آموزش ادبیات و ترجمه
پس از اهتمام به علوم دینی، ادبیات و ترجمه مهمترین محور تعلیم و تعلم بود؛ مخصوصاً آنکه در فضای جدید، فهم زبانهای جدید برای برقراری ارتباط با مخاطبان جدید ضرورت داشت.
فعالیتهای آموزشی در این زمینه بهترتیب اولویت از عربی و انگلیسی آغاز و به زبانهای فرانسه، آلمانی، ایتالیایی، اسپانیولی و روسی منتهی شد و به تفاوت درجه علاقه و همت، صدها نفر پس از زبانآموزی مترجمانی چیرهدست شدند و احیاناً نقش مترجمی دیگران را برعهده گرفتند و هنگام آزادی به چند زبان زنده مسلط شده بودند[۱] [۲] [۳].
نیز نگاه کنید به
کتابشناسی
- ↑ امانیزاده، علیاصغر (1393). بررسی وضعیت اسرای ایرانی در اردوگاههای عراق. تهران: سروش، ص.155.
- ↑ مبهوتی، احمد (1388). دیار غربت. تهران: پیام آزادگان، ص.274.
- ↑ حمزه، محمود (1389). برای گل نرگس. تهران: پیام آزادگان، ص.65 و 85.
نویسنده مقاله
علیرضا حیدری نسب
استناد به این مقاله
حیدرینسب، علیرضا (1399). "آموزش ادبیات و ترجمه". ویکی آزادگان، قابل دسترسی از https://fa.wikiazadegan.com/index.php?title