نمایش مبدأ برای دفعات آمارگیری اسرا


1. بنابر گفته‌های آزادگان در کتاب‌های خاطراتشان: صبح‌ها قبل از بیرون آمدن و عصرها قبل از داخل شدن به آسایشگاه، دفعات معمول آمارگیری بود که در همۀ [[اردوگاه|اردوگاه‌ها]] صورت می‌گرفت. در شرایط عادی، در بیشتر [[اردوگاه|اردوگاه‌ها]]، عراقی‌ها سه‌بار در روز یعنی صبح، ظهر و شب [[آمار]] می‌گرفتند، مثل بند ملحق در تکریت و [[اردوگاه 17(نهروان)|اردوگاه نهروان]]. گاهی‌اوقات نصف‌شب‌ها هم آمارگیری می‌کردند. در [[اردوگاه الانبار|اردوگاه 8 رمادی (الانبار)]]  عراقی‌ها در طول روز، چندبار [[اسرا]] را سرشماری می‌کردند. نخستین سرشماری ساعت 8 صبح و سرشماری بعدی پس از صرف [[صبحانه در اسارت|صبحانه]] انجام می‌شد. در برخی روزها نیز بر[[نامه]] آمارگیری چهار مرتبه به‌وسیله عراقی‌ها انجام می‌شد.

2. در هر [[اردوگاه]]، بسته به وضعیت [[اسرا]]، تعداد دفعات آمارگیری تغییر می‌کرد. در روزهای اول [[اسارت و اسیران|اسارت]]، دفعات آمارگیر‌ی زیاد و غیرمعمول بود؛ برای مثال، عراقی‌ها در اوایل [[اسارت و اسیران|اسارت]]، ده مرتبه ما را بیرون می‌بردند، یکی‌یکی می‌شمردند و داخل آسایشگاه می‌فرستادند<ref name=":12">رجایی، غلامعلی (1388). فرهنگ آزادگان. ج دوم، چ سوم. تهران: سوره مهر.</ref> .قبل از ثبت اسامی [[اسرا]] به‌وسیله [[صلیب سرخ]] نیز دفعات آمارگیری بیشتر از حد معمول بود؛ برای نمونه، در اردوگاه‌های تکریت(←[[اردوگاه الانبار|اردوگاه]]) ، که هنوز از [[صلیب سرخ]] خبری نبود، [[آمار]] گرفتن‌ها گاه به‌قدری زیاد می‌شد که همه کلافه می‌شدند. صبح داخل آسایشگاه [[آمار]] می‌گرفتند، وقت هواخوری دوباره در حیاط به حالت [[آمار]] می‌نشستیم و با ضربات کابل شمرده می‌شدیم، وقتی به داخل آسایشگاه برمی‌گشتیم، آمار می‌گرفتند و موقع [[ناهار در اسارت|ناهار]] و [[شام در اسارت|شام]] و قبل از خواب هم افسری می‌آمد و [[آمار]] نهایی آن روز را می‌گرفت.<ref>شکوری، فاطمه (1394). روزهای خاردار، خاطرات آزاده محمدجواد میانداری. زنجان: غواص.</ref>

قبل یا بعد از هر درگیری، که بین [[اسرا]] و مسئولان [[اردوگاه]] پیش می‌آمد، تعداد آمارگیری و مدت آن را افزایش می‌دادند <ref name=":02">احدطجری، محمد علی (1395). مصاحبه</ref>. بعد از [[فرار موفق در اسارت|فرار موفق]] یا [[فرار ناموفق در اسارت|ناموفق]] یک اسیر هم تعداد آمارگیری بیشتر می‌شد؛ برای نمونه، تعداد دفعات آمارگیری در طول روز، به ده‌بار یا بیشتر افزایش می‌یافت و در طول شب نیز سه تا پنج‌بار انجام می‌شد<ref>وقایع اردوگاهی، شماره 277، [[اردوگاه الانبار]].</ref> . در [[اردوگاه تکریت 16|اردوگاه 16 تکریت]] نیز، [[فرار ناموفق در اسارت|فرار ناموفق]] اسیر ایرانی سبب شد [[آمار]] روزانه را از سه به پنج وعده افزایش دهند. [[آمار]] قبل از ظهر و بعد از ظهر هم به [[آمار]] صبح و ظهر و شب افزوده شد<ref name=":22">حسینی‌پور، سیدناصر (1394). [[پایی که جا ماند]]، چ پنجاه‌ویکم. تهران: سوره مهر.</ref>.

آمارگیری موجب آزار و اذیت [[اسرا]] می‌شد و عراقی‌ها این را فهمیده بودند و به‌همین‌علت تعداد دفعات شمارش را زیادتر می‌کردند. علت اصلی ناراحتی [[اسرا]]، نشستن طولانی‌مدت بر روی زمین بود؛ طوری‌که در مواردی شمارش کل [[اردوگاه]] یک ساعت تا دو ساعت طول می‌کشید و در همۀ این مدت [[اسرا]] باید روی زمین می‌نشستند. نشستن طولانی در صف [[آمار]]، آن هم روزی پنج وعده، خسته‌کننده و عذاب‌آور بود<ref name=":22" />.

3. بعدازظهر یکی از روزهای ماه مبارک [[رمضان در اسارت|رمضان]]، درست نزدیک [[آمار]] بعدازظهر، افسر بلندقامت عراقی، که در شقاوت و قساوت گوی سبقت را از دیگران ربوده بود، وارد [[اردوگاه]] شد. همه می‌دانستند یک اتفاق سخت در شرف وقوع است! آن روز نیز به‌محض ورود به نظافت کلی [[اردوگاه]] ایراد گرفت. همه جا تمیز بود و خوب معلوم بود که دارد بهانه‌جویی می‌کند و قصد یک [[ضرب‌وشتم اسیران در ماه رمضان|ضرب‌وشتم]] شدید را دارد. مسئول آسایشگاه‌ها را صدا زدند، همه رفتند وسط [[اردوگاه]]. افسر نظامی با تهدید به مسئولان آسایشگاه‌ها گفت چرا نظافت را رعایت نمی‌کنید؟ و ... مسئولان آسایشگاه‌ها گفتند ما تمام تذکرات فرمانده [[اردوگاه]] را رعایت کرده‌ایم و نظافت [[اردوگاه]] مورد تأیید فرمانده [[اردوگاه]] بوده است. او با عصبانیت بیشتری گفت فردا همه [[اردوگاه]] زندانی می‌شوند و باید تنبیه شوند تا دیگر کسی مخالفت نکند! مسئولان آسایشگاه‌ها برگشتند و سوت [[آمار]] نواخته شد. سوت سوم وحشت و دلهره را به دنبال داشت. در موقع [[آمار]] عراقی‌ها چندین آسایشگاه را به بهانه‌های واهی زیر ضربات شدید کابل گرفتند، صدای فریادهای مظلومانه بچه‌ها، بدن هر شنونده‌ای را به لرزه می‌انداخت. فردای آن روز بعداز [[آمار]] صبح، که همراه با ضربات شدید کابل بود، عراقی‌ها دوباره درها را قفل کردند، این به معنی زندانی شدن دسته جمعی بود. روز سختی در پیش بود، خصوصاً برای آسایشگاه‌های 2 و 13 که به‌دلیل جریان نداشتن هوا بسیار گرم بود. حوالی ساعت10 صبح درآسایشگاه را بازکردند و گفتند به‌سرعت بروید دست‌شویی. ما هم به‌سرعت از آسایشگاه خارج شدیم. [[تنبیه تونل مرگ|تونل]] وحشت برقرار بود. سربازان در دو طرف کابل‌به‌دست ایستاده بودند. با آغازحرکت ما دست‌های سربازان نیز به حرکت درآمد. کابل‌ها در آسمان می‌چرخیدند و سروپیکر ما را مورد هدف قرارمی‌دادند. بچه‌ها هم در حال رفت و هم در برگشت کتک می‌خوردند. اصابت کابل‌ها با بدن‌ها همراه با فریادها و زمین‌خوردن‌ها بود. ما می‌دویدیم و دراین‌میان آنچه از ضربات کابل دشمن بدتر بود، به زمین افتادن بچه‌ها بود. هرکس که می‌افتاد در زیر و پای بچه‌ها لگدمال می‌شد و صدمه می‌دید.

با هر دردسری که بود بعداز تحمل ضربات شدید کابل از تونل وحشت دشمن گذشتیم  و به دست‌شویی رسیدیم. برگشتمان هم همان‌طور بود. وقتی وارد آسایشگاه شدیم نفس راحتی کشیدیم ... 

بعدازظهر عراقی‌ها دوباره آمدند و گفتند بروید دست‌شویی. دوباره دویدن آغاز شد و تکرار همان ماجرای صبح، اما همه‌چیز تمام نشده بود. هنگام [[آمار]] بعدازظهر بازهم ما بودیم و سربازان کابل‌به‌دست<ref>اسکافی، محمدجواد. آرشیو اسناد و اطلاعات [https://www.mfpa.ir موسسه پیام آزادگان].</ref>.

== نیز نگاه کنید به ==

* [[آمار]]
* [[آمار صلیب سرخ از اسرا]]
* [[نحوه آمارگیری]] 
* [[آمارگیری خارج از برنامه اسرا]] 

== کتابشناسی ==
<references />

== '''برای مطالعه بیشتر''' ==
مقیسه، محمدحسن (۱۳۷۲). آزادگان بگویید، مجموعه 2. تهران: سوره مهر.

یاحسینی، سیدقاسم (1387). مهمان فشنگ‌های جنگی. خاطرات آزاده مجید بنشاخته (سجادیان)، چ سوم. تهران: سوره مهر.

یحیوی، سید حسین (1394) دوره درهای بسته (11): به روایت اسیر شماره 3079؛ غلام‌عباس محمدحسنی، تهران: روایت فتح.

'''فرزاد بیات‌موحد'''
[[رده:دفعات آمارگیری اسرا]]
[[رده:آمار]]
[[رده:نحوه آمارگیری]]
[[رده:آمارگیری خارج از برنامه اسرا]]
[[رده:آمار صلیب سرخ از اسرا]]
[[رده:آمار مجروحان و بیماران]]
[[رده:اردوگاه تکریت 16]]
[[رده:اردوگاه الانبار]]
[[رده:اردوگاه 17 (نهروان)]]