نمایش مبدأ برای قاشق در اسارت


در مواردی، در زندان‌ها یا بازداشتگاه‌ها، قاشق وجود نداشت و [[اسرا]] مجبور بودند با دست [[غذای اسارت|غذا]] بخورند.  

آباد<ref>[[آباد، معصومه]] (1393). [[من زنده ام|من زنده‌ام]]، چ صدوهفتادوسوم. تهران: بروج،ص.192.</ref>  در مورد نبود قاشق در [[پاسگاه مرزی تنومه|زندان تنومه]] چنین بیان می‌کند: <blockquote>«... چهار تا انگشتانتان را به هم بچسبانید تا از لایشان غذا نریزد و بعد لقمه کنید... .»</blockquote>    جعفری<ref>جعفری، مجتبی (1393). جهنّم تکریت، چ نهم. تهران: سوره مهر،ص.30.</ref> درباره روز دوم اسارت خود، در پادگان سپاه یکم ارتش عراق، واقع در شهر العماره، چنین می‌گوید: <blockquote>«[[صبحانه در اسارت|صبحانه]] عبارت بود از ظرفی پر از مخلوط پخته و آبکی برنج و عدس؛ به نام شوربا! بدون قاشق، با تکه‌های [[کاغذ در اسارت|کاغذ]] و کارت شناسایی و بعضی‌ها با پول، آش را خوردند.»</blockquote>

== نیز نگاه کنید به ==

* [[تغذیه]]
* [[ابتکارات و خلاقیت]]

== کتابشناسی ==
<references />'''سهیلا علی ین'''
[[رده:قاشق در اسارت]]
[[رده:ابتکارات و خلاقیت در ساخت ابزار مورد نیاز]]
[[رده:اسارت و اسیران]]
[[رده:قصعه(ظرف)]]