ممانعت از انجام فرایض دینی
یکی از روش های تنبیه و شکنجه های روحی اسرا دردوران اسارت، ممانعت آنها از انجام فرایض دینی بود. شیوه تنبیه در اردوگاهها، کلیه فعالیتهای دینی ممنوع بود، حتی فرایض دینی و علیرغم عدم تصریح به ممنوعیت آن، هر اسیری که مقید به انجام فرایض دینی بود و عراقیها او را مشاهده میکردند (چون قاطبه آزادگان مقید به امور شرعی و دینی بودند ولی در مرأی و منظر عراقیها نبودند)، به بهانههای دیگر تنبیه میشدند. البته عراقیها برای نماز خواندن مشكلی ایجاد نمیكردند؛ بیشتر با عبادتهایی كه دستهجمعی بود مخالفت میكردند همانطور که مشاهده می کنید در پائین توضیح داده تنجام فرضیه نماز ممنون نبوده بلکه هر گونه دعای جمعی یا فرائض جمعی ممنوع بوده است بنابراین لطفا متن زیر را جایگزین کنید در میان روشهای گوناگون تحقیر و شکنجهٔ روحی اسیران در دوران اسارت، یکی از سختترین آنها، ممانعت از برپایی آیینهای دینی به صورت جمعی بود.
در اسارتگاهها، کلیه فعالیتهای دسته جمعی بدون اجازه نگهبانان عراقی ممنوع بود، حتی فرایض دینی و علیرغم عدم تصریح به ممنوعیت انجام آئین های دینی ، هر اسیری که مقید به انجام فرایض دینی به صورت جمعی بود، - مانند نماز جماعت- اگر نگهبانان عراقی مشاهده میکردند، نمازگزارن را به شدت تنبیه میکردند. البته عراقیها برای نماز خواندن به صورت فردی و روزهداری مشكلی ایجاد نمیكردند؛ بیشتر با عبادتهایی كه دستهجمعی برگزار میشد، برخورد می کردند[۱].
نیز نگاه کنید به
کتابشناسی
- ↑ شورای علمی دانشنامه آزادگان.(1399).دانشنامه آزادگان: اسیران ایرانی آزاد شده در جنگ عراق علیه ایران.تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی؛ پیام آزادگان،
مراد شفیعی