گداخته - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Marjan-khanlari در ‏۲۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۱۵

2025-05-27T07:15:38Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۴۵
خط ۹:		خط ۹:
	دوران اسارت شروع می‌شود. زردبانی را پس از پادگان نظامی تنومه و سلول‌های انفرادی بصره به زندان مخابرات بغداد می‌فرستند؛ مکانی که در ظاهر بیمارستانی شیک و در واقع یکی از مخوف‌ترین زندان‌ها است و از ملیت‌های مختلف زندانی دارد. عراقی‌ها به او قول می‌دهند که اگر در مصاحبه‌ای تشریفاتی شرکت کند و ایران را مقصر جنگ معرفی کند، او را به امریكا بفرستند، که نمی‌پذیرد.		دوران اسارت شروع می‌شود. زردبانی را پس از پادگان نظامی تنومه و سلول‌های انفرادی بصره به زندان مخابرات بغداد می‌فرستند؛ مکانی که در ظاهر بیمارستانی شیک و در واقع یکی از مخوف‌ترین زندان‌ها است و از ملیت‌های مختلف زندانی دارد. عراقی‌ها به او قول می‌دهند که اگر در مصاحبه‌ای تشریفاتی شرکت کند و ایران را مقصر جنگ معرفی کند، او را به امریكا بفرستند، که نمی‌پذیرد.

	او را به سلول انفرادی می‌فرستند؛ مکانی که بسیار تاریک وخسته‌کننده است و تنها دلخوشی‌اش دیدن چند نقطۀ روشن است که با آنها درد و دل می‌کند. او برای [[فرار]] از تنهایی و تسلیم نشدن به شرایط موجود انفرادی، برنامۀ زمانی دقیقی را ترتیب می‌دهد که شامل اخبار گفتن به زبان انگلیسی برای خود و مخاطبان فرضی، [[ورزش]] و کشتن شپش‌های زندان و... است. سعی او در برقراری ارتباط با سلول‌های دیگر به‌واسطۀ ضربه زدن بر دیوار موجب لو رفتن او و انتقالش به سلولی دیگر می‌شود. در این سلول نیز سخن از تنهایی است و یکی از دلخوشی‌های زردبانی، یک موش و دیدار با او است: «مسلّماً موش اعلی‌حضرت بود یا علیاحضرت نمی‌دانم؛ تا مرا بیدار می‌دید و فعال، آفتابی نمی‌شد. به‌همین‌دلیل به گوشه‌ای رفتم و خودم را مثل نعش انداختم... انتظار در آن شرایط ساکن و یکنواخت خودش تنوعی و لاجرم جذاب بود؛ لذتی چون لذت مشاهدۀ یکی از عجایب هفتگانه! احساس کردم حدوداً نیم‌ساعت که گذشت سروکلۀ جناب موش پیدا شد. جناب موش با گوش‌های بزرگش آرام و محتاطانه آمد و به‌سوی پارچ و نان رفت. اول آن را دور زد، بعد چنگی بر آن کشید و عاقبت مشغول خوردن شد. پس از هر گازی که به نان می‌زد مکثی می‌کرد و نگاهی به اطراف می‌انداخت.» <ref name=":0">بنده‌خدا، رضا (1388). گداخته. خاطرات اسیر آزاد شدۀ ایرانی مهندس محمّدعلی زردبانی، چاپ دوم. تهران: سوره مهر.</ref> .در ادامه، زردبانی از چهار شیرزن ایرانی می‌گوید که در زندان مخابرات‌اند؛ بانوانی که در مسیر ماهشهر-آبادان به‌خاطر همراهی با دوستان و ترک نکردن آنها اسیر شده‌اند و در زندان در برابر تهدیدها و تطمیع‌ها [[مقاومت]] کرده‌اند و توانسته‌اند با حرکت‌های انقلابی خود از عراقی‌ها امتیازهایی ازجمله انتقال به اردوگاه موصل 1 (← [[موصل 1،اردوگاه]] )و اردوگاه [[عنبر]] بگیرند و در نهایت، پس از 5 سال به ایران بازگردند. (← [[معصومه آباد]] ؛ [[شمسی بهرامی]] ؛[[حلیمه آزموده]] ؛[[فاطمه ناهیدی]] )		او را به سلول انفرادی می‌فرستند؛ مکانی که بسیار تاریک وخسته‌کننده است و تنها دلخوشی‌اش دیدن چند نقطۀ روشن است که با آنها درد و دل می‌کند. او برای [[فرار]] از تنهایی و تسلیم نشدن به شرایط موجود انفرادی، برنامۀ زمانی دقیقی را ترتیب می‌دهد که شامل اخبار گفتن به زبان انگلیسی برای خود و مخاطبان فرضی، [[ورزش]] و کشتن شپش‌های زندان و... است. سعی او در برقراری ارتباط با سلول‌های دیگر به‌واسطۀ ضربه زدن بر دیوار موجب لو رفتن او و انتقالش به سلولی دیگر می‌شود. در این سلول نیز سخن از تنهایی است و یکی از دلخوشی‌های زردبانی، یک موش و دیدار با او است: <blockquote>«مسلّماً موش اعلی‌حضرت بود یا علیاحضرت نمی‌دانم؛ تا مرا بیدار می‌دید و فعال، آفتابی نمی‌شد. به‌همین‌دلیل به گوشه‌ای رفتم و خودم را مثل نعش انداختم... انتظار در آن شرایط ساکن و یکنواخت خودش تنوعی و لاجرم جذاب بود؛ لذتی چون لذت مشاهدۀ یکی از عجایب هفتگانه! احساس کردم حدوداً نیم‌ساعت که گذشت سروکلۀ جناب موش پیدا شد. جناب موش با گوش‌های بزرگش آرام و محتاطانه آمد و به‌سوی پارچ و نان رفت. اول آن را دور زد، بعد چنگی بر آن کشید و عاقبت مشغول خوردن شد. پس از هر گازی که به نان می‌زد مکثی می‌کرد و نگاهی به اطراف می‌انداخت.» <ref name=":0">بنده‌خدا، رضا (1388). گداخته. خاطرات اسیر آزاد شدۀ ایرانی مهندس محمّدعلی زردبانی، چاپ دوم. تهران: سوره مهر.</ref> </blockquote>در ادامه، زردبانی از چهار شیرزن ایرانی می‌گوید که در زندان مخابرات‌اند؛ بانوانی که در مسیر ماهشهر-آبادان به‌خاطر همراهی با دوستان و ترک نکردن آنها اسیر شده‌اند و در زندان در برابر تهدیدها و تطمیع‌ها [[مقاومت]] کرده‌اند و توانسته‌اند با حرکت‌های انقلابی خود از عراقی‌ها امتیازهایی ازجمله انتقال به اردوگاه موصل 1 (← [[موصل 1،اردوگاه]] )و اردوگاه [[عنبر]] بگیرند و در نهایت، پس از 5 سال به ایران بازگردند. (← [[معصومه آباد]] ؛ [[شمسی بهرامی]] ؛[[حلیمه آزموده]] ؛[[فاطمه ناهیدی]] )

	زردبانی از وضع اسفناک و بد زندان و غذا سخن می‌گوید: «یک روز، بعد از آنکه جیرۀ نان قرعه‌کشی شد و هرکس سهم خود را برداشت، دکتر کوه‌پایه فریادی کشید! همه با تعجب نگاهش کردیم. چه شده دکتر؟ او دوباره فریاد کشید. آخر چه شده دکتر؟ گفت: پیاز! پیاز! گفتم: پیاز! گفت: بله پ...ی... ا... ز. و نان خود را نشانمان داد. او حق داشت، چشم‌هایش درست دیده بودند؛ تکّه پیازی لای نان او جا خوش کرده بود.»<ref name=":0" />		زردبانی از وضع اسفناک و بد زندان و غذا سخن می‌گوید: <blockquote>«یک روز، بعد از آنکه جیرۀ نان قرعه‌کشی شد و هرکس سهم خود را برداشت، دکتر کوه‌پایه فریادی کشید! همه با تعجب نگاهش کردیم. چه شده دکتر؟ او دوباره فریاد کشید. آخر چه شده دکتر؟ گفت: پیاز! پیاز! گفتم: پیاز! گفت: بله پ...ی... ا... ز. و نان خود را نشانمان داد. او حق داشت، چشم‌هایش درست دیده بودند؛ تکّه پیازی لای نان او جا خوش کرده بود.»<ref name=":0" /></blockquote> '''فصل دوم''' کتاب با نام «اردوگاه» به وضعیت زردبانی و دیگر [[اسرا]] در اردوگاه رمادی می‌پردازد. زردبانی پس از زندان‌های ابوغریب و دژبان مرکزی بغداد به [[اردوگاه الانبار]] منتقل می‌شود؛ جایی‌که به گفتة او ازنظر رفتار و [[امکانات]] بهتر از مکان‌های قبل است. در اینجا نیز سخن از همان چهار شیرزن و مقاومت‌های آنها است و اینکه زردبانی توانسته به‌خاطر تسلط بر زبان انگلیسی، مترجم [[صلیب سرخ]] در ارتباط با این خواهران شود. او در این فصل از برنامه‌های جمعی گوناگونی مانند عزاداری محرم که به‌صورت پنهانی در اردوگاه برگزار می‌شد و از رفتارهای خشونت‌آمیز عراقی‌ها و [[شکنجه]] شدن [[اسرا]] سخن می‌گوید. در ادامه، زردبانی به توصیف اردوگاه رمادی می‌پردازد.عراقی‌ها از او می‌خواهند که مترجم [[صلیب سرخ]] باشد و در‌عین‌حال وضع بد [[اسرا]] را گزارش ندهد که نمی‌پذیرد و به‌همین‌خاطر او را به [[اردوگاه موصل 1]] انتقال می‌دهند؛ جایی‌که خشونت عراقی‌ها فراوان و [[اسرا]] در سختی‌اند. زردبانی در این [[اردوگاه]] نیز به اسرا زبان انگلیسی [[آموزش]] می‌دهد؛ این کار به‌سبب فشار عراقی‌ها به‌راحتی امکان‌پذیر نیست. در ادامه، سخن از بیماری‌ها، همدردی‌ها، ازخودگذشتگی‌های اسرا و انتقاد از ناکارآمدی [[صلیب سرخ]] است.

	'''فصل دوم''' کتاب با نام «اردوگاه» به وضعیت زردبانی و دیگر [[اسرا]] در اردوگاه رمادی می‌پردازد. زردبانی پس از زندان‌های ابوغریب و دژبان مرکزی بغداد به [[اردوگاه الانبار]] منتقل می‌شود؛ جایی‌که به گفتة او ازنظر رفتار و [[امکانات]] بهتر از مکان‌های قبل است. در اینجا نیز سخن از همان چهار شیرزن و مقاومت‌های آنها است و اینکه زردبانی توانسته به‌خاطر تسلط بر زبان انگلیسی، مترجم صلیب سرخ در ارتباط با این خواهران شود. او در این فصل از برنامه‌های جمعی گوناگونی مانند عزاداری محرم که به‌صورت پنهانی در اردوگاه برگزار می‌شد و از رفتارهای خشونت‌آمیز عراقی‌ها و [[شکنجه]] شدن اسرا سخن می‌گوید. در ادامه، زردبانی به توصیف اردوگاه رمادی می‌پردازد.عراقی‌ها از او می‌خواهند که مترجم صلیب سرخ باشد و در‌عین‌حال وضع بد اسرا را گزارش ندهد که نمی‌پذیرد و به‌همین‌خاطر او را به [[اردوگاه موصل 1]] انتقال می‌دهند؛ جایی‌که خشونت عراقی‌ها فراوان و اسرا در سختی‌اند. زردبانی در این [[اردوگاه]] نیز به اسرا زبان انگلیسی [[آموزش]] می‌دهد؛ این کار به‌سبب فشار عراقی‌ها به‌راحتی امکان‌پذیر نیست. در ادامه، سخن از بیماری‌ها، همدردی‌ها، ازخودگذشتگی‌های اسرا و انتقاد از ناکارآمدی [[صلیب سرخ]] است.		زردبانی در همین اردوگاه است که خبر پذیرش قطعنامۀ 598 را می‌شنود؛ خبری که جوّ حاکم بر [[اردوگاه]] را تغییر می‌دهد. در پایان از بردن [[اسرا]] به نجف و کربلا و همچنین پذیرفتن قرارداد 1975 ازجانب دولت عراق و آزادی [[اسرا]] سخن می‌گوید.

	زردبانی در همین اردوگاه است که خبر پذیرش قطعنامۀ 598 را می‌شنود؛ خبری که جوّ حاکم بر [[اردوگاه]] را تغییر می‌دهد. در پایان از بردن اسرا به نجف و کربلا و همچنین پذیرفتن قرارداد 1975 ازجانب دولت عراق و آزادی اسرا سخن می‌گوید.

	== جوایز ==		== جوایز ==

Marjan-khanlari در ‏۱۱ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۰۳

2025-03-11T08:03:58Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۳۳
خط ۱:		خط ۱:
	'''كتاب خاطرات اسیر آزادشدۀ ایرانی، مهندس محمدعلی زردبانی.'''		[[پرونده:گداخته.png\|بندانگشتی\|کتاب خاطرات مهندس محمد علی زردبانی\|247x247پیکسل]]'''كتاب خاطرات اسیر آزادشدۀ ایرانی، مهندس محمدعلی زردبانی.'''

	== معرفی کتاب ==		== معرفی کتاب ==
	~~[[پرونده:گداخته.png\|بندانگشتی\|کتاب خاطرات مهندس محمد علی زردبانی\|247x247پیکسل]]~~
	این کتاب 200 صفحه‌ای را که به کوشش رضا بنده‌خدا گردآوری شده، انتشارات سورۀ مهر برای نخستین‌بار در 1378 چاپ کرده است.		این کتاب 200 صفحه‌ای را که به کوشش رضا بنده‌خدا گردآوری شده، انتشارات سورۀ مهر برای نخستین‌بار در 1378 چاپ کرده است.

Marjan-khanlari در ‏۲۰ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۳۷

2024-12-20T17:37:48Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۰۷
خط ۱:		خط ۱:
	~~[[پرونده:گداخته.png\|بندانگشتی\|کتاب خاطرات مهندس محمد علی زردبانی]]~~
	'''كتاب خاطرات اسیر آزادشدۀ ایرانی، مهندس محمدعلی زردبانی.'''		'''كتاب خاطرات اسیر آزادشدۀ ایرانی، مهندس محمدعلی زردبانی.'''

	==~~= مقدمه =~~==		== معرفی کتاب ==
			[[پرونده:گداخته.png\|بندانگشتی\|کتاب خاطرات مهندس محمد علی زردبانی\|247x247پیکسل]]
	این کتاب 200 صفحه‌ای را که به کوشش رضا بنده‌خدا گردآوری شده، انتشارات سورۀ مهر برای نخستین‌بار در 1378 چاپ کرده است.		این کتاب 200 صفحه‌ای را که به کوشش رضا بنده‌خدا گردآوری شده، انتشارات سورۀ مهر برای نخستین‌بار در 1378 چاپ کرده است.

	==~~= ساختار~~ کتاب ===		== گزیده ای از محتوای کتاب ==
	'''فصل نخست''' کتاب با نام «سلّول» با توصیف صحنۀ اسارت شروع می‌شود. 8 آبان 1359 است که عراقی‌ها به‌خاطر مه‌آلود بودن هوا توانسته‌اند تا نزدیکی آبادان پیش بیایند. زردبانی با دوستانش فریدون و ابراهیم در 30 کیلومتری مسیر آبادان- ماهشهر هستند که به نیروهای عراقی برمی‌خورند و در نهایت بهت و حیرانی بدون آنکه بتوانند کاری کنند اسیر می‌شوند.قبل از جنگ، زردبانی جزء سه نفر کارمند بخش مهندسی پالایشگاه نفت آبادان بوده است و با شروع جنگ، سرپرست گروه 25 نفرۀ نقشه‌کشی می‌شود که کارشان انتقال نقشه‌های پالایشگاه به تهران است. ابتدا فکر می‌کنند جنگ فقط چند روز طول می‌کشد و قرار است 15 روز در آبادان بمانند؛ اما با جدی شدن حملۀ عراقی‌ها به آبادان، حفاظت از شهر و پالایشگاه شروع می‌شود. زردبانی و دوستانش بمباران‌های فراوانی را در این شهر تجربه می کنند.		'''فصل نخست''' کتاب با نام «سلّول» با توصیف صحنۀ اسارت شروع می‌شود. 8 آبان 1359 است که عراقی‌ها به‌خاطر مه‌آلود بودن هوا توانسته‌اند تا نزدیکی آبادان پیش بیایند. زردبانی با دوستانش فریدون و ابراهیم در 30 کیلومتری مسیر آبادان- ماهشهر هستند که به نیروهای عراقی برمی‌خورند و در نهایت بهت و حیرانی بدون آنکه بتوانند کاری کنند اسیر می‌شوند.قبل از جنگ، زردبانی جزء سه نفر کارمند بخش مهندسی پالایشگاه نفت آبادان بوده است و با شروع جنگ، سرپرست گروه 25 نفرۀ نقشه‌کشی می‌شود که کارشان انتقال نقشه‌های پالایشگاه به تهران است. ابتدا فکر می‌کنند جنگ فقط چند روز طول می‌کشد و قرار است 15 روز در آبادان بمانند؛ اما با جدی شدن حملۀ عراقی‌ها به آبادان، حفاظت از شهر و پالایشگاه شروع می‌شود. زردبانی و دوستانش بمباران‌های فراوانی را در این شهر تجربه می کنند.

	دوران اسارت شروع می‌شود. زردبانی را پس از پادگان نظامی تنومه و سلول‌های انفرادی بصره به زندان مخابرات بغداد می‌فرستند؛ مکانی که در ظاهر بیمارستانی شیک و در واقع یکی از مخوف‌ترین زندان‌ها است و از ملیت‌های مختلف زندانی دارد. عراقی‌ها به او قول می‌دهند که اگر در مصاحبه‌ای تشریفاتی شرکت کند و ایران را مقصر جنگ معرفی کند، او را به امریكا بفرستند، که نمی‌پذیرد.		دوران اسارت شروع می‌شود. زردبانی را پس از پادگان نظامی تنومه و سلول‌های انفرادی بصره به زندان مخابرات بغداد می‌فرستند؛ مکانی که در ظاهر بیمارستانی شیک و در واقع یکی از مخوف‌ترین زندان‌ها است و از ملیت‌های مختلف زندانی دارد. عراقی‌ها به او قول می‌دهند که اگر در مصاحبه‌ای تشریفاتی شرکت کند و ایران را مقصر جنگ معرفی کند، او را به امریكا بفرستند، که نمی‌پذیرد.

	او را به سلول انفرادی می‌فرستند؛ مکانی که بسیار تاریک وخسته‌کننده است و تنها دلخوشی‌اش دیدن چند نقطۀ روشن است که با آنها درد و دل می‌کند. او برای فرار از تنهایی و تسلیم نشدن به شرایط موجود انفرادی، برنامۀ زمانی دقیقی را ترتیب می‌دهد که شامل اخبار گفتن به زبان انگلیسی برای خود و مخاطبان فرضی، ورزش و کشتن شپش‌های زندان و... است. سعی او در برقراری ارتباط با سلول‌های دیگر به‌واسطۀ ضربه زدن بر دیوار موجب لو رفتن او و انتقالش به سلولی دیگر می‌شود. در این سلول نیز سخن از تنهایی است و یکی از دلخوشی‌های زردبانی، یک موش و دیدار با او است: «مسلّماً موش اعلی‌حضرت بود یا علیاحضرت نمی‌دانم؛ تا مرا بیدار می‌دید و فعال، آفتابی نمی‌شد. به‌همین‌دلیل به گوشه‌ای رفتم و خودم را مثل نعش انداختم... انتظار در آن شرایط ساکن و یکنواخت خودش تنوعی و لاجرم جذاب بود؛ لذتی چون لذت مشاهدۀ یکی از عجایب هفتگانه! احساس کردم حدوداً نیم‌ساعت که گذشت سروکلۀ جناب موش پیدا شد. جناب موش با گوش‌های بزرگش آرام و محتاطانه آمد و به‌سوی پارچ و نان رفت. اول آن را دور زد، بعد چنگی بر آن کشید و عاقبت مشغول خوردن شد. پس از هر گازی که به نان می‌زد مکثی می‌کرد و نگاهی به اطراف می‌انداخت.» <ref name=":0">بنده‌خدا، رضا (1388). گداخته. خاطرات اسیر آزاد شدۀ ایرانی مهندس محمّدعلی زردبانی، چاپ دوم. تهران: سوره مهر.</ref> .در ادامه، زردبانی از چهار شیرزن ایرانی می‌گوید که در زندان مخابرات‌اند؛ بانوانی که در مسیر ماهشهر-آبادان به‌خاطر همراهی با دوستان و ترک نکردن آنها اسیر شده‌اند و در زندان در برابر تهدیدها و تطمیع‌ها مقاومت کرده‌اند و توانسته‌اند با حرکت‌های انقلابی خود از عراقی‌ها امتیازهایی ازجمله انتقال به اردوگاه موصل 1 (← [[موصل 1،اردوگاه]] )و [[~~اردوگاه~~ عنبر]] بگیرند و در نهایت، پس از 5 سال به ایران بازگردند. (← [[معصومه آباد]] ؛ شمسی بهرامی ؛[[حلیمه آزموده]] ؛[[فاطمه ناهیدی]] )		او را به سلول انفرادی می‌فرستند؛ مکانی که بسیار تاریک وخسته‌کننده است و تنها دلخوشی‌اش دیدن چند نقطۀ روشن است که با آنها درد و دل می‌کند. او برای [[فرار]] از تنهایی و تسلیم نشدن به شرایط موجود انفرادی، برنامۀ زمانی دقیقی را ترتیب می‌دهد که شامل اخبار گفتن به زبان انگلیسی برای خود و مخاطبان فرضی، [[ورزش]] و کشتن شپش‌های زندان و... است. سعی او در برقراری ارتباط با سلول‌های دیگر به‌واسطۀ ضربه زدن بر دیوار موجب لو رفتن او و انتقالش به سلولی دیگر می‌شود. در این سلول نیز سخن از تنهایی است و یکی از دلخوشی‌های زردبانی، یک موش و دیدار با او است: «مسلّماً موش اعلی‌حضرت بود یا علیاحضرت نمی‌دانم؛ تا مرا بیدار می‌دید و فعال، آفتابی نمی‌شد. به‌همین‌دلیل به گوشه‌ای رفتم و خودم را مثل نعش انداختم... انتظار در آن شرایط ساکن و یکنواخت خودش تنوعی و لاجرم جذاب بود؛ لذتی چون لذت مشاهدۀ یکی از عجایب هفتگانه! احساس کردم حدوداً نیم‌ساعت که گذشت سروکلۀ جناب موش پیدا شد. جناب موش با گوش‌های بزرگش آرام و محتاطانه آمد و به‌سوی پارچ و نان رفت. اول آن را دور زد، بعد چنگی بر آن کشید و عاقبت مشغول خوردن شد. پس از هر گازی که به نان می‌زد مکثی می‌کرد و نگاهی به اطراف می‌انداخت.» <ref name=":0">بنده‌خدا، رضا (1388). گداخته. خاطرات اسیر آزاد شدۀ ایرانی مهندس محمّدعلی زردبانی، چاپ دوم. تهران: سوره مهر.</ref> .در ادامه، زردبانی از چهار شیرزن ایرانی می‌گوید که در زندان مخابرات‌اند؛ بانوانی که در مسیر ماهشهر-آبادان به‌خاطر همراهی با دوستان و ترک نکردن آنها اسیر شده‌اند و در زندان در برابر تهدیدها و تطمیع‌ها [[مقاومت]] کرده‌اند و توانسته‌اند با حرکت‌های انقلابی خود از عراقی‌ها امتیازهایی ازجمله انتقال به اردوگاه موصل 1 (← [[موصل 1،اردوگاه]] )و اردوگاه [[عنبر]] بگیرند و در نهایت، پس از 5 سال به ایران بازگردند. (← [[معصومه آباد]] ؛ [[شمسی بهرامی]] ؛[[حلیمه آزموده]] ؛[[فاطمه ناهیدی]] )

	زردبانی از وضع اسفناک و بد زندان و غذا سخن می‌گوید: «یک روز، بعد از آنکه جیرۀ نان قرعه‌کشی شد و هرکس سهم خود را برداشت، دکتر کوه‌پایه فریادی کشید! همه با تعجب نگاهش کردیم. چه شده دکتر؟ او دوباره فریاد کشید. آخر چه شده دکتر؟ گفت: پیاز! پیاز! گفتم: پیاز! گفت: بله پ...ی... ا... ز. و نان خود را نشانمان داد. او حق داشت، چشم‌هایش درست دیده بودند؛ تکّه پیازی لای نان او جا خوش کرده بود.»<ref name=":0" />		زردبانی از وضع اسفناک و بد زندان و غذا سخن می‌گوید: «یک روز، بعد از آنکه جیرۀ نان قرعه‌کشی شد و هرکس سهم خود را برداشت، دکتر کوه‌پایه فریادی کشید! همه با تعجب نگاهش کردیم. چه شده دکتر؟ او دوباره فریاد کشید. آخر چه شده دکتر؟ گفت: پیاز! پیاز! گفتم: پیاز! گفت: بله پ...ی... ا... ز. و نان خود را نشانمان داد. او حق داشت، چشم‌هایش درست دیده بودند؛ تکّه پیازی لای نان او جا خوش کرده بود.»<ref name=":0" />

	'''فصل دوم''' کتاب با نام «اردوگاه» به وضعیت زردبانی و دیگر اسرا در اردوگاه رمادی می‌پردازد. زردبانی پس از زندان‌های ابوغریب و دژبان مرکزی بغداد به [[اردوگاه الانبار]] منتقل می‌شود؛ جایی‌که به گفتة او ازنظر رفتار و امکانات بهتر از مکان‌های قبل است. در اینجا نیز سخن از همان چهار شیرزن و مقاومت‌های آنها است و اینکه زردبانی توانسته به‌خاطر تسلط بر زبان انگلیسی، مترجم صلیب سرخ در ارتباط با این خواهران شود. او در این فصل از برنامه‌های جمعی گوناگونی مانند عزاداری محرم که به‌صورت پنهانی در اردوگاه برگزار می‌شد و از رفتارهای خشونت‌آمیز عراقی‌ها و شکنجه شدن اسرا سخن می‌گوید. در ادامه، زردبانی به توصیف [[اردوگاه رمادی]] می‌پردازد.عراقی‌ها از او می‌خواهند که مترجم صلیب سرخ باشد و در‌عین‌حال وضع بد اسرا را گزارش ندهد که نمی‌پذیرد و به‌همین‌خاطر او را به [[اردوگاه موصل 1]] انتقال می‌دهند؛ جایی‌که خشونت عراقی‌ها فراوان و اسرا در سختی‌اند. زردبانی در این [[اردوگاه]] نیز به اسرا زبان انگلیسی [[آموزش]] می‌دهد؛ این کار به‌سبب فشار عراقی‌ها به‌راحتی امکان‌پذیر نیست. در ادامه، سخن از بیماری‌ها، همدردی‌ها، ازخودگذشتگی‌های اسرا و انتقاد از ناکارآمدی [[صلیب سرخ]] است.		'''فصل دوم''' کتاب با نام «اردوگاه» به وضعیت زردبانی و دیگر [[اسرا]] در اردوگاه رمادی می‌پردازد. زردبانی پس از زندان‌های ابوغریب و دژبان مرکزی بغداد به [[اردوگاه الانبار]] منتقل می‌شود؛ جایی‌که به گفتة او ازنظر رفتار و [[امکانات]] بهتر از مکان‌های قبل است. در اینجا نیز سخن از همان چهار شیرزن و مقاومت‌های آنها است و اینکه زردبانی توانسته به‌خاطر تسلط بر زبان انگلیسی، مترجم صلیب سرخ در ارتباط با این خواهران شود. او در این فصل از برنامه‌های جمعی گوناگونی مانند عزاداری محرم که به‌صورت پنهانی در اردوگاه برگزار می‌شد و از رفتارهای خشونت‌آمیز عراقی‌ها و [[شکنجه]] شدن اسرا سخن می‌گوید. در ادامه، زردبانی به توصیف اردوگاه رمادی می‌پردازد.عراقی‌ها از او می‌خواهند که مترجم صلیب سرخ باشد و در‌عین‌حال وضع بد اسرا را گزارش ندهد که نمی‌پذیرد و به‌همین‌خاطر او را به [[اردوگاه موصل 1]] انتقال می‌دهند؛ جایی‌که خشونت عراقی‌ها فراوان و اسرا در سختی‌اند. زردبانی در این [[اردوگاه]] نیز به اسرا زبان انگلیسی [[آموزش]] می‌دهد؛ این کار به‌سبب فشار عراقی‌ها به‌راحتی امکان‌پذیر نیست. در ادامه، سخن از بیماری‌ها، همدردی‌ها، ازخودگذشتگی‌های اسرا و انتقاد از ناکارآمدی [[صلیب سرخ]] است.

	زردبانی در همین اردوگاه است که خبر پذیرش قطعنامۀ 598 را می‌شنود؛ خبری که جوّ حاکم بر [[اردوگاه]] را تغییر می‌دهد. در پایان از بردن اسرا به نجف و کربلا و همچنین پذیرفتن قرارداد 1975 ازجانب دولت عراق و آزادی اسرا سخن می‌گوید.		زردبانی در همین اردوگاه است که خبر پذیرش قطعنامۀ 598 را می‌شنود؛ خبری که جوّ حاکم بر [[اردوگاه]] را تغییر می‌دهد. در پایان از بردن اسرا به نجف و کربلا و همچنین پذیرفتن قرارداد 1975 ازجانب دولت عراق و آزادی اسرا سخن می‌گوید.

	=== جوایز ===		== جوایز ==
	این كتاب در پنجمین دوره كتاب سال دفاع مقدس حائز رتبه دوم شده است.		این كتاب در پنجمین دوره كتاب سال دفاع مقدس حائز رتبه دوم شده است.

	=== ~~'''کتاب‌شناسی'''~~ ===		== نیز نگاه کنید به ==

			* [[اسارت و اسیران]]
			* [[جنگ تحمیلی عراق علیه ایران]]
			* [[اردوگاه]]
			* [[صلیب سرخ]]
			* [[معصومه آباد]]
			* [[شمسی بهرامی]]
			* [[حلیمه آزموده]]
			* [[فاطمه ناهیدی]]

			== کتابشناسی ==
	<references />'''سعید خسروپور'''		<references />'''سعید خسروپور'''
			[[رده:اسارت و اسیران]]
			[[رده:جنگ تحميلي عراق عليه ايران]]
			[[رده:اردوگاه]]
			[[رده:افراد (آزاده‌ها)]]
			[[رده:معصومه آباد]]
			[[رده:شمسی بهرامی]]
			[[رده:فاطمه ناهیدی]]
			[[رده:کتاب]]

Esarat: جایگزینی متن - 'ي' به 'ی'

2023-09-03T14:54:06Z

جایگزینی متن - 'ي' به 'ی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۲۴
خط ۸:		خط ۸:
	'''فصل نخست''' کتاب با نام «سلّول» با توصیف صحنۀ اسارت شروع می‌شود. 8 آبان 1359 است که عراقی‌ها به‌خاطر مه‌آلود بودن هوا توانسته‌اند تا نزدیکی آبادان پیش بیایند. زردبانی با دوستانش فریدون و ابراهیم در 30 کیلومتری مسیر آبادان- ماهشهر هستند که به نیروهای عراقی برمی‌خورند و در نهایت بهت و حیرانی بدون آنکه بتوانند کاری کنند اسیر می‌شوند.قبل از جنگ، زردبانی جزء سه نفر کارمند بخش مهندسی پالایشگاه نفت آبادان بوده است و با شروع جنگ، سرپرست گروه 25 نفرۀ نقشه‌کشی می‌شود که کارشان انتقال نقشه‌های پالایشگاه به تهران است. ابتدا فکر می‌کنند جنگ فقط چند روز طول می‌کشد و قرار است 15 روز در آبادان بمانند؛ اما با جدی شدن حملۀ عراقی‌ها به آبادان، حفاظت از شهر و پالایشگاه شروع می‌شود. زردبانی و دوستانش بمباران‌های فراوانی را در این شهر تجربه می کنند.		'''فصل نخست''' کتاب با نام «سلّول» با توصیف صحنۀ اسارت شروع می‌شود. 8 آبان 1359 است که عراقی‌ها به‌خاطر مه‌آلود بودن هوا توانسته‌اند تا نزدیکی آبادان پیش بیایند. زردبانی با دوستانش فریدون و ابراهیم در 30 کیلومتری مسیر آبادان- ماهشهر هستند که به نیروهای عراقی برمی‌خورند و در نهایت بهت و حیرانی بدون آنکه بتوانند کاری کنند اسیر می‌شوند.قبل از جنگ، زردبانی جزء سه نفر کارمند بخش مهندسی پالایشگاه نفت آبادان بوده است و با شروع جنگ، سرپرست گروه 25 نفرۀ نقشه‌کشی می‌شود که کارشان انتقال نقشه‌های پالایشگاه به تهران است. ابتدا فکر می‌کنند جنگ فقط چند روز طول می‌کشد و قرار است 15 روز در آبادان بمانند؛ اما با جدی شدن حملۀ عراقی‌ها به آبادان، حفاظت از شهر و پالایشگاه شروع می‌شود. زردبانی و دوستانش بمباران‌های فراوانی را در این شهر تجربه می کنند.

	دوران اسارت شروع می‌شود. زردبانی را پس از پادگان نظامی تنومه و سلول‌های انفرادی بصره به زندان مخابرات بغداد می‌فرستند؛ مکانی که در ظاهر ~~بیمارستاني~~ شیک و در واقع یکی از مخوف‌ترین زندان‌ها است و از ملیت‌های مختلف زندانی دارد. عراقی‌ها به او قول می‌دهند که اگر در مصاحبه‌ای تشریفاتی شرکت کند و ایران را مقصر جنگ معرفی کند، او را به ~~امريكا~~ بفرستند، که نمی‌پذیرد.		دوران اسارت شروع می‌شود. زردبانی را پس از پادگان نظامی تنومه و سلول‌های انفرادی بصره به زندان مخابرات بغداد می‌فرستند؛ مکانی که در ظاهر بیمارستانی شیک و در واقع یکی از مخوف‌ترین زندان‌ها است و از ملیت‌های مختلف زندانی دارد. عراقی‌ها به او قول می‌دهند که اگر در مصاحبه‌ای تشریفاتی شرکت کند و ایران را مقصر جنگ معرفی کند، او را به امریكا بفرستند، که نمی‌پذیرد.

	او را به سلول انفرادی می‌فرستند؛ مکانی که بسیار تاریک وخسته‌کننده است و تنها دلخوشی‌اش دیدن چند نقطۀ روشن است که با آنها درد و دل می‌کند. او برای فرار از تنهایی و تسلیم نشدن به شرایط موجود انفرادی، برنامۀ زمانی دقیقی را ترتیب می‌دهد که شامل اخبار گفتن به زبان انگلیسی برای خود و مخاطبان فرضی، ورزش و کشتن شپش‌های زندان و... است. سعی او در برقراری ارتباط با سلول‌های دیگر به‌واسطۀ ضربه زدن بر دیوار موجب لو رفتن او و انتقالش به سلولی دیگر می‌شود. در این سلول نیز سخن از تنهایی است و یکی از دلخوشی‌های زردبانی، یک موش و ~~ديدار~~ با او است: «مسلّماً موش اعلی‌حضرت بود یا علیاحضرت نمی‌دانم؛ تا مرا بیدار می‌دید و فعال، آفتابی نمی‌شد. به‌همین‌دلیل به گوشه‌ای رفتم و خودم را مثل نعش انداختم... انتظار در آن شرایط ساکن و یکنواخت خودش تنوعی و لاجرم جذاب بود؛ لذتی چون لذت مشاهدۀ یکی از عجایب هفتگانه! احساس کردم حدوداً نیم‌ساعت که گذشت سروکلۀ جناب موش پیدا شد. جناب موش با گوش‌های بزرگش آرام و محتاطانه آمد و به‌سوی پارچ و نان رفت. اول آن را دور زد، بعد چنگی بر آن کشید و عاقبت مشغول خوردن شد. پس از هر گازی که به نان می‌زد مکثی می‌کرد و نگاهی به اطراف می‌انداخت.» <ref name=":0">بنده‌خدا، رضا (1388). گداخته. خاطرات اسیر آزاد شدۀ ایرانی مهندس محمّدعلی زردبانی، چاپ دوم. تهران: سوره مهر.</ref> .در ادامه، زردبانی از چهار شیرزن ایرانی می‌گوید که در زندان مخابرات‌اند؛ بانوانی که در مسیر ماهشهر-آبادان به‌خاطر همراهی با دوستان و ترک نکردن آنها اسیر شده‌اند و در زندان در برابر تهدیدها و تطمیع‌ها مقاومت کرده‌اند و توانسته‌اند با حرکت‌های انقلابی خود از عراقی‌ها امتیازهایی ازجمله انتقال به اردوگاه موصل 1 (← [[موصل 1،اردوگاه]] )و [[اردوگاه عنبر]] بگیرند و در نهایت، پس از 5 سال به ایران بازگردند. (← [[معصومه آباد]] ؛ شمسی بهرامی ؛[[حلیمه آزموده]] ؛[[فاطمه ناهیدی]] )		او را به سلول انفرادی می‌فرستند؛ مکانی که بسیار تاریک وخسته‌کننده است و تنها دلخوشی‌اش دیدن چند نقطۀ روشن است که با آنها درد و دل می‌کند. او برای فرار از تنهایی و تسلیم نشدن به شرایط موجود انفرادی، برنامۀ زمانی دقیقی را ترتیب می‌دهد که شامل اخبار گفتن به زبان انگلیسی برای خود و مخاطبان فرضی، ورزش و کشتن شپش‌های زندان و... است. سعی او در برقراری ارتباط با سلول‌های دیگر به‌واسطۀ ضربه زدن بر دیوار موجب لو رفتن او و انتقالش به سلولی دیگر می‌شود. در این سلول نیز سخن از تنهایی است و یکی از دلخوشی‌های زردبانی، یک موش و دیدار با او است: «مسلّماً موش اعلی‌حضرت بود یا علیاحضرت نمی‌دانم؛ تا مرا بیدار می‌دید و فعال، آفتابی نمی‌شد. به‌همین‌دلیل به گوشه‌ای رفتم و خودم را مثل نعش انداختم... انتظار در آن شرایط ساکن و یکنواخت خودش تنوعی و لاجرم جذاب بود؛ لذتی چون لذت مشاهدۀ یکی از عجایب هفتگانه! احساس کردم حدوداً نیم‌ساعت که گذشت سروکلۀ جناب موش پیدا شد. جناب موش با گوش‌های بزرگش آرام و محتاطانه آمد و به‌سوی پارچ و نان رفت. اول آن را دور زد، بعد چنگی بر آن کشید و عاقبت مشغول خوردن شد. پس از هر گازی که به نان می‌زد مکثی می‌کرد و نگاهی به اطراف می‌انداخت.» <ref name=":0">بنده‌خدا، رضا (1388). گداخته. خاطرات اسیر آزاد شدۀ ایرانی مهندس محمّدعلی زردبانی، چاپ دوم. تهران: سوره مهر.</ref> .در ادامه، زردبانی از چهار شیرزن ایرانی می‌گوید که در زندان مخابرات‌اند؛ بانوانی که در مسیر ماهشهر-آبادان به‌خاطر همراهی با دوستان و ترک نکردن آنها اسیر شده‌اند و در زندان در برابر تهدیدها و تطمیع‌ها مقاومت کرده‌اند و توانسته‌اند با حرکت‌های انقلابی خود از عراقی‌ها امتیازهایی ازجمله انتقال به اردوگاه موصل 1 (← [[موصل 1،اردوگاه]] )و [[اردوگاه عنبر]] بگیرند و در نهایت، پس از 5 سال به ایران بازگردند. (← [[معصومه آباد]] ؛ شمسی بهرامی ؛[[حلیمه آزموده]] ؛[[فاطمه ناهیدی]] )

	زردبانی از وضع اسفناک و بد زندان و غذا سخن می‌گوید: «یک روز، بعد از آنکه جیرۀ نان قرعه‌کشی شد و هرکس سهم خود را برداشت، دکتر کوه‌پایه فریادی کشید! همه با تعجب نگاهش کردیم. چه شده دکتر؟ او دوباره فریاد کشید. آخر چه شده دکتر؟ گفت: پیاز! پیاز! گفتم: پیاز! گفت: بله پ...ی... ا... ز. و نان خود را نشانمان داد. او حق داشت، چشم‌هایش درست دیده بودند؛ تکّه پیازی لای نان او جا خوش کرده بود.»<ref name=":0" />		زردبانی از وضع اسفناک و بد زندان و غذا سخن می‌گوید: «یک روز، بعد از آنکه جیرۀ نان قرعه‌کشی شد و هرکس سهم خود را برداشت، دکتر کوه‌پایه فریادی کشید! همه با تعجب نگاهش کردیم. چه شده دکتر؟ او دوباره فریاد کشید. آخر چه شده دکتر؟ گفت: پیاز! پیاز! گفتم: پیاز! گفت: بله پ...ی... ا... ز. و نان خود را نشانمان داد. او حق داشت، چشم‌هایش درست دیده بودند؛ تکّه پیازی لای نان او جا خوش کرده بود.»<ref name=":0" />

	'''فصل دوم''' کتاب با نام «اردوگاه» به وضعیت زردبانی و دیگر اسرا در اردوگاه رمادی می‌پردازد. زردبانی پس از زندان‌های ابوغریب و دژبان مرکزی بغداد به [[اردوگاه الانبار]] منتقل می‌شود؛ جایی‌که به گفتة او ازنظر رفتار و امکانات بهتر از مکان‌های قبل است. در اینجا نیز سخن از همان چهار شیرزن و مقاومت‌های آنها است و اینکه زردبانی توانسته به‌خاطر تسلط بر زبان انگلیسی، مترجم صلیب سرخ در ارتباط با این خواهران شود. او در این فصل از برنامه‌های جمعی گوناگونی مانند عزاداری محرم که به‌صورت پنهانی در اردوگاه برگزار می‌شد و از رفتارهای خشونت‌آمیز عراقی‌ها و شکنجه شدن اسرا سخن می‌گوید. در ادامه، زردبانی به توصیف [[اردوگاه رمادی]] می‌پردازد.عراقی‌ها از او می‌خواهند که مترجم صلیب سرخ باشد و در‌عین‌حال وضع بد اسرا را گزارش ندهد که نمی‌پذیرد و به‌همین‌خاطر او را به [[اردوگاه موصل 1]] انتقال می‌دهند؛ جایی‌که خشونت عراقی‌ها فراوان و اسرا در سختی‌اند. زردبانی در این [[اردوگاه]] نیز به اسرا زبان انگلیسی [[آموزش]] می‌دهد؛ ~~اين~~ کار به‌سبب فشار عراقی‌ها به‌راحتی امکان‌پذیر نیست. در ادامه، سخن از بیماری‌ها، همدردی‌ها، ازخودگذشتگی‌های اسرا و انتقاد از ناکارآمدی [[صلیب سرخ]] است.		'''فصل دوم''' کتاب با نام «اردوگاه» به وضعیت زردبانی و دیگر اسرا در اردوگاه رمادی می‌پردازد. زردبانی پس از زندان‌های ابوغریب و دژبان مرکزی بغداد به [[اردوگاه الانبار]] منتقل می‌شود؛ جایی‌که به گفتة او ازنظر رفتار و امکانات بهتر از مکان‌های قبل است. در اینجا نیز سخن از همان چهار شیرزن و مقاومت‌های آنها است و اینکه زردبانی توانسته به‌خاطر تسلط بر زبان انگلیسی، مترجم صلیب سرخ در ارتباط با این خواهران شود. او در این فصل از برنامه‌های جمعی گوناگونی مانند عزاداری محرم که به‌صورت پنهانی در اردوگاه برگزار می‌شد و از رفتارهای خشونت‌آمیز عراقی‌ها و شکنجه شدن اسرا سخن می‌گوید. در ادامه، زردبانی به توصیف [[اردوگاه رمادی]] می‌پردازد.عراقی‌ها از او می‌خواهند که مترجم صلیب سرخ باشد و در‌عین‌حال وضع بد اسرا را گزارش ندهد که نمی‌پذیرد و به‌همین‌خاطر او را به [[اردوگاه موصل 1]] انتقال می‌دهند؛ جایی‌که خشونت عراقی‌ها فراوان و اسرا در سختی‌اند. زردبانی در این [[اردوگاه]] نیز به اسرا زبان انگلیسی [[آموزش]] می‌دهد؛ این کار به‌سبب فشار عراقی‌ها به‌راحتی امکان‌پذیر نیست. در ادامه، سخن از بیماری‌ها، همدردی‌ها، ازخودگذشتگی‌های اسرا و انتقاد از ناکارآمدی [[صلیب سرخ]] است.

	زردبانی در همین اردوگاه است که خبر پذیرش قطعنامۀ 598 را می‌شنود؛ خبری که جوّ حاکم بر [[اردوگاه]] را تغییر می‌دهد. در پایان از بردن اسرا به نجف و کربلا و همچنین پذیرفتن قرارداد 1975 ازجانب دولت عراق و آزادی اسرا سخن ~~مي‌گويد~~.		زردبانی در همین اردوگاه است که خبر پذیرش قطعنامۀ 598 را می‌شنود؛ خبری که جوّ حاکم بر [[اردوگاه]] را تغییر می‌دهد. در پایان از بردن اسرا به نجف و کربلا و همچنین پذیرفتن قرارداد 1975 ازجانب دولت عراق و آزادی اسرا سخن می‌گوید.

	=== جوایز ===		=== جوایز ===
	~~اين~~ كتاب در ~~پنجمين~~ دوره كتاب سال دفاع مقدس حائز رتبه دوم شده است.		این كتاب در پنجمین دوره كتاب سال دفاع مقدس حائز رتبه دوم شده است.

	=== '''کتاب‌شناسی''' ===		=== '''کتاب‌شناسی''' ===
	<references />'''سعید خسروپور'''		<references />'''سعید خسروپور'''

A-hamidian در ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۱:۱۵

2022-07-28T21:15:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۰:۴۵
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:گداخته.png\|بندانگشتی\|کتاب خاطرات مهندس محمد علی زردبانی]]
	'''كتاب خاطرات اسیر آزادشدۀ ایرانی، مهندس محمدعلی زردبانی.'''		'''كتاب خاطرات اسیر آزادشدۀ ایرانی، مهندس محمدعلی زردبانی.'''

خط ۹:		خط ۱۰:
	دوران اسارت شروع می‌شود. زردبانی را پس از پادگان نظامی تنومه و سلول‌های انفرادی بصره به زندان مخابرات بغداد می‌فرستند؛ مکانی که در ظاهر بیمارستاني شیک و در واقع یکی از مخوف‌ترین زندان‌ها است و از ملیت‌های مختلف زندانی دارد. عراقی‌ها به او قول می‌دهند که اگر در مصاحبه‌ای تشریفاتی شرکت کند و ایران را مقصر جنگ معرفی کند، او را به امريكا بفرستند، که نمی‌پذیرد.		دوران اسارت شروع می‌شود. زردبانی را پس از پادگان نظامی تنومه و سلول‌های انفرادی بصره به زندان مخابرات بغداد می‌فرستند؛ مکانی که در ظاهر بیمارستاني شیک و در واقع یکی از مخوف‌ترین زندان‌ها است و از ملیت‌های مختلف زندانی دارد. عراقی‌ها به او قول می‌دهند که اگر در مصاحبه‌ای تشریفاتی شرکت کند و ایران را مقصر جنگ معرفی کند، او را به امريكا بفرستند، که نمی‌پذیرد.

	او را به سلول انفرادی می‌فرستند؛ مکانی که بسیار تاریک وخسته‌کننده است و تنها دلخوشی‌اش دیدن چند نقطۀ روشن است که با آنها درد و دل می‌کند. او برای فرار از تنهایی و تسلیم نشدن به شرایط موجود انفرادی، برنامۀ زمانی دقیقی را ترتیب می‌دهد که شامل اخبار گفتن به زبان انگلیسی برای خود و مخاطبان فرضی، ورزش و کشتن شپش‌های زندان و... است. سعی او در برقراری ارتباط با سلول‌های دیگر به‌واسطۀ ضربه زدن بر دیوار موجب لو رفتن او و انتقالش به سلولی دیگر می‌شود. در این سلول نیز سخن از تنهایی است و یکی از دلخوشی‌های زردبانی، یک موش و ديدار با او است: «مسلّماً موش اعلی‌حضرت بود یا علیاحضرت نمی‌دانم؛ تا مرا بیدار می‌دید و فعال، آفتابی نمی‌شد. به‌همین‌دلیل به گوشه‌ای رفتم و خودم را مثل نعش انداختم... انتظار در آن شرایط ساکن و یکنواخت خودش تنوعی و لاجرم جذاب بود؛ لذتی چون لذت مشاهدۀ یکی از عجایب هفتگانه! احساس کردم حدوداً نیم‌ساعت که گذشت سروکلۀ جناب موش پیدا شد. جناب موش با گوش‌های بزرگش آرام و محتاطانه آمد و به‌سوی پارچ و نان رفت. اول آن را دور زد، بعد چنگی بر آن کشید و عاقبت مشغول خوردن شد. پس از هر گازی که به نان می‌زد مکثی می‌کرد و نگاهی به اطراف می‌انداخت.» <ref name=":0">بنده‌خدا، رضا (1388). گداخته. خاطرات اسیر آزاد شدۀ ایرانی مهندس محمّدعلی زردبانی، چاپ دوم. تهران: سوره مهر.</ref> .در ادامه، زردبانی از چهار شیرزن ایرانی می‌گوید که در زندان مخابرات‌اند؛ بانوانی که در مسیر ماهشهر-آبادان به‌خاطر همراهی با دوستان و ترک نکردن آنها اسیر شده‌اند و در زندان در برابر تهدیدها و تطمیع‌ها مقاومت کرده‌اند و توانسته‌اند با حرکت‌های انقلابی خود از عراقی‌ها امتیازهایی ازجمله انتقال به اردوگاه موصل 1 (← [[موصل 1،اردوگاه]] )و [[اردوگاه عنبر]] بگیرند و در نهایت، پس از 5 سال به ایران بازگردند. (← [[~~ناهيدي؛ بهرامي؛ آباد؛~~ آزموده]])		او را به سلول انفرادی می‌فرستند؛ مکانی که بسیار تاریک وخسته‌کننده است و تنها دلخوشی‌اش دیدن چند نقطۀ روشن است که با آنها درد و دل می‌کند. او برای فرار از تنهایی و تسلیم نشدن به شرایط موجود انفرادی، برنامۀ زمانی دقیقی را ترتیب می‌دهد که شامل اخبار گفتن به زبان انگلیسی برای خود و مخاطبان فرضی، ورزش و کشتن شپش‌های زندان و... است. سعی او در برقراری ارتباط با سلول‌های دیگر به‌واسطۀ ضربه زدن بر دیوار موجب لو رفتن او و انتقالش به سلولی دیگر می‌شود. در این سلول نیز سخن از تنهایی است و یکی از دلخوشی‌های زردبانی، یک موش و ديدار با او است: «مسلّماً موش اعلی‌حضرت بود یا علیاحضرت نمی‌دانم؛ تا مرا بیدار می‌دید و فعال، آفتابی نمی‌شد. به‌همین‌دلیل به گوشه‌ای رفتم و خودم را مثل نعش انداختم... انتظار در آن شرایط ساکن و یکنواخت خودش تنوعی و لاجرم جذاب بود؛ لذتی چون لذت مشاهدۀ یکی از عجایب هفتگانه! احساس کردم حدوداً نیم‌ساعت که گذشت سروکلۀ جناب موش پیدا شد. جناب موش با گوش‌های بزرگش آرام و محتاطانه آمد و به‌سوی پارچ و نان رفت. اول آن را دور زد، بعد چنگی بر آن کشید و عاقبت مشغول خوردن شد. پس از هر گازی که به نان می‌زد مکثی می‌کرد و نگاهی به اطراف می‌انداخت.» <ref name=":0">بنده‌خدا، رضا (1388). گداخته. خاطرات اسیر آزاد شدۀ ایرانی مهندس محمّدعلی زردبانی، چاپ دوم. تهران: سوره مهر.</ref> .در ادامه، زردبانی از چهار شیرزن ایرانی می‌گوید که در زندان مخابرات‌اند؛ بانوانی که در مسیر ماهشهر-آبادان به‌خاطر همراهی با دوستان و ترک نکردن آنها اسیر شده‌اند و در زندان در برابر تهدیدها و تطمیع‌ها مقاومت کرده‌اند و توانسته‌اند با حرکت‌های انقلابی خود از عراقی‌ها امتیازهایی ازجمله انتقال به اردوگاه موصل 1 (← [[موصل 1،اردوگاه]] )و [[اردوگاه عنبر]] بگیرند و در نهایت، پس از 5 سال به ایران بازگردند. (← [[معصومه آباد]] ؛ شمسی بهرامی ؛[[حلیمه آزموده]] ؛[[فاطمه ناهیدی]] )

	زردبانی از وضع اسفناک و بد زندان و غذا سخن می‌گوید: «یک روز، بعد از آنکه جیرۀ نان قرعه‌کشی شد و هرکس سهم خود را برداشت، دکتر کوه‌پایه فریادی کشید! همه با تعجب نگاهش کردیم. چه شده دکتر؟ او دوباره فریاد کشید. آخر چه شده دکتر؟ گفت: پیاز! پیاز! گفتم: پیاز! گفت: بله پ...ی... ا... ز. و نان خود را نشانمان داد. او حق داشت، چشم‌هایش درست دیده بودند؛ تکّه پیازی لای نان او جا خوش کرده بود.»<ref name=":0" />		زردبانی از وضع اسفناک و بد زندان و غذا سخن می‌گوید: «یک روز، بعد از آنکه جیرۀ نان قرعه‌کشی شد و هرکس سهم خود را برداشت، دکتر کوه‌پایه فریادی کشید! همه با تعجب نگاهش کردیم. چه شده دکتر؟ او دوباره فریاد کشید. آخر چه شده دکتر؟ گفت: پیاز! پیاز! گفتم: پیاز! گفت: بله پ...ی... ا... ز. و نان خود را نشانمان داد. او حق داشت، چشم‌هایش درست دیده بودند؛ تکّه پیازی لای نان او جا خوش کرده بود.»<ref name=":0" />

	'''فصل دوم''' کتاب با نام «اردوگاه» به وضعیت زردبانی و دیگر اسرا در اردوگاه رمادی می‌پردازد. زردبانی پس از زندان‌های ابوغریب و دژبان مرکزی بغداد به [[اردوگاه الانبار]] منتقل می‌شود؛ جایی‌که به گفتة او ازنظر رفتار و امکانات بهتر از مکان‌های قبل است. در اینجا نیز سخن از همان چهار شیرزن و مقاومت‌های آنها است و اینکه زردبانی توانسته به‌خاطر تسلط بر زبان انگلیسی، مترجم صلیب سرخ در ارتباط با این خواهران شود. او در این فصل از برنامه‌های جمعی گوناگونی مانند عزاداری محرم که به‌صورت پنهانی در اردوگاه برگزار می‌شد و از رفتارهای خشونت‌آمیز عراقی‌ها و شکنجه شدن اسرا سخن می‌گوید. در ادامه، زردبانی به توصیف [[اردوگاه رمادی]] می‌پردازد.عراقی‌ها از او می‌خواهند که مترجم صلیب سرخ باشد و در‌عین‌حال وضع بد اسرا را گزارش ندهد که نمی‌پذیرد و به‌همین‌خاطر او را به اردوگاه موصل 1 ~~(← [[موصل 1،اردوگاه~~]] )انتقال می‌دهند؛ جایی‌که خشونت عراقی‌ها فراوان و اسرا در سختی‌اند. زردبانی در این [[اردوگاه]] نیز به اسرا زبان انگلیسی [[آموزش]] می‌دهد؛ اين کار به‌سبب فشار عراقی‌ها به‌راحتی امکان‌پذیر نیست. در ادامه، سخن از بیماری‌ها، همدردی‌ها، ازخودگذشتگی‌های اسرا و انتقاد از ناکارآمدی [[صلیب سرخ]] است.		'''فصل دوم''' کتاب با نام «اردوگاه» به وضعیت زردبانی و دیگر اسرا در اردوگاه رمادی می‌پردازد. زردبانی پس از زندان‌های ابوغریب و دژبان مرکزی بغداد به [[اردوگاه الانبار]] منتقل می‌شود؛ جایی‌که به گفتة او ازنظر رفتار و امکانات بهتر از مکان‌های قبل است. در اینجا نیز سخن از همان چهار شیرزن و مقاومت‌های آنها است و اینکه زردبانی توانسته به‌خاطر تسلط بر زبان انگلیسی، مترجم صلیب سرخ در ارتباط با این خواهران شود. او در این فصل از برنامه‌های جمعی گوناگونی مانند عزاداری محرم که به‌صورت پنهانی در اردوگاه برگزار می‌شد و از رفتارهای خشونت‌آمیز عراقی‌ها و شکنجه شدن اسرا سخن می‌گوید. در ادامه، زردبانی به توصیف [[اردوگاه رمادی]] می‌پردازد.عراقی‌ها از او می‌خواهند که مترجم صلیب سرخ باشد و در‌عین‌حال وضع بد اسرا را گزارش ندهد که نمی‌پذیرد و به‌همین‌خاطر او را به [[اردوگاه موصل 1]] انتقال می‌دهند؛ جایی‌که خشونت عراقی‌ها فراوان و اسرا در سختی‌اند. زردبانی در این [[اردوگاه]] نیز به اسرا زبان انگلیسی [[آموزش]] می‌دهد؛ اين کار به‌سبب فشار عراقی‌ها به‌راحتی امکان‌پذیر نیست. در ادامه، سخن از بیماری‌ها، همدردی‌ها، ازخودگذشتگی‌های اسرا و انتقاد از ناکارآمدی [[صلیب سرخ]] است.

	زردبانی در همین اردوگاه است که خبر پذیرش قطعنامۀ 598 را می‌شنود؛ خبری که جوّ حاکم بر [[اردوگاه]] را تغییر می‌دهد. در پایان از بردن اسرا به نجف و کربلا و همچنین پذیرفتن قرارداد 1975 ازجانب دولت عراق و آزادی اسرا سخن مي‌گويد.		زردبانی در همین اردوگاه است که خبر پذیرش قطعنامۀ 598 را می‌شنود؛ خبری که جوّ حاکم بر [[اردوگاه]] را تغییر می‌دهد. در پایان از بردن اسرا به نجف و کربلا و همچنین پذیرفتن قرارداد 1975 ازجانب دولت عراق و آزادی اسرا سخن مي‌گويد.

M-jafari در ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۳۲

2022-07-23T12:32:26Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۶:۰۲
خط ۲۱:		خط ۲۱:

	=== '''کتاب‌شناسی''' ===		=== '''کتاب‌شناسی''' ===
	~~بنده‌خدا، رضا (1388). گداخته. خاطرات اسیر آزاد شدۀ ایرانی مهندس محمّدعلی زردبانی، چاپ دوم. تهران: سوره مهر.~~		<references />'''سعید خسروپور'''

	'''سعید خسروپور'''

M-jafari در ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۳۲

2022-07-23T12:32:03Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۶:۰۲
خط ۱:		خط ۱:
	كتاب خاطرات اسیر آزادشدۀ ایرانی، مهندس محمدعلی زردبانی.		'''كتاب خاطرات اسیر آزادشدۀ ایرانی، مهندس محمدعلی زردبانی.'''

			=== مقدمه ===
	این کتاب 200 صفحه‌ای را که به کوشش رضا بنده‌خدا گردآوری شده، انتشارات سورۀ مهر برای نخستین‌بار در 1378 چاپ کرده است.		این کتاب 200 صفحه‌ای را که به کوشش رضا بنده‌خدا گردآوری شده، انتشارات سورۀ مهر برای نخستین‌بار در 1378 چاپ کرده است.

	فصل نخست کتاب با نام «سلّول» با توصیف صحنۀ اسارت شروع می‌شود. 8 آبان 1359 است که عراقی‌ها به‌خاطر مه‌آلود بودن هوا توانسته‌اند تا نزدیکی آبادان پیش بیایند. زردبانی با دوستانش فریدون و ابراهیم در 30 کیلومتری مسیر آبادان- ماهشهر هستند که به نیروهای عراقی برمی‌خورند و در نهایت بهت و حیرانی بدون آنکه بتوانند کاری کنند اسیر می‌شوند.		=== ساختار کتاب ===
			'''فصل نخست''' کتاب با نام «سلّول» با توصیف صحنۀ اسارت شروع می‌شود. 8 آبان 1359 است که عراقی‌ها به‌خاطر مه‌آلود بودن هوا توانسته‌اند تا نزدیکی آبادان پیش بیایند. زردبانی با دوستانش فریدون و ابراهیم در 30 کیلومتری مسیر آبادان- ماهشهر هستند که به نیروهای عراقی برمی‌خورند و در نهایت بهت و حیرانی بدون آنکه بتوانند کاری کنند اسیر می‌شوند.قبل از جنگ، زردبانی جزء سه نفر کارمند بخش مهندسی پالایشگاه نفت آبادان بوده است و با شروع جنگ، سرپرست گروه 25 نفرۀ نقشه‌کشی می‌شود که کارشان انتقال نقشه‌های پالایشگاه به تهران است. ابتدا فکر می‌کنند جنگ فقط چند روز طول می‌کشد و قرار است 15 روز در آبادان بمانند؛ اما با جدی شدن حملۀ عراقی‌ها به آبادان، حفاظت از شهر و پالایشگاه شروع می‌شود. زردبانی و دوستانش بمباران‌های فراوانی را در این شهر تجربه می کنند.
	قبل از جنگ، زردبانی جزء سه نفر کارمند بخش مهندسی پالایشگاه نفت آبادان بوده است و با شروع جنگ، سرپرست گروه 25 نفرۀ نقشه‌کشی می‌شود که کارشان انتقال نقشه‌های پالایشگاه به تهران است. ابتدا فکر می‌کنند جنگ فقط چند روز طول می‌کشد و قرار است 15 روز در آبادان بمانند؛ اما با جدی شدن حملۀ عراقی‌ها به آبادان، حفاظت از شهر و پالایشگاه شروع می‌شود. زردبانی و دوستانش بمباران‌های فراوانی را در این شهر تجربه می کنند.

	دوران اسارت شروع می‌شود. زردبانی را پس از پادگان نظامی تنومه و سلول‌های انفرادی بصره به زندان مخابرات بغداد می‌فرستند؛ مکانی که در ظاهر بیمارستاني شیک و در واقع یکی از مخوف‌ترین زندان‌ها است و از ملیت‌های مختلف زندانی دارد. عراقی‌ها به او قول می‌دهند که اگر در مصاحبه‌ای تشریفاتی شرکت کند و ایران را مقصر جنگ معرفی کند، او را به امريكا بفرستند، که نمی‌پذیرد.		دوران اسارت شروع می‌شود. زردبانی را پس از پادگان نظامی تنومه و سلول‌های انفرادی بصره به زندان مخابرات بغداد می‌فرستند؛ مکانی که در ظاهر بیمارستاني شیک و در واقع یکی از مخوف‌ترین زندان‌ها است و از ملیت‌های مختلف زندانی دارد. عراقی‌ها به او قول می‌دهند که اگر در مصاحبه‌ای تشریفاتی شرکت کند و ایران را مقصر جنگ معرفی کند، او را به امريكا بفرستند، که نمی‌پذیرد.

	او را به سلول انفرادی می‌فرستند؛ مکانی که بسیار تاریک و		او را به سلول انفرادی می‌فرستند؛ مکانی که بسیار تاریک وخسته‌کننده است و تنها دلخوشی‌اش دیدن چند نقطۀ روشن است که با آنها درد و دل می‌کند. او برای فرار از تنهایی و تسلیم نشدن به شرایط موجود انفرادی، برنامۀ زمانی دقیقی را ترتیب می‌دهد که شامل اخبار گفتن به زبان انگلیسی برای خود و مخاطبان فرضی، ورزش و کشتن شپش‌های زندان و... است. سعی او در برقراری ارتباط با سلول‌های دیگر به‌واسطۀ ضربه زدن بر دیوار موجب لو رفتن او و انتقالش به سلولی دیگر می‌شود. در این سلول نیز سخن از تنهایی است و یکی از دلخوشی‌های زردبانی، یک موش و ديدار با او است: «مسلّماً موش اعلی‌حضرت بود یا علیاحضرت نمی‌دانم؛ تا مرا بیدار می‌دید و فعال، آفتابی نمی‌شد. به‌همین‌دلیل به گوشه‌ای رفتم و خودم را مثل نعش انداختم... انتظار در آن شرایط ساکن و یکنواخت خودش تنوعی و لاجرم جذاب بود؛ لذتی چون لذت مشاهدۀ یکی از عجایب هفتگانه! احساس کردم حدوداً نیم‌ساعت که گذشت سروکلۀ جناب موش پیدا شد. جناب موش با گوش‌های بزرگش آرام و محتاطانه آمد و به‌سوی پارچ و نان رفت. اول آن را دور زد، بعد چنگی بر آن کشید و عاقبت مشغول خوردن شد. پس از هر گازی که به نان می‌زد مکثی می‌کرد و نگاهی به اطراف می‌انداخت.» <ref name=":0">بنده‌خدا، رضا (1388). گداخته. خاطرات اسیر آزاد شدۀ ایرانی مهندس محمّدعلی زردبانی، چاپ دوم. تهران: سوره مهر.</ref> .در ادامه، زردبانی از چهار شیرزن ایرانی می‌گوید که در زندان مخابرات‌اند؛ بانوانی که در مسیر ماهشهر-آبادان به‌خاطر همراهی با دوستان و ترک نکردن آنها اسیر شده‌اند و در زندان در برابر تهدیدها و تطمیع‌ها مقاومت کرده‌اند و توانسته‌اند با حرکت‌های انقلابی خود از عراقی‌ها امتیازهایی ازجمله انتقال به اردوگاه موصل 1 (← [[موصل 1،اردوگاه]] )و [[اردوگاه عنبر]] بگیرند و در نهایت، پس از 5 سال به ایران بازگردند. (← [[ناهيدي؛ بهرامي؛ آباد؛ آزموده]])



	~~{\| class="wikitable"~~
	\|
	\|-
	\|
	\|
	\|}
	~~خسته‌کننده~~ است و تنها دلخوشی‌اش دیدن چند نقطۀ روشن است که با آنها درد و دل می‌کند. او برای فرار از تنهایی و تسلیم نشدن به شرایط موجود انفرادی، برنامۀ زمانی دقیقی را ترتیب می‌دهد که شامل اخبار گفتن به زبان انگلیسی برای خود و مخاطبان فرضی، ورزش و کشتن شپش‌های زندان و... است. سعی او در برقراری ارتباط با سلول‌های دیگر به‌واسطۀ ضربه زدن بر دیوار موجب لو رفتن او و انتقالش به سلولی دیگر می‌شود. در این سلول نیز سخن از تنهایی است و یکی از دلخوشی‌های زردبانی، یک موش و ديدار با او است: «مسلّماً موش اعلی‌حضرت بود یا علیاحضرت نمی‌دانم؛ تا مرا بیدار می‌دید و فعال، آفتابی نمی‌شد. به‌همین‌دلیل به گوشه‌ای رفتم و خودم را مثل نعش انداختم... انتظار در آن شرایط ساکن و یکنواخت خودش تنوعی و لاجرم جذاب بود؛ لذتی چون لذت مشاهدۀ یکی از عجایب هفتگانه! احساس کردم حدوداً نیم‌ساعت که گذشت سروکلۀ جناب موش پیدا شد. جناب موش با گوش‌های بزرگش آرام و محتاطانه آمد و به‌سوی پارچ و نان رفت. اول آن را دور زد، بعد چنگی بر آن کشید و عاقبت مشغول خوردن شد. پس از هر گازی که به نان می‌زد مکثی می‌کرد و نگاهی به اطراف می‌انداخت.» (~~بنده‌خدا،~~ 1388: ~~61-62)~~
	در ادامه، زردبانی از چهار شیرزن ایرانی می‌گوید که در زندان مخابرات‌اند؛ بانوانی که در مسیر ماهشهر-آبادان به‌خاطر همراهی با دوستان و ترک نکردن آنها اسیر شده‌اند و در زندان در برابر تهدیدها و تطمیع‌ها مقاومت کرده‌اند و توانسته‌اند با حرکت‌های انقلابی خود از عراقی‌ها امتیازهایی ازجمله انتقال به اردوگاه موصل 1 و اردوگاه عنبر بگیرند و در نهایت، پس از 5 سال به ایران بازگردند. (← ناهيدي؛ بهرامي؛ آباد؛ آزموده)

	زردبانی از وضع اسفناک و بد زندان و غذا سخن می‌گوید: «یک روز، بعد از آنکه جیرۀ نان قرعه‌کشی شد و هرکس سهم خود را برداشت، دکتر کوه‌پایه فریادی کشید! همه با تعجب نگاهش کردیم. چه شده دکتر؟ او دوباره فریاد کشید. آخر چه شده دکتر؟ گفت: پیاز! پیاز! گفتم: پیاز! گفت: بله پ...ی... ا... ز. و نان خود را نشانمان داد. او حق داشت، چشم‌هایش درست دیده بودند؛ تکّه پیازی لای نان او جا خوش کرده بود.» ~~(همان~~: ~~75-76)~~		زردبانی از وضع اسفناک و بد زندان و غذا سخن می‌گوید: «یک روز، بعد از آنکه جیرۀ نان قرعه‌کشی شد و هرکس سهم خود را برداشت، دکتر کوه‌پایه فریادی کشید! همه با تعجب نگاهش کردیم. چه شده دکتر؟ او دوباره فریاد کشید. آخر چه شده دکتر؟ گفت: پیاز! پیاز! گفتم: پیاز! گفت: بله پ...ی... ا... ز. و نان خود را نشانمان داد. او حق داشت، چشم‌هایش درست دیده بودند؛ تکّه پیازی لای نان او جا خوش کرده بود.»<ref name=":0" />

	فصل دوم کتاب با نام «اردوگاه» به وضعیت زردبانی و دیگر اسرا در اردوگاه رمادی می‌پردازد. زردبانی پس از زندان‌های ابوغریب و دژبان مرکزی بغداد به اردوگاه الانبار منتقل می‌شود؛ جایی‌که به گفتة او ازنظر رفتار و امکانات بهتر از مکان‌های قبل		'''فصل دوم''' کتاب با نام «اردوگاه» به وضعیت زردبانی و دیگر اسرا در اردوگاه رمادی می‌پردازد. زردبانی پس از زندان‌های ابوغریب و دژبان مرکزی بغداد به [[اردوگاه الانبار]] منتقل می‌شود؛ جایی‌که به گفتة او ازنظر رفتار و امکانات بهتر از مکان‌های قبل است. در اینجا نیز سخن از همان چهار شیرزن و مقاومت‌های آنها است و اینکه زردبانی توانسته به‌خاطر تسلط بر زبان انگلیسی، مترجم صلیب سرخ در ارتباط با این خواهران شود. او در این فصل از برنامه‌های جمعی گوناگونی مانند عزاداری محرم که به‌صورت پنهانی در اردوگاه برگزار می‌شد و از رفتارهای خشونت‌آمیز عراقی‌ها و شکنجه شدن اسرا سخن می‌گوید. در ادامه، زردبانی به توصیف [[اردوگاه رمادی]] می‌پردازد.عراقی‌ها از او می‌خواهند که مترجم صلیب سرخ باشد و در‌عین‌حال وضع بد اسرا را گزارش ندهد که نمی‌پذیرد و به‌همین‌خاطر او را به اردوگاه موصل 1 (← [[موصل 1،اردوگاه]] )انتقال می‌دهند؛ جایی‌که خشونت عراقی‌ها فراوان و اسرا در سختی‌اند. زردبانی در این [[اردوگاه]] نیز به اسرا زبان انگلیسی [[آموزش]] می‌دهد؛ اين کار به‌سبب فشار عراقی‌ها به‌راحتی امکان‌پذیر نیست. در ادامه، سخن از بیماری‌ها، همدردی‌ها، ازخودگذشتگی‌های اسرا و انتقاد از ناکارآمدی [[صلیب سرخ]] است.

			زردبانی در همین اردوگاه است که خبر پذیرش قطعنامۀ 598 را می‌شنود؛ خبری که جوّ حاکم بر [[اردوگاه]] را تغییر می‌دهد. در پایان از بردن اسرا به نجف و کربلا و همچنین پذیرفتن قرارداد 1975 ازجانب دولت عراق و آزادی اسرا سخن مي‌گويد.

			=== جوایز ===

	است. در اینجا نیز سخن از همان چهار شیرزن و مقاومت‌های آنها است و اینکه زردبانی توانسته به‌خاطر تسلط بر زبان انگلیسی، مترجم صلیب سرخ در ارتباط با این خواهران شود. او در این فصل از برنامه‌های جمعی گوناگونی مانند عزاداری محرم که به‌صورت پنهانی در اردوگاه برگزار می‌شد و از رفتارهای خشونت‌آمیز عراقی‌ها و شکنجه شدن اسرا سخن می‌گوید. در ادامه، زردبانی به توصیف اردوگاه رمادی می‌پردازد.

	عراقی‌ها از او می‌خواهند که مترجم صلیب سرخ باشد و در‌عین‌حال وضع بد اسرا را گزارش ندهد که نمی‌پذیرد و به‌همین‌خاطر او را به اردوگاه موصل 1 انتقال می‌دهند؛ جایی‌که خشونت عراقی‌ها فراوان و اسرا در سختی‌اند. زردبانی در این اردوگاه نیز به اسرا زبان انگلیسی آموزش می‌دهد؛ اين کار به‌سبب فشار عراقی‌ها به‌راحتی امکان‌پذیر نیست. در ادامه، سخن از بیماری‌ها، همدردی‌ها، ازخودگذشتگی‌های اسرا و انتقاد از ناکارآمدی صلیب سرخ است.

	زردبانی در همین اردوگاه است که خبر پذیرش قطعنامۀ 598 را می‌شنود؛ خبری که جوّ حاکم بر اردوگاه را تغییر می‌دهد. در پایان از بردن اسرا به نجف و کربلا و همچنین پذیرفتن قرارداد 1975 ازجانب دولت عراق و آزادی اسرا سخن مي‌گويد.

	اين كتاب در پنجمين دوره كتاب سال دفاع مقدس حائز رتبه دوم شده است.		اين كتاب در پنجمين دوره كتاب سال دفاع مقدس حائز رتبه دوم شده است.

			=== '''کتاب‌شناسی''' ===
	'''کتاب‌شناسی'''

	بنده‌خدا، رضا (1388). گداخته. خاطرات اسیر آزاد شدۀ ایرانی مهندس محمّدعلی زردبانی، چاپ دوم. تهران: سوره مهر.		بنده‌خدا، رضا (1388). گداخته. خاطرات اسیر آزاد شدۀ ایرانی مهندس محمّدعلی زردبانی، چاپ دوم. تهران: سوره مهر.

	'''سعید خسروپور'''		'''سعید خسروپور'''

A-hamidian در ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۱:۴۳

2022-07-22T21:43:40Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۱:۱۳
خط ۴۳:		خط ۴۳:

	'''سعید خسروپور'''		'''سعید خسروپور'''




	~~لشگري، حسين~~

	~~اولين خلبان آزاده و از باسابقه‌ترين اسراي ايراني.~~

	حسین لشگری در 20 اسفندماه 1331 در روستای ضیاآباد از توابع قزوین به دنیا مي‌آيد. در 1350، با پایان تحصیلات متوسطه و اخذ مدرک دیپلم، برای خدمت سربازی به لشکر 77 خراسان اعزام مي‌شود. در طول خدمت و در زمان حضور در رزمایش مشترکي میان نیروی هوایی و زمینی، به حرفة خلبانی علاقه‌مند مي‌شود. از‌این‌رو، با پایان یافتن دوران سربازی، در آزمون دانشکدة خلبانی شرکت مي‌كند و به استخدام نیروی هوایی درمي‌آيد. در 1354، برای انجام دوره‌های تکمیلی خلبانی به امريكا مي‌رود و پس از دریافت نشان خلبانی به‌عنوان خلبان هواپیمای شکاری F5 مشغول خدمت مي‌شود.


	~~{\| class="wikitable"~~
	\|
	\|-
	\|
	\|
	\|}
	~~با شدت گرفتن اختلافات سیاسی و مرزی میان ایران و عراق، صدام حسین قرارداد 1975 الجزایر را به‌صورت یک‌جانبه لغو~~

A-hamidian: صفحه‌ای تازه حاوی «كتاب خاطرات اسیر آزادشدۀ ایرانی، مهندس محمدعلی زردبانی. این کتاب 200 صفحه‌ای را که به کوشش رضا بنده‌خدا گردآوری شده، انتشارات سورۀ مهر برای نخستین‌بار در 1378 چاپ کرده است. فصل نخست کتاب با نام «سلّول» با توصیف صحنۀ اسارت شروع می‌شود. 8 آبا...» ایجاد کرد

2022-07-22T21:43:17Z

صفحه‌ای تازه حاوی «كتاب خاطرات اسیر آزادشدۀ ایرانی، مهندس محمدعلی زردبانی. این کتاب 200 صفحه‌ای را که به کوشش رضا بنده‌خدا گردآوری شده، انتشارات سورۀ مهر برای نخستین‌بار در 1378 چاپ کرده است. فصل نخست کتاب با نام «سلّول» با توصیف صحنۀ اسارت شروع می‌شود. 8 آبا...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

كتاب خاطرات اسیر آزادشدۀ ایرانی، مهندس محمدعلی زردبانی.

این کتاب 200 صفحه‌ای را که به کوشش رضا بنده‌خدا گردآوری شده، انتشارات سورۀ مهر برای نخستین‌بار در 1378 چاپ کرده است.

فصل نخست کتاب با نام «سلّول» با توصیف صحنۀ اسارت شروع می‌شود. 8 آبان 1359 است که عراقی‌ها به‌خاطر مه‌آلود بودن هوا توانسته‌اند تا نزدیکی آبادان پیش بیایند. زردبانی با دوستانش فریدون و ابراهیم در 30 کیلومتری مسیر آبادان- ماهشهر هستند که به نیروهای عراقی برمی‌خورند و در نهایت بهت و حیرانی بدون آنکه بتوانند کاری کنند اسیر می‌شوند.

قبل از جنگ، زردبانی جزء سه نفر کارمند بخش مهندسی پالایشگاه نفت آبادان بوده است و با شروع جنگ، سرپرست گروه 25 نفرۀ نقشه‌کشی می‌شود که کارشان انتقال نقشه‌های پالایشگاه به تهران است. ابتدا فکر می‌کنند جنگ فقط چند روز طول می‌کشد و قرار است 15 روز در آبادان بمانند؛ اما با جدی شدن حملۀ عراقی‌ها به آبادان، حفاظت از شهر و پالایشگاه شروع می‌شود. زردبانی و دوستانش بمباران‌های فراوانی را در این شهر تجربه می کنند.

دوران اسارت شروع می‌شود. زردبانی را پس از پادگان نظامی تنومه و سلول‌های انفرادی بصره به زندان مخابرات بغداد می‌فرستند؛ مکانی که در ظاهر بیمارستاني شیک و در واقع یکی از مخوف‌ترین زندان‌ها است و از ملیت‌های مختلف زندانی دارد. عراقی‌ها به او قول می‌دهند که اگر در مصاحبه‌ای تشریفاتی شرکت کند و ایران را مقصر جنگ معرفی کند، او را به امريكا بفرستند، که نمی‌پذیرد.

او را به سلول انفرادی می‌فرستند؛ مکانی که بسیار تاریک و

{| class="wikitable"
|
|-
|
|
|}
خسته‌کننده است و تنها دلخوشی‌اش دیدن چند نقطۀ روشن است که با آنها درد و دل می‌کند. او برای فرار از تنهایی و تسلیم نشدن به شرایط موجود انفرادی، برنامۀ زمانی دقیقی را ترتیب می‌دهد که شامل اخبار گفتن به زبان انگلیسی برای خود و مخاطبان فرضی، ورزش و کشتن شپش‌های زندان و... است. سعی او در برقراری ارتباط با سلول‌های دیگر به‌واسطۀ ضربه زدن بر دیوار موجب لو رفتن او و انتقالش به سلولی دیگر می‌شود. در این سلول نیز سخن از تنهایی است و یکی از دلخوشی‌های زردبانی، یک موش و ديدار با او است: «مسلّماً موش اعلی‌حضرت بود یا علیاحضرت نمی‌دانم؛ تا مرا بیدار می‌دید و فعال، آفتابی نمی‌شد. به‌همین‌دلیل به گوشه‌ای رفتم و خودم را مثل نعش انداختم... انتظار در آن شرایط ساکن و یکنواخت خودش تنوعی و لاجرم جذاب بود؛ لذتی چون لذت مشاهدۀ یکی از عجایب هفتگانه! احساس کردم حدوداً نیم‌ساعت که گذشت سروکلۀ جناب موش پیدا شد. جناب موش با گوش‌های بزرگش آرام و محتاطانه آمد و به‌سوی پارچ و نان رفت. اول آن را دور زد، بعد چنگی بر آن کشید و عاقبت مشغول خوردن شد. پس از هر گازی که به نان می‌زد مکثی می‌کرد و نگاهی به اطراف می‌انداخت.» (بنده‌خدا، 1388: 61-62)
در ادامه، زردبانی از چهار شیرزن ایرانی می‌گوید که در زندان مخابرات‌اند؛ بانوانی که در مسیر ماهشهر-آبادان به‌خاطر همراهی با دوستان و ترک نکردن آنها اسیر شده‌اند و در زندان در برابر تهدیدها و تطمیع‌ها مقاومت کرده‌اند و توانسته‌اند با حرکت‌های انقلابی خود از عراقی‌ها امتیازهایی ازجمله انتقال به اردوگاه موصل 1 و اردوگاه عنبر بگیرند و در نهایت، پس از 5 سال به ایران بازگردند. (← ناهيدي؛ بهرامي؛ آباد؛ آزموده)

زردبانی از وضع اسفناک و بد زندان و غذا سخن می‌گوید: «یک روز، بعد از آنکه جیرۀ نان قرعه‌کشی شد و هرکس سهم خود را برداشت، دکتر کوه‌پایه فریادی کشید! همه با تعجب نگاهش کردیم. چه شده دکتر؟ او دوباره فریاد کشید. آخر چه شده دکتر؟ گفت: پیاز! پیاز! گفتم: پیاز! گفت: بله پ...ی... ا... ز. و نان خود را نشانمان داد. او حق داشت، چشم‌هایش درست دیده بودند؛ تکّه پیازی لای نان او جا خوش کرده بود.» (همان: 75-76)

فصل دوم کتاب با نام «اردوگاه» به وضعیت زردبانی و دیگر اسرا در اردوگاه رمادی می‌پردازد. زردبانی پس از زندان‌های ابوغریب و دژبان مرکزی بغداد به اردوگاه الانبار منتقل می‌شود؛ جایی‌که به گفتة او ازنظر رفتار و امکانات بهتر از مکان‌های قبل

است. در اینجا نیز سخن از همان چهار شیرزن و مقاومت‌های آنها است و اینکه زردبانی توانسته به‌خاطر تسلط بر زبان انگلیسی، مترجم صلیب سرخ در ارتباط با این خواهران شود. او در این فصل از برنامه‌های جمعی گوناگونی مانند عزاداری محرم که به‌صورت پنهانی در اردوگاه برگزار می‌شد و از رفتارهای خشونت‌آمیز عراقی‌ها و شکنجه شدن اسرا سخن می‌گوید. در ادامه، زردبانی به توصیف اردوگاه رمادی می‌پردازد.

عراقی‌ها از او می‌خواهند که مترجم صلیب سرخ باشد و در‌عین‌حال وضع بد اسرا را گزارش ندهد که نمی‌پذیرد و به‌همین‌خاطر او را به اردوگاه موصل 1 انتقال می‌دهند؛ جایی‌که خشونت عراقی‌ها فراوان و اسرا در سختی‌اند. زردبانی در این اردوگاه نیز به اسرا زبان انگلیسی آموزش می‌دهد؛ اين کار به‌سبب فشار عراقی‌ها به‌راحتی امکان‌پذیر نیست. در ادامه، سخن از بیماری‌ها، همدردی‌ها، ازخودگذشتگی‌های اسرا و انتقاد از ناکارآمدی صلیب سرخ است.

زردبانی در همین اردوگاه است که خبر پذیرش قطعنامۀ 598 را می‌شنود؛ خبری که جوّ حاکم بر اردوگاه را تغییر می‌دهد. در پایان از بردن اسرا به نجف و کربلا و همچنین پذیرفتن قرارداد 1975 ازجانب دولت عراق و آزادی اسرا سخن مي‌گويد.

اين كتاب در پنجمين دوره كتاب سال دفاع مقدس حائز رتبه دوم شده است.

'''کتاب‌شناسی'''

بنده‌خدا، رضا (1388). گداخته. خاطرات اسیر آزاد شدۀ ایرانی مهندس محمّدعلی زردبانی، چاپ دوم. تهران: سوره مهر.

'''سعید خسروپور'''

لشگري، حسين

اولين خلبان آزاده و از باسابقه‌ترين اسراي ايراني.

حسین لشگری در 20 اسفندماه 1331 در روستای ضیاآباد از توابع قزوین به دنیا مي‌آيد. در 1350، با پایان تحصیلات متوسطه و اخذ مدرک دیپلم، برای خدمت سربازی به لشکر 77 خراسان اعزام مي‌شود. در طول خدمت و در زمان حضور در رزمایش مشترکي میان نیروی هوایی و زمینی، به حرفة خلبانی علاقه‌مند مي‌شود. از‌این‌رو، با پایان یافتن دوران سربازی، در آزمون دانشکدة خلبانی شرکت مي‌كند و به استخدام نیروی هوایی درمي‌آيد. در 1354، برای انجام دوره‌های تکمیلی خلبانی به امريكا مي‌رود و پس از دریافت نشان خلبانی به‌عنوان خلبان هواپیمای شکاری F5 مشغول خدمت مي‌شود.

{| class="wikitable"
|
|-
|
|
|}
با شدت گرفتن اختلافات سیاسی و مرزی میان ایران و عراق، صدام حسین قرارداد 1975 الجزایر را به‌صورت یک‌جانبه لغو