصادیق بیگاری بود که در اردوگاه‌های مختلف انجام می‌شد. در اواخر پاییز 1360، فرمانده عراقی [[اردوگاه موصل 2]] (موصل 1 قدیم یا خیبری‌ها)، سرهنگ محمد، [[اسیران جنگ|اسیران]] را گرد می‌آورد و اعلام می‌کند اسیران طبق قانون ژنو باید کارِ بلوك‌زنی کنند‌ و در ازای آن حقوق دریافت کنند. نیم بیشتری از اسیران اردوگاه مدتی، بدون هیچ‌گونه اعتراضی، به‌نوبت برای عراقی‌ها بلوک می‌‌زنند. اما عده‌ای از بچه‌های حزب‌اللهی در چهار آسایشگاه با شور و مشورت به این نتیجه می‌رسند که کار برای دشمن حربی حرام است و چه‌بسا از این بلوک‌ها برای‌ سنگرسازی استفاده‌ شود. بنابراین، تصمیم می‌‌گیرند به بلوک‌زنی نروند: «يکي از افراد خائن را به‌عنوان مسئول اين کار گذاشته بودند. وقتي نوبت به اتاق ما رسيد، شب قبل آمد و اطلاع داد که فردا نوبت اتاق شماست که به بلوک‌زني برويد. بچه‌ها گفتند: ما به بلوک‌زني نمي‌رويم. او هم خبر را به عراقي‌ها رسانده بود.»<ref name=":0">عبدالحسینی، سهیلا (1396). ''خداحافظ آقای رئیس''. خاطرات علی علیدوست قزوینی. تهران: پیام آزادگان.</ref>

فرمانده اردوگاه چند درجه‌دار را برای صحبت با اسیران و اقناع آنها می‌فرستد، اما اسیران بر تصميم خود استوارند. سپس، خود فرمانده و با درجه‌دارها و افسرها می‌آیند و تهدید می‌کنند در صورت عدم همکاري، اسیران را تنبيه خواهند کرد. فرمانده اردوگاه با شنیدن جواب منفي اسیران و مقاومتشان به‌‌شدت عصباني و ناراحت می‌شود و یک دوره سخت و طاقت‌فرسا برای اسیران این اردوگاه آغاز می شود.

اولين کاري که می‌کنند، دستور ضرب‌وشتم اسیران همان چهار آسایشگاه را می‌دهند. از هر آسایشگاه ده نفر ده نفر به طبقه بالا می‌برند و به‌شدت کتک مي‌زنند تا شايد در بين اين تعداد کسي پشيمان شود: «بچه‌ها که متوجه شدند، سعي مي‌کردند داوطلبانه جزو ده نفر بعدي باشند. خلاصه سر اين قضيه بين بچه‌ها يک مسابقه ايثار بر پا شده بود. از آنهايي که کتک خورده و برگشته بودند هم مي‌خواستند به‌جاي افرادِ ضعيف‌تر دوباره توي صف قرار بگيرند... دشمن سي نفر اول را که برد کتک زد، اميدوار بود کساني براي کار کردن داوطلب شوند و وقتي متوجه شد کتک‌ها بيهوده است، از زدن بچه‌ها دلسرد شد. به‌خصوص آنکه مي‌ديدند کساني که از کتک خوردن بازمي‌گردند، بچه‌هاي ديگر مانند قهرمان از آنها استقبال مي‌کنند؛ برايشان صلوات مي‌فرستند و آنها را مي‌بوسند و بغل مي‌کنند و خوشامد مي‌گويند. بنابراين، کتک زدن را قطع کردند و سعي کردند با برنامه‌ريزي طولاني‌مدت استقامت بچه‌ها را بشکنند.»<ref name=":0" />

برای شکستن استقامت اسیران، درهاي آسایشگاه‌ها را می‌بندند و فقط ده دقیقه در روز برای دستشویی درها را باز می‌کنند: «اوايل دي‌ماه بود که درِ اتاق را به روي ما بستند. هر غروب درها را به مدت ده دقيقه باز مي‌کردند تا افراد براي استفاده از دستشويي بروند. کل زمانْ ده دقيقه بود. در اين زمان کوتاه ما بايد به‌سرعت و به‌نوبت از [[توالت]] استفاده مي‌کرديم. اگر ده دقيقه تمام مي‌شد و کسي داخل توالت و يا حياط بود، در هر حالت و وضعيتي که بود کتک مي‌خورد. بيشتر بچه‌ها کتک مي‌خوردند و کم پيدا مي‌شد کسي از کتک بي‌بهره مانده باشد.»

این وضعیت تا حدود چهار ماه ادامه پیدا می‌کنند. گرچه اسیران در این مدت تلاش‌هایی مثل کشيدن شيلنگ از حمام به داخل آسایشگاه و استفاده از اِلِمنت برای گرم کردن [[آب]] برای رفع محرومیت‌‌ها انجام می‌دهند، اما شکنجه‌های پی‌درپی، استفاده از آب تصفیه‌نشده برای شرب، نبود [[تغذیه]] کافی، استفاده نکردن از نور خورشید و عدم رعایت ابتدایی‌ترین مسائل بهداشتی سبب‌ساز بیماری‌های مختلفی همچون ضعف اعصاب، ناراحتی معده و دستگاه گوارش و کلیه و بیماری‌های مفصلی و استخوانی می‌شود.

ورود سید علی‌اکبر ابوترابی و۱۵۰ اسیر دیگر در ۲۲ فروردین ۱۳۶۱ به اردوگاه نویدبخش اصلاح رفتار متقابل اسیران و عراقی‌ها در قبال همدیگر می‌شود. هم‌زمان، هيئت صليب سرخ نیز از اردوگاه بازدید می‌کند و به فرمانده اردوگاه پیشنهاد می کند برای حل این مشکل از آقای ابوترابی کمک بگیرد: «در سه روز حضور هيئت در اردوگاه، درهاي اتاق ما باز بود... فرمانده با حاج‌آقا ابوترابي صحبت کرده بود و مسئله را برايش روشن کرده بود. آقاي ابوترابي قول داده بود مشکل را حل کند. بنابراين، به محض گشوده شدن در اتاق، خود ايشان به ديدن ما آمدند. عراقي‌ها هم از اينکه دائم مراقب ما باشند خسته شده بودند و مايل بودند اين مشکل به‌نحوي حل شود. حاج‌آقا پنج روز از عراقي‌ها مهلت گرفته بود و درخواست کرده بود که در اين مدت در اتاق بسته نشود.» <ref name=":0" />

عده قابل توجهی از اسیران همچنان به آقای ابوترابی اعتماد نداشتند، اما صحبت‌ها و استدلال‌های او را می‌شنوند: «شما به وظیفه خود عمل کرده‌اید و نزد خداوند اجر و پاداش شما محفوظ است. از این به بعد کار کنید و با عراقی‌ها برخورد نکنید. برای اینکه شما ذخایر انقلابید و باید برگردید و سالم باشید. اشکال شرعی کار اجباری را من به‌عهده می‌گیرم، شما پیشنهاد بعثی‌ها را بپذیرید. شما کاری کردید که از نظر معنوی کسانی که در حوزه علمیه بیست سال تهذیب نفس می‌کنند، نمی‌توانند به مراتب شما برسند و من این را به یقین به شما می‌گویم. در اسارت، همه ما مثل دونده‌هایی هستیم که باید همه با هم به آخر خط برسیم. اگر کسی عقب بیفتد و نفسش کم بیاید، شما نمی‌توانید بگویید من می خواهم بروم. اگر او جا بماند، شما مقصرید که او نفس کم آورده، آیا قبول ندارید که در بین خودتان در این چهار ماه خیلی‌ها نفس کم آوردند و خیلی از کسانی که آن طرف [<nowiki/>[[اردوگاه]]] هستند نباید آنجا باشند. نباید این‌طور باشد که در مقابل هم باشید وانگهی این بلوک‌ها جلو نمی‌رود. بلوک زدن یاری کردن ظالم نیست. اینها را برای ساختمان‌سازی می‌برند. و فاصله اینجا تا جبهه چقدر است، چرا باید اینجا بلوک بزنند. بهتر این است که ما بلوک بزنیم و درعین‌حال تبلیغمان را هم بکنیم.»<ref>راز وحدت اسیران در کنار سید آزادگان» درج شده در خبرگزاری دفاع مقدس به تاریخ ۲۵ مرداد ۱۳۹۳ (<nowiki>https://defapress.ir</nowiki> ) به نقل از سایت جامع آزادگان.</ref>

به‌این‌ترتیب، اسیران قانع می‌شوند و از فردا کار را آغاز می‌کنند. این در حالی است که خود آقای ابوترابی پیشقدم می‌شود و بیل به دست می‌گیرد و کار را شروع می‌کند. اسیران با هر بلوکي که مي‌زنند، بلند صلوات مي‌فرستند و در ادامه آن «و عجل فرجهم و اهلک اعدائهم و ايد امام الخميني و انصر جيوش المسلمين» را می‌خوانند.

فرمانده اردوگاه با شنیدن طنين صداي «و ايد امام الخميني» دوباره دست به دامان آقاي ابوترابي می‌شود و به ايشان می‌گوید: <blockquote>«اگر يک اسير عراقي در ايران، اسم صدام را ببرد و برايش نصرت و پيروزي آرزو کند، دولت شما با او چه مي‌کند؟ به او اجازه اين عمل را مي‌دهند و يا تنبيه‌اش مي‌کنند؟ وقتي شما نام سيد خميني را به اين شکل مي‌بريد، من چه توجيه و توضيحي به مقامات بالا دست، بايد بدهم؟» </blockquote>آقاي ابوترابي هم به اسیران می‌گوید: <blockquote>«سرهنگ وقتي مي‌خواست نام امام را ببرد مي‌گفت سيد خميني ولي صدام را همين‌طوري صدام مي‌گفت! من ديدم حرف سرهنگ منطقي است، پس از او اجازه گرفتم بچه‌ها را جمع کنم و با آنها صحبت کنم و او اجازه داد.»<ref name=":0" /> </blockquote>قرار می‌شود بعد از آن اسیران در حياط با صداي بلند صلوات نفرستند. یک هفته بعد عراقی‌ها دستور می‌دهند اسیران دیگر بلوک نزنند، مگر اینکه کسی خودش داوطلب این کار باشد. بعد از آن، مشکلات تا حد زيادي برطرف شد، درِ اتاق‌ها باز و رفت‌وآمدها بار دیگر برقرار می‌شود.

== نیز نگاه کنید به ==

* [[اسارت و اسیران]]
* [[اسرا]]
* [[اردوگاه موصل 2]]
* [[وقایع مهم اردوگاه موصل 2]]
* [[خداحافظ آقای رئیس(کتاب)]]

== '''کتابشناسی''' ==

'''مسعود امیرخانی'''
[[رده:اسارت و اسیران]]
[[رده:اسرا]]
[[رده:اردوگاه موصل 2]]
[[رده:جنگ تحميلي عراق عليه ايران]]
[[رده:وقایع مهم اردوگاه موصل 2]]
[[رده:کتاب]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۱۱
خط ۱:		خط ۱:
	در دوران [[اسارت در جنگ تحمیلی عراق علیه ایران\|اسارتِ]] رزمندگان ایرانی در اردوگاه‌های رژیم بعث عراق، ارتش این کشور با اهداف مختلفی همچون: سلب قدرت تفکر و خلاقیت از [[اسیران جنگ\|اسیران]]، كنترل راحت‌تر [[اسیران جنگ\|اسیران]]، ایجاد احساس حقارت، زجر، اضطراب، شکست و مانند آن، انجام كارهای عمرانی مانند ساختن ساختمان، كندن چاه، توسعه اردوگاه‌ها، كشیدن سیم‌خاردار، و سرگرم كردن [[اسیران جنگ\|اسیران]]<ref>[[دانشنامه آزادگان]]، ذیل مدخل [[بیگاری]]</ref> [[اسیران جنگ\|اسیران]] ایرانی را وادار به [[بیگاری]] می‌کرد. استناد عراقی‌ها به فصل سوم کنوانسیون سوم ژنو ماده 89 بند 3 در مورد [[بیگاری]] [[اسیران جنگ\|اسیران]] جنگی بود و گاه قبولِ آن را به اختیار [[اسیران جنگ\|اسیران]] می‌گذاشت و حتی در قبال انجام آن حقوق نیز پرداخت می‌کرد.		در دوران [[اسارت در جنگ تحمیلی عراق علیه ایران\|اسارتِ]] رزمندگان ایرانی در اردوگاه‌های رژیم بعث عراق، ارتش این کشور با اهداف مختلفی همچون: سلب قدرت تفکر و خلاقیت از [[اسیران جنگ\|اسیران]]، كنترل راحت‌تر [[اسیران جنگ\|اسیران]]، ایجاد احساس حقارت، زجر، اضطراب، شکست و مانند آن، انجام كارهای عمرانی مانند ساختن ساختمان، كندن چاه، توسعه اردوگاه‌ها، كشیدن سیم‌خاردار، و سرگرم كردن [[اسیران جنگ\|اسیران]]<ref>[[دانشنامه آزادگان]]، ذیل مدخل [[بیگاری]]</ref> [[اسیران جنگ\|اسیران]] ایرانی را وادار به [[بیگاری]] می‌کرد. استناد عراقی‌ها به فصل سوم کنوانسیون سوم ژنو ماده 89 بند 3 در مورد [[بیگاری]] [[اسیران جنگ\|اسیران]] جنگی بود و گاه قبولِ آن را به اختیار [[اسیران جنگ\|اسیران]] می‌گذاشت و حتی در قبال انجام آن حقوق نیز پرداخت می‌کرد.

	بلوک‌زنی ازجمله مصادیق [[بیگاری]] بود که در اردوگاه‌های مختلف انجام می‌شد. در اواخر پاییز 1360، فرمانده عراقی [[اردوگاه موصل 2]] (موصل 1 قدیم یا خیبری‌ها)، سرهنگ محمد، [[اسیران جنگ\|اسیران]] را گرد می‌آورد و اعلام می‌کند [[اسیران جنگ\|اسیران]] طبق قانون ژنو باید کارِ بلوک‌زنی کنند‌ و در ازای آن حقوق دریافت کنند. نیم بیشتری از [[اسیران جنگ\|اسیران]] [[اردوگاه]] مدتی، بدون هیچ‌گونه اعتراضی، به‌نوبت برای عراقی‌ها بلوک می‌‌زنند. اما عده‌ای از بچه‌های حزب‌اللهی در چهار آسایشگاه با شور و مشورت به این نتیجه می‌رسند که کار برای دشمن حربی حرام است و چه‌بسا از این بلوک‌ها برای‌ سنگرسازی استفاده‌ شود. بنابراین، تصمیم می‌‌گیرند به بلوک‌زنی نروند: «یکی از افراد خائن را به‌عنوان مسئول این کار گذاشته بودند. وقتی نوبت به اتاق ما رسید، شب قبل آمد و اطلاع داد که فردا نوبت اتاق شماست که به بلوک‌زنی بروید. بچه‌ها گفتند: ما به بلوک‌زنی نمی‌رویم. او هم خبر را به عراقی‌ها رسانده بود.»<ref name=":0">عبدالحسینی، سهیلا (1396). [[خداحافظ آقای رئیس(کتاب)\|خداحافظ آقای رئیس]]. خاطرات علی علیدوست قزوینی. تهران: [https://mfpa.ir پیام آزادگان].</ref>		بلوک‌زنی ازجمله مصادیق [[بیگاری]] بود که در اردوگاه‌های مختلف انجام می‌شد. در اواخر پاییز 1360، فرمانده عراقی [[اردوگاه موصل 2]] (موصل 1 قدیم یا خیبری‌ها)، سرهنگ محمد، [[اسیران جنگ\|اسیران]] را گرد می‌آورد و اعلام می‌کند [[اسیران جنگ\|اسیران]] طبق قانون ژنو باید کارِ بلوک‌زنی کنند‌ و در ازای آن حقوق دریافت کنند. نیم بیشتری از [[اسیران جنگ\|اسیران]] [[اردوگاه]] مدتی، بدون هیچ‌گونه اعتراضی، به‌نوبت برای عراقی‌ها بلوک می‌‌زنند. اما عده‌ای از بچه‌های حزب‌اللهی در چهار آسایشگاه با شور و مشورت به این نتیجه می‌رسند که کار برای دشمن حربی حرام است و چه‌بسا از این بلوک‌ها برای‌ سنگرسازی استفاده‌ شود. بنابراین، تصمیم می‌‌گیرند به بلوک‌زنی نروند:<blockquote>«یکی از افراد خائن را به‌عنوان مسئول این کار گذاشته بودند. وقتی نوبت به اتاق ما رسید، شب قبل آمد و اطلاع داد که فردا نوبت اتاق شماست که به بلوک‌زنی بروید. بچه‌ها گفتند: ما به بلوک‌زنی نمی‌رویم. او هم خبر را به عراقی‌ها رسانده بود.»<ref name=":0">عبدالحسینی، سهیلا (1396). [[خداحافظ آقای رئیس(کتاب)\|خداحافظ آقای رئیس]]. خاطرات علی علیدوست قزوینی. تهران: [https://mfpa.ir پیام آزادگان].</ref></blockquote>فرمانده [[اردوگاه]] چند درجه‌دار را برای صحبت با [[اسیران جنگ\|اسیران]] و اقناع آنها می‌فرستد، اما [[اسیران جنگ\|اسیران]] بر تصمیم خود استوارند. سپس، خود فرمانده و با درجه‌دارها و افسرها می‌آیند و تهدید می‌کنند در صورت عدم همکاری، [[اسیران جنگ\|اسیران]] را تنبیه خواهند کرد. فرمانده [[اردوگاه]] با شنیدن جواب منفی [[اسیران جنگ\|اسیران]] و مقاومتشان به‌‌شدت عصبانی و ناراحت می‌شود و یک دوره سخت و طاقت‌فرسا برای [[اسیران جنگ\|اسیران]] این اردوگاه آغاز می شود.

	~~فرمانده [[اردوگاه]] چند درجه‌دار را برای صحبت با~~ [[اسیران جنگ\|اسیران]] و ~~اقناع آنها می‌فرستد، اما [[اسیران جنگ\|اسیران]]~~ بر ~~تصمیم خود استوارند~~. ~~سپس، خود فرمانده~~ و ~~با درجه‌دارها~~ و ~~افسرها می‌آیند~~ و ~~تهدید می‌کنند در صورت عدم همکاری، [[اسیران جنگ\|اسیران]]~~ را ~~تنبیه خواهند کرد. فرمانده [[اردوگاه]] با شنیدن جواب منفی [[اسیران جنگ\|اسیران]]~~ و ~~مقاومتشان به‌‌شدت عصبانی~~ و ~~ناراحت می‌شود~~ و ~~یک دوره سخت و طاقت‌فرسا برای [[اسیران جنگ\|اسیران]] این اردوگاه آغاز می شود~~.		اولین کاری که می‌کنند، دستور ضرب‌وشتم [[اسیران جنگ\|اسیران]] همان چهار آسایشگاه را می‌دهند. از هر آسایشگاه ده نفر ده نفر به طبقه بالا می‌برند و به‌شدت کتک می‌زنند تا شاید در بین این تعداد کسی پشیمان شود: «بچه‌ها که متوجه شدند، سعی می‌کردند داوطلبانه جزو ده نفر بعدی باشند. خلاصه سر این قضیه بین بچه‌ها یک مسابقه ایثار بر پا شده بود. از آنهایی که کتک خورده و برگشته بودند هم می‌خواستند به‌جای افرادِ ضعیف‌تر دوباره توی صف قرار بگیرند... دشمن سی نفر اول را که برد کتک زد، امیدوار بود کسانی برای کار کردن داوطلب شوند و وقتی متوجه شد کتک‌ها بیهوده است، از زدن بچه‌ها دلسرد شد. به‌خصوص آنکه می‌دیدند کسانی که از کتک خوردن بازمی‌گردند، بچه‌های دیگر مانند قهرمان از آنها استقبال می‌کنند؛ برایشان صلوات می‌فرستند و آنها را می‌بوسند و بغل می‌کنند و خوشامد می‌گویند. بنابراین، کتک زدن را قطع کردند و سعی کردند با برنامه‌ریزی طولانی‌مدت استقامت بچه‌ها را بشکنند.»<ref name=":0" />

	~~اولین کاری که می‌کنند، دستور ضرب‌وشتم~~ [[اسیران جنگ\|اسیران]] ~~همان چهار آسایشگاه~~ را ~~می‌دهند. از هر آسایشگاه~~ ده ~~نفر ده نفر به طبقه بالا می‌برند و به‌شدت کتک می‌زنند تا شاید~~ در بین این تعداد کسی پشیمان شود: «بچه‌ها که متوجه شدند، سعی می‌کردند داوطلبانه جزو ده نفر بعدی باشند. خلاصه سر این قضیه بین بچه‌ها یک مسابقه ایثار بر پا شده بود. از آنهایی که کتک خورده و برگشته بودند هم می‌خواستند به‌جای افرادِ ضعیف‌تر دوباره توی صف قرار بگیرند... دشمن سی نفر اول را که برد کتک زد، امیدوار بود کسانی برای کار کردن داوطلب شوند و وقتی متوجه شد کتک‌ها بیهوده است، از زدن بچه‌ها دلسرد شد. به‌خصوص آنکه می‌دیدند کسانی که از کتک خوردن بازمی‌گردند، بچه‌های دیگر مانند قهرمان از آنها استقبال می‌کنند؛ برایشان صلوات می‌فرستند و آنها را ~~می‌بوسند و بغل~~ می‌کنند و خوشامد می‌گویند. بنابراین، کتک زدن را قطع کردند و سعی کردند با برنامه‌ریزی طولانی‌مدت استقامت بچه‌ها را بشکنند.»<ref name=":~~0" />~~		برای شکستن استقامت [[اسیران جنگ\|اسیران]]، درهای آسایشگاه‌ها را می‌بندند و فقط ده دقیقه در روز برای دستشویی درها را باز می‌کنند:

	برای شکستن استقامت [[اسیران جنگ\|اسیران]]، درهای آسایشگاه‌ها را می‌بندند و فقط ده دقیقه در روز برای دستشویی درها را باز می‌کنند: «اوایل دی‌ماه بود که درِ اتاق را به روی ما بستند. هر غروب درها را به مدت ده دقیقه باز می‌کردند تا افراد برای استفاده از [[توالت\|دستشویی]] بروند. کل زمانْ ده دقیقه بود. در این زمان کوتاه ما باید به‌سرعت و به‌نوبت از [[توالت]] استفاده می‌کردیم. اگر ده دقیقه تمام می‌شد و کسی داخل [[توالت]] و یا حیاط بود، در هر حالت و وضعیتی که بود کتک می‌خورد. بیشتر بچه‌ها کتک می‌خوردند و کم پیدا می‌شد کسی از کتک بی‌بهره مانده باشد.»		«اوایل دی‌ماه بود که درِ اتاق را به روی ما بستند. هر غروب درها را به مدت ده دقیقه باز می‌کردند تا افراد برای استفاده از [[توالت\|دستشویی]] بروند. کل زمانْ ده دقیقه بود. در این زمان کوتاه ما باید به‌سرعت و به‌نوبت از [[توالت]] استفاده می‌کردیم. اگر ده دقیقه تمام می‌شد و کسی داخل [[توالت]] و یا حیاط بود، در هر حالت و وضعیتی که بود کتک می‌خورد. بیشتر بچه‌ها کتک می‌خوردند و کم پیدا می‌شد کسی از کتک بی‌بهره مانده باشد.»

	این وضعیت تا حدود چهار ماه ادامه پیدا می‌کنند. گرچه [[اسیران جنگ\|اسیران]] در این مدت تلاش‌هایی مثل کشیدن شیلنگ از حمام به داخل آسایشگاه و استفاده از اِلِمنت برای گرم کردن [[آب]] برای رفع محرومیت‌‌ها انجام می‌دهند، اما [[شکنجه\|شکنجه‌]]<nowiki/>های پی‌درپی، استفاده از آب تصفیه‌نشده برای شرب، نبود [[تغذیه]] کافی، استفاده نکردن از نور خورشید و عدم رعایت ابتدایی‌ترین مسائل بهداشتی سبب‌ساز [[بیماری‌های روحی‌روانی\|بیماری‌]]<nowiki/>های مختلفی همچون ضعف اعصاب، ناراحتی معده و دستگاه گوارش و کلیه و بیماری‌های مفصلی و استخوانی می‌شود.		این وضعیت تا حدود چهار ماه ادامه پیدا می‌کنند. گرچه [[اسیران جنگ\|اسیران]] در این مدت تلاش‌هایی مثل کشیدن شیلنگ از حمام به داخل آسایشگاه و استفاده از اِلِمنت برای گرم کردن [[آب]] برای رفع محرومیت‌‌ها انجام می‌دهند، اما [[شکنجه\|شکنجه‌]]<nowiki/>های پی‌درپی، استفاده از آب تصفیه‌نشده برای شرب، نبود [[تغذیه]] کافی، استفاده نکردن از نور خورشید و عدم رعایت ابتدایی‌ترین مسائل بهداشتی سبب‌ساز [[بیماری‌های روحی‌روانی\|بیماری‌]]<nowiki/>های مختلفی همچون ضعف اعصاب، ناراحتی معده و دستگاه گوارش و کلیه و بیماری‌های مفصلی و استخوانی می‌شود.

	ورود سید علی‌اکبر [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] و۱۵۰ اسیر دیگر در ۲۲ فروردین ۱۳۶۱ به [[اردوگاه]] نویدبخش اصلاح رفتار متقابل [[اسیران جنگ\|اسیران]] و عراقی‌ها در قبال همدیگر می‌شود. هم‌زمان، هیئت [[صلیب سرخ]] نیز از [[اردوگاه]] بازدید می‌کند و به فرمانده [[اردوگاه]] پیشنهاد می کند برای حل این مشکل از آقای [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] کمک بگیرد: «در سه روز حضور هیئت در [[اردوگاه]]، درهای اتاق ما باز بود... فرمانده با حاج‌آقا [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] صحبت کرده بود و مسئله را برایش روشن کرده بود. آقای [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] قول داده بود مشکل را حل کند. بنابراین، به محض گشوده شدن در اتاق، خود ایشان به دیدن ما آمدند. عراقی‌ها هم از اینکه دائم مراقب ما باشند خسته شده بودند و مایل بودند این مشکل به‌نحوی حل شود. حاج‌آقا پنج روز از عراقی‌ها مهلت گرفته بود و درخواست کرده بود که در این مدت در اتاق بسته نشود.» <ref name=":0" />		ورود سید علی‌اکبر [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] و۱۵۰ اسیر دیگر در ۲۲ فروردین ۱۳۶۱ به [[اردوگاه]] نویدبخش اصلاح رفتار متقابل [[اسیران جنگ\|اسیران]] و عراقی‌ها در قبال همدیگر می‌شود. هم‌زمان، هیئت [[صلیب سرخ]] نیز از [[اردوگاه]] بازدید می‌کند و به فرمانده [[اردوگاه]] پیشنهاد می کند برای حل این مشکل از آقای [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] کمک بگیرد:

			«در سه روز حضور هیئت در [[اردوگاه]]، درهای اتاق ما باز بود... فرمانده با حاج‌آقا [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] صحبت کرده بود و مسئله را برایش روشن کرده بود. آقای [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] قول داده بود مشکل را حل کند. بنابراین، به محض گشوده شدن در اتاق، خود ایشان به دیدن ما آمدند. عراقی‌ها هم از اینکه دائم مراقب ما باشند خسته شده بودند و مایل بودند این مشکل به‌نحوی حل شود. حاج‌آقا پنج روز از عراقی‌ها مهلت گرفته بود و درخواست کرده بود که در این مدت در اتاق بسته نشود.» <ref name=":0" />

			عده قابل توجهی از [[اسیران جنگ\|اسیران]] همچنان به آقای [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] اعتماد نداشتند، اما صحبت‌ها و استدلال‌های او را می‌شنوند:

	عده قابل توجهی از [[اسیران جنگ\|اسیران]] همچنان به آقای [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] اعتماد نداشتند، اما صحبت‌ها و استدلال‌های او را می‌شنوند: «شما به وظیفه خود عمل کرده‌اید و نزد خداوند اجر و پاداش شما محفوظ است. از این به بعد کار کنید و با عراقی‌ها برخورد نکنید. برای اینکه شما ذخایر انقلابید و باید برگردید و سالم باشید. اشکال شرعی کار اجباری را من به‌عهده می‌گیرم، شما پیشنهاد بعثی‌ها را بپذیرید. شما کاری کردید که از نظر معنوی کسانی که در حوزه علمیه بیست سال تهذیب نفس می‌کنند، نمی‌توانند به مراتب شما برسند و من این را به یقین به شما می‌گویم. در [[اسارت در جنگ تحمیلی عراق علیه ایران\|اسارت]]، همه ما مثل دونده‌هایی هستیم که باید همه با هم به آخر خط برسیم. اگر کسی عقب بیفتد و نفسش کم بیاید، شما نمی‌توانید بگویید من می خواهم بروم. اگر او جا بماند، شما مقصرید که او نفس کم آورده، آیا قبول ندارید که در بین خودتان در این چهار ماه خیلی‌ها نفس کم آوردند و خیلی از کسانی که آن طرف [<nowiki/>[[اردوگاه]]] هستند نباید آنجا باشند. نباید این‌طور باشد که در مقابل هم باشید وانگهی این بلوک‌ها جلو نمی‌رود. بلوک زدن یاری کردن ظالم نیست. اینها را برای ساختمان‌سازی می‌برند. و فاصله اینجا تا جبهه چقدر است، چرا باید اینجا بلوک بزنند. بهتر این است که ما بلوک بزنیم و درعین‌حال تبلیغمان را هم بکنیم.»<ref>«راز وحدت اسیران در کنار سید آزادگان» درج شده در خبرگزاری دفاع مقدس به تاریخ ۲۵ مرداد ۱۳۹۳ (https://defapress.ir ) به نقل از سایت جامع آزادگان.</ref>		«شما به وظیفه خود عمل کرده‌اید و نزد خداوند اجر و پاداش شما محفوظ است. از این به بعد کار کنید و با عراقی‌ها برخورد نکنید. برای اینکه شما ذخایر انقلابید و باید برگردید و سالم باشید. اشکال شرعی کار اجباری را من به‌عهده می‌گیرم، شما پیشنهاد بعثی‌ها را بپذیرید. شما کاری کردید که از نظر معنوی کسانی که در حوزه علمیه بیست سال تهذیب نفس می‌کنند، نمی‌توانند به مراتب شما برسند و من این را به یقین به شما می‌گویم. در [[اسارت در جنگ تحمیلی عراق علیه ایران\|اسارت]]، همه ما مثل دونده‌هایی هستیم که باید همه با هم به آخر خط برسیم. اگر کسی عقب بیفتد و نفسش کم بیاید، شما نمی‌توانید بگویید من می خواهم بروم. اگر او جا بماند، شما مقصرید که او نفس کم آورده، آیا قبول ندارید که در بین خودتان در این چهار ماه خیلی‌ها نفس کم آوردند و خیلی از کسانی که آن طرف <sup>[<nowiki/>[[اردوگاه]]]</sup> هستند نباید آنجا باشند. نباید این‌طور باشد که در مقابل هم باشید وانگهی این بلوک‌ها جلو نمی‌رود. بلوک زدن یاری کردن ظالم نیست. اینها را برای ساختمان‌سازی می‌برند. و فاصله اینجا تا جبهه چقدر است، چرا باید اینجا بلوک بزنند. بهتر این است که ما بلوک بزنیم و درعین‌حال تبلیغمان را هم بکنیم.»<ref>«راز وحدت اسیران در کنار سید آزادگان» درج شده در خبرگزاری دفاع مقدس به تاریخ ۲۵ مرداد ۱۳۹۳ (https://defapress.ir ) به نقل از سایت جامع آزادگان.</ref>

	به‌این‌ترتیب، [[اسیران جنگ\|اسیران]] قانع می‌شوند و از فردا کار را آغاز می‌کنند. این در حالی است که خود آقای ابوترابی پیشقدم می‌شود و بیل به دست می‌گیرد و کار را شروع می‌کند. [[اسیران جنگ\|اسیران]] با هر بلوکی که می‌زنند، بلند صلوات می‌فرستند و در ادامه آن <sup>«و عجل فرجهم و اهلک اعدائهم و اید امام الخمینی و انصر جیوش المسلمین»</sup> را می‌خوانند.		به‌این‌ترتیب، [[اسیران جنگ\|اسیران]] قانع می‌شوند و از فردا کار را آغاز می‌کنند. این در حالی است که خود آقای ابوترابی پیشقدم می‌شود و بیل به دست می‌گیرد و کار را شروع می‌کند. [[اسیران جنگ\|اسیران]] با هر بلوکی که می‌زنند، بلند صلوات می‌فرستند و در ادامه آن <sup>«و عجل فرجهم و اهلک اعدائهم و اید امام الخمینی و انصر جیوش المسلمین»</sup> را می‌خوانند.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۳۵
خط ۱:		خط ۱:
	در دوران [[اسارت در جنگ تحمیلی عراق علیه ایران\|اسارتِ]] رزمندگان ایرانی در اردوگاه‌های رژیم بعث عراق، ارتش این کشور با اهداف مختلفی همچون: سلب قدرت تفکر و خلاقیت از [[اسیران جنگ\|اسیران]]، كنترل راحت‌تر [[اسیران جنگ\|اسیران]]، ایجاد احساس حقارت، زجر، اضطراب، شکست و مانند آن، انجام كارهای عمرانی مانند ساختن ساختمان، كندن چاه، توسعه اردوگاه‌ها، كشیدن سیم‌خاردار، و سرگرم كردن [[اسیران جنگ\|اسیران]] ([[دانشنامه آزادگان]]، ذیل مدخل [[بیگاری]]) [[اسیران جنگ\|اسیران]] ایرانی را وادار به [[بیگاری]] می‌کرد. استناد عراقی‌ها به فصل سوم کنوانسیون سوم ژنو ماده 89 بند 3 در مورد [[بیگاری]] [[اسیران جنگ\|اسیران]] جنگی بود و گاه قبولِ آن را به اختیار [[اسیران جنگ\|اسیران]] می‌گذاشت و حتی در قبال انجام آن حقوق نیز پرداخت می‌کرد.		در دوران [[اسارت در جنگ تحمیلی عراق علیه ایران\|اسارتِ]] رزمندگان ایرانی در اردوگاه‌های رژیم بعث عراق، ارتش این کشور با اهداف مختلفی همچون: سلب قدرت تفکر و خلاقیت از [[اسیران جنگ\|اسیران]]، كنترل راحت‌تر [[اسیران جنگ\|اسیران]]، ایجاد احساس حقارت، زجر، اضطراب، شکست و مانند آن، انجام كارهای عمرانی مانند ساختن ساختمان، كندن چاه، توسعه اردوگاه‌ها، كشیدن سیم‌خاردار، و سرگرم كردن [[اسیران جنگ\|اسیران]]<ref>[[دانشنامه آزادگان]]، ذیل مدخل [[بیگاری]]</ref> [[اسیران جنگ\|اسیران]] ایرانی را وادار به [[بیگاری]] می‌کرد. استناد عراقی‌ها به فصل سوم کنوانسیون سوم ژنو ماده 89 بند 3 در مورد [[بیگاری]] [[اسیران جنگ\|اسیران]] جنگی بود و گاه قبولِ آن را به اختیار [[اسیران جنگ\|اسیران]] می‌گذاشت و حتی در قبال انجام آن حقوق نیز پرداخت می‌کرد.

	بلوک‌زنی ازجمله مصادیق [[بیگاری]] بود که در اردوگاه‌های مختلف انجام می‌شد. در اواخر پاییز 1360، فرمانده عراقی [[اردوگاه موصل 2]] (موصل 1 قدیم یا خیبری‌ها)، سرهنگ محمد، [[اسیران جنگ\|اسیران]] را گرد می‌آورد و اعلام می‌کند [[اسیران جنگ\|اسیران]] طبق قانون ژنو باید کارِ بلوک‌زنی کنند‌ و در ازای آن حقوق دریافت کنند. نیم بیشتری از [[اسیران جنگ\|اسیران]] [[اردوگاه]] مدتی، بدون هیچ‌گونه اعتراضی، به‌نوبت برای عراقی‌ها بلوک می‌‌زنند. اما عده‌ای از بچه‌های حزب‌اللهی در چهار آسایشگاه با شور و مشورت به این نتیجه می‌رسند که کار برای دشمن حربی حرام است و چه‌بسا از این بلوک‌ها برای‌ سنگرسازی استفاده‌ شود. بنابراین، تصمیم می‌‌گیرند به بلوک‌زنی نروند: «یکی از افراد خائن را به‌عنوان مسئول این کار گذاشته بودند. وقتی نوبت به اتاق ما رسید، شب قبل آمد و اطلاع داد که فردا نوبت اتاق شماست که به بلوک‌زنی بروید. بچه‌ها گفتند: ما به بلوک‌زنی نمی‌رویم. او هم خبر را به عراقی‌ها رسانده بود.»<ref name=":0">عبدالحسینی، سهیلا (1396). [[خداحافظ آقای رئیس(کتاب)\|خداحافظ آقای رئیس]]. خاطرات علی علیدوست قزوینی. تهران: [https://mfpa.ir پیام آزادگان].</ref>		بلوک‌زنی ازجمله مصادیق [[بیگاری]] بود که در اردوگاه‌های مختلف انجام می‌شد. در اواخر پاییز 1360، فرمانده عراقی [[اردوگاه موصل 2]] (موصل 1 قدیم یا خیبری‌ها)، سرهنگ محمد، [[اسیران جنگ\|اسیران]] را گرد می‌آورد و اعلام می‌کند [[اسیران جنگ\|اسیران]] طبق قانون ژنو باید کارِ بلوک‌زنی کنند‌ و در ازای آن حقوق دریافت کنند. نیم بیشتری از [[اسیران جنگ\|اسیران]] [[اردوگاه]] مدتی، بدون هیچ‌گونه اعتراضی، به‌نوبت برای عراقی‌ها بلوک می‌‌زنند. اما عده‌ای از بچه‌های حزب‌اللهی در چهار آسایشگاه با شور و مشورت به این نتیجه می‌رسند که کار برای دشمن حربی حرام است و چه‌بسا از این بلوک‌ها برای‌ سنگرسازی استفاده‌ شود. بنابراین، تصمیم می‌‌گیرند به بلوک‌زنی نروند: «یکی از افراد خائن را به‌عنوان مسئول این کار گذاشته بودند. وقتی نوبت به اتاق ما رسید، شب قبل آمد و اطلاع داد که فردا نوبت اتاق شماست که به بلوک‌زنی بروید. بچه‌ها گفتند: ما به بلوک‌زنی نمی‌رویم. او هم خبر را به عراقی‌ها رسانده بود.»<ref name=":0">عبدالحسینی، سهیلا (1396). [[خداحافظ آقای رئیس(کتاب)\|خداحافظ آقای رئیس]]. خاطرات علی علیدوست قزوینی. تهران: [https://mfpa.ir پیام آزادگان].</ref>
خط ۹:		خط ۹:
	برای شکستن استقامت [[اسیران جنگ\|اسیران]]، درهای آسایشگاه‌ها را می‌بندند و فقط ده دقیقه در روز برای دستشویی درها را باز می‌کنند: «اوایل دی‌ماه بود که درِ اتاق را به روی ما بستند. هر غروب درها را به مدت ده دقیقه باز می‌کردند تا افراد برای استفاده از [[توالت\|دستشویی]] بروند. کل زمانْ ده دقیقه بود. در این زمان کوتاه ما باید به‌سرعت و به‌نوبت از [[توالت]] استفاده می‌کردیم. اگر ده دقیقه تمام می‌شد و کسی داخل [[توالت]] و یا حیاط بود، در هر حالت و وضعیتی که بود کتک می‌خورد. بیشتر بچه‌ها کتک می‌خوردند و کم پیدا می‌شد کسی از کتک بی‌بهره مانده باشد.»		برای شکستن استقامت [[اسیران جنگ\|اسیران]]، درهای آسایشگاه‌ها را می‌بندند و فقط ده دقیقه در روز برای دستشویی درها را باز می‌کنند: «اوایل دی‌ماه بود که درِ اتاق را به روی ما بستند. هر غروب درها را به مدت ده دقیقه باز می‌کردند تا افراد برای استفاده از [[توالت\|دستشویی]] بروند. کل زمانْ ده دقیقه بود. در این زمان کوتاه ما باید به‌سرعت و به‌نوبت از [[توالت]] استفاده می‌کردیم. اگر ده دقیقه تمام می‌شد و کسی داخل [[توالت]] و یا حیاط بود، در هر حالت و وضعیتی که بود کتک می‌خورد. بیشتر بچه‌ها کتک می‌خوردند و کم پیدا می‌شد کسی از کتک بی‌بهره مانده باشد.»

	این وضعیت تا حدود چهار ماه ادامه پیدا می‌کنند. گرچه [[اسیران جنگ\|اسیران]] در این مدت تلاش‌هایی مثل کشیدن شیلنگ از حمام به داخل آسایشگاه و استفاده از اِلِمنت برای گرم کردن [[آب]] برای رفع محرومیت‌‌ها انجام می‌دهند، اما [[شکنجه\|شکنجه‌]]<nowiki/>های پی‌درپی، استفاده از آب تصفیه‌نشده برای شرب، نبود [[تغذیه]] کافی، استفاده نکردن از نور خورشید و عدم رعایت ابتدایی‌ترین مسائل بهداشتی سبب‌ساز [[بیماری‌های روحی‌روانی\|بیماری‌]]<nowiki/>های مختلفی همچون ضعف اعصاب، ناراحتی معده و دستگاه گوارش و کلیه و بیماری‌های مفصلی و استخوانی می‌شود.		این وضعیت تا حدود چهار ماه ادامه پیدا می‌کنند. گرچه [[اسیران جنگ\|اسیران]] در این مدت تلاش‌هایی مثل کشیدن شیلنگ از حمام به داخل آسایشگاه و استفاده از اِلِمنت برای گرم کردن [[آب]] برای رفع محرومیت‌‌ها انجام می‌دهند، اما [[شکنجه\|شکنجه‌]]<nowiki/>های پی‌درپی، استفاده از آب تصفیه‌نشده برای شرب، نبود [[تغذیه]] کافی، استفاده نکردن از نور خورشید و عدم رعایت ابتدایی‌ترین مسائل بهداشتی سبب‌ساز [[بیماری‌های روحی‌روانی\|بیماری‌]]<nowiki/>های مختلفی همچون ضعف اعصاب، ناراحتی معده و دستگاه گوارش و کلیه و بیماری‌های مفصلی و استخوانی می‌شود.

	ورود سید علی‌اکبر [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] و۱۵۰ اسیر دیگر در ۲۲ فروردین ۱۳۶۱ به [[اردوگاه]] نویدبخش اصلاح رفتار متقابل [[اسیران جنگ\|اسیران]] و عراقی‌ها در قبال همدیگر می‌شود. هم‌زمان، هیئت [[صلیب سرخ]] نیز از [[اردوگاه]] بازدید می‌کند و به فرمانده [[اردوگاه]] پیشنهاد می کند برای حل این مشکل از آقای [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] کمک بگیرد: «در سه روز حضور هیئت در [[اردوگاه]]، درهای اتاق ما باز بود... فرمانده با حاج‌آقا [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] صحبت کرده بود و مسئله را برایش روشن کرده بود. آقای [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] قول داده بود مشکل را حل کند. بنابراین، به محض گشوده شدن در اتاق، خود ایشان به دیدن ما آمدند. عراقی‌ها هم از اینکه دائم مراقب ما باشند خسته شده بودند و مایل بودند این مشکل به‌نحوی حل شود. حاج‌آقا پنج روز از عراقی‌ها مهلت گرفته بود و درخواست کرده بود که در این مدت در اتاق بسته نشود.» <ref name=":0" />		ورود سید علی‌اکبر [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] و۱۵۰ اسیر دیگر در ۲۲ فروردین ۱۳۶۱ به [[اردوگاه]] نویدبخش اصلاح رفتار متقابل [[اسیران جنگ\|اسیران]] و عراقی‌ها در قبال همدیگر می‌شود. هم‌زمان، هیئت [[صلیب سرخ]] نیز از [[اردوگاه]] بازدید می‌کند و به فرمانده [[اردوگاه]] پیشنهاد می کند برای حل این مشکل از آقای [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] کمک بگیرد: «در سه روز حضور هیئت در [[اردوگاه]]، درهای اتاق ما باز بود... فرمانده با حاج‌آقا [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] صحبت کرده بود و مسئله را برایش روشن کرده بود. آقای [[ابوترابی فرد ،سید علی اکبر\|ابوترابی]] قول داده بود مشکل را حل کند. بنابراین، به محض گشوده شدن در اتاق، خود ایشان به دیدن ما آمدند. عراقی‌ها هم از اینکه دائم مراقب ما باشند خسته شده بودند و مایل بودند این مشکل به‌نحوی حل شود. حاج‌آقا پنج روز از عراقی‌ها مهلت گرفته بود و درخواست کرده بود که در این مدت در اتاق بسته نشود.» <ref name=":0" />