ممانعت از انجام فرایض دینی
در میان روشهای گوناگون تحقیر و شکنجه روحی اسیران در دوران اسارت، یکی از سختترین آنها، ممانعت از برپایی آیینهای دینی به صورت جمعی بود.
در اسارتگاهها، کلیه فعالیتهای دسته جمعی بدون اجازه نگهبانان عراقی ممنوع بود، حتی فرایض دینی و علیرغم عدم تصریح به ممنوعیت انجام آئینهای دینی، هر اسیری که مقید به انجام فرایض دینی به صورت جمعی بود، - مانند نماز جماعت- اگر نگهبانان عراقی مشاهده میکردند، نمازگزارن را به شدت تنبیه میکردند. البته عراقیها برای نماز خواندن به صورت فردی و روزهداری مشكلی ایجاد نمیكردند؛ بیشتر با عبادتهایی كه دستهجمعی برگزار میشد، برخورد می کردند[۱].
نیز نگاه کنید به
کتابشناسی
- ↑ شورای علمی دانشنامه آزادگان.(1399).دانشنامه آزادگان: اسیران ایرانی آزاد شده در جنگ عراق علیه ایران.تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی؛ پیام آزادگان،
مراد شفیعی